Η Εθνική δεν άρεσε ιδιαίτερα. Ναι μεν έκανε φάσεις, αλλά έδειξε πως ακόμη δεν βρήκε τον καλό εαυτό της, ούτε αφομοίωσαν οι παίκτες όσα ζητεί ο Πορτογάλος προπονητής. Η μετάβαση από την εποχή Ρεχάγκελ στην εποχή Σάντος, μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι.

Η Γεωργία, ήταν καλά διαβασμένη και σίγουρα τυχερή. Διότι προηγήθηκε στην πρώτη φάση του αγώνα και μετά, οι Ελληνες διεθνείς έτρεχαν για να καλύψουν το χάντικαπ και να ισοφαρίσουν το σκορ. Το τελικό 1-1 δημιουργεί άγχος και πίεση στην Εθνική. Κι αυτό γιατί το επικείμενο εκτός έδρας ματς με την Κροατία την ερχόμενη Τρίτη, μοιάζει με ένα σπέσιαλ και καθοριστικό ραντεβού.

Στο φαληρικό γήπεδο βρέθηκαν περί τους 15.000 θεατές. Στήριξαν την ομάδα, αλλά αυτό δεν έφτανε.

Ellada-Georgia 0-1
Ανέβηκε από spapas. – Ανακαλύψτε τα πιο καινούρια και καλύτερα αθλητικά βίντεο.

Ellada Georgia 1-1
Ανέβηκε από spapas. – Βίντεο από μπάσκετ, μπέιζμπολ και πάλη.

Πέρα από τα δημοφιλή τραγούδια που ξεσήκωσαν το κοινό, και το μοναδικό σόου, μήνυμα συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό έδωσε από τη σκηνή του ΟΑΚΑ ο τραγουδιστής των U2, Bono, τονίζοντας ότι οι Έλληνες θα καταφέρουν να βγουν από την κρίση. Παράλληλα έκανε τον παραλληλισμό της Ελλάδας με την Ιρλανδία -χώρα καταγωγής του συγκροτήματος- αναφέροντας οτι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δύο λαοί είναι παρόμοια.

Οι U2 ξεκίνησαν τη συναυλία τους με το τραγούδι Beautyful Day και για περισσότερες από δύο ώρες ερμήνευσαν τραγούδια από το σύνολο σχεδόν της δισκογραφίας τους. Παράλληλα, το εντυπωσιακό σκηνικό έδωσε στους φίλους του συγκροτήματος τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τη συναυλία και από τις 360 μοίρες του γηπέδου.

Λίγο νωρίτερα, οι επίσης ιρλανδοί Snow Patrol ολοκλήρωσαν τη συναυλία τους αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις
Οι Snow Patrol αφιέρωσαν το δεύτερο τραγούδι τους στην Αθήνα και χαρακτήρισαν «Γολιάθ» τους U2. Στη συνέχεια μοιράστηκαν με το κοινό τις πολύ καλές εντυπώσεις που αποκόμισαν από την Αθήνα, την οποία και επισκέφθηκαν νωρίτερα το μεσημέρι.

Πριν την αποχώρηση του συγκροτήματος, η εντυπωσιακή οθόνη στο κέντρο του γηπέδου εμφάνισε το μήνυμα “Snow Patrol Love Athens” και το συγκρότημα κέρδισε το χειροκρότημα του κόσμου.

Σήμα κατατεθέν του, σύμφωνα με τον Cottarelli, η υπέρβαση των 1.000 μονάδων βάσης στα spread των κρατικών ομολόγων. Φυσικά, η πτώχευση σε μια δυτική οικονομία είναι ανεπιθύμητη και αχρείαστη, όπως άλλωστε διατείνεται και ο τίτλος της έκθεσης, δεν είναι όμως κατηγορηματικά απίθανη αν το spread των κρατικών ομολόγων της χώρας εκτιναχθεί σε τετραψήφιο νούμερο. Αυτό θεωρεί ο Carlo Cottarelli ως κριτήριο.

Με τον αριθμό 1.000 στις μονάδες βάσεις του spread έχει φλερτάρει πολλάκις η Ελλάδα. Τώρα κυμαίνεται στις 920 μονάδες βάσης. Ο ισχυρισμός του Cottarelli έχει να κάνει με ιστορικά κριτήρια. Πρόκειται, σύμφωνα με τον οικονομολόγο για μια ικανή αλλά -ευτυχώς- όχι αναγκαία συνθήκη για να επέλθει η κατάρρευση.

Τη διετία 1991-1992 σε 36 περιπτώσεις κινδύνευσαν χώρες παγκοσμίως να έχουν spread άνω των 1.000 μονάδων βάσης. Σε επτά, όχι λίγες, από τις περιπτώσεις οι χώρες οδηγήθηκαν σε εξωτερική βοήθεια για τη ρύθμιση των δημοσιονομικών τους δεδομένων. Στις υπόλοιπες 29 περιπτώσεις το spread του επιτοκίου παρέμεινε για 2-3 εβδομάδες πάνω από τις 1.000 μονάδες και στις υπόλοιπες υποχώρησε. Το ποσοστό όμως 7 στις 36 είναι αρκετά υψηλό για να αναπτύξει κανείς μια υπόθεση εργασίας.

Εν ολίγοις, bloggers της Wall Street που υιοθετούν τους φόβους χρεοκοπίας του Cottarelli “βλέπουν” πιθανότητα μία στις πέντε (20%) για να χρεοκοπήσει η χώρα που το spread της θα ξεπεράσει τις 1.000 μονάδες βάσης. Η Ελλάδα απέχει μόλις 80 μονάδες βάσης. Με την τάση μείωσης της απόδοσης του γερμανικού ομολόγου που είναι ομόλογο αναφοράς (benchmark bond), η οποία διαφαίνεται, η υπόθεση εργασίας τείνει να επαληθευτεί. Η τελευταία -προ δύο εβδομάδων- εκτίμηση του κέντρου αναλύσεων CMA για την Ελλάδα έδινε πιθανότητα χρεοκοπίας άνω του 52%. Τι συμπέρασμα βγάζουμε;

Ο Carlo Cottarelli πάντως, ενισχύει τους φόβους αναφέροντας ονομαστικά την Ελλάδα στην έκθεσή του ως χώρα που πλησιάζει στο να επιβεβαιώσει τη θεωρία του. Ο Ιταλός οικονομολόγος αναφέρει επίσης την Ιρλανδία. Το ομόλογό της μπορεί μόλις να ξεπέρασε τις 300 μονάδες βάσης, ωστόσο ο Cottarelli στέκεται στην αδήριτη ανάγκη του τραπεζικού συστήματος της χώρας να στηριχθεί και εκτιμά ότι πρόκειται για παράγοντα που ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευση. Εξάλλου, “τα δημοσιονομικά στοιχεία της περιφέρειας της ευρωζώνης έχουν επιδεινωθεί σταδιακά”, όπως αναφέρει ο ίδιος. Και προσθέτει: “το ρίσκο της αναδόμησης της οικονομίας μέσω του δανεισμού έχει σημαντικά υπερεκτιμηθεί”. Ωστόσο, υπογραμμίζει πως η συχνότητα βίαιων φοβικών αντιδράσεων των χρηματαγορών έχει αυξηθεί σημαντικά στις μέρες μας.

Επιστρέφουμε στα ιστορικά στοιχεία. Χώρες που το spread του κρατικού ομολόγου τους ξεπέρασε τις 1.000 μονάδες βάσεις χρειάστηκαν οικονομική βοήθεια, ανάλογη με αυτή που δέχτηκε η Ελλάδα. Το Μεξικό του 1994-95, η Κορέα του 1997, η Βραζιλία του 1998,1999 και 2002 και η Τουρκία του 2000-01 αποτελούν παραδείγματα προς αποφυγή. Η Τουρκία χρειάστηκε επέμβαση του ΔΝΤ και λήψη δανείου, η εκταμίευση δόσεων του οποίου ολοκληρώθηκε μόλις στα τέλη του φετινού Απριλίου.

Ο Cottarelli στέκεται στην περίπτωση της Βραζιλίας του 2002. Η χώρα διατεινόταν την επιτακτική ανάγκη για οικονομική στήριξη από τη διεθνή κοινότητα. Η τότε κυβέρνηση προέβη σε αλλεπάλληλες δημοσιονομικές προσαρμογές και επώδυνα μέτρα. Το spread άγγιξε τις 2.000 μονάδες βάσης και τότε η οικονομία κατέρρευσε. Η βοήθεια ήρθε και το spread υποχώρησε στις 500 μονάδες βάσης στα τέλη του 2003, σαν απαρχή της περαιτέρω αποκλιμάκωσής του. Η χώρα μπόρεσε να ξαναβγεί στις αγορές να δανειστεί μόλις αφαίρεσε από πάνω της τη… ρετσινιά του τετραψήφιου spread.

Η αύξηση του spread, ασφαλώς, αν το δει κανείς με όρους αυστηρής θεωρητικής οικονομίας, αυτό ακριβώς υποδεικνύουν: την αυξημένη πιθανότητα, δηλαδή, χρεοκοπίας μιας χώρας. Σημειολογικά όμως, από το πρίσμα που το κοιτά ως ένα σημείο ο Cottarelli, η… βόμβα εκρήγνυται μόλις ξεπεραστεί το όριο των 1.000 μονάδων βάσης. Η εκτίμησή του ωστόσο είναι ότι μια στάση πληρωμών σε χώρα εντός ευρωζώνης, ακόμα κι αν υποδεικνύεται από τα καθαρά οικονομικά δεδομένα, παραδείγματος χάριν, το απλό, τα έσοδα να μην φτάνουν για τις υποχρεώσεις σε έξοδα, είναι δύσκολο να αποτελέσει πραγματικότητα λόγω της συνεχούς παρέμβασης της Ε.Ε., της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που έχει αποκτήσει πλέον περισσότερο ενεργό ρόλο στο σύγχρονο ευρωπαϊκό οικονομικό γίγνεσθαι και κατ’ επέκτασιν της Fed, που επηρεάζει τη σχέση ευρώ – δολαρίου.

Κώστας Βορίλας
www.bankingnews.gr

Οι ιαπωνικές αρχές επιτρέπουν τη σφαγή και την αιχμαλωσία 20.000 δελφινιών, εκ των οποίων περίπου 1.500 αιχμαλωτίζονται ή θανατώνονται κάθε χρόνο στο Ταϊτζί, όπου οι ψαράδες οδηγούν τα δελφίνια μέσα σε έναν κόλπο και τα μαχαιρώνουν μέχρι θανάτου.

«Το κυνήγι ξεκίνησε»
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του δήμου του Ταϊτζί, Μασάκι Γουάντα, «το κυνήγι ξεκίνησε, όμως οι ψαράδες δεν κατάφεραν να πιάσουν ακόμα δελφίνια. Φέτος είναι πολύ ήσυχα εδώ. Είδα μόνο 10 διαδηλωτές».

Οπως τόνισε μάλιστα, πέρυσι οι διαδηλωτές ήταν περισσότεροι και πιο θορυβώδεις από φέτος. Πέρυσι στην περιοχή είχε μεταβεί και ο Ρικ Ο’ Μπάρι, ο οποίος όμως φέτος δεν έφτασε μέχρι το Ταϊτζί, αφού οργανώσεις ακροδεξιών και υπερσυντηρητικών Ιαπώνων, οι οποίες θεωρούν τη σφαγή των δελφινιών για το κρέας τους, αλλά και την αιχμαλωσία με σκοπό την πώληση τους, παράδοση, εξαπέλυσαν απειλές εναντίον του και γενικότερα εναντίον των διαδηλωτών.

Οπως διαπιστώθηκε, έπειτα από δύο χρόνια υπήρχε μείωση στο ποσοστό θνησιμότητας των ασθενών κατά 9%, ενώ υπήρχε και αξιοσημείωτη μείωση στο ποσοστό των επισκέψεων στα νοσοκομεία. Τα ω-3 λιπαρά οξέα εντοπίζονται κυρίως στα λιπαρά ψάρια όπως ο σολομός, οι σαρδέλες και το σκουμπρί.

Το Φεστιβάλ Βιβλίου οργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, με συνδιοργανωτές τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, ενώ έχει τεθεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Περίπου 160 εκδότες, σε 130 περίπτερα παρουσιάζουν τη σύγχρονη εκδοτική παραγωγή με περισσότερους από 50.000 τίτλους.

Συμμετέχουν η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Το πρόγραμμα του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου περιλαμβάνει πλήθος εκδηλώσεων. Συγκεκριμένα, θα φιλοξενηθεί έκθεση ανέκδοτων φωτογραφιών με όψεις της Αθήνας του 1888, οι οποίες προέρχονται από τη συλλεκτική έκδοση του Ιστορικού Αρχείου Δήμου Αθηναίων «Αθήναι», ενώ θα πραγματοποιηθεί και η πρώτη επίσημη παρουσίαση του λευκώματος, την Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου, στις 8 το βράδυ.

Την ίδια ώρα πάντως δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί ερμηνεύουν την άρνηση υπουργών και υφυπουργών να κατέλθουν στον στίβο των τοπικών εκλογών ως αποτέλεσμα του φόβου για επερχόμενη ήττα των Νοέμβριο λόγω του αρνητικού κοινωνικού κλίματος που αναμένεται ότι θα επικρατεί εκείνη την περίοδο ενάντια στην κυβερνητική πολιτική των φόρων.

Και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος καθώς και πολλοί συνδικαλιστικοί παράγοντες θεωρούν απαράδεκτη την επιμονή του οικονομικού επιτελείου σε φορομπηχτικές συνταγές.

antinews.gr

Ο Π. Μαντούβαλος αντιμετώπιζε τις κατηγορίες του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, της απόπειρας απάτης, της απόπειρας παράβασης του νόμου περί μεσαζόντων και της ηθικής αυτουργίας σε κατάχρηση εξουσίας.

Τη βασιμότητα της αναίρεσης του κ. Τέντε θα εξετάσει το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου προ των δημοτικών εκλογών του Νοεμβρίου 2010.

Σημειώνεται ότι ο κ. Μαντούβαλος έχει δηλώσει ότι θα είναι υποψήφιος δήμαρχος του Πειραιά.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Και να φανταστεις ότι βάζει για δήμαρχος Πειραιά…

Για πολλούς και διάφορους λόγους υπάρχουν συνήθως ανεπαίσθητες αποκλίσεις της τάξης των χιλιοστών του δευτερολέπτου στον χρόνο που χρειάζεται η Γη, για να εκτελέσει μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονα της (αυτός είναι ο ορισμός της μέρας). Τώρα, Γάλλοι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν μια ακόμη -πιο απρόσμενη- αιτία για αυτές τις αυξομειώσεις: την επίδραση των ηλιακών κηλίδων πάνω στην ταχύτητα περιστροφής του πλανήτη μας γύρω από τον εαυτό του.

Οι μέχρι τώρα γνωστές εξηγήσεις για τους λόγους που ποικίλει η διάρκεια της μέρας, αφορούν κυρίως τις μεταβολές στα ρεύματα του αέρα και των ωκεανών, που επιταχύνουν ή “φρενάρουν” ελαφρά την περιστροφή της Γης. Αλλά και οι αλλαγές -εξαιτίας π.χ. της κλιματικής αλλαγής- στον τρόπο που η ύλη είναι κατανεμημένη στον πλανήτη μας, μπορούν επίσης να επηρεάσουν την ταχύτητα περιστροφής του πλανήτη μας.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Γεωφυσικής του Παρισιού υπό τον Ζαν-Λουί Μουέλ, σε εργασία τους στο περιοδικό “Geophysical Research Letters” της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, σύμφωνα με το “New Scientist”, αναφέρουν ότι ανακάλυψαν πως ο 11ετής “κύκλος” δραστηριότητας του ήλιου ασκεί τη δική του επίδραση στη διάρκεια της γήινης μέρας.

Οι επιστήμονες είχαν, ήδη, παρατηρήσει ότι η ταχύτητα περιστροφής της Γης μεταβάλλεται ελαφρά, ανάλογα με τις εποχές του χρόνου (καθώς μεταβάλλονται οι άνεμοι), όμως αυτή τη φορά οι γάλλοι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η εποχική αυτή επίδραση αυξομειώνεται, επίσης, με βάση έναν 11ετή κύκλο, που φαίνεται να ακολουθεί το βαθμό εμφάνισης και εξαφάνισης των ηλιακών κηλίδων.

Σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων για την περίοδο 1962 – 2009, οι εποχές του χρόνου έχουν μεγαλύτερη επίδραση στην ταχύτητα περιστροφής της Γης, όταν οι ηλιακές κηλίδες είναι αραιές, ενώ η επίδρασή τους εξασθενεί, όταν οι ηλιακές κηλίδες αυξάνουν. Τα τελευταία χρόνια, οι ηλιακές κηλίδες είχαν σχεδόν εξαφανιστεί (πρόσφατα μόνο φαίνεται ο ήλιος να “ξυπνάει” ξανά), συνεπώς -λόγω της απουσίας τους- υπήρχε μεγαλύτερη επίπτωση στην περιστροφή του πλανήτη μας.

Οι Γάλλοι επιστήμονες υποπτεύονται ότι η σχέση ανάμεσα στις ηλιακές κηλίδες και την ταχύτητα γήινης περιστροφής οφείλεται στο ότι με κάποιο τρόπο, οι κηλίδες αλλάζουν την κίνηση των ανέμων στη Γη, πιθανώς καθώς μεταβάλλουν την ποσότητα υπεριώδους ακτινοβολίας που ο ήλιος στέλνει στη Γη. Καθώς η υπεριώδης ακτινοβολία θερμαίνει την στρατόσφαιρα σε διαφορετικό βαθμό, ανάλογα με την ύπαρξη ή όχι ηλιακών κηλίδων, οι γήινοι άνεμοι μεταβάλλουν τα μοτίβα της κίνησής τους και έτσι “σπρώχνουν” ή “φρενάρουν” την περιστροφή της Γης.

Η ανακάλυψη προσθέτει ακόμα μια ψηφίδα στο “παζλ”, αλλά αρκετά ακόμα πράγματα παραμένουν άγνωστα για τους επιστήμονες, οι οποίοι ελπίζουν ότι όσο καλύτερα καταλάβουν τους μηχανισμούς που επηρεάζουν την περιστροφή της Γης (συνεπώς και τη διάρκεια της μέρας) τόσο πιο ακριβής θα γίνει η καθοδήγηση των διαστημικών σκαφών και δορυφόρων. Ένα σφάλμα της τάξης του ενός χιλιοστού του δευτερολέπτου στην περίοδο περιστροφής της Γης μπορεί να ρίξει έξω κατά αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα τους υπολογισμούς των επιστημόνων, οι οποίοι, για παράδειγμα, στέλνουν διαστημοσυσκευές στον Άρη.

skai

H Samsung, σύμφωνα με τα πρακτορεία Γαλλικό και Ρόιτερ, παρουσίασε -σε διεθνή έκθεση ηλεκτρονικών στο Βερολίνο- το Galaxy Tab, που διαθέτει οθόνη αφής επτά ιντσών (16,8 εκατοστών), μικρότερη από την οθόνη 9,7 ιντσών του iPad, ενώ “τρέχει” το λειτουργικό σύστημα Android 2.2 της Google.

Το Galaxy Tab ζυγίζει 380 γραμμάρια (περίπου το μισό σε σχέση με το iPad) και θα κυκλοφορήσει στην Ευρώπη στα μέσα Σεπτεμβρίου, σε τιμή που προς το παρόν δεν έχει ανακοινωθεί.

Από την πλευρά της, η Toshiba -στην ίδια έκθεση της Γερμανίας- παρουσίασε το Folio 100, που έχει οθόνη 10,1 ιντσών (ελαφρώς μεγαλύτερη από το iPad) και “τρέχει” επίσης το Android (το iPad χρησιμοποιεί το λειτουργικό σύστημα MAC iOS της ίδιας της Apple). To Folio θα βρίσκεται στα ευρωπαϊκά καταστήματα στο τέταρτο τρίμηνο του 2010 και, σύμφωνα με πληροφορίες θα πωλείται 399 ευρώ..

Εξάλλου, η κορεατική LG Electronics έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα κυκλοφορήσει το δικό της tablet PC με Android μέχρι φέτος το Δεκέμβριο. Ακόμα η Microsoft φημολογείται ότι ετοιμάζεται να αποκαλύψει το Courier, ενώ η Hewlett-Packard “ποντάρει” στο δικό της Slate. Στην κατηγορία των αντι-iPad συσκευών ανήκει επίσης το Stealth της Dell.

Τα tablets έχουν δημιουργήσει μια νέα κατηγορία συσκευών, καθώς είναι μικρότερα σε μέγεθος και μνήμη σε σχέση με τους επιτραπέζιους και φορητούς (notebooks ή netbooks) υπολογιστές, αλλά είναι μεγαλύτερα σε σχέση με τα “έξυπνα” κινητά τηλέφωνα, προσφέροντας μέσω οθόνης αφής στον χρήστη δυνατότητες βίντεο, μουσικής, παιγνιδιών, ηλεκτρονικών βιβλίων, σύνδεσης στο Διαδίκτυο κ.α.

Έτσι σήμερα 2 Σεπτεμβρίου το μπλόγκ τρομπακτικό http://tro-mpa-ktiko.blogspot.com/ ανήρτησε άρθρο που στοχοποιούσε τον μπλόγκερ koukfamily καλώντας τους επισκέπτες του να επιτεθούν στο εν λόγω μπλόγκ. Έκδηλος ο πανικός του νεοταξικού συστήματος, από την ελεύθερη ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ αντικειμενική ενημέρωση του εν λόγω μπλόγκερ http://koukfamily.blogspot.com/. Τα νεοταξικά εξαχρειωμένα σκουλήκια επεκτείνουν τώρα πλέον την δράση τους στο διαδίκτυο και δοθείσης ευκαιρίας σας αποκαλύπτουμε τον νεοταξικό ιστό.

περισσότερα εδώ

Τι σημαίνει οι ελληνικές τράπεζες έφαγαν πόρτα από τους ξένους;

Πρώτη πόρτα

Με τα διασυνοριακά και διατραπεζικά repos στο παρελθόν. Όχι μόνο βρήκαν κλειστές πόρτες αλλά κανένα repos δεν ανανεώθηκε τους τελευταίους 9-10 μήνες. Λήγουν προσεχώς τα repos της HSBC 1,5 δις ευρώ και της HypoVereisbank 750 εκατ ευρώ και δεν θα ανανεωθούν.
Στην repo αγορά οι ελληνικές τράπεζες βρίσκουν πλέον μόνιμα κλειστές πόρτες. Για την ιστορία όταν το www.bankingnews.gr πριν 7 μήνες είχε γράψει ότι οι ξένες τράπεζες μπλοκάρουν τα repos με ελληνικές τράπεζες τα περισσότερα μέσα το είχαν αμφισβητήσει. Στην πορεία όμως απλά αποδείχθηκε…

Δεύτερη πόρτα

Οι ελληνικές τράπεζες βρήκαν επίσης κλειστές πόρτες και στα σχέδια τους για αυξήσεις κεφαλαίου.
Τουλάχιστον 3 τράπεζες όπως αποκαλύπτεται τώρα έχουν κάνει κρούσεις σε ξένες τράπεζες ώστε να αναλάβουν ανάδοχοι αυξήσεων κεφαλαίου αλλά πρακτικά το μήνυμα που πήραν από τους ξένους είναι «δεν το αφήνετε για αργότερα»

Τρίτη πόρτα

Οι ελληνικές τράπεζες επιδίωξαν να κλείσουν στρατηγικές συνεργασίες με ξένες τράπεζες, στο μικροσκόπιο βρέθηκαν πολλοί HSBC, BNP Paribas, Caisse D’ Epargne, Unicredit Group, Deutsche Bank κ.α. Η απάντηση που έλαβαν ήταν «δεν το αφήνουμε για αργότερα». Τα χαρτοφυλάκια ομολόγων των τραπεζών λειτουργούν άκρως αρνητικά για τους ξένους. Μόνο σε μια περίπτωση αναφέρθηκε ότι θα εξέταζε στρατηγική συνεργασία με ένα όρο discount 40% από τα τρέχοντα επίπεδα όσον αφορά τις αποτιμήσεις και προφανώς αυτό δεν εξετάζεται.

Το συμπέρασμα

Οι 3 πόρτες είναι βαριές μεν αλλά τα δεδομένα μπορεί να αλλάξουν δε αν και εφόσον η οικονομία της χώρας βελτιωθεί.

Πέτρος Λεωτσάκος
www.bankingnews.gr

Στο report αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι οι δείκτες ελλείμματος, ισοζυγίου πληρωμών και εξωτερικού χρέους, είναι πολύ χειρότεροι, από αυτούς που είχαν η Ρωσία και η Αργεντινή, όταν αντιμετώπισαν το πρόβλημα της χρεοκοπίας καλώντας το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η BoJ θεωρεί ότι η παρουσία της Ελλάδα στους κόλπους της ΕΕ λειαίνει αρκετά τα προβλήματα της χώρας, ενώ το σχέδιο διάσωσης της από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ βοηθά στην μερική αποκατάσταση της εμπιστοσύνης για την οικονομία της χώρας.

Υπενθυμίζεται ότι η Ρωσία έφτασε σε αθλία κατάσταση το 1998 όταν στην προεδρία  ήταν ο Γιέλτσιν. Ο πρόεδρος είχε αναγκαστεί να ανακοινώσει, μεταξύ άλλων, την κατά 34% υποτίμηση του νομίσματος. Γύρω στα 22 δισ. δολ. ήταν η βοήθεια του ΔΝΤ στη Ρωσία, η οποία όμως δεν κατάφερε να προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις .Η Ρωσία θεωρήθηκε κατ΄ εξοχήν το παράδειγμα χώρας, στην οποία το ΔΝΤ προχωρούσε στην εκταμίευση των συμφωνηθέντων παρότι δεν εφαρμόζονταν τα απαιτούμενα μέτρα.

Η διαχείριση της κρίσης στην Αργεντινή προκάλεσε σοβαρό πλήγμα στο κύρος του ΔΝΤ, το οποίο χορήγησε δάνεια 7,2 δισ. δολ. το 1999 και 39,7 δισ. δολ. τον Δεκέμβριο του 2000. Η ανεργία εκτινάχτηκε στο  40%  καθώς οι οροί του ταμείου ήταν ασφυκτικοί. Τον Δεκέμβριο του 2001 η νέα κυβέρνηση υπό συνθήκες πανικού κήρυξε πτώχευση.

από Ελεύθερη Έρευνα

Τα γνωστότερα –αλλά όχι και τα μόνα- κείμενα πολεμικής από την πλευρά του Διαφωτισμού, είναι η «Αδελφική διδασκαλία» του Αδαμάντιου Κοραή, οι «Κρίτωνος Στοχασμοί», ο «Ρωσοαγγλογάλλος», και, φυσικά, η περίφημη «Ελληνική Νομαρχία» του Ανωνύμου του Έλληνος.

Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός επανακαθιέρωσε ύστερα από δεκαέξι αιώνες απαξίωσής της, την εθνική ονομασία «Έλλην» (αντί του «χριστιανού», «Ρωμηού» κ.α.(4)) και προπαρασκεύασε πνευματικά την έκρηξη της Επανάστασης του 1821. Αυτά από μόνα τους υπενθυμίζουν την, προς αυτόν, αιώνια οφειλή κάθε Έλληνα.

Από την πλευρά της Εκκλησίας, γνωστότερα –και επίσης όχι τα μόνα- είναι η «Πατρική Διδασκαλία» του πατριάρχη Ιερουσαλήμ, Άνθιμου, η πατριαρχική εγκύκλιος του 1819 κατά της ονοματοδοσίας με Ελληνικά ονόματα, αλλά και οι κατ’ εξακολούθηση αφορισμοί της Επανάστασης, αλλά και προγενέστεροι (π.χ. ο πατριαρχικός αφορισμός των Κλεφτών του Μοριά το 1805, ο οποίος εκτόξευε εναντίον τους κατάρες τέτοιες, που «ράγιζαν και τις πέτρες»(1)) από το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι αναφέρονται εδώ επειδή ενσωμάτωσαν, εκτός από τις αρές κατά των αγωνιστών και αρκετά στοιχεία, σημαντικά για την ιδεολογική θεμελίωσή τους. (Κατεβάστε δωρεάν από την Ενότητα ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ το βιβλίο «Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας», στο οποίο περιέχονται τα πλήρη κείμενα των πατριαρχικών αφορισμών κατά της Επανάστασης, κατά του Ρήγα, κατά της Μπουμπουλίνας, κατά των «κακούργων Σουλιωτών» κ.ά.).

Κατά την προεπαναστατική περίοδο, εκτός από τα ένθεν κακείθεν ιδεολογικά βέλη, ή και λιβελογραφήματα, μια πιο σκληρή μορφή της διαμάχης ήταν και η αποπομπή (συνοδευόμενη πάντα από οργανωμένη δυσφήμηση και από μεθοδεύσεις επαγγελματικής, εξόντωσης) όσων διαφωτιστών διδασκάλων (π.χ. Κούμας, Μοισιόδαξ, κ.α.) δίδασκαν στις σχολές, που είχε στη σφαίρα επιρροής της η Εκκλησία –δηλαδή, ουσιαστικά, τις μόνες, που η τελευταία επέτρεπε να υπάρχουν εκείνη την εποχή.

Το τί ακριβώς πρέσβευε (και επισήμως εξακολουθεί να πρεσβεύει) η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πλέον αποσαφηνισθεί από την επίσημη ιστοριογραφία: θεμελίωση μιας ανεθνικής ταυτότητας βασισμένης στον «ορθόδοξο» χριστιανισμό και παραμονή / επιστροφή σε καθεστώς Τουρκικής κατοχής, ή κάποιο, που θα της εξασφάλιζε παρόμοια προνόμια. Αυτή εξάλλου ήταν και παραμένει, ελλείψει επίσημης και ξεκάθαρης διάψευσης, η πάγια και αμετανόητη θέση της από το 1453, που άνοιξε τις κερκόπορτες στους Οθωμανούς.

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ιερωμένος, αλλά ένθερμος υποστηρικτής του Διαφωτισμού, προκάλεσε το μένος της Ιεράς Συνόδου με την ανορθόδοξη διδασκαλία του περί «θεοσεβείας». (Ο εικονιζόμενος πίνακας του Θεόφιλου Καΐρη βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη.)

Από την άλλη, ο Διαφωτισμός εξέφραζε την αναγεννημένη εμπιστοσύνη στη δύναμη του επιστημονικού ορθολογισμού, την ελευθερία του στοχασμού και την απόρριψη κάθε αυθεντίας και ειδικά της θεοκρατικής (στάση, που ποίκιλε από την λυσσαλέα κριτική στην Χριστιανική Εκκλησία, μέχρι την ολοκληρωτική απόρριψη του χριστιανισμού και της θρησκείας εν γένει, ή την εισαγωγή φιλοσοφικών-θεολογικών συστημάτων όπως π.χ. ο Ντεϊσμός, ή το Θεοσεβικό σύστημα του Θεόφιλου Καϊρη) (2). Τα προηγούμενα δεν αρκούν για να χρίσουν τον Διαφωτισμό διάδοχο –όπως έχει συχνά παρερμηνευτεί- του Ελληνικού Πνεύματος (μάλιστα από μία, όχι δυσμενώς διακείμενη, ιστοριογραφική τάση έχει χαρακτηριστεί ως ένα κίνημα με απλοϊκές και αρκετά ωφελιμιστικές αρχές (3)). Η μορφή, που έλαβε όμως στην Ελληνική εκδοχή του, διέθετε και το επιπλέον στοιχείο της δυναμικής ανάκλησης του προγονικού πνεύματος, κάτι που του προσέδιδε ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα (π.χ. ο Κοραής επιμελήθηκε στο Παρίσι μιας μνημειώδους επανέκδοσης των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, συνοδευόμενης από τα θρυλικά πλέον Προλεγόμενά του).

Η ιστορική του παρουσία όμως δεν εξαντλήθηκε εκεί. Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός συμμετείχε ενεργά στον Αγώνα, αναδεικνύοντας ολοκληρωμένους ανθρώπους της δράσης, όπως ο προαναφερθείς Θεόφιλος Καϊρης από την Άνδρο, ο οποίος πολέμησε έχοντας στο χέρι πότε το τουφέκι και πότε τη γραφίδα, ως ένας από τους συντάκτες του Συντάγματος της Β΄ Εθνοσυνέλευσης του Άστρους, το 1823. Η επίδραση των διαφωτιστικών ιδεών, όχι μόνο στη διατύπωση των πρώτων Συνταγμάτων των εξεγερμένων αλλά και στις εσωτερικές κοινωνικοπολιτικές αναζητήσεις και συγκρούσεις της εποχής, αν και φθίνουσα, έχει επισημανθεί από πολλούς ερευνητές ως κάτι παραπάνω από εμφανής.

Tο πνεύμα του Διαφωτισμού γοήτευσε ακόμα και κάποιους λίγους ορθόδοξους κληρικούς, οι οποίοι, προς τιμήν τους, αγνόησαν επιδεικτικά την επίσημη εκκλησιαστική γραμμή και συντάχθηκαν με την Επανάσταση (μάλιστα πολλοί, όπως ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γρηγόριος Δικαίος- Παπαφλέσσας κ.α. έλαβαν μέρος ως ένοπλοι). Οι ιερωμένοι αυτοί αποτελούν και το διάτρητο άλλοθι, που επικαλείται η Oρθόδοξη Eκκλησία όποτε στριμωχτεί για την συμπαράταξή της με την Oθωμανική Eξουσία. Αλλά και μετεπαναστατικά, όπως θα δούμε, κάποιοι μορφωμένοι κληρικοί, όπως ο μαθητής του Κοραή Θεόκλητος Φαρμακίδης, επάνδρωσαν τις τάξεις του Διαφωτισμού. Τους ανθρώπους αυτούς δεν θα πρέπει να τους καταχωρήσουμε ελαφρά τή καρδία, ως «διορατικούς», που, πονηρά σκεπτόμενοι, αποφάσισαν να δώσουν στη χριστιανική πίστη και Eκκλησία έναν «προοδευτικό» τόνο ώστε, αυτές να επιβιώσουν σε ένα μεταδιαφωτιστικό Eυρωπαϊκό περιβάλλον. Τα κίνητρά τους πήγαζαν από τις προτεραιότητες της κοινωνίας και όχι της Eκκλησίας. Ο προσανατολισμός τους ήταν πρωτίστως κοινωνικός: ενέτασσαν δηλαδή τον θρησκευτικό εκσυγχρονισμό στα πλαίσια ενός προαπαιτούμενου κοινωνικού.

Μετά την Επανάσταση

Με τον τερματισμό του ενόπλου αγώνα, το 1828, ένας άλλος αρχίζει. Ωστόσο δεν πρόκειται απλώς για αγώνα ανοικοδόμησης. Πρόκειται για μία χώρα, η οποία δεν έχει να επιστρέψει σε κάποια γνωστή και προσφάτως διακοπείσα προγενέστερη κατάσταση αλλά, πρέπει να αρχίσει τη νέα ζωή της από μηδενική βάση.

Ο Καποδίστριας, ο πρώτος (και μεταβατικός, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα) κυβερνήτης, εισάγει για πρώτη φορά στην Ελλάδα την καλλιέργεια του γεώμηλου (πατάτα), για να τραφεί γρήγορα και φθηνά ο λιμοκτονών πληθυσμός. Ανάπηροι πολεμιστές, αφημένοι σαν σκυλιά στη τύχη τους, περιφέρονται με καταρρακωμένη υπερηφάνεια, ζητιανεύοντας. Παιδιά σε πλήρη εγκατάλειψη, που ολόκληρο το σόϊ τους ξεκληρίστηκε στον πόλεμο, περιπλανώνται χωρίς αύριο και κοιμούνται μέσα σε ερείπια, ή στην ύπαιθρο, παντελώς απροστάτευτα και χωρίς μία, τρύπια έστω, κουβέρτα.

Στα πλαίσια της ανταλλαγής των πληθυσμών με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρόσφυγες από τις, μή απελευθερωμένες τότε, βόρειες περιοχές εισρέουν στα περιορισμένα όρια του -στα χαρτιά μόνο- νεοδημιουργηθέντος κρατιδίου. Οι εξουσιαστικές φατρίες, ίδιες και απαράλλαχτες από τον καιρό της Τουρκοκρατίας (ίσως το μόνο πράγμα στην Ελλάδα, που είχε μείνει ίδιο, ντόπιοι κοτζαμπάσηδες, βυζαντινοαναθρεμένοι φαναριώτες, κάποιοι παραγκωνισμένοι πρώην αρματωλοί), οι οποίες είχαν συνδράμει την Επανάσταση μόνον όσο και όποτε τις συνέφερε, εξακολουθούν να συγκρούονται (όπως άλλωστε έκαναν και κατά τη διάρκεια του Αγώνα), πότε ένοπλα και πότε εντός των ορίων του πολιτικού παιχνιδιού, για το μοίρασμα της νέας εξουσιαστικής πίτας. Ένας λαός φαινομενικά μόνο νικητής αλλά, στην πραγματικότητα, σωματικά και ψυχικά, γονατισμένος, που βέβαια δεν είχε τον χρόνο να επεξεργαστεί, έστω και στοιχειωδώς, ζητήματα, όπως το ποιά μορφή μετεπαναστατικής κοινωνίας επιθυμούσε.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι Μεγάλες Δυνάμεις προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το ρήγμα της Τουρκικής κυριαρχίας, που και οι ίδιες συνέβαλλαν να δημιουργηθεί στην νοτιοανατολική Ευρώπη, για να μετατρέψουν προς όφελός τους τις ισορροπίες και τους συσχετισμούς στις εξωτερικές τους πολιτικές. Αυτό το τελευταίο περιελάμβανε φυσικά και την ανάμιξή τους στην Ελληνική πολιτική κατάσταση μέσω των εν Ελλάδι κομμάτων-παραρτημάτων τους. Το πρόσχημα γι’ αυτήν την ανάμιξη τους είχε ήδη προσφερθεί διαρκούντος ακόμα του Αγώνος από τις ντόπιες εξουσιαστικές ομάδες, οι οποίες επιδίωκαν να αποκτήσουν ισχυρούς προστάτες στις μεταξύ τους έριδες.

Αλλά και ο κοινωνικός προμαχών του Διαφωτισμού, η Γαλλία, είχε προ πολλού υποκύψει στην εκφυλιστική ασθένειά του, τον βοναπαρτισμό. Στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα ο Διαφωτισμός παρέμενε, ωστόσο, ένας υπολογίσιμος ηττημένος. Είχε καταφέρει να «μολύνει» αμετάκλητα τις δυτικές κοινωνίες και να «διαφθείρει» ανεπανόρθωτα τις συνειδήσεις Έμοιαζε περισσότερο με βόμβα, που δεν είχε με βεβαιότητα εξουδετερωθεί, ή με ηφαίστειο, που δεν είχε σίγουρα σβήσει (έκτοτε, μάλιστα, μεταλλάχθηκε αρκετές φορές, κάτι, που μάλλον τον έχει καταστήσει ανίατη μάστιγα των απανταχού εξουσιαστών και, ίσως, όχι και τόσο «ηττημένο»). Παρόμοια ήταν και η θέση του στην Ελλάδα.

Αυτές ήσαν σε γενικές γραμμές οι δυσμενείς διεθνείς και εγχώριες συνθήκες υπό τις οποίες άρχισε ο Διαφωτισμός να δίνει την κρισιμότερη μάχη του στο Ελληνικό έδαφος.. Την μάχη για μία σύγχρονη ευνομούμενη κοινωνία εναντίον της επαναφοράς μιας νεοβυζαντινού τύπου θεοκρατίας.

Το Αυτοκέφαλο

Ως γνωστόν, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ο ορθόδοξος κλήρος είχε αποσπάσει από τους Οθωμανούς πολλά προνόμια, που δεν τα είχε ούτε επί «Βυζαντινής» αυτοκρατορίας. Ένα από αυτά ήταν και η άσκηση της δικαστικής εξουσίας ως προς τις υποθέσεις μεταξύ ορθοδόξων, η οποία του απέφερε σημαντικά κέρδη. Γι’ αυτό, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης ο κλήρος είχε προσπαθήσει να αποτρέψει στις απελευθερωμένες περιοχές την ίδρυση δικαστηρίων. Μια από τις πρώτες μετεπανασταστικές πολιτειακές ενέργειες, που αφορούσαν την εκκλησία ήταν και η απαγόρευση, που της επέβαλλε ο Καποδίστριας ως προς το να δικάζει αστικές υποθέσεις, πέραν των γάμων και των διαζυγίων. Ο Καποδίστριας, αν και συντηρητικός, φίλος του κλήρου και αντίπαλα διακείμενος προς τον Διαφωτισμό, προχώρησε επίσης και σε μία ατελέσφορη προσπάθεια καταγραφής της εκκλησιαστικής περιουσίας, καθώς και σε τήρηση αρχείων γάμων, βαπτίσεων κ.λπ. για λόγους οικονομικού ελέγχου. Στόχος του δεν ήταν η αμφισβήτηση του ιδεολογικού ηγετικού ρόλου της Εκκλησίας αλλά η επείγουσα εξεύρεση χρημάτων. Βέβαια, οι ενέργειες αυτές του κυβερνήτη έβρισκαν σύμφωνους και τους υποστηρικτές των διαφωτιστικών ιδεών.

Ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, πρωτεργάτης του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος πίστευε, ότι η ανεξαρτησία της Ελλάδος από την Οθωμανική τυραννία έπρεπε συγχρόνως να σημαίνει και ανεξαρτησία από την εκκλησιαστική εξουσία του Πατριαρχείου.

Αλλά η χάραξη των πρώτων δρόμων προς την συγκρότηση της φυσιογνωμίας του νέου κράτους και της διαμόρφωσης της σχέσης του με την Εκκλησία περνά μέσα από τις πολιτικές εκτιμήσεις και σκοπιμότητες της νεοφερμένης βαυαρικής (αντί)βασιλείας. Η οποία πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεται, ότι η χριστιανορθόδοξη Εκκλησία με τους δεκαέξι αιώνες ισοπεδωτικής και αδιάκοπης κυριαρχίας της επί της ελληνικότητας και επί της συλλογικής εθνικής μνήμης έχει κατορθώσει να αποτελεί τον μόνο εναπομείναντα συνεκτικό ιδεολογικό παράγοντα στο νέο κράτος, ο οποίος μπορούσε να της χρησιμεύσει για την άσκηση, τόσο της εσωτερικής, όσο και της εξωτερικής της πολιτικής. Μπροστά στον οποίο, προαιώνιες εθνικές σταθερές, όπως η κοινή καταγωγή και ιστορική διαδρομή, τα -μασκαρεμένα σε χριστιανικά- πανάρχαια έθιμα, το, από κάθε άποψη, εκτυφλωτικό προγονικό παρελθόν, γι’ άλλη μια φορά απαξιώνονται και περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Ωστόσο οι Βαυαροί δεν ήσαν αφελείς, ώστε να εμπιστευτούν τυφλά την εκκλησία, υπογράφοντάς της μια λευκή επιταγή. Εξάλλου, με τη Χριστιανική Ορθοδοξία δεν είχαν καμμία συναισθηματική εξάρτηση. Δεν είχαν ανατραφεί με αυτή. Ούτε έβλεπαν σε αυτή τίποτε βαθύτερο, όπως αυτά που επιμένει να διακρίνει ένας πιστός της. Η κεφαλή της, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρά το πομπώδες του ονόματός του, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας διοικητικός θεσμός του Οθωμανικού Κράτους, ο οποίος ποτέ δεν είχε παραιτηθεί από το να απεργάζεται την επαναπροσάρτηση της Ελλάδας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: ακόμα και μετά το στρατιωτικώς αίσιο πέρας του Αγώνα, δεν έπαψε να καλεί τους Έλληνες να επιστρέψουν μετανοημένοι σε αυτήν (5).

Οι Βαυαροί δεν ήθελαν βεβαίως Εκκλησία υπό(φιλό)τουρκη, που θα τους έβαζε τρικλοποδιές στην εξωτερική τους πολιτική και στις σχέσεις τους με το Οθωμανικό κράτος. Επιπλέον το Πατριαρχείο αποτελούσε ιδεολογικό προγεφύρωμα και πρόσχημα για την ανάμιξη της –ομόθρησκης- Ρωσίας στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, την τεράστια επιρροή της οποίας η αντιβασιλεία ήθελε να περιορίσει και να εξισορροπήσει με αυτές των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων (η Αγγλία και η Γαλλία είχαν ταχθεί υπέρ του Αυτοκέφαλου για τον ίδιο λόγο). Αποφασισμένοι να έχουν το πάνω χέρι στη σχέση τους με την Ορθόδοξη Εκκλησία, οι Βαυαροί προχώρησαν το 1833 στην διοικητική διάσπασή της και στην καθιέρωση του Αυτοκέφαλου (όπως αποκλήθηκε), της ελλαδικής συνιστώσας της.

Από ιδεολογικής πλευράς το έδαφος για την απεξάρτηση της Εκκλησίας από το Πατριαρχείο είχε προλειανθεί από το Διαφωτισμό και συγκεκριμένα από την λιγότερο αδιάλλακτη απέναντι στον χριστιανισμό πλευρά του. Ο Κοραής, παρά την σκληρή αντικληρικαλιστική και αντιβυζαντινιστική γραμμή του, στα «Προλεγόμενά» του γράφει, ότι «ελευθέρων και αυτονόμων Γραικών κλήρος είναι απρεπέστατον να υπακούη εις προσταγάς Πατριάρχου εκλεγμένου από τύραννον και εξαναγκασμένου να προσκυνή τύραννον». Υπό την επίδραση του Διαφωτισμού, το ζήτημα είχε επίσης τεθεί και κατά τις εργασίες των Εθνοσυνελεύσεων του Αγώνα. Όχι μόνο στη συνείδηση των προσκειμένων στον Διαφωτισμό αλλά και πλήθους άλλων, η πατριαρχική εξουσία είχε καταχωρηθεί ως αδιαχώριστη από την Οθωμανική. Αλλά, η ψυχική εξάρτηση του Ελληνικού λαού από την Εκκλησία, σε συνδυασμό με τη μορφωτική και βιοτική του εξαθλίωση, ήταν πολύ ισχυρή για να την αγνοήσει κανείς, έστω και μετεπαναστατικά. Οπότε, για τους Διαφωτιστές, ίσχυσε η συμβιβαστική και ρεαλιστική λογική του «μή χείρονος»: αν ένα ελεύθερο ελληνικό κράτος δεν είχε άλλη επιλογή από το να συνυπάρξει με μία χριστιανική Εκκλησία, επιβαλλόταν, τουλάχιστον, να είναι και αυτή ελεύθερη από το υπότουρκο παρελθόν της. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο που ο ένας εκ των τριών αντιβασιλέων, ο Λούντβιχ Γκέορκ Μάουρερ πείστηκε να προχωρήσει στην περί Αυτοκέφαλου απόφαση μετά από εισήγηση, που υπέβαλλε προς αυτόν ένας μαθητής του Κοραή και επιστήθιος φίλος του Καϊρη, ο αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φαρμακίδης.

Bέβαια, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, η απόφαση αυτή της αντιβασιλείας δεν υπαγορεύθηκε από φιλελεύθερα κίνητρα, όπως αυτά των Διαφωτιστών αλλά, από την ανάγκη να ισορροπήσει και να εδραιώσει με μία κίνηση «ματ» την θέση της, σε επίπεδο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, επικυρώνοντας μία -έστω και χαλκευμένη- προϋπάρχουσα ενοποιητική εθνική ιδεολογία και «ανακατασκευάζοντας» τον αντίστοιχο φορέα της. Γι’ αυτό έλαβαν μέριμνα και για την μορφωτική ισχυροποίηση του παροιμιωδώς αναλφάβητου ορθοδόξου κλήρου (6) (π.χ. ίδρυση σεμιναρίου ορθοδόξων κληρικών στον Πόρο). Όπως, άλλωστε, ομολογεί ο Μάουρερ, στο βιβλίο του «Ο Ελληνικός Λαός»: «η ανεξαρτησία της ελληνικής Εκκλησίας [ενν. από το Πατριαρχείο] ήταν απαραίτητη για την υπόσταση της ίδιας της μοναρχίας». Την ημέρα της επίσημης ανακήτυξης του Αυτοκεφάλου 24/8/1833), στο λιμάνι του Ναυπλίου πανηγύριζαν όλες οι ξένες διπλωματικές αποστολές και τα ναυτικά πληρώματα, πλην των Ρώσων.

Το Αυτοκέφαλο εξελήφθη και χαιρετίστηκε από αρκετούς ως νίκη των διαφωτιστικών ιδεών. Αντιθέτως, επικρίθηκε από μερίδα κληρικών, που ελέγχονταν από το Πατριαρχείο καθώς και από το σύνολο σχεδόν του ελλαδικού μοναχισμού. Η αντίδραση του τελευταίου οφειλόταν κυρίως στο ότι, η αντιβασιλεία την ίδια στιγμή καταπολεμούσε δραστικά το μακραίωνο κοινωνικοοικονομικό καρκίνωμα του καλογερισμού, κλείνοντας τα 378 από τα 524 μοναστήρια της τότε ελληνικής επικράτειας και επιχορηγώντας με την απαλλοτριωμένη μοναστηριακή περιουσία τα προγράμματα της δημόσιας εκπαίδευσης. Όλοι οι παραπάνω κληρικοί και καλόγεροι άρχισαν αμέσως να κινδυνολογούν περί θείας τιμωρίας, να δαιμονολογούν περί εμφανίσεως αιρέσεων κ.λπ..

Η εκπαιδευτική πολιτική επί Αντιβασιλείας (7)

Το έργο της εκπαίδευσης των Ελλήνων το ανέλαβε μετά την ανακήρυξη της Ελλάδας σε Βασίλειο, η πολιτεία, αφού το νομικό πλαίσιο, που καθόριζε τις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας δεν επέτρεπε στην τελευταία να αναπτύξει εκπαιδευτικές δραστηριότητες, ανεξάρτητες από την κρατική εξουσία. Η αντιβασιλεία σύστησε επιτροπή «προς διοργανισμόν των σχολείων», στην οποία δεν συμμετείχαν εκπρόσωποι του κλήρου. Στις προτάσεις, που εισηγήθηκε η επιτροπή έγινε λόγος για την αναγκαιότητα της θρησκευτικής διδασκαλίας σε όλες τις βαθμίδες της σχολικής εκπαίδευσης. Το περίεργο για την εποχή είναι, ότι στις μεγαλύτερες τάξεις προτείνεται η διδασκαλία του μαθήματος της «θρησκείας» με τρόπο που θα ικανοποιεί τις βαθύτερες αναζητήσεις των διδασκομένων σχετικά με το ρόλο της, ενώ παράλληλα προτείνεται και η διδασκαλία της ιστορίας των άλλων θρησκειών, κάτι ριζοσπαστικό για εκείνη την εποχή –και όχι μόνο.

Η Αντιβασιλεία προχώρησε στη νομοθετική ρύθμιση περί εκπαίδευσης ξεκινώντας από τα δημοτικά σχολεία. Το βασιλικό διάταγμα του 1834 με τον τίτλο «Νόμος περί των δημοτικών σχολείων» καθόριζε, ένα από τα διδασκόμενα μαθήματα να είναι και η Κατήχηση, αλλά εναπέκειτο στην κρίση των γονέων το εάν τα παιδιά τους θα το παρακολουθούσαν. Επίσης στη νομαρχιακή επιτροπή, που ήταν αρμόδια για την επιθεώρηση των σχολείων θα έπρεπε, εκτός από έναν ορθόδοξο ιερέα, να συμμετέχει και ένας εκπρόσωπος της προτεσταντικής κοινότητας (στην Ελλάδα δρούσαν από την εποχή ήδη της Επανάστασης προτεσταντικές αποστολές, κυρίως ιδρύοντας σχολεία. Ας σημειωθεί, ότι οι προτεστάντες ιεραπόστολοι δίδασκαν στα σχολεία τους την Αγία Γραφή από τη μετάφραση που είχε εγκρίνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο). Το παραπάνω διάταγμα χαρακτηριζόταν από πνεύμα θρησκευτικής ανοχής και σεβασμού της ελευθερίας θρησκευτικής επιλογής και φανέρωνε την διάθεση του Μάουρερ για την ίση μεταχείριση των μαθητών στη σχολική θρησκευτική αγωγή αλλά και των ιδιωτικών σχολείων που διευθύνονταν από προτεστάντες. Το διάταγμα ακολουθούσε τα, καταφανώς επηρεασμένα από τον Διαφωτισμό, φιλελεύθερα Ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά πρότυπά της εποχής.

Προς τη δημιουργία του Παρακράτους

Θορυβημένη η Ρωσία, σε συνεργασία, φυσικά, με το κολοβωμένο Πατριαρχείο, ανέλαβε δράση. Άρχισε να στηρίζει τους αντιδρώντες στο Αυτοκέφαλο και κυρίως τα μοναστήρια, με γενναίες χρηματικές δωρεές και ακριβά δώρα, εκκλησιαστικά σκεύη κ.λπ.. Παράλληλα έστειλε στην Αθήνα τον πράκτορά της, κληρικό Κωνσταντίνο Οικονόμο «των εξ Οικονόμων» για να οργανώσει υπογείως την υπονόμευση της εφαρμογής του Αυτοκεφάλου..

[Παρέκβαση: το 1833 δεν είναι μόνο η χρονιά της νομοθετικής ρύθμισης περί Αυτοκεφάλου αλλά και του θανάτου του Κοραή. Είχε προηγηθεί μία, ματαιωμένη από τον οικουμενικό Πατριάρχη, απόπειρα αφορισμού του το 1831 «μήποτε δοθεί επιβλαβεστέρα επισημότης εις τας κενοφωνίας» του. Λίγο πριν πεθάνει, φανατικοί είχαν κάψει δημοσίως τα βιβλία του στο Ναύπλιο. Απαγορεύθηκε επίσης η τέλεση τριμήνου μνημοσύνου του στην Κωνσταντινούπολη. Το 1832 το Πατριαρχείο είχε απαγορεύσει την ανάγνωση των έργων του, ενώ καθ’ όλη την σαρακοστή του 1836, στις εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης εκφωνούντο κηρύγματα εναντίον του.]

Ο Οικονόμος ανέπτυξε μία πολύπλευρη δραστηριότητα. Κατ’ αρχήν αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Ευαγγελική Σάλπιγξ, που εξέδιδε, αρχικά στο Ναύπλιο και αργότερα στην Αθήνα, ο ιερομόναχος Γερμανός. Η πολεμική του στρέφεται κυρίως εναντίον του Φαρμακίδη αλλά και άλλων, όπως ο πρόσφατα τεθνεώς Κοραής και ο Καϊρης. Στην Αθήνα θα σχετιστεί με εκκλησιαστικούς, πολιτικούς και δημοσιογραφικούς παράγοντες. Επίσης, ενίσχυσε την συντηρητική ομάδα εντός την Ιεράς Συνόδου, ώστε να καταστήσει την τελευταία υποχείριό των επιδιώξεών του. Ταυτόχρονα στρατολογούσε οπαδούς από τους χώρους της πολιτικής και του στρατού. Όλα τα παραπάνω γίνονταν με την απαραίτητη χρηματοδότηση («λάδι») αλλά και υποσχέσεις εύνοιας, δυό πράγματα, που μοίραζε αφειδώς με τους πράκτορές της η Ρωσική διπλωματική αποστολή στη Αθήνα.

Τα αποτελέσματα της δράσης του δεν άργησαν να φανούν. Το 1835, ένα μόλις έτος μετά τη κάθοδο του Οικονόμου από τη Ρωσία και δυό μετά την ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου, ο Αλέξανδρος Σούτσος γράφει ότι «είναι σχεδόν εν έτος αφ’ ότου η επίδειξις της θεοσεβείας έγινεν συρμός της Ελλάδος, αφ’ ου αι γονυκλισίαι και νηστείαι μας επανήλθον σώαι και όχι μόνον οι Σταυροί του Σωτήρος, αλλά και οι προς τον Σωτήρα σταυροί και μετάνοιαι είναι εις μεγίστην τιμήν» (8).

Οι υποστηρικτές των διαφωτιστικών ιδεών δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια και εκθέτουν σε κοινή θέα τα «άπλυτα» των συντηρητικών: «Ένα κείμενο που έδωσε αφορμή βιαιοτάτων αντιδράσεων: μια εφημερίδα, τον ίδιο χρόνο πάντοτε, σχολιάζει δυσμενέστατα μία αναφορά [σ.σ.: βλ. «συμβουλές»] του πρώην Ευβοίας, Άνθιμου στον Όθωνα: οι σουλτάνοι εγνώριζαν από την πείραν ότι, για να τυραννούν ευκόλως τον ελληνικόν λαόν, είχον ανάγκην από την συνδρομήν της θρησκείας του. Σέβας εις τους πατριάρχας μας, υπεράσπισιν εις την εκκλησίαν και προνόμια εις τους αρχιερείς της προσέφερεν αδιακόπως η τουρκική κυβέρνησις»(8). Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινήθηκε και η προσκείμενη στους φιλελεύθερους εφημερίδα Αθηνά, του Εμμ. Αντωνιάδη. Στο φύλλο της της 16/5/1836 διαβάζουμε: «Ας ενθυμηθώμεν τί ήσαν επί της τουρκικής τυραννίας οι αρχιερείς μας. Εάν εξαιρέσουμε ολίγους τινάς, όλοι οι άλλοι ήσαν δεσπόται, τύραννοί των χριστιανών. Εψηφίζοντο αρχιερείς όχι κατ’ εκλογήν αρετής και παιδείας, αλλά με κολακείας ανδραποδώδεις και με παχείας προσφοράς χρημάτων. Αρπάζοντες δε ούτως την ποιμαντικήν ράβδον, εφορολογούσαν ασπλάχνως τα δυστυχή των ποίμνια, επωλούσαν καπηλικώς την ιεροδιακονίαν και την ιερωσύνην, τους εγκαινιασμούς, τους αγιασμούς, τας λειτουργίας και όλας τας υπέρ των χριστιανών γενομένας τελετάς, εξέδιδαν με βαρείαν χρηματικήν ποινήν τους σκληρούς και απανθρώπους εκείνους αφορισμούς […] επεριφρονούσαν την παιδείαν και κατέτρεχαν τους πεπαιδευμένους, οσάκις δεν έβρισκαν αυτούς κόλακάς της αρχιερατικής τραπέζης των και συνηγόρους των αυθαιρέτων και τυραννικών τους πράξεων»(8).

* * *

Αλλά, τα επιχειρήματα ελάχιστη ισχύ έχουν όταν ο σκοταδισμός καλά κρατεί: η Ευαγγελική Σάλπιγξ γράφει στις 14/11/1836 για τις συνέπειες τής, περί τα εκκλησιαστικά, κυβερνητικής πολιτικής στην καθημερινή ζωή ότι, «και τα μεν πολιτικά ήθη βλέπομεν καθ’ ημέραν ελεεινά. Των δε οικιακών και κοινωνικών εκδηλούνται κηλίδες και νοσήματα ανήκουστα, ή και μόλις ακουστά πριν της επαναστάσεως»…

Σημειώσεις:

(1) Τάκης Κανδηλώρος, «Ο Αρματωλισμός τής Πελοποννήσου», Αθήνα 1924, ανατύπωση: βιβλιοπωλείο Δ. Ν. Καραβιά.

(2) Σχετικά με τις στάσεις του Διαφωτισμού απέναντι στο θρησκευτικό ζήτημα και στην εκκλησία βλ. Π. Κιτρομηλίδη «Νεοελληνικός Διαφωτισμός»,Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 1999: «Το ζήτημα της θρησκευτικής κριτικής στον Ελληνικό Διαφωτισμό μπορεί να διευκρινιστεί με τους όρους μιας τυπολογίας θεωρητικών στάσεων […] Η νέα φιλοσοφία ανέπτυξε δυό άλλες προσεγγίσεις στο πρόβλημα της Εκκλησίας. Η μία ήταν εκείνη, που συνδεόταν με τον αντικληρικαλισμό του πολιτικού ουμανισμού, ο οποίος στις περισσότερες περιπτώσεις, προσπαθούσε να διασώσει τα βασικά στοιχεία του ορθόδοξου δόγματος και τόνιζε, ότι το μόνο που ζητούσε ήταν η αποκάθαρση της Εκκλησίας και η αναβίωση της γνήσιας ευαγγελικής πίστης. Η δεύτερη προσέγγιση ήταν εκείνη, την οποία εκπροσωπούν οι πιο τολμηροί επικριτές της θρησκείας η αρχική στάση των οποίων διαμορφωνόταν με βάση τα αξιώματα του Ευρωπαϊκού Δεϊσμού. Υπό την πίεση της ιδεολογικής αντιπαράθεσης ωστόσο, οι Έλληνες δεϊστές μετατοπίστηκαν προς μία εσωτερική κριτική και απόρριψη των θεμελιωδών αρχών της θρησκευτικής πίστης – κάτι το οποίο οι εκπρόσωποι του πολιτικού αντικληρικαλισμού, έχοντας αίσθηση των απαιτήσεων της πολιτικής στρατηγικής, και ίσως θεωρητικά αβέβαιοι και οι ίδιοι σχετικά με τη θρησκεία, απέφυγαν προσεκτικά να πράξουν […] Οι διαβεβαιώσεις των συγγραφέων για την γνησιότητα της εμμονής τους στην ευαγγελική αλήθεια και την Ορθοδοξία δεν μπορούν να κρύψουν τις διάφανες δεϊστικές θρησκευτικές τους προτιμήσεις, οι οποίες αντανακλώνται στην πρόκριση μιας απλουστευμένης και εξορθολογισμένης θρησκείας. Από αυτή την άποψη θα ήταν εύλογο να υποστηρίξει κανείς ότι οι περί Ορθοδοξίας διακηρύξεις υπαγορεύονταν κατά πρώτο λόγο από τακτικές και σκοπιμότητες, συνδεδεμένες με την επιδίωξη της ευρύτερης δυνατής απήχησης για την επιχειρηματολογία τους, η οποία απευθυνόταν σε κοινό έντονα προσηλωμένο στη θρησκεία».

(3) Douglas Dakin, «Ο Αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία 1821-1833», εκδόσεις Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 1999.

(4) Μάλιστα ο Κοραής είχε προτείνει την ακόμη αρχαιότερη ονομασία «Γραικός».

(5) Στίς 9/5/1828 ο πατριάρχης Αγαθάγγελος έστειλε στον Καποδίστρια αντιπροσωπεία από τέσσερεις μητροπολίτες, που του επέδωσαν θρασυτάτου περιεχομένου επιστολή (η οποία είχε ήδη δοθεί στη δημοσιότητα) με την οποία παροτρύνονταν οι Έλληνες να πειθαρχήσουν στον νόμιμο ηγεμόνα τους, τον… Σουλτάνο (βλ. «Πατριάρχης θα υποκινούσε εμφύλιο στην Ελλάδα» και Douglas Dakin, Ο Αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία 1821-1833, εκδόσεις Μ.Ι.Ε Τ. Αθήνα, 1999).

(6) Την παντελή αγραμματοσύνη του ελλαδικού χριστιανορθόδοξου κλήρου επισημαίνουν συνεχώς ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Απομνημονεύματα, εκδόσεις Δρομεύς, Αθήνα 1996) και ο Γάλλος γιατρός Πουκεβίλ, (Ταξίδι στον Μορηά, εκδόσεις Αδελφών Τολίδη, Αθήνα 1976).

(7) Εμμανουήλ Περσελής, Εξουσία και θρησκευτική αγωγή στην Ελλάδα του 19ου αιώνa, εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2004

(8) Για περισσότερα βλ. Ιστορία του Ελληνικού έθνους, τόμος ΙΓ , Εκδοτική Αθηνών.

Γιώργος Φιντικάκης

Χθες, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος άφησε ανοικτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο, λέγοντας ότι η κυβέρνηση μελετά όλα τα εναλλακτικά σενάρια προκειμένου να αποφύγει τη μετάταξη στον υψηλότερο συντελεστή του ΦΠΑ εκατοντάδων προϊόντων πρώτης ανάγκης- κάτι όμως για το οποίο υπάρχει κυβερνητική δέσμευση που περιλαμβάνεται στο Μνημόνιο. Σχετική αναφορά έκανε και ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου – ανέφερε ότι η εξίσωση του φόρου στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης είναι ανάμεσα στα σενάρια που εξετάζει η κυβέρνηση. Εντονη ήταν η αντίδραση του γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ κ. Χρ. Παπουτσή, ο οποίος κάλεσε το υπουργείο Οικονομικών να εγκαταλείψει τέτοιες σκέψεις.

Τα δεδομένα πάντως είναι «καυτά», αν συγκρίνει κάποιος τις περυσινές τιμές αγοράς πετρελαίου με τις τωρινές τιμές του ντίζελ κίνησης, καθώς η διαφορά είναι της τάξεως του 140%. Με τις σημερινές τιμές, από τα 52-53 λεπτά το λίτρο που έκανε πέρυσι στην αρχή της περιόδου το πετρέλαιο θέρμανσης, θα έφτανε να πωλείται προς 1,29 ευρώ/ λίτρο. Αρα μια οικογένεια που καίει για τις ανάγκες της, για παράδειγμα, 1.000 λίτρα τον χειμώνα, θα χρειαστεί φέτος να πληρώσει 1.290 ευρώ έναντι 530 ευρώ πέρυσι. Η διαφορά είναι 760 ευρώ, σχεδόν το μηνιάτικο ενός χαμηλόμισθου.

Ντρέπομαι. Ήταν τόσο προφανές ότι η Ελλάδα ήθελε να χάσει σήμερα, που ήταν απίστευτο! Ντρέπομαι για λογαριασμό της Ελλάδας και είμαι υπερήφανος για τους παίκτες μου” δήλωσε ο 51χρονος Αμερικανός κόουτς που πέρσι δούλεψε και στον Άρη. “Αυτό που είδα ήταν κωμωδία, όχι μπάσκετ. Ουσιαστικά, οι Έλληνες σούταραν για να αστοχήσουν Εμείς παίξαμε με όλο μας το πάθος”

Μάλιστα ο Μπλατ αποχωρώντας, απευθύνθηκε στους Έλληνες δημοσιογράφους και ρώτησε: “Εσείς δεν ντρέπεστε;”

Από την πλευρά του ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδος, Γιόνας Καζλάουσκας, αρνείται τις κατηγορίες του Αμερικανού, αφού υποστηρίζει ότι οι παίκτες του είχαν απλώς ένα κακό απόγευμα, που οδήγησε στην ήττα με 73-69:«Κάναμε ένα κακό παιχνίδι. Είχαμε αστοχία στα τρίποντα και αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα στην αντιμετώπιση του πικ εν ρολ. Τι πάει να πει ότι δεν σεβόμαστε τον κόσμο; Είμαι απογοητευμένος με τον τρόπο που έπαιξε η ομάδα μου. Ψάχνετε να βρείτε φαντάσματα».

Αμέσως μετά το τέλος του αγώνα της Ελλάδας με τη Ρωσία, ο προπονητής της Τουρκίας, Μπόγκνταν Τάνιεβιτς, πλησίασε τον ελληνικό πάγκο και χειροκρότησε ειρωνικά… συμπλέοντας με την άποψη του Μπλατ. Ο Μαυροβούνιος κόους φέρεται να είπε στους Έλληνες διεθνείς: «Μπράβο, και πάλι τα ίδια κάνατε». Ο κόουτς των Τούρκων εννοούσε προφανώς την περσινή διοργάνωση του Ευρωμπάσκετ, όταν η Ελλάδα έχασε από τη Γαλλία και απέφυγε την Ισπανία, πέφτοντας τελικά πάνω στην Τουρκία. Τότε οι Έλληνες νίκησαν στην παράταση και προκρίθηκαν στην τετράδα. Ο Γιάννης Μπουρούσης απάντησε φραστικά και κινήθηκε προς τον Τάνιεβιτς, με τον βοηθό του Καζλάουσκας, Γιάννη Σφαιρόπουλο να τον απομακρύνει έγκαιρα.

Του ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΑ

αρότι η υλοποίηση μιας τόσο σκληρά αντιλαϊκής πρότασης αποτελεί θέμα κυρίως πολιτικής απόφασης, και πιθανόν έπεσε στο τραπέζι ώστε να ζυγιστούν οι αντιδράσεις, δεν παύει να είναι ιδιαίτερα δελεαστική για εκείνους που χειρίζονται τα δημόσια οικονομικά, δεδομένου ότι θα απέφερε άμεσα έσοδα της τάξης των 1,2 δισ. ευρώ στο δημόσιο ταμείο. Δηλαδή όχι απλώς «ισοδύναμου αποτελέσματος», αλλά σημαντικά μεγαλύτερου από όσα υπολογίζεται να εισπράξει το Δημόσιο μέσω της μετάταξης προϊόντων και υπηρεσιών σε υψηλότερους συντελεστές φορολόγησης.

Παράγοντες της αγοράς καυσίμων εκτιμούν πως, εφόσον αποφασιστεί τελικά η ενοποίηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης, η επιβάρυνση για ένα νοικοκυριό που «καίει» 1.000 λίτρα πετρελαίου ετησίως θα αυξηθεί από τα 650 ευρώ πέρυσι σε περίπου 1.300 ευρώ φέτος. Για τους κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας, όπου λόγω καιρικών συνθηκών η κατανάλωση είναι ακόμη μεγαλύτερη, οι πολίτες θα φτάσουν να πληρώνουν συνολικά μέχρι και 4.000 ευρώ για να καλύψουν τις ανάγκες τους για θέρμανση.

Από 65-70 λεπτά

Η τιμή διάθεσης του πετρελαίου θέρμανσης από 0,65-0,70 ευρώ πέρυσι, εκτιμάται -σύμφωνα με την Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος- ότι με την εξίσωση των συντελεστών θα φτάσει περίπου στο 1,30 ευρώ το λίτρο, όσο δηλαδή πωλείται σήμερα και το πετρέλαιο κίνησης. Με βάση το ισχύον καθεστώς και τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, η πώληση του θέρμανσης θα ξεκινούσε σήμερα περίπου στα 0,80 ευρώ το λίτρο, τιμή που είναι αυξημένη κατά 25% σε σχέση με τον προηγούμενο χειμώνα. Από τις 15 Οκτωβρίου μέχρι και τις 15 Απριλίου, το πετρέλαιο θέρμανσης επιβαρύνεται με Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης μειωμένο στα 21 ευρώ ανά χιλιόλιτρο (0,21 ευρώ το λίτρο), ενώ με την προτεινόμενη αλλαγή του συστήματος θα πωλείται με φόρο 412 ευρώτο χιλιόλιτρο.

Οι πρώτοι που αντέδρασαν χθες ήταν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του κλάδου των βενζινοπωλών, με την Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος να χαρακτηρίζει ως «απαράδεκτο» το υπό εξέταση σενάριο εξομοίωσης του φόρου. Σύμφωνα με την ΟΒΕ, η αύξηση της τιμής στο 1,3 ευρώ το λίτρο θα έχει ως αποτέλεσμα να συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο το ήδη μειωμένο οικογενειακό εισόδημα, η κατανάλωση θα πέσει και άρα το κράτος θα χάσει έσοδα, η αγορά θα υποστεί νέα καθίζηση και η ανεργία στον κλάδο να αυξηθεί.

Η θέσπιση, πάντως, ενιαίου φορολογικού συντελεστή στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης αποτελεί πάντως χρόνιο αίτημα για την εξυγίανση της αγορά πετρελαιοειδών, και κυρίως για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου που, σύμφωνα με εκτιμήσεις, κυμαίνεται από 650 εκατ. ευρώ έως 1 δισ. ευρώ ετησίως. *

download – 179.83 MB | 02:16 | 1920 x 816 | .avi