από Ελεύθερη Έρευνα

Τα γνωστότερα –αλλά όχι και τα μόνα- κείμενα πολεμικής από την πλευρά του Διαφωτισμού, είναι η «Αδελφική διδασκαλία» του Αδαμάντιου Κοραή, οι «Κρίτωνος Στοχασμοί», ο «Ρωσοαγγλογάλλος», και, φυσικά, η περίφημη «Ελληνική Νομαρχία» του Ανωνύμου του Έλληνος.

Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός επανακαθιέρωσε ύστερα από δεκαέξι αιώνες απαξίωσής της, την εθνική ονομασία «Έλλην» (αντί του «χριστιανού», «Ρωμηού» κ.α.(4)) και προπαρασκεύασε πνευματικά την έκρηξη της Επανάστασης του 1821. Αυτά από μόνα τους υπενθυμίζουν την, προς αυτόν, αιώνια οφειλή κάθε Έλληνα.

Από την πλευρά της Εκκλησίας, γνωστότερα –και επίσης όχι τα μόνα- είναι η «Πατρική Διδασκαλία» του πατριάρχη Ιερουσαλήμ, Άνθιμου, η πατριαρχική εγκύκλιος του 1819 κατά της ονοματοδοσίας με Ελληνικά ονόματα, αλλά και οι κατ’ εξακολούθηση αφορισμοί της Επανάστασης, αλλά και προγενέστεροι (π.χ. ο πατριαρχικός αφορισμός των Κλεφτών του Μοριά το 1805, ο οποίος εκτόξευε εναντίον τους κατάρες τέτοιες, που «ράγιζαν και τις πέτρες»(1)) από το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι αναφέρονται εδώ επειδή ενσωμάτωσαν, εκτός από τις αρές κατά των αγωνιστών και αρκετά στοιχεία, σημαντικά για την ιδεολογική θεμελίωσή τους. (Κατεβάστε δωρεάν από την Ενότητα ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ το βιβλίο «Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας», στο οποίο περιέχονται τα πλήρη κείμενα των πατριαρχικών αφορισμών κατά της Επανάστασης, κατά του Ρήγα, κατά της Μπουμπουλίνας, κατά των «κακούργων Σουλιωτών» κ.ά.).

Κατά την προεπαναστατική περίοδο, εκτός από τα ένθεν κακείθεν ιδεολογικά βέλη, ή και λιβελογραφήματα, μια πιο σκληρή μορφή της διαμάχης ήταν και η αποπομπή (συνοδευόμενη πάντα από οργανωμένη δυσφήμηση και από μεθοδεύσεις επαγγελματικής, εξόντωσης) όσων διαφωτιστών διδασκάλων (π.χ. Κούμας, Μοισιόδαξ, κ.α.) δίδασκαν στις σχολές, που είχε στη σφαίρα επιρροής της η Εκκλησία –δηλαδή, ουσιαστικά, τις μόνες, που η τελευταία επέτρεπε να υπάρχουν εκείνη την εποχή.

Το τί ακριβώς πρέσβευε (και επισήμως εξακολουθεί να πρεσβεύει) η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει πλέον αποσαφηνισθεί από την επίσημη ιστοριογραφία: θεμελίωση μιας ανεθνικής ταυτότητας βασισμένης στον «ορθόδοξο» χριστιανισμό και παραμονή / επιστροφή σε καθεστώς Τουρκικής κατοχής, ή κάποιο, που θα της εξασφάλιζε παρόμοια προνόμια. Αυτή εξάλλου ήταν και παραμένει, ελλείψει επίσημης και ξεκάθαρης διάψευσης, η πάγια και αμετανόητη θέση της από το 1453, που άνοιξε τις κερκόπορτες στους Οθωμανούς.

Ο Θεόφιλος Καΐρης, ιερωμένος, αλλά ένθερμος υποστηρικτής του Διαφωτισμού, προκάλεσε το μένος της Ιεράς Συνόδου με την ανορθόδοξη διδασκαλία του περί «θεοσεβείας». (Ο εικονιζόμενος πίνακας του Θεόφιλου Καΐρη βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη.)

Από την άλλη, ο Διαφωτισμός εξέφραζε την αναγεννημένη εμπιστοσύνη στη δύναμη του επιστημονικού ορθολογισμού, την ελευθερία του στοχασμού και την απόρριψη κάθε αυθεντίας και ειδικά της θεοκρατικής (στάση, που ποίκιλε από την λυσσαλέα κριτική στην Χριστιανική Εκκλησία, μέχρι την ολοκληρωτική απόρριψη του χριστιανισμού και της θρησκείας εν γένει, ή την εισαγωγή φιλοσοφικών-θεολογικών συστημάτων όπως π.χ. ο Ντεϊσμός, ή το Θεοσεβικό σύστημα του Θεόφιλου Καϊρη) (2). Τα προηγούμενα δεν αρκούν για να χρίσουν τον Διαφωτισμό διάδοχο –όπως έχει συχνά παρερμηνευτεί- του Ελληνικού Πνεύματος (μάλιστα από μία, όχι δυσμενώς διακείμενη, ιστοριογραφική τάση έχει χαρακτηριστεί ως ένα κίνημα με απλοϊκές και αρκετά ωφελιμιστικές αρχές (3)). Η μορφή, που έλαβε όμως στην Ελληνική εκδοχή του, διέθετε και το επιπλέον στοιχείο της δυναμικής ανάκλησης του προγονικού πνεύματος, κάτι που του προσέδιδε ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα (π.χ. ο Κοραής επιμελήθηκε στο Παρίσι μιας μνημειώδους επανέκδοσης των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, συνοδευόμενης από τα θρυλικά πλέον Προλεγόμενά του).

Η ιστορική του παρουσία όμως δεν εξαντλήθηκε εκεί. Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός συμμετείχε ενεργά στον Αγώνα, αναδεικνύοντας ολοκληρωμένους ανθρώπους της δράσης, όπως ο προαναφερθείς Θεόφιλος Καϊρης από την Άνδρο, ο οποίος πολέμησε έχοντας στο χέρι πότε το τουφέκι και πότε τη γραφίδα, ως ένας από τους συντάκτες του Συντάγματος της Β΄ Εθνοσυνέλευσης του Άστρους, το 1823. Η επίδραση των διαφωτιστικών ιδεών, όχι μόνο στη διατύπωση των πρώτων Συνταγμάτων των εξεγερμένων αλλά και στις εσωτερικές κοινωνικοπολιτικές αναζητήσεις και συγκρούσεις της εποχής, αν και φθίνουσα, έχει επισημανθεί από πολλούς ερευνητές ως κάτι παραπάνω από εμφανής.

Tο πνεύμα του Διαφωτισμού γοήτευσε ακόμα και κάποιους λίγους ορθόδοξους κληρικούς, οι οποίοι, προς τιμήν τους, αγνόησαν επιδεικτικά την επίσημη εκκλησιαστική γραμμή και συντάχθηκαν με την Επανάσταση (μάλιστα πολλοί, όπως ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γρηγόριος Δικαίος- Παπαφλέσσας κ.α. έλαβαν μέρος ως ένοπλοι). Οι ιερωμένοι αυτοί αποτελούν και το διάτρητο άλλοθι, που επικαλείται η Oρθόδοξη Eκκλησία όποτε στριμωχτεί για την συμπαράταξή της με την Oθωμανική Eξουσία. Αλλά και μετεπαναστατικά, όπως θα δούμε, κάποιοι μορφωμένοι κληρικοί, όπως ο μαθητής του Κοραή Θεόκλητος Φαρμακίδης, επάνδρωσαν τις τάξεις του Διαφωτισμού. Τους ανθρώπους αυτούς δεν θα πρέπει να τους καταχωρήσουμε ελαφρά τή καρδία, ως «διορατικούς», που, πονηρά σκεπτόμενοι, αποφάσισαν να δώσουν στη χριστιανική πίστη και Eκκλησία έναν «προοδευτικό» τόνο ώστε, αυτές να επιβιώσουν σε ένα μεταδιαφωτιστικό Eυρωπαϊκό περιβάλλον. Τα κίνητρά τους πήγαζαν από τις προτεραιότητες της κοινωνίας και όχι της Eκκλησίας. Ο προσανατολισμός τους ήταν πρωτίστως κοινωνικός: ενέτασσαν δηλαδή τον θρησκευτικό εκσυγχρονισμό στα πλαίσια ενός προαπαιτούμενου κοινωνικού.

Μετά την Επανάσταση

Με τον τερματισμό του ενόπλου αγώνα, το 1828, ένας άλλος αρχίζει. Ωστόσο δεν πρόκειται απλώς για αγώνα ανοικοδόμησης. Πρόκειται για μία χώρα, η οποία δεν έχει να επιστρέψει σε κάποια γνωστή και προσφάτως διακοπείσα προγενέστερη κατάσταση αλλά, πρέπει να αρχίσει τη νέα ζωή της από μηδενική βάση.

Ο Καποδίστριας, ο πρώτος (και μεταβατικός, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα) κυβερνήτης, εισάγει για πρώτη φορά στην Ελλάδα την καλλιέργεια του γεώμηλου (πατάτα), για να τραφεί γρήγορα και φθηνά ο λιμοκτονών πληθυσμός. Ανάπηροι πολεμιστές, αφημένοι σαν σκυλιά στη τύχη τους, περιφέρονται με καταρρακωμένη υπερηφάνεια, ζητιανεύοντας. Παιδιά σε πλήρη εγκατάλειψη, που ολόκληρο το σόϊ τους ξεκληρίστηκε στον πόλεμο, περιπλανώνται χωρίς αύριο και κοιμούνται μέσα σε ερείπια, ή στην ύπαιθρο, παντελώς απροστάτευτα και χωρίς μία, τρύπια έστω, κουβέρτα.

Στα πλαίσια της ανταλλαγής των πληθυσμών με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, πρόσφυγες από τις, μή απελευθερωμένες τότε, βόρειες περιοχές εισρέουν στα περιορισμένα όρια του -στα χαρτιά μόνο- νεοδημιουργηθέντος κρατιδίου. Οι εξουσιαστικές φατρίες, ίδιες και απαράλλαχτες από τον καιρό της Τουρκοκρατίας (ίσως το μόνο πράγμα στην Ελλάδα, που είχε μείνει ίδιο, ντόπιοι κοτζαμπάσηδες, βυζαντινοαναθρεμένοι φαναριώτες, κάποιοι παραγκωνισμένοι πρώην αρματωλοί), οι οποίες είχαν συνδράμει την Επανάσταση μόνον όσο και όποτε τις συνέφερε, εξακολουθούν να συγκρούονται (όπως άλλωστε έκαναν και κατά τη διάρκεια του Αγώνα), πότε ένοπλα και πότε εντός των ορίων του πολιτικού παιχνιδιού, για το μοίρασμα της νέας εξουσιαστικής πίτας. Ένας λαός φαινομενικά μόνο νικητής αλλά, στην πραγματικότητα, σωματικά και ψυχικά, γονατισμένος, που βέβαια δεν είχε τον χρόνο να επεξεργαστεί, έστω και στοιχειωδώς, ζητήματα, όπως το ποιά μορφή μετεπαναστατικής κοινωνίας επιθυμούσε.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι Μεγάλες Δυνάμεις προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το ρήγμα της Τουρκικής κυριαρχίας, που και οι ίδιες συνέβαλλαν να δημιουργηθεί στην νοτιοανατολική Ευρώπη, για να μετατρέψουν προς όφελός τους τις ισορροπίες και τους συσχετισμούς στις εξωτερικές τους πολιτικές. Αυτό το τελευταίο περιελάμβανε φυσικά και την ανάμιξή τους στην Ελληνική πολιτική κατάσταση μέσω των εν Ελλάδι κομμάτων-παραρτημάτων τους. Το πρόσχημα γι’ αυτήν την ανάμιξη τους είχε ήδη προσφερθεί διαρκούντος ακόμα του Αγώνος από τις ντόπιες εξουσιαστικές ομάδες, οι οποίες επιδίωκαν να αποκτήσουν ισχυρούς προστάτες στις μεταξύ τους έριδες.

Αλλά και ο κοινωνικός προμαχών του Διαφωτισμού, η Γαλλία, είχε προ πολλού υποκύψει στην εκφυλιστική ασθένειά του, τον βοναπαρτισμό. Στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα ο Διαφωτισμός παρέμενε, ωστόσο, ένας υπολογίσιμος ηττημένος. Είχε καταφέρει να «μολύνει» αμετάκλητα τις δυτικές κοινωνίες και να «διαφθείρει» ανεπανόρθωτα τις συνειδήσεις Έμοιαζε περισσότερο με βόμβα, που δεν είχε με βεβαιότητα εξουδετερωθεί, ή με ηφαίστειο, που δεν είχε σίγουρα σβήσει (έκτοτε, μάλιστα, μεταλλάχθηκε αρκετές φορές, κάτι, που μάλλον τον έχει καταστήσει ανίατη μάστιγα των απανταχού εξουσιαστών και, ίσως, όχι και τόσο «ηττημένο»). Παρόμοια ήταν και η θέση του στην Ελλάδα.

Αυτές ήσαν σε γενικές γραμμές οι δυσμενείς διεθνείς και εγχώριες συνθήκες υπό τις οποίες άρχισε ο Διαφωτισμός να δίνει την κρισιμότερη μάχη του στο Ελληνικό έδαφος.. Την μάχη για μία σύγχρονη ευνομούμενη κοινωνία εναντίον της επαναφοράς μιας νεοβυζαντινού τύπου θεοκρατίας.

Το Αυτοκέφαλο

Ως γνωστόν, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ο ορθόδοξος κλήρος είχε αποσπάσει από τους Οθωμανούς πολλά προνόμια, που δεν τα είχε ούτε επί «Βυζαντινής» αυτοκρατορίας. Ένα από αυτά ήταν και η άσκηση της δικαστικής εξουσίας ως προς τις υποθέσεις μεταξύ ορθοδόξων, η οποία του απέφερε σημαντικά κέρδη. Γι’ αυτό, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης ο κλήρος είχε προσπαθήσει να αποτρέψει στις απελευθερωμένες περιοχές την ίδρυση δικαστηρίων. Μια από τις πρώτες μετεπανασταστικές πολιτειακές ενέργειες, που αφορούσαν την εκκλησία ήταν και η απαγόρευση, που της επέβαλλε ο Καποδίστριας ως προς το να δικάζει αστικές υποθέσεις, πέραν των γάμων και των διαζυγίων. Ο Καποδίστριας, αν και συντηρητικός, φίλος του κλήρου και αντίπαλα διακείμενος προς τον Διαφωτισμό, προχώρησε επίσης και σε μία ατελέσφορη προσπάθεια καταγραφής της εκκλησιαστικής περιουσίας, καθώς και σε τήρηση αρχείων γάμων, βαπτίσεων κ.λπ. για λόγους οικονομικού ελέγχου. Στόχος του δεν ήταν η αμφισβήτηση του ιδεολογικού ηγετικού ρόλου της Εκκλησίας αλλά η επείγουσα εξεύρεση χρημάτων. Βέβαια, οι ενέργειες αυτές του κυβερνήτη έβρισκαν σύμφωνους και τους υποστηρικτές των διαφωτιστικών ιδεών.

Ο Θεόκλητος Φαρμακίδης, πρωτεργάτης του Αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος πίστευε, ότι η ανεξαρτησία της Ελλάδος από την Οθωμανική τυραννία έπρεπε συγχρόνως να σημαίνει και ανεξαρτησία από την εκκλησιαστική εξουσία του Πατριαρχείου.

Αλλά η χάραξη των πρώτων δρόμων προς την συγκρότηση της φυσιογνωμίας του νέου κράτους και της διαμόρφωσης της σχέσης του με την Εκκλησία περνά μέσα από τις πολιτικές εκτιμήσεις και σκοπιμότητες της νεοφερμένης βαυαρικής (αντί)βασιλείας. Η οποία πολύ γρήγορα αντιλαμβάνεται, ότι η χριστιανορθόδοξη Εκκλησία με τους δεκαέξι αιώνες ισοπεδωτικής και αδιάκοπης κυριαρχίας της επί της ελληνικότητας και επί της συλλογικής εθνικής μνήμης έχει κατορθώσει να αποτελεί τον μόνο εναπομείναντα συνεκτικό ιδεολογικό παράγοντα στο νέο κράτος, ο οποίος μπορούσε να της χρησιμεύσει για την άσκηση, τόσο της εσωτερικής, όσο και της εξωτερικής της πολιτικής. Μπροστά στον οποίο, προαιώνιες εθνικές σταθερές, όπως η κοινή καταγωγή και ιστορική διαδρομή, τα -μασκαρεμένα σε χριστιανικά- πανάρχαια έθιμα, το, από κάθε άποψη, εκτυφλωτικό προγονικό παρελθόν, γι’ άλλη μια φορά απαξιώνονται και περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Ωστόσο οι Βαυαροί δεν ήσαν αφελείς, ώστε να εμπιστευτούν τυφλά την εκκλησία, υπογράφοντάς της μια λευκή επιταγή. Εξάλλου, με τη Χριστιανική Ορθοδοξία δεν είχαν καμμία συναισθηματική εξάρτηση. Δεν είχαν ανατραφεί με αυτή. Ούτε έβλεπαν σε αυτή τίποτε βαθύτερο, όπως αυτά που επιμένει να διακρίνει ένας πιστός της. Η κεφαλή της, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρά το πομπώδες του ονόματός του, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας διοικητικός θεσμός του Οθωμανικού Κράτους, ο οποίος ποτέ δεν είχε παραιτηθεί από το να απεργάζεται την επαναπροσάρτηση της Ελλάδας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: ακόμα και μετά το στρατιωτικώς αίσιο πέρας του Αγώνα, δεν έπαψε να καλεί τους Έλληνες να επιστρέψουν μετανοημένοι σε αυτήν (5).

Οι Βαυαροί δεν ήθελαν βεβαίως Εκκλησία υπό(φιλό)τουρκη, που θα τους έβαζε τρικλοποδιές στην εξωτερική τους πολιτική και στις σχέσεις τους με το Οθωμανικό κράτος. Επιπλέον το Πατριαρχείο αποτελούσε ιδεολογικό προγεφύρωμα και πρόσχημα για την ανάμιξη της –ομόθρησκης- Ρωσίας στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, την τεράστια επιρροή της οποίας η αντιβασιλεία ήθελε να περιορίσει και να εξισορροπήσει με αυτές των άλλων Μεγάλων Δυνάμεων (η Αγγλία και η Γαλλία είχαν ταχθεί υπέρ του Αυτοκέφαλου για τον ίδιο λόγο). Αποφασισμένοι να έχουν το πάνω χέρι στη σχέση τους με την Ορθόδοξη Εκκλησία, οι Βαυαροί προχώρησαν το 1833 στην διοικητική διάσπασή της και στην καθιέρωση του Αυτοκέφαλου (όπως αποκλήθηκε), της ελλαδικής συνιστώσας της.

Από ιδεολογικής πλευράς το έδαφος για την απεξάρτηση της Εκκλησίας από το Πατριαρχείο είχε προλειανθεί από το Διαφωτισμό και συγκεκριμένα από την λιγότερο αδιάλλακτη απέναντι στον χριστιανισμό πλευρά του. Ο Κοραής, παρά την σκληρή αντικληρικαλιστική και αντιβυζαντινιστική γραμμή του, στα «Προλεγόμενά» του γράφει, ότι «ελευθέρων και αυτονόμων Γραικών κλήρος είναι απρεπέστατον να υπακούη εις προσταγάς Πατριάρχου εκλεγμένου από τύραννον και εξαναγκασμένου να προσκυνή τύραννον». Υπό την επίδραση του Διαφωτισμού, το ζήτημα είχε επίσης τεθεί και κατά τις εργασίες των Εθνοσυνελεύσεων του Αγώνα. Όχι μόνο στη συνείδηση των προσκειμένων στον Διαφωτισμό αλλά και πλήθους άλλων, η πατριαρχική εξουσία είχε καταχωρηθεί ως αδιαχώριστη από την Οθωμανική. Αλλά, η ψυχική εξάρτηση του Ελληνικού λαού από την Εκκλησία, σε συνδυασμό με τη μορφωτική και βιοτική του εξαθλίωση, ήταν πολύ ισχυρή για να την αγνοήσει κανείς, έστω και μετεπαναστατικά. Οπότε, για τους Διαφωτιστές, ίσχυσε η συμβιβαστική και ρεαλιστική λογική του «μή χείρονος»: αν ένα ελεύθερο ελληνικό κράτος δεν είχε άλλη επιλογή από το να συνυπάρξει με μία χριστιανική Εκκλησία, επιβαλλόταν, τουλάχιστον, να είναι και αυτή ελεύθερη από το υπότουρκο παρελθόν της. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο που ο ένας εκ των τριών αντιβασιλέων, ο Λούντβιχ Γκέορκ Μάουρερ πείστηκε να προχωρήσει στην περί Αυτοκέφαλου απόφαση μετά από εισήγηση, που υπέβαλλε προς αυτόν ένας μαθητής του Κοραή και επιστήθιος φίλος του Καϊρη, ο αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φαρμακίδης.

Bέβαια, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, η απόφαση αυτή της αντιβασιλείας δεν υπαγορεύθηκε από φιλελεύθερα κίνητρα, όπως αυτά των Διαφωτιστών αλλά, από την ανάγκη να ισορροπήσει και να εδραιώσει με μία κίνηση «ματ» την θέση της, σε επίπεδο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, επικυρώνοντας μία -έστω και χαλκευμένη- προϋπάρχουσα ενοποιητική εθνική ιδεολογία και «ανακατασκευάζοντας» τον αντίστοιχο φορέα της. Γι’ αυτό έλαβαν μέριμνα και για την μορφωτική ισχυροποίηση του παροιμιωδώς αναλφάβητου ορθοδόξου κλήρου (6) (π.χ. ίδρυση σεμιναρίου ορθοδόξων κληρικών στον Πόρο). Όπως, άλλωστε, ομολογεί ο Μάουρερ, στο βιβλίο του «Ο Ελληνικός Λαός»: «η ανεξαρτησία της ελληνικής Εκκλησίας [ενν. από το Πατριαρχείο] ήταν απαραίτητη για την υπόσταση της ίδιας της μοναρχίας». Την ημέρα της επίσημης ανακήτυξης του Αυτοκεφάλου 24/8/1833), στο λιμάνι του Ναυπλίου πανηγύριζαν όλες οι ξένες διπλωματικές αποστολές και τα ναυτικά πληρώματα, πλην των Ρώσων.

Το Αυτοκέφαλο εξελήφθη και χαιρετίστηκε από αρκετούς ως νίκη των διαφωτιστικών ιδεών. Αντιθέτως, επικρίθηκε από μερίδα κληρικών, που ελέγχονταν από το Πατριαρχείο καθώς και από το σύνολο σχεδόν του ελλαδικού μοναχισμού. Η αντίδραση του τελευταίου οφειλόταν κυρίως στο ότι, η αντιβασιλεία την ίδια στιγμή καταπολεμούσε δραστικά το μακραίωνο κοινωνικοοικονομικό καρκίνωμα του καλογερισμού, κλείνοντας τα 378 από τα 524 μοναστήρια της τότε ελληνικής επικράτειας και επιχορηγώντας με την απαλλοτριωμένη μοναστηριακή περιουσία τα προγράμματα της δημόσιας εκπαίδευσης. Όλοι οι παραπάνω κληρικοί και καλόγεροι άρχισαν αμέσως να κινδυνολογούν περί θείας τιμωρίας, να δαιμονολογούν περί εμφανίσεως αιρέσεων κ.λπ..

Η εκπαιδευτική πολιτική επί Αντιβασιλείας (7)

Το έργο της εκπαίδευσης των Ελλήνων το ανέλαβε μετά την ανακήρυξη της Ελλάδας σε Βασίλειο, η πολιτεία, αφού το νομικό πλαίσιο, που καθόριζε τις σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας δεν επέτρεπε στην τελευταία να αναπτύξει εκπαιδευτικές δραστηριότητες, ανεξάρτητες από την κρατική εξουσία. Η αντιβασιλεία σύστησε επιτροπή «προς διοργανισμόν των σχολείων», στην οποία δεν συμμετείχαν εκπρόσωποι του κλήρου. Στις προτάσεις, που εισηγήθηκε η επιτροπή έγινε λόγος για την αναγκαιότητα της θρησκευτικής διδασκαλίας σε όλες τις βαθμίδες της σχολικής εκπαίδευσης. Το περίεργο για την εποχή είναι, ότι στις μεγαλύτερες τάξεις προτείνεται η διδασκαλία του μαθήματος της «θρησκείας» με τρόπο που θα ικανοποιεί τις βαθύτερες αναζητήσεις των διδασκομένων σχετικά με το ρόλο της, ενώ παράλληλα προτείνεται και η διδασκαλία της ιστορίας των άλλων θρησκειών, κάτι ριζοσπαστικό για εκείνη την εποχή –και όχι μόνο.

Η Αντιβασιλεία προχώρησε στη νομοθετική ρύθμιση περί εκπαίδευσης ξεκινώντας από τα δημοτικά σχολεία. Το βασιλικό διάταγμα του 1834 με τον τίτλο «Νόμος περί των δημοτικών σχολείων» καθόριζε, ένα από τα διδασκόμενα μαθήματα να είναι και η Κατήχηση, αλλά εναπέκειτο στην κρίση των γονέων το εάν τα παιδιά τους θα το παρακολουθούσαν. Επίσης στη νομαρχιακή επιτροπή, που ήταν αρμόδια για την επιθεώρηση των σχολείων θα έπρεπε, εκτός από έναν ορθόδοξο ιερέα, να συμμετέχει και ένας εκπρόσωπος της προτεσταντικής κοινότητας (στην Ελλάδα δρούσαν από την εποχή ήδη της Επανάστασης προτεσταντικές αποστολές, κυρίως ιδρύοντας σχολεία. Ας σημειωθεί, ότι οι προτεστάντες ιεραπόστολοι δίδασκαν στα σχολεία τους την Αγία Γραφή από τη μετάφραση που είχε εγκρίνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο). Το παραπάνω διάταγμα χαρακτηριζόταν από πνεύμα θρησκευτικής ανοχής και σεβασμού της ελευθερίας θρησκευτικής επιλογής και φανέρωνε την διάθεση του Μάουρερ για την ίση μεταχείριση των μαθητών στη σχολική θρησκευτική αγωγή αλλά και των ιδιωτικών σχολείων που διευθύνονταν από προτεστάντες. Το διάταγμα ακολουθούσε τα, καταφανώς επηρεασμένα από τον Διαφωτισμό, φιλελεύθερα Ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά πρότυπά της εποχής.

Προς τη δημιουργία του Παρακράτους

Θορυβημένη η Ρωσία, σε συνεργασία, φυσικά, με το κολοβωμένο Πατριαρχείο, ανέλαβε δράση. Άρχισε να στηρίζει τους αντιδρώντες στο Αυτοκέφαλο και κυρίως τα μοναστήρια, με γενναίες χρηματικές δωρεές και ακριβά δώρα, εκκλησιαστικά σκεύη κ.λπ.. Παράλληλα έστειλε στην Αθήνα τον πράκτορά της, κληρικό Κωνσταντίνο Οικονόμο «των εξ Οικονόμων» για να οργανώσει υπογείως την υπονόμευση της εφαρμογής του Αυτοκεφάλου..

[Παρέκβαση: το 1833 δεν είναι μόνο η χρονιά της νομοθετικής ρύθμισης περί Αυτοκεφάλου αλλά και του θανάτου του Κοραή. Είχε προηγηθεί μία, ματαιωμένη από τον οικουμενικό Πατριάρχη, απόπειρα αφορισμού του το 1831 «μήποτε δοθεί επιβλαβεστέρα επισημότης εις τας κενοφωνίας» του. Λίγο πριν πεθάνει, φανατικοί είχαν κάψει δημοσίως τα βιβλία του στο Ναύπλιο. Απαγορεύθηκε επίσης η τέλεση τριμήνου μνημοσύνου του στην Κωνσταντινούπολη. Το 1832 το Πατριαρχείο είχε απαγορεύσει την ανάγνωση των έργων του, ενώ καθ’ όλη την σαρακοστή του 1836, στις εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης εκφωνούντο κηρύγματα εναντίον του.]

Ο Οικονόμος ανέπτυξε μία πολύπλευρη δραστηριότητα. Κατ’ αρχήν αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Ευαγγελική Σάλπιγξ, που εξέδιδε, αρχικά στο Ναύπλιο και αργότερα στην Αθήνα, ο ιερομόναχος Γερμανός. Η πολεμική του στρέφεται κυρίως εναντίον του Φαρμακίδη αλλά και άλλων, όπως ο πρόσφατα τεθνεώς Κοραής και ο Καϊρης. Στην Αθήνα θα σχετιστεί με εκκλησιαστικούς, πολιτικούς και δημοσιογραφικούς παράγοντες. Επίσης, ενίσχυσε την συντηρητική ομάδα εντός την Ιεράς Συνόδου, ώστε να καταστήσει την τελευταία υποχείριό των επιδιώξεών του. Ταυτόχρονα στρατολογούσε οπαδούς από τους χώρους της πολιτικής και του στρατού. Όλα τα παραπάνω γίνονταν με την απαραίτητη χρηματοδότηση («λάδι») αλλά και υποσχέσεις εύνοιας, δυό πράγματα, που μοίραζε αφειδώς με τους πράκτορές της η Ρωσική διπλωματική αποστολή στη Αθήνα.

Τα αποτελέσματα της δράσης του δεν άργησαν να φανούν. Το 1835, ένα μόλις έτος μετά τη κάθοδο του Οικονόμου από τη Ρωσία και δυό μετά την ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου, ο Αλέξανδρος Σούτσος γράφει ότι «είναι σχεδόν εν έτος αφ’ ότου η επίδειξις της θεοσεβείας έγινεν συρμός της Ελλάδος, αφ’ ου αι γονυκλισίαι και νηστείαι μας επανήλθον σώαι και όχι μόνον οι Σταυροί του Σωτήρος, αλλά και οι προς τον Σωτήρα σταυροί και μετάνοιαι είναι εις μεγίστην τιμήν» (8).

Οι υποστηρικτές των διαφωτιστικών ιδεών δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια και εκθέτουν σε κοινή θέα τα «άπλυτα» των συντηρητικών: «Ένα κείμενο που έδωσε αφορμή βιαιοτάτων αντιδράσεων: μια εφημερίδα, τον ίδιο χρόνο πάντοτε, σχολιάζει δυσμενέστατα μία αναφορά [σ.σ.: βλ. «συμβουλές»] του πρώην Ευβοίας, Άνθιμου στον Όθωνα: οι σουλτάνοι εγνώριζαν από την πείραν ότι, για να τυραννούν ευκόλως τον ελληνικόν λαόν, είχον ανάγκην από την συνδρομήν της θρησκείας του. Σέβας εις τους πατριάρχας μας, υπεράσπισιν εις την εκκλησίαν και προνόμια εις τους αρχιερείς της προσέφερεν αδιακόπως η τουρκική κυβέρνησις»(8). Σε παρόμοιο μήκος κύματος κινήθηκε και η προσκείμενη στους φιλελεύθερους εφημερίδα Αθηνά, του Εμμ. Αντωνιάδη. Στο φύλλο της της 16/5/1836 διαβάζουμε: «Ας ενθυμηθώμεν τί ήσαν επί της τουρκικής τυραννίας οι αρχιερείς μας. Εάν εξαιρέσουμε ολίγους τινάς, όλοι οι άλλοι ήσαν δεσπόται, τύραννοί των χριστιανών. Εψηφίζοντο αρχιερείς όχι κατ’ εκλογήν αρετής και παιδείας, αλλά με κολακείας ανδραποδώδεις και με παχείας προσφοράς χρημάτων. Αρπάζοντες δε ούτως την ποιμαντικήν ράβδον, εφορολογούσαν ασπλάχνως τα δυστυχή των ποίμνια, επωλούσαν καπηλικώς την ιεροδιακονίαν και την ιερωσύνην, τους εγκαινιασμούς, τους αγιασμούς, τας λειτουργίας και όλας τας υπέρ των χριστιανών γενομένας τελετάς, εξέδιδαν με βαρείαν χρηματικήν ποινήν τους σκληρούς και απανθρώπους εκείνους αφορισμούς […] επεριφρονούσαν την παιδείαν και κατέτρεχαν τους πεπαιδευμένους, οσάκις δεν έβρισκαν αυτούς κόλακάς της αρχιερατικής τραπέζης των και συνηγόρους των αυθαιρέτων και τυραννικών τους πράξεων»(8).

* * *

Αλλά, τα επιχειρήματα ελάχιστη ισχύ έχουν όταν ο σκοταδισμός καλά κρατεί: η Ευαγγελική Σάλπιγξ γράφει στις 14/11/1836 για τις συνέπειες τής, περί τα εκκλησιαστικά, κυβερνητικής πολιτικής στην καθημερινή ζωή ότι, «και τα μεν πολιτικά ήθη βλέπομεν καθ’ ημέραν ελεεινά. Των δε οικιακών και κοινωνικών εκδηλούνται κηλίδες και νοσήματα ανήκουστα, ή και μόλις ακουστά πριν της επαναστάσεως»…

Σημειώσεις:

(1) Τάκης Κανδηλώρος, «Ο Αρματωλισμός τής Πελοποννήσου», Αθήνα 1924, ανατύπωση: βιβλιοπωλείο Δ. Ν. Καραβιά.

(2) Σχετικά με τις στάσεις του Διαφωτισμού απέναντι στο θρησκευτικό ζήτημα και στην εκκλησία βλ. Π. Κιτρομηλίδη «Νεοελληνικός Διαφωτισμός»,Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα 1999: «Το ζήτημα της θρησκευτικής κριτικής στον Ελληνικό Διαφωτισμό μπορεί να διευκρινιστεί με τους όρους μιας τυπολογίας θεωρητικών στάσεων […] Η νέα φιλοσοφία ανέπτυξε δυό άλλες προσεγγίσεις στο πρόβλημα της Εκκλησίας. Η μία ήταν εκείνη, που συνδεόταν με τον αντικληρικαλισμό του πολιτικού ουμανισμού, ο οποίος στις περισσότερες περιπτώσεις, προσπαθούσε να διασώσει τα βασικά στοιχεία του ορθόδοξου δόγματος και τόνιζε, ότι το μόνο που ζητούσε ήταν η αποκάθαρση της Εκκλησίας και η αναβίωση της γνήσιας ευαγγελικής πίστης. Η δεύτερη προσέγγιση ήταν εκείνη, την οποία εκπροσωπούν οι πιο τολμηροί επικριτές της θρησκείας η αρχική στάση των οποίων διαμορφωνόταν με βάση τα αξιώματα του Ευρωπαϊκού Δεϊσμού. Υπό την πίεση της ιδεολογικής αντιπαράθεσης ωστόσο, οι Έλληνες δεϊστές μετατοπίστηκαν προς μία εσωτερική κριτική και απόρριψη των θεμελιωδών αρχών της θρησκευτικής πίστης – κάτι το οποίο οι εκπρόσωποι του πολιτικού αντικληρικαλισμού, έχοντας αίσθηση των απαιτήσεων της πολιτικής στρατηγικής, και ίσως θεωρητικά αβέβαιοι και οι ίδιοι σχετικά με τη θρησκεία, απέφυγαν προσεκτικά να πράξουν […] Οι διαβεβαιώσεις των συγγραφέων για την γνησιότητα της εμμονής τους στην ευαγγελική αλήθεια και την Ορθοδοξία δεν μπορούν να κρύψουν τις διάφανες δεϊστικές θρησκευτικές τους προτιμήσεις, οι οποίες αντανακλώνται στην πρόκριση μιας απλουστευμένης και εξορθολογισμένης θρησκείας. Από αυτή την άποψη θα ήταν εύλογο να υποστηρίξει κανείς ότι οι περί Ορθοδοξίας διακηρύξεις υπαγορεύονταν κατά πρώτο λόγο από τακτικές και σκοπιμότητες, συνδεδεμένες με την επιδίωξη της ευρύτερης δυνατής απήχησης για την επιχειρηματολογία τους, η οποία απευθυνόταν σε κοινό έντονα προσηλωμένο στη θρησκεία».

(3) Douglas Dakin, «Ο Αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία 1821-1833», εκδόσεις Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα, 1999.

(4) Μάλιστα ο Κοραής είχε προτείνει την ακόμη αρχαιότερη ονομασία «Γραικός».

(5) Στίς 9/5/1828 ο πατριάρχης Αγαθάγγελος έστειλε στον Καποδίστρια αντιπροσωπεία από τέσσερεις μητροπολίτες, που του επέδωσαν θρασυτάτου περιεχομένου επιστολή (η οποία είχε ήδη δοθεί στη δημοσιότητα) με την οποία παροτρύνονταν οι Έλληνες να πειθαρχήσουν στον νόμιμο ηγεμόνα τους, τον… Σουλτάνο (βλ. «Πατριάρχης θα υποκινούσε εμφύλιο στην Ελλάδα» και Douglas Dakin, Ο Αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία 1821-1833, εκδόσεις Μ.Ι.Ε Τ. Αθήνα, 1999).

(6) Την παντελή αγραμματοσύνη του ελλαδικού χριστιανορθόδοξου κλήρου επισημαίνουν συνεχώς ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (Απομνημονεύματα, εκδόσεις Δρομεύς, Αθήνα 1996) και ο Γάλλος γιατρός Πουκεβίλ, (Ταξίδι στον Μορηά, εκδόσεις Αδελφών Τολίδη, Αθήνα 1976).

(7) Εμμανουήλ Περσελής, Εξουσία και θρησκευτική αγωγή στην Ελλάδα του 19ου αιώνa, εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2004

(8) Για περισσότερα βλ. Ιστορία του Ελληνικού έθνους, τόμος ΙΓ , Εκδοτική Αθηνών.

Συνδυάζοντας τον ανθρώπινο και ζωικό παράγοντα, ο Πάνας απεικονιζόταν έχοντας κάτω άκρα ζώου, «Θεός τραγοπόδαρος», πλέον ως προστάτης των κτηνοτρόφων, κυνηγών αλλά και των αλιέων με μόνιμη διαμονή του σε χώρους της φύσης (όρη, δάση, σπήλαια, κοιλάδες, ρεματιές κ.λπ). Η λατρεία του έλαβε μέγιστη ανάπτυξη παράλληλα με εκείνη του Δία και των άλλων Ολύμπιων Θεών σε όλο τον ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού.

Η εμφάνιση του Πάνα στην Ελληνική Μυθολογία φαίνεται ν΄ ανάγεται στον 7ο αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με τις επικρατέστερες παραδόσεις γεννήθηκε στο όρος Λύκαιον της Αρκαδίας. Μόλις όμως τον αντίκρυσε η μητέρα του τον εγκατέλειψε τρομαγμένη από τη μορφή που είχε, με δύο κέρατα κατσικιού στο κεφάλι, μυτερά αυτιά, γενειοφόρος και τραγοπόδαρος. Ο Ερμής που αντελήφθηκε τη σκηνή έσπευσε και προστάτευσε τον έκθετο Πάνα τον οποίο και μετέφερε στον Όλυμπο όπου και τον παρουσίασε στον Δία και τους άλλους θεούς οι οποίοι και τον καλοδέχθηκαν. Στη συνέχεια επέστρεψε και ανατράφηκε από τις αρκαδικές Νύμφες, οπότε και έγινε φίλος του Διονύσου και εμφανίσθηκε πλέον ως προστάτης των γεωργών και κτηνοτρόφων και των προϊόντων τους, φίλος του κρασιού και του γλεντιού.

Ο Πάνας ήταν ο σύντροφος των Νυμφών και ακούραστος εραστής κάθε νέας ή νέου που πλησίαζε το χώρο του δηλαδή την Φύση. Προστάτης του πολλαπλασιασμού των αιγοπροβάτων δεν άργησε να θεωρείται και ο ίδιος επιβήτορας ακόμη και αυτών. Αγαπούσε τη φυσική υπαίθρια ζωή όπου περνούσε ώρες ατέλειωτες παίζοντας με το ποιμενικό του αυλό, τη σύριγγα. Λέγεται μάλιστα ότι η Σύρριγγα (αρχαία: Σύριγξ) ήταν και αυτή Νύμφη η οποία προκειμένου να τον αποφύγει μεταμορφώθηκε σε καλαμιά. Τότε ο πάνας έκοψε απ΄ αυτή ανόμια τεμάχια καλαμιού τα οποία και ενωσε σε σειρά και δημιούργησε τον αυλό του.Οι ερωτικές του περιπέτειες που είχε με τις διάφορες Νύμφες είναι πολλές σημαντικότερη των οποίων φέρεται εκείνη της αποπλάνησης της Σελήνης, (ιδεατή ερμηνεία της Νέας Σελήνης)

Χαρακτηριστικός επίσης, σχετικά με το πρόσωπό του, είναι και ο θρύλος ότι στη Μάχη του Μαραθώνα βοήθησε τους Έλληνες εναντίον των Περσών με δυνατές και τρομακτικές φωνές επαναλαμβάνοντας ρυθμικά το όνομά του “παν – παν – παν…” με συνέπεια οι Πέρσες, ακούγοντάς τον, να καταλήφθούν από πανικό (λέξη που προέρχεται από το όνομα Παν) και να υποχωρήσουν.

** Η Εκκλησία στα πρώτα χρόνια του βίου της σε μια προσπάθεια να δαιμονοποιήσει την προηγούμενη θρησκεία , βρήκε στο πρόσωπο του Πάνα τον “αποδιοπομπαίο τράγο” και από τότε ο ίδιος ο Διάβολος εμφανίζεται συχνά ως τραγόμορφος , τραγοπόδαρος κτλ.

Τα βιβλία αυτά διαδραματίζονται σε έναν φανταστικό κόσμο επινόησης του συγγραφέα, που πολύ συχνά ονομάζεται “Μέση Γη” (σημ: ωστόσο αυτή η ονομασία δεν είναι απόλυτα ακριβής μέσα στο μύθο του Τόλκιν) ο οποίος είναι ένας κόσμος που προσομοιάζει τη Μεσαιωνική Ευρώπη, όπου όμως η μαγεία υπάρχει και πέρα από τους ανθρώπους υπάρχουν και φυλές άλλων μυθικών πλασμάτων.

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και διαβάζονται ακόμα και σήμερα. Εκτός από μυθιστορήματα, έχει γράψει και ορισμένες μελέτες πάνω στα παραμύθια και αρκετές ποιητικές συλλογές.

Βιογραφία
Ο Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν, πρωτότοκος γιός του Άρθουρ Ρούελ Τόλκιν και της συζύγου του Μέιμπελ, γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1892 στο Μπλουμφοντέιν (Blœmfontein), τότε πρωτεύουσα του Orange Free State, μέρος της σημερινής Νότιας Αφρικής. Η οικογένεια βρισκόταν στη Νότια Αφρική λόγω μιας θέσης στην τοπική τράπεζα που είχε προσφερθεί στον Άρθουρ, και την οποία θεώρησε ευκαιρία. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στην Νότια Αφρική το 1891. Το 1894 γεννήθηκε ο πρώτος αδελφός του Ρόναλντ (όπως τον φώναζαν), ο Χίλαρι (Hilary). Το κλίμα της νότιας Αφρικής φαίνεται πως είχε κακή επίδραση στην υγεία των δύο παιδιών (που ήταν 2 ετών και μηνών αντίστοιχα), και το 1895 η Μέιμπελ με τους γιούς της επέστρεψε στην Αγγλία, στο σπίτι της μητέρας της σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Μπέρμιγχαμ (Birmingham).
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ρόναλντ στο Blœmfontein, είχαν ως αποτέλεσμα η αγγλική εξοχή να του φανεί παράδεισος, όπως δήλωσε ο ίδιος στην διάσημη συνέντευξη του 1971:

Αν το πρώτο σου Χριστουγεννιάτικο Δέντρο ήταν ένας μαραμένος ευκάλυπτος, και είχες συνηθίσει να ενοχλείσαι από την ζέστη και την άμμο – τότε, το να βρεθείς, πάνω στην ηλικία που η φαντασία αναπτύσσεται, σε ένα ήσυχο χωριό του Γουόργικσερ, νομίζω γεννά μια ιδιαίτερη αγάπη για αυτό που μπορεί να ονομαστεί Κεντρική Αγγλική εξοχή, βασισμένη σε καλό νερό, πέτρες, φτελιές και μικρά, ήσυχα ρυάκια και τα λοιπά, και φυσικά τον αγροτικό κόσμο γύρω σου…”

Είναι αξιοσημείωτο επίσης ένα περιστατικό που συνέβη στον Ρόναλντ στο Blœmfontein: είχε μόλις αρχίσει να περπατάει όταν τον δάγκωσε μια ταραντούλα, από το δηλητήριο της οποίας τον έσωσε μια νοσοκόμα, η οποία το ρούφηξε από την πληγή. Αυτό το γεγονός πιθανώς πολύ αργότερα να γέννησε τη Σέλομπ και την Ουνγκόλιαντ, και άλλους αραχνοειδείς εχθρούς στο μύθο του Τόλκιν.

Το 1904 όταν ο Τόλκιν είναι 12 χρονών, η μητέρα του πεθαίνει και αυτόν και τον αδελφό του, τους παίρνει υπό την προστασία του ο ιερέας Φράνσις Μόργκαν της τοπικής Καθολικής Εκκλησίας και τους στεγάζει στο ίδρυμα που συντηρούσε η ενορία.

Σπουδάζει στη Σχολή “Βασιλεύς Εδουάρδος VI” στο Μπέρμιγχαμ όπου διδάσκεται αγγλοσαξονικά και αρχαία αγγλικά και στη συνέχεια στο κολλέγιο Έξετερ της Οξφόρδης Αγγλική Φιλολογία. Έχοντας εξαιρετική έφεση και μεγάλη αγάπη για τις γλώσσες και την ιστορία τους, μελετάει αρχαία Ουαλικά και Φινλανδικά και στη συνέχεια, αρχίζει να δημιουργεί δικές του γλώσσες που αργότερα θα τις πλαισιώσει με θαυμαστές φανταστικές ιστορίες με λαούς της Μέσης Γης, ξωτικά, νάνους και Χόμπιτς.

Παντρεύεται πολύ νέος την παιδική του φίλη Ήντιθ Μπρατ, κατά 2 χρόνια μεγαλύτερή του και αποκτά μαζί της 4 παιδιά. Ο γάμος τους είναι πολύ ευτυχισμένος και η Ήντιθ γίνεται έμπνευση για να δημιουργήσει αργότερα σε μια από τις ιστορίες του την Λούθιεν, το πανέμορφο ξωτικό, που ερωτεύεται τον θνητό Μπέρεν.

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπάει και αναστατώνει την μέχρι τότε ήρεμη ζωή του Τόλκιν. Υπηρετεί στους Τυφεκιοφόρους του Λάνκασάιρ ως αξιωματικός. Παίρνει μέρος στη Μάχη του Σομμ (1916) και καταφέρνει να επιβιώσει, αλλά δύο από τους τρεις καλύτερούς του φίλους σκοτώνονται σ’αυτή τη μάχη, πράγμα που του αφήνει βαθειά σημάδια θλίψης. Ο μεγάλος του σεβασμός για τον απλό στρατιώτη, που βρίσκεται κάτω από την τρομακτική ψυχολογική πίεση που προκαλεί ο πόλεμος, φαίνεται μέσα από τα έργα του, όπως τα απλοϊκά μικρά Χόμπιτ στον “Άρχοντα των Δακτυλιδιών” που επιδεικνύουν πρωτόγνωρο μεγαλείο θάρρους και δύναμης.

Αργότερα την ίδια χρονιά προσβλήθηκε από τον “πυρετό των χαρακωμάτων” και επέστρεψε στην Αγγλία.
Μετά τον πόλεμο, εργάζεται για την σύνταξη του Νέου Λεξικού της Αγγλικής (New English Distionary). Το 1920 διορίζεται λέκτορας της Αγγλικής στο Πανεπιστήμιο του Λιντς. Το 1924 προάγεται σε Καθηγητής (Professor) που είναι η υψηλότερη ακαδημαική βαθμίδα στα βρετανικά πανεπιστήμια.

Εκείνη την εποχή ξεκινάει να γράφει ιστορίες για τα παιδιά του, καθώς και κάποιες πρώιμες ιστορίες που αργότερα θα αποτελέσουν τη βάση για το μετέπειτα μεγάλο έργο του. Η πιο διάσημη από τις ιστορίες που δημιούργησε για τα παιδιά του, είναι “Το Χόμπιτ” που εκδόθηκε το 1937 και είχε μεγάλη επιτυχία. Ο εκδότης του Στάνλευ Άνγουιν, ζήτησε από τον καθηγητή να γράψει συνέχεια της ιστορίας.
Η συνέχεια της ιστορίας όμως έμελλε να διακοπεί από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που ξέσπασε και επηρέασε για μια ακόμα φορά τα γραπτά του Τόλκιν. Χρειάστηκαν 12 ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί το βιβλίο. Όμως η ιστορία δεν ήταν πια ένα απλό διήγημα για παιδιά, αλλά ένα μεγαλειώδες έπος για ενήλικες : ” Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών”.

Λίγο μετά την έκδοση του έργου του, ο Τόλκιν παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο για να μείνει μαζί με την αγαπημένη του Ήντιθ στην παραθαλάσσια πόλη Μπέρνμουθ.

Το 1971 μετά το θάνατο της γυναίκας του, επέστρεψε στην Οξφόρδη κοντά στα παιδιά του. Πέθανε 2 χρόνια αργότερα, μετά από μια σύντομη ασθένεια, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1973, σε ηλικία 81 ετών.

Ο τάφος του δίπλα στην πολυαγαπημένη του γυναίκα, στο κοιμητήριο της Οξφόρδης, εκτός από το κανονικό τους όνομα, γράφει και τα ονόματα των μυθικών ηρώων του, αιώνια ερωτευμένων μεταξύ τους, Μπέρεν και Λούθιεν.
Το μεγάλο μυθολογικό έργο του Σιλμαρίλλιον εκδόθηκε μετά το θάνατό του, αφού συγκεντρώθηκε και επεξεργάστηκε από τον μικρότερο γιο του Κρίστοφερ Τόλκιν.

Ρούσσος Βρανάς

Οµως, αυτό ακριβώς συνέβη στις 7 Ιουνίου 1788 στην Γκρενόµπλ. Ηταν το πρώτο χτύπηµα που άνοιξε την αυλαία του επαναστατικού δράµατος. «Εκείνη την ηµέρα είδα να κυλάει το πρώτο αίµα της Γαλλικής Επανάστασης», θυµάται ο Σταντάλ. Στην Γκρενόµπλ ήδη επικρατούσε αναταραχή εξ αιτίας της οικονοµικής κρίσης στην οποία είχε βυθιστεί η καταχρεωµένη χώρα. Η απόφαση του καρδινάλιου Στεφάνου Καρόλου να καταργήσει την τοπική συνέλευση, προκειµένου να επιβάλει ανενόχλητος νέο φόρο, αποδείχτηκε εµπρηστική.

Η κατάσταση των αστικών πληθυσµών ήταν τεταµένη εξαιτίας της κακής σοδειάς και της µεγάλης αύξησης της τιµής του ψωµιού. Και αυτές οι εντάσεις µεγεθύνονταν από την άρνηση των προνοµιούχων τάξεων (της Εκκλησίας και της αριστοκρατίας) να σηκώσουν αυτές έστω και το παραµικρό φορολογικό βάρος. Αρνούµενος να υποκύψει σε έναν «µισητό δεσποτισµό», ο λαός κινητοποιείται µέσω της συνέλευσης που συγκαλεί σύγκληση των τάξεων. Οι αρχές της Γκρενόµπλ ζητούν οδηγίες από την κεντρική κυβέρνηση. Και η απάντησή της έρχεται χωρίς περιστροφές: «Συντρίψτε τους εξεγερµένους!».

Η κυβέρνηση στέλνει στρατεύµατα και οι κάτοικοι της πόλης βγαίνουν στους δρόµους. Σκαρφαλώνουν στις στέγες των σπιτιών και αντιµετωπίζουν τους στρατιώτες µε έναν καταιγισµό από κεραµίδια. Μόλις πέντε ετών τότε, από κάποιο παράθυρο που βλέπει σε έναν µεγάλο δρόµο, ο Σταντάλ κοιτάζει «µια γριά να κρατάει τα παπούτσια της στο χέρι και να φωνάζει µε όλη της τη δύναµη: “Επαναστατώ! Επαναστατώ!”». Χωρικοί οπλισµένοι µε δρεπάνια, τσεκούρια και τουφέκια έχουν καταφέρει να τρυπώσουν στην πόλη µέσα από τις οχυρώσεις. Ενας γέρος και ένα δωδεκάχρονο παιδί θα πέσουν νεκροί. Μέχρι το απόγευµα, ο διοικητής των στρατευµάτων διαπιστώνει πως η κατάσταση έχει γίνει πια πολύ ανησυχητική. Αποφασίζει να επιτρέψει τη σύγκληση των τάξεων και αποσύρει τα στρατεύµατά του από την πόλη. Οµως, το πρώτο αίµα έχει ήδη τρέξει. Και στις µέρες και τα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα ρέει άφθονο. Το όνειρο της γαλλικής αστικής τάξης για συνταγµατική αποκατάσταση και κοινωνική ευηµερία θα πραγµατοποιηθεί, αλλά θα έρθουν να το ταράξουν πολλές ακόµη επαναστάσεις.

«Κοιµόµαστε πάνω σε ένα ηφαίστειο», έγραφε ο Αλέξις ντε Τοκβίλ. «Ενας άνεµος επανάστασης φυσάει και η καταιγίδα φαίνεται στον ορίζοντα». Επιβεβαιώθηκε το 1848, όταν οι µικροµεσαίες και οι εργατικές τάξεις που ο «αστός µονάρχης» Λουδοβίκος Φίλιππος είχε αποκλείσει από την πολιτική και οικονοµική ζωή βγήκαν στους δρόµους. Στη Φεβρουαριανή Εξέγερση, οδοφράγµατα στήθηκαν στο Παρίσι και συγκρούσεις ξέσπασαν ανάµεσα στους εξεγερµένους και τη φρουρά της πόλης. Πενήντα δύο άνθρωποι έπεφταν νεκροί. Στον δρόµο του προς τα ανάκτορα το πλήθος πυρπολούσε τα πάντα, αναγκάζοντας τον Λουδοβίκο Φίλιππο να παραιτηθεί. Από τις φλόγες της επανάστασης ιδρύεται η Δεύτερη Γαλλική Δηµοκρατία, που αναγνωρίζει το δικαίωµα στην εργασία και την κοινωνική µέριµνα των ανέργων. Ο σοσιαλιστής Λουί Μπλαν αναλαµβάνει την οργάνωση της εργασίας.

Οµως, µια συντηρητική στροφή της κυβέρνησης θα προκαλέσει την αιµατηρή αλλά αποτυχηµένη εργατική εξέγερση του Ιουνίου. Ο Λουδοβίκος Ναπολέων θα εκλεγεί πρόεδρος της Δεύτερης Δηµοκρατίας, κυρίως µε την υποστήριξη των χωρικών. Τρία χρόνια αργότερα θα αναστείλει τη λειτουργία της αιρετής Εθνοσυνέλευσης και θα ιδρύσει τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία. Μα και αυτή θα έχει ηµεροµηνία λήξεως: το 1871. Ηταν η χρονιά της Παρισινής Κοµµούνας, µία εξέγερση η οποία προκλήθηκε από την καταστροφή που επέφερε η γαλλική ήττα στον γαλλοπρωσικό πόλεµο. Εκατοντάδες χιλιάδες Παριζιάνοι, µέλη µιας Εθνοφυλακής, ήταν από καιρό οπλισµένοι αψηφώντας την ήττα και πανέτοιµοι να πολεµήσουν σε περίπτωση εισβολής των Γερµανών.

Ο αρχηγός της προσωρινής µεταπολεµικής κυβέρνησης, Αδόλφος Θιέρσος, έβλεπε µε ανησυχία πως ουσιαστικά αποτελούσαν µια παράλληλη πολιτική και στρατιωτική εξουσία. Για ένα διάστηµα µάλιστα – από τον Μάρτιο µέχρι τον Μάιο – το Συµβούλιο της Κοµµούνας ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Παρισιού, µε ριζοσπαστικές πολιτικές που προωθούσαν αναρχικοί και σοσιαλιστές µέλη του.

Οι πρώτες συγκρούσεις µε τον τακτικό στρατό του Θιέρσου άρχισαν τον Απρίλιο και γενικεύθηκαν τον Μάιο. Ο ιστορικός Αλφρεντ Κόµπαν αναφέρει 30.000

νεκρούς και 50.000 εκτελεσθέντες και φυλακισθέντες. Το απόγευµα της 28ης Μαΐου, ο στρατάρχης Μακµαόν εξέδιδε αυτήν την ανακοίνωση: «Προς τους κατοίκους των Παρισίων. Ο γαλλικός στρατός ήρθε να σας σώσει. Το Παρίσι είναι ελεύθερο. Στις 4 οι στρατιώτες µας κατέλαβαν και την τελευταία θέση των εξεγερµένων.

Οι εχθροπραξίες έληξαν. Η τάξη, η εργασία και η ασφάλεια θα αναγεννηθούν». Οι ηγέτες της Αριστεράς πάντα έβλεπαν µε δέος την Κοµµούνα. Ο Μάο αναφερόταν σε αυτήν συχνά. Και, όταν απεβίωσε ο Λένιν, τύλιξαν τη σορό του σε ένα κοµµάτι από τη λευκοκόκκινη σηµαία της Κοµµούνας.

ΖΑΝ ΠΟΛ ΜΑΡΑ – Ο φίλος του λαού
Τις παραµονές της Γαλλικής Επανάστασης, ο Μαρά άφησε πίσω του την επιστηµονική και ιατρική καριέρα κι έπιασε τη γραφίδα του για λογαριασµό της τρίτης τάξης. Εγινε έτσι µία από τις πιο ακραίες φωνές του ξεσηκωµού, ένας ένθερµος υποστηρικτής των «αβράκωτων». Στην εφηµερίδα του «Ο φίλος του λαού», οι πύρινες καταγγελίες του εναντίον ισχυρών συµφερόντων που απεργάζονταν την αντεπανάσταση υποδαύλισαν σε µεγάλο βαθµό τη βία της πολεµικής περιόδου της επανάστασης. Με τα καταγγελτικά του µηνύµατα εναντίον των «εχθρών του λαού», σε συνδυασµό µε µια ασυνήθιστη διορατικότητα, γρήγορα κέρδισε την εµπιστοσύνη του λαού που ήρθε έτσι πιο κοντά στους Ιακωβίνους. Οταν έπεσαν οι µετριοπαθείς Γιρονδίνοι και οι Ιακωβίνοι ανέλαβαν την εξουσία το 1793, ο Μαρά ήταν πια ένας από τους τρεις πιο σηµαντικούς άνδρες της Γαλλίας, µαζί µε τον Δαντόν και τον Ροβεσπιέρο. Στις 13 Ιουλίου δολοφονήθηκε από µια οπαδό των Γιρονδίνων µέσα στην µπανιέρα του. Στη δίκη της, πριν από την εκτέλεσή της, είπε: «Σκότωσα έναν για να σώσω 100.000». Τον επικήδειό του εκφώνησε ο επαναστάτης µαρκήσιος Ντε Σαντ: «Σαν τον Χριστό, ο Μαρά αγαπούσε παράφορα τον λαό. Σαν τον Χριστό, ο Μαρά µισούσε τους βασιλιάδες, τους ευγενείς, τους παπάδες, τους αγύρτες και, σαν τον Χριστό, ποτέ δεν έπαψε να πολεµά αυτές τις µάστιγες του λαού».

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ
Ο ροµαντικός της Επανάστασης

Το έργο του ταυτίστηκε όσο ίσως κανενός άλλου συγγραφέα µε τις πολιτικές και κοινωνικές περιπέτειες της πατρίδας του. Ηταν ένα µετριοπαθές µέλος της Εθνοσυνέλευσης, αλλά πέρασε στην άκρα Αριστερά, όταν ο Λουδοβίκος Ναπολέοντας ο «µικρός» (όπως τον είπε τότε ο ίδιος) έστειλε στρατεύµατα στον Πάπα για να καταστείλει το 1849 την εξέγερση των ιταλών πατριωτών. Οι «Αθλιοι», που γράφτηκαν στην εξορία, µολονότι είναι τοποθετηµένο στα 1830, είναι στην ουσία ένα βιβλίο της επανάστασης του 1848. Οι συµβολικές περιγραφές των υπονόµων αναδεικνύουν τα κοινωνικά προβλήµατα του µοναρχικού Παρισιού. Τα κρασοπουλιά και τα καφενεία είναι τόποι συνάντησης επαναστατών, όπου σχεδιάζουν µυστικές οργανώσεις.

Σε ένα τέτοιο καφενείο στο Καρτιέ Λατέν, ο φτωχός φοιτητής Μάριος έρχεται σε επαφή µε την οργάνωση ΑΒC και προσηλυτίζεται από τον βοναπαρτισµό στη δηµοκρατία. Οµως, ο Ουγκώ είναι και ο πρώτος λογοτέχνης που έγραψε υπέρ της Κοµµούνας. Στο ποίηµά του «Πάνω σε ένα οδόφραγµα» τιµά τη γενναιότητα ενός δωδεκάχρονου κοµµουνάρου που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασµα.

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1788
Εξέγερση στην Γκρενόµπλ. Κατεστραµµένοι από τη σιτοδεία, οι γάλλοι χωρικοί στενάζουν κάτω από ένα άδικο φορολογικό σύστηµα. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ συγκαλεί τις γενικές τάξεις για να ακούσει τα παράπονά τους.

1789
Σύνοδος των γενικών τάξεων όπου η τρίτη τάξη ανακηρύσσεται σε Εθνοσυνέλευση. Η φεουδαρχία και η δουλοπαροικία καταργούνται και η Εθνοσυνέλευση εκδίδει τη Διακήρυξη των Δικαιωµάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη. Το πλήθος καταλαµβάνει τη Βαστίλλη, το πιο µισητό σύµβολο της απολυταρχίας.

1790
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ’ αποδέχεται νέο Σύνταγµα, ενώ αυξάνεται η επιρροή των Ιακωβίνων.

1792
Πολιορκία του ανακτόρου του Κεραµεικού από τον παρισινό λαό. Ο Λουδοβίκος συλλαµβάνεται και η Συντακτική Εθνοσυνέλευση καταργεί τη µοναρχία.

1793
Ο Λουδοβίκος και η Μαρία Αντουανέτα οδηγούνται στη λαιµητόµο. Ολες οι εξουσίες περνούν στην Επιτροπή Δηµόσιας Ασφάλειας. Η περίοδος της τροµοκρατίας του Ροβεσπιέρου βάφει την επανάσταση µε το αίµα ενόχων αλλά και αθώων. Η λατρεία του Θεού καταργείται και θεσπίζεται η λατρεία του Ορθού Λόγου.

1794
Κατάργηση της δουλείας στις γαλλικές αποικίες. Ο Ροβεσπιέρος συλλαµβάνεται και οδηγείται στη λαιµητόµο από τη Συντακτική Εθνοσυνέλευση.

1795
Τα πλήθη στο Παρίσι ξεσηκώνονται για ψωµί. Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση διαλύεται και αναλαµβάνει την εξουσία ένα Διευθυντήριο.

1799
Πτώση του Διευθυντηρίου και τερµατισµός της Γαλλικής Επανάστασης. Ο Ναπολέων εγκαθιδρύει δικτατορική αρχή.

Αν και ο Στίβεν Χόκινγκ σε προγενέστερο βιβλίο του, A Brief History of Time, είχε υποστηρίξει πως η πίστη στην ύπαρξη Θεού δεν είναι ασύμβατη με την επιστήμη, στο νέο του βιβλίο αποκλείει το ενδεχόμενο να εμπλέκεται ο Θεός στη δημιουργία του Bing Bang.

Απορρίπτοντας, λοιπόν, τη θεωρία του Νεύτωνα, πως το σύμπαν ήταν δημιούργημα του Θεού και ότι δεν μπορεί να προέκυψε από το χάος από μόνο του, εκτιμά πως “το σύμπαν μπορεί να δημιουργηθεί από μόνο του”.

‘Εάν καταφέρουμε να ανακαλύψουμε μια θεωρία πλήρη, θα αποτελούσε τον υπέρτατο θρίαμβο της ανθρώπινης λογικής, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να γνωρίζουμε το μυαλό του Θεού”, σημειώνει ο καθηγητής.

Περιλαμβάνει μια αναδιαρθρωμένη εναλλακτική ριζικά μικρότερη από τη συμβατική χρονολογία, με όλη την αρχαία ελληνική, ρωμαϊκή και αιγυπτιακή ιστορία «συμπυκνωμένη» στο Μεσαίωνα. Σύμφωνα με τη θεωρία, η ιστορία της ανθρωπότητας ξεκινά από το 800 μ.Χ. περίπου, δεν υπάρχει σχεδόν καμία πληροφορία σχετικά με τα γεγονότα μεταξύ 800-1000 μ.Χ., και τα γνωστά ιστορικά γεγονότα έλαβαν χώρα μεταξύ 1000-1500μ.Χ..

New Chronology-Book

1. Ίδια ιστορικά γεγονότα έχουν αναπαραχθεί και τοποθετηθεί σε διαφορετικές φανταστικές ημερομηνίες από τους ιστορικούς και μεταφραστές, δημιουργώντας πολλαπλά «αντίγραφα» αυτών των γεγονότων
2. Η καθιερωμένη χρονολόγηση της ιστορίας κατασκευάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Joseph Justus Scaliger στο Opus Novum de emendatione temporum (1583) και Thesaurum temporum (1606), και αντιπροσωπεύει μια σειρά αδικαιολόγητων ημερομηνιών, που περιέχουν επανάληψη παρόμοιων ακολουθιών ημερομηνιών και γεγονότων σε χρονους ίσους με πολλαπλάσια των συμβολικών καμπαλιστικων (cabbalistic) αριθμών 333 και 360.
3. Η επίσημη χρονολόγηση ολοκληρώθηκε από τον Ιησουίτη Διονύσιο Petavius στο De Doctrina Temporum, 1627 (V.1) και 1632 (v.2).
4. Οι μέθοδοι αρχαιολογικής χρονολόγησης, dendrochronological, παλαιογραφική, νομισματική χρονολόγηση, χρονολόγηση του άνθρακα, και οι άλλες μέθοδοι χρονολόγησης αρχαίων κατασκευών και αντικειμένων που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι εσφαλμένες.
5. Ότι δεν υπάρχει ένα αξιόπιστο χειρόγραφο που να μπορεί να χρονολογηθεί αξιόπιστα νωρίτερα από τον 11ο αιώνα.
6. Η ιστορία της αρχαίας Ρώμης, της Ελλάδας και της Αιγύπτου είναι εντελώς κατασκευασμένες κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης από ανθρωπιστές και κληρικούς.
7. Η Παλαιά Διαθήκη είναι παραδόσεις από τα γεγονότα του 14ου με 16ου αιώνα μ.Χ. στην Ευρώπη και το Βυζάντιο, που περιέχουν «προφητείες» για «μελλοντικά» γεγονότα της Καινής Διαθήκης, που αφορά γεγονότα που έλαβαν χώρα μεταξύ του 1152 με 1185 μ.Χ.
8. Η ιστορία των παγκόσμιων θρησκειών, έχει ως εξής: προ-χριστιανική περίοδος (πριν από το 11ο αιώνα και τον Ι.Χ.), Βακχικός Χριστιανισμός (11-12ο αιώνες, πριν και μετά τον Ι.Χ.), Χριστιανισμός του Ι.Χ. (12-14ο αιώνες) και των μετέπειτα μεταλλάξεών του σε Ορθοδοξία, Καθολικισμό, τον Ιουδαϊσμό και το Ισλάμ.
9. Η πιθανότερη συσχέτιση του ιστορικού Ιησού ήταν με τον Ανδρόνικος Α’ τον Κομνηνό (περίπου 1152 με 1185μΧ), αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Γνωστού για τις αποτυχημένες μεταρρυθμίσεις του, η ζωή και τα έργα του αντανακλώνται σε «βιογραφίες» πολλών πραγματικών και φανταστικών προσώπων.
10. Η «Αλμαγέστη» του Κλαύδιου Πτολεμαίου, κατά την παράδοση χρονολογείται γύρω στο 150 μ.Χ. και που θεωρείται ως ο ακρογωνιαίος λίθος της κλασικής ιστορίας, γράφηκε μάλλον το δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο αιώνα περιλαμβάνοντας αστρονομικά στοιχεία από τον ένατο έως τον δέκατο έκτο αιώνα.
11. Τα 37 πλήρη αιγυπτιακή ωροσκόπια που βρέθηκαν στο Denderah, Esna, και άλλους ναούς ταυτίζονται με αστρονομικές παρατηρήσεις σε ημερομηνίες που κυμαίνονται από το 1000 μ.Χ. και το αργότερο εως το 1700 μ.Χ.
12. Το βιβλίο της Αποκάλυψης περιέχει ατρονομικά δεδομένα που ανάγονται στις χρονολογίες 25 Σεπτεμβριου-10 Οκτ. 1486 και καταρτίστηκε από τον καμπαλιστή Johannes Reuchlin.
13. Τα ωροσκόπια που βρέθηκαν σε σουμερικές και βαβυλωνιακές επιγραφές δεν περιέχουν επαρκή αστρονομικά δεδομένα. Κατά συνέπεια, έχουν φαινόμενα που επαναλαμβάνονται περιοδικά κάθε 30-50 έτη και ως εκ τούτου είναι άχρηστα για τους σκοπούς της χρονολόγησης της ιστορίας.
14. Οι κινέζικοι πίνακες εκλείψεων και παρουσίας κομητών είναι επίσης άχρηστοι για την χρονολόγηση καθώς περιέχουν πάρα πολλές εκλείψεις που δεν έλαβαν χώρα αστρονομικά.
15. Όλες οι μεγάλες εφευρέσεις όπως η πυρίτιδα και τα πυροβόλα όπλα, το χαρτί και η τυπογραφία έγιναν στην Ευρώπη, μεταξύ των 10ου-16ου αιώνων.
16. Τα Αρχαία Ελληνικά και Ρωμαϊκά αγάλματα, που δείχνουν τέλεια γνώση και απομίμηση της ανθρώπινης ανατομίας είναι κατασκευασμένα στην Αναγέννηση, όταν, σύμφωνα με Fomenko, για πρώτη φορά επιτυγχάνεται αυτή η γνώση.
17. Δεν έγινε στην πραγματικότητα εισβολή από Μογγόλους και Τατάρους και στη συνέχεια πάνω από δύο αιώνες δουλείας και ζυγού, επειδή οι λεγόμενοι Τάταροι και Μογγόλοι είναι οι πραγματικοί πρόγονοι των σύγχρονων Ρώσων, που ζουν σε ένα δίγλωσσο κράτος με ελεύθερη ομιλία της τουρκικής και της ρωσικής γλώσσας.
18. Το αρχαίο ρωσικό κράτος χαρακτηριζόταν από μια διπλή δομή των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών καθώς και οι ορδές ήταν στην πραγματικότητα επαγγελματικός στρατός, με παράδοση της δια βίου στράτευσης (η κατάταξη ήταν ο λεγόμενος «φόρος αίματος»
19. Οι επιδρομές των Μογγόλων ήταν επιχειρήσεις τιμωρίας κατά των περιοχών που προσπάθησαν να φοροδιαφύγουν.
20. Ο τσάρος Ιβάν ο Τρομερός είναι μια συγχώνευση στοιχείων τεσσάρων διαφορετικών ηγεμόνων, που αντιπροσωπεύουν δύο αντίπαλες δυναστείες – τους νόμιμους άρχοντες Godunov και τους φιλόδοξους Romanov.
21. Η επίσημη ρωσική ιστορία είναι μια κραυγαλέα πλαστογραφία που παρασκευάστηκε από Γερμανούς ακαδημαϊκούς που χρησιμοποιήθηκαν από τους σφετεριστές Romanov του θρόνου της Ρωσίας και με αποστολή την νομιμοποίηση της νέας δυναστείας.
22. Η Μόσχα ιδρύθηκε στο μέσο του 14ου αιώνα και η μάχη του Κουλίκοβο έλαβε χώρα στη Μόσχα (?)
23. Η Ρωσία και η Τουρκία ήταν κάποτε τμήματα της ίδιας αυτοκρατορίας και ο Ταμερλάνος ήταν πιθανότατα ρώσος πολέμαρχος.
24. Η αγγλική ιστορία της υποτιθέμενης περιόδου 640-830μΧ. και η Βυζαντινή του 378-553 μ.Χ. αποτελεί αντανάκλαση του ίδιου μεταγενέστερου μεσαιωνικού πρωτοτύπου.
25. Η αγγλική ιστορία της υποτιθέμενης περιόδου 830-1040μΧ. και η Βυζαντινή του 553-830 μ.Χ. αποτελεί αντανάκλαση του ίδιου μεταγενέστερου μεσαιωνικού πρωτοτύπου.

Βασικά στοιχεία της θεωρίας

Κεντρική ιδέα της Νέας Χρονολόγιας του Fomenko είναι η εισήγηση της ύπαρξης μιας τεράστιας σλαβοτουρκικής αυτοκρατορίας, η οποία ονομάζεται «Ρωσική Ορδή», που έπαιξε τον κυρίαρχο ρόλο στην ευρασιατική ιστορία πριν από το δέκατο έβδομο αιώνα. Οι διάφοροι λαοί που προσδιορίζονται στην αρχαία και τη μεσαιωνική ιστορία, ως Σκύθες, Ούννοι, Γότθοι και Βούλγαροι, και οι Polyane, Duleby, Drevliane, Πετσενέγοι, και πιο πρόσφατα, οι Κοζάκοι, Ουκρανοί, Λευκορώσοι και, δεν είναι τίποτα άλλο παρά στοιχεία της ενιαίας ρωσικής Ορδής. Και λαοί όπως οι Ουκρανοί, Λευκορώσοι, Μογγόλοι, και άλλοι που διεκδικούν την εθνική ανεξαρτησία τους από τη Ρωσία, πάσχουν από μια ιστορική αυταπάτη.

Ο Fomenko επίσης συγχωνεύει την Ιερουσαλήμ, τη Ρώμη και την Τροία, σε αντίθεση με τη συμβατική ιστορία που τις τοποθετεί σε διαφορετικές περιοχές του αρχαίου κόσμου που χωρίζονται από εκατοντάδες χρόνια, και τις ταυτίζει ως: “Νέα Ρώμη” = καινοδιαθηκική Ιερουσαλήμ (κατά την περίοδο 12-13 αιώνων ) = Τροία = Κάστρο Yoros.

Ο βιβλικός ναός του Σολομώντα, δεν καταστράφηκε, και είναι η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη = παλαιοδιαθηκική Ιερουσαλήμ (κατά την περίοδο 14-16ου αιώνων). Ο βιβλικός Σολομών δεν είναι άλλος από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή (1494-1566). Ο ιστορικός Ιησούς μπορεί να έχει γεννηθεί στο 1152 και σταυρώθηκε γύρω στο 1185 μ.Χ. λόφο με θέα το Βόσπορο. Η πόλη που είναι σήμερα γνωστή ως Ιερουσαλήμ ήταν γνωστή πριν από τον 17ο αιώνα ως το οθωμανικό χωριό Al-Quds, η βιβλική “Παλαιστίνη” είναι στην πραγματικότητα η Palatina κοντά στο Ρήνο, μεταξύ της Βασιλείας, όπου ο Erasmus Rotterdamus έγραψε τη “Καινή Διαθήκη” και της γενέτειράς του Ρότερνταμ.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τον Fomenko η λέξη “Ρώμη” είναι ένα σύμβολο ισχύος και μπορεί να σημαίνει κάθε μία από τις πολλές διαφορετικές πόλεις και βασίλεια. Η “Πρώτη Ρώμη” ή “Αρχαία Ρώμη” ή “Mizraim” είναι ένα αρχαίο αιγυπτιακό βασίλειο στο δέλτα του Νείλου με πρωτεύουσά του την Αλεξάνδρεια. Η δεύτερη και πιο διάσημη “Νέα Ρώμη” είναι η Κωνσταντινούπολη. Η τρίτη “Ρώμη” αποτελείται από τρεις διαφορετικές πόλεις: Κωνσταντινούπολη (ξανά), Ρώμη, στην Ιταλία, και Μόσχα. Η Ρώμη στην Ιταλία ιδρύθηκε περίπου 1380 μ.Χ. από τον Αινεία. Η Μόσχα ως τρίτη Ρώμη ήταν η πρωτεύουσα της μεγάλης Ρωσικής Ορδής. Ομοίως, η λέξη «Ιερουσαλήμ» είναι στην πραγματικότητα ένα παρόμοιο χαρακτηριστικό-όνομα πόλεων όπως και η έννοια «Ισραήλ» κάτι αντίστοιχο.

Ο παραλληλισμός μεταξύ του Ιωάννη του Βαπτιστή, του Ιησού, και των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης σημαίνει ότι η Καινή Διαθήκη γράφτηκε πριν από την Παλαιά Διαθήκη. Ο Fomenko ισχυρίζεται ότι η Βίβλος γράφηκε στο Συμβούλιο του Trent (1545-1563).

Ως άλλο παράδειγμα της ιστορίας εις διπλούν και τριπλούν, σύμφωνα με τον Fomenko, είναι οι Πλάτωνας, Πλωτίνος και Γεμιστός Πλήθων που είναι ένα και το αυτό πρόσωπο. Παρόμοια διπλότυπα περιλαμβάνουν τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, Ψευδο-Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και τον Διονύσιο Petavius. Η Φλωρεντία και οι πρίγκιπες των Μεδίκων διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην κατασκευή του υπέροχου «Ελληνικού» και «Ρωμαϊκού» παρελθόντος.

Η τεράστια “Μογγολική” = Μεγάλη Αυτοκρατορία πλαστογραφήθηκε τον 14-15ο Περιελάμβανε το σύνολο του εδάφους της Ευρασίας, την Αμερική και τη Βόρεια Αφρική. Ως εκ τούτου, οι Δυτικοευρωπαίοι ήταν εκ των πραγμάτων υποτελείς των ισχυρών τσάρων, ή Khan της Ορδής ή Ρωσίας. Σύμφωνα με τον Δρ Fomenko, υπάρχουν πολλές ενδείξεις που πιστοποιούν την θέση υποταγής των ηγεμόνων της Δυτικής Ευρώπης σε παλαιά έγγραφα.

Απομακρυσμένες επαρχίες της Αυτοκρατορίας (μεταξύ των οποίων και οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης) διαφοροποιήθηκαν από το αυτοκρατορικό μητροπολιτικό κέντρο (Ρωσία, ή Ορδή, και την Οθωμανική Αυτοκρατορία = Αταμάν). Το κέντρο της Αυτοκρατορίας ασχολούταν με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ενώ οι εφαρμοσμένες επιστήμες και τέχνες άνθισαν στη Δυτική Ευρώπη.

Στη συνέχεια, στο XVII αιώνα, μετά τη διάσπαση της Μεγάλης = “Μογγολικής” Αυτοκρατορία, οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Οι ιστορικοί τους, εστιάζονταν στην απόδειξη της “ιστορικής συνέχειας” του σύγχρονου status quo (στην ανεξαρτησία της Δυτικής Ευρώπης, και να αποδείξουν ότι οι Δυτικοί ποτέ δεν εξαρτόνταν από την Ορδή, ή τη Ρωσία). Επεδίωξαν να εξαφανίσουν την ίδια την μνήμη της εξέγερσης και το νέο καθεστώς τους. Αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος που δημιουργήθηκε η Scaligerian και Romanovian ιστορία – πρωταρχικό στόχο της είχε να εξαφανίσει τη Μεγάλη = “Μογγολικη” κατάκτηση βαφτίζοντάς τη σε «Μεγάλη Μετανάστευση» (σλαβική κατάκτηση της Ευρώπης) στη βαθιά αρχαιότητα του υποτιθέμενου 4-5ου αιώνα μ.Χ.. Η ιστορία της τελευταίας «Μογγολικής» δυναστείας Χαν του 14-16ου αιώνα αναφέρεται ως η αυτοκρατορία των Αψβούργων.

Η πλαστογραφηση αυτή συνέπεσε με τη φιλοδυτική δυναστεία των Romanov, που κατέλαβε την εξουσία στη Ρωσία παράνομα με τη βοήθεια των νέων κυβερνήτών της Δυτικής Ευρώπης. Οι Οθωμανοί (ή Atamans), συνεθλίβησαν και αυτοί από μια σταυροφορία – που πραγματοποιείται από ρώσους στρατιώτες και πληρώνεται με ρωσικά αίμα. Παλαια ρώσικα έγγραφα, χρονικά, απομνημονεύματα και όλα τα είδη ιστορικών στοιχείων πλαστογραφήθηκαν από ξένους που επισκέφθηκαν τη Ρωσία στον 14-16ο αιώνα.

Οι μέθοδοι του Fomenko

1. Στατιστική αντιστοιχία των κειμένων
2. Στατιστική συσχέτιση των δυναστειών
3. Αστρονομικές απόδειξεις
4. Απόρριψη των σύγχρονων μεθόδων χρονολόγησης

http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=162849

Από http://miastala.com/s/?p=2810

Ο Αιθέρας ως υπαρκτό στοιχείο στο σύμπαν, έχει γίνει αντιληπτός από αρχαιοτάτων χρόνων και από πολλούς διαφορετικούς φιλοσοφικούς ανθρώπους.  Τις δεκαετίες του 1930 – 1940, ο δρ. Βίλχελμ Ράιχ εντόπισε και μέτρησε την αιθερική ενέργεια (ενέργεια της ζωής, τσι, πράνα), την οποία ονόμασε ‘οργόνη’.

Ο δρ. Ράιχ  τοποθετώντας εναλλάξ στρώματα Ακατέργαστου Βαμβακιού μία οργανική ουσία, και Ακατέργαστες Λαμαρίνες  μία ανόργανη ουσία, όλο καλυμένο με κόντρα πλακέ Θαλλάσης, μπορούσε στην πραγματικότητα να προσελκύσει και να συλλέξει την οργόνη (πράνα ή αιθερική ενέργεια), τόσο αυτή που ήταν πλεονεκτική για τη ζωή, την οποία ο Ράιχ ονόμαζε “OR”,  όσο και την βλαβερή αρνητική αιθερική ενέργεια «θανατηφόρα οργόνη» ή “DOR”. Κατασκεύασε, μεγάλα κουτιά που ονόμασε «συσσωρευτές» ή “oracs”, χρησιμοποιώντας απλώς την αρχή των εναλλασσόμενων στρωμάτων. Κατασκεύασε συσσωρευτές αρκετά μεγάλους για να μπορεί να κάτσει ένας άνθρωπος και το 1941 ξεκίνησε τις πειραματικές του θεραπείες με καρκινοπαθείς ασθενείς. Ήταν όλοι τους στο τελευταίο στάδιο. Ο Reich δεν υποσχέθηκε ίαση ούτε χρέωσε χρήματα, όπως φαίνεται από την υπεύθυνη δήλωση που έπρεπε να υπογράψουν οι ασθενείς και/ή οι οικογένειές τους:

Μετά του παρόντος δηλώνω ότι ήρθα να δω τον Dr. Wilhelm Reich για πιθανή βοήθεια στην περίπτωση του ____ που υποφέρει από καρκίνο. Ήρθα επειδή μου είπαν για τα πειράματα που έχει κάνει ο Dr. Reich σε ποντίκια και ανθρώπους με καρκίνο. Ο Dr. Reich δεν μου υποσχέθηκε ίαση, δεν μου χρέωσε χρήματα και μου είπε ότι μόνο τους λίγους τελευταίους μήνες δοκιμάζει την ακτινοβολία της οργόνης σε ανθρώπους που υποφέρουν από καρκίνο. Θάνατος ή αποστήματα μπορεί να προκύψουν ως συνέπεια της αρρώστιας. Είπα στον Dr. Reich ότι οι γιατροί εγκατέλειψαν την περίπτωση του ____ ως ανίατη. Ο θάνατος ή τα αποστήματα που μπορεί να προκύψουν κατά τη διάρκεια των πειραμάτων δεν θα είναι εξαιτίας της θεραπείας.” (The Cancer Biopathy)

Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να θεραπεύσει ασθενείς με σοβαρά προβλήματα, όπως διάφορες μορφές καρκίνου, βάζοντας τους να κάτσουν μέσα στο κουτί για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Ο Ράιχ έχτισε το ερευνητικό του εργαστήριο, που ονόμασε Orgonon, στο αγροτικό Maine των Η.Π.Α., καθώς εκείνη την εποχή η τοποθεσία ήταν απομακρυσμένη από πηγές ‘θανατηφόρας οργόνης’ από την οποία οι οργονοσυσσωρευτές του επηρεάζονταν αρνητικά και τότε δεν τους λιτουργούσε. Το να λειτουργείς έναν συσσωρευτή οργόνης κοντά σε πηγές DOR (όπως είναι τα πυρηνικά εργοστάσια ή οι πύργοι της ραδιοφωνίας, ή οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας κλπ.) έχει την τάση να βλάπτει αυτόν που βρίσκεται μέσα στον συσσωρευτή, έτσι η γεωγραφική τοποθεσία ήταν και είναι ένας σημαντικός παράγοντας για τη λειτουργία του συσσωρευτή.

Γι αυτή του την ανακάλυψη και την χρήση της η εταιρία φαρμάκων και τροφίμων της Αμερικής F.D.A. τον φυλάκισε, έκαμε τα βιβλία του, κατέστρεψε τους όργανο συσσωρευτές. Πέθανε μέσα στην φυλακή σε άθλιες συνθήκες. Η αντίληψη που είχε για τα πράγματα και οι ανακαλύψεις του ήταν πολύ πλατιές και δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στα «στενά καλούπια» της τότε επίσημης επιστήμης. Έτσι έφτασε στο σημείο να θεωρηθεί από πολλούς ως τρελός. Ήταν ένας από τους επιστήμονες που δυσφημήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και προκάλεσε μεγάλη επίθεση από διαφορετικά συμφέροντα και ομάδες ανθρώπων. Τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση και κάηκαν στη Γερμανία, ενώ στις Η.Π.Α. κατέστρεψαν όλες τις επιστημονικές του συσκευές, απαγόρευσαν οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους και συνέχιση των ερευνών και πειραμάτων.

«Δεν υπάρχουν αποδείξεις. Δεν υπάρχουν αυθεντίες κανενός είδους. Κανένας Πρόεδρος, Ακαδημία, Δικαστήριο, Κογκρέσο ή Γερουσία σ΄ αυτή τη γη δεν έχει τη γνώση ή τη δύναμη να αποφασίσει ποια θα είναι η γνώση του αύριο. Είναι άχρηστο να προσπαθείς να αποδείξεις κάτι που είναι άγνωστο σε κάποιον που είναι αδαής του αγνώστου, ή φοβάται την απειλητική δύναμή του.

Μόνο οι παλιοί, καλοί κανόνες της μάθησης θα φέρουν τελικά την κατανόηση για τον εισβολέα της γήινης ύπαρξής μας. Αυτοί που δε γνωρίζουν τους δρόμους της μάθησης ας κάνουν στην άκρη, ενώ αυτοί που ξέρουν τι είναι γνώση, ας τρέξουν στο μονοπάτι προς το άγνωστο.

Η Αναζήτηση της Γνώσης είναι Ανώτατη Ανθρώπινη Δραστηριότητα. Τίποτα άλλο, παρά οι νόμοι της μάθησης, δεν μπορούν να την ορίσουν».

Το 1986, επιστήμονες του πανεπιστημίου του Marburg στη Γερμανία, δημοσίευσαν τα αποτελέσματα μιας έρευνας που έδειχνε ότι 30λεπτες θεραπείες μέσα στον συσσωρευτή προκαλούσαν μόνιμα, θετικά ψυχοσωματικά αποτελέσματα, πράγμα που δεν συνέβαινε με τον θάλαμο που κατασκευάστηκε, σε αντιδιαστολή, μόνο από γυαλί. Η δήλωση που ακολούθησε την έρευνα έλεγε ότι ‘τα αποτελέσματα που λάβαμε από την έρευνα μας, μας παρείχαν αποδείξεις σχετικά με την υπόθεση ότι οι φυσικές ιδιότητες του συσσωρευτή οργόνης και η ψυχοσωματική επίδραση που έχει στους ανθρώπινους οργανισμούς, που αξίωσαν ο Ράιχ και οι συνεργάτες του, πραγματικά υπάρχουν’.

Το έργο του Ράιχ συνεχίστηκε στη δεκαετία του 1960, από ένθερμους, ανοιχτόμυαλους Ρώσους επιστήμονες, όπως ο δρ. Nikolai Kozyrev (1908-1983). Ο τελευταίος απέδειξε επιστημονικά ότι τέτοιες αόρατες ενέργειες υπάρχουν πράγματι γύρω μας, και ότι το εμπνευσμένο έργο του Ράιχ είχε την ατυχία να εξελιχθεί πρακτικά από το Σοβιετικό στρατό σε αμυντικές εφαρμογές οι οποίες βασίστηκαν στις αρχές των επονομαζόμενων «πεδίων συστροφής» ‘αιθερική ενέργεια’. Το έργο του Kozyrev, που επιβεβαιώνει το έργο του Ράιχ, ήταν απόρρητο μέχρι και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.

Ακολουθώντας τα βήματα τους, χιλιάδες επιστήμονες επιπέδου Ph.D. και από τις δύο πλευρές του Σιδηρούν Παραπετάσματος συνέχισαν από γενιά σε γενιά την πρωτοποριακή έρευνα του Ράιχ και του Kozyrev, ωθώντας αργά την κυρίαρχη Δυτική επιστήμη να «αναγνωρίσει επισήμως» την ιδέα ενός αόρατου συμπαντικού μέσου που ονομάζουν «σκοτεινή ύλη», «διακύμανση του κενού» ή «ενέργεια μηδενικού σημείου», αναλόγως με το ποιόν ρωτάτε. Είναι κοινώς κατανοητό από τους γνώστες ότι όλα τα παραπάνω περιγράφουν στην ουσία το ίδιο πράγμα, αυτό που ο Ράιχ ονόμαζε «οργόνη».

Αργότερα το 2000 ένα ζευγάρι, ο Don και η Carol Croft Ανακάλυψαν αμφότεροι μέσα απο την ερευνά τους τα εξής…

* 1. H σωστή κατασκευή πρέπει να έχει 50% μέταλο και 50% ρητίνη.
* 2. Η τοποθέτηση κρυστάλλων κυρίως χαλαζία “χρωματίζει” και κατευθύνει την ενέργεια.
* 3. Την χρήση διτερματικών κρυστάλλων στις μεγάλες κατασκευές.
* 4. Κατασκεύασαν το πρώτο Chembuster με έξι χάλκινες σωλήνες 180 εκ. 6 διτερματικούς χαλαζίες και για βάση ένα κουβά οργονίτη. Χρησιμεύει για την διάλυση των χημικών σύννεφων απο το ψέκασμα των ουρανών μας.
* 5. Την χρήση σπειρών στον πάτο του οργονίτη.
* 6. Η Carol κατασκεύασε το πρώτο μενταγιόν από οργονίτη το Harmonic Protector που ακόμη παραμένει το καλύτερο στον κόσμο, ως προς την αποτελεσματικότητα του.
* 7. Επισης κατασκευασαν την HHG (Holy Hand Grenade), τα tower busters κλπ.

Από http://miastala.com/s/?p=2810

Ο Παλαμάς έχει αυτό το προτέρημα: Έχει πνεύμα και καρδιά  απλωμένη έτοιμη να αγκαλιάσει τον απέραντο κόσμο.

Ο Παλαμάς ήταν εθνικά ριζωμένος γι’ αυτό και έγινε παγκόσμιος. Δεν είχε ποτέ ξενιτευτεί  από την πατρίδα του. Την πατρίδα την γνώριζε γεωγραφικά πολύ περιορισμένα. Αναχωρητής της Αττικής  σπάνια και σύντομα ταξίδια είχε κάνει.  Ήταν ένα ‘’Ασάλευτο στοιχιό’’.

«Άς  τα ζητάνε, μακρινοί ταξιδευτάδες, άλλοι,
στ’ άλπεια βουνά τετράψηλα τα μαγικά εντελβάις,
Είμαι το ασάλευτο  στοιχιό,
κάθε χρονιά με ευφραίνει,ο Απρίλης μέσ’ στον κήπο μου, μέσ’ στο  χωριό μου ο Μάης»

(“Ασάλευτη Ζωή”, Εκατό φωνές)
Και όμως ήταν ένας Ευρωπαίος  ποιητής, ένα πνεύμα παγκοσμιοποιημένο. Πίστευε ότι  εκείνο που ήταν άλλοτε η Αθήνα για την Ευρώπη,  τώρα είναι η Ευρώπη  στον παγκόσμιο χώρο του πνεύματος: ένας Δάντε και ένας Σαίξπηρ που  κατακτούν τώρα τον παγκόσμιο άνθρωπο και ένας Γκαίτε  να μιλά  σε κάθε πνευματική γωνιά της γης,

«Και έσβυσα κάθε σύνορο κι έρριξα κάθε τοίχο, Κι έφτασα ακέρηα τη ζωή, μεσ΄  στον πλατύ μου στίχο».

(Από τη Φλογέρα του Βασιληά).
Καίτοι ερημίτης, κλεισμένος στο κελί του στην Αττική και πιο πολύ ερημίτης μετά από το χαμό του Άλκη, του πολυαγαπημένου του παιδιού, δεν παύει να πιστεύει  ότι:

«η πιο στενή πατρίδα,/ (είναι) πλατιά σαν ουρανός»

(“Παράκαιρα”)

Γι΄ αυτό και υποτάσσεται στο  όραμα:

«Κρατώ  μια άγρια μέσα μου Πολυνησία και πάντα ένα Κολόμβο παίρνω το κατόπι……

και χίλια μύρια ταξίδια εμπρός μου ξάνοιξαν τον κόσμο όλο».

Σε προσωπική του αλληλογραφία ‘’Στα λόγια του Κρίσνα’’ τον τραβά η Ινδική σκέψη,  στην ‘’Ασάλευτη  Ζωή’’ υμνεί  την Ευρώπη: «Των Ηπείρων αρχόντισα τώρα» και δεν διστάζει να συμπληρώσει στη ’’Φλογέρα του βασιληά’’:

«…….η μοιράστρα/ της χαράς και της δύναμης, η Ευρώπη\ και της σκέψης ρυθμός και της πράξης».

Και εγώ – «Του κόσμου όλου είμαι πολίτης/ πατρίδα έχω όλη τη γή».

Αλλά γρήγορα συνέρχεται. Συνειδησιακά ελέγχεται στο υπερβατικό ατόπημα της σκέψης του και διαλαλεί:

«Αθήνα  ζαφειρόπετρα στης γής το δαχτυλίδι»

(Από τη  Φλογέρα του βασιληά -έβδομος λόγος).
Εδώ ο μεσαιωνικός κόσμος για μια στιγμή παραμερίζεται. Εδώ  ειδωλολατρισμός  στην ψυχή του ποιητή, για μια στιγμή αφυπνίζεται. Οι Αρχαίοι  Ελληνικοί  θεοί ανασταίνονται, ο χριστιανισμός ξαναπλάθεται μέσα από την καρδιά του μεγάλου παρελθόντος. Οι θεοί παραμένουν οι ίδιοι· μόνο στο όνομα άλλαξαν. Η ελληνική γη θα είναι πάντα δικιά τους σε μια γη απαλλαγμένη από τον λογιοτατισμό και τον δασκαλισμό,  που την έκαμε αφορμή ξεπεσμού, γράφει ο Φάνης Μιχαλόπουλος στο ‘’Επετειακό’’ της Νέας Εστιας του 1943.

Αυτός ο Ελληνισμός, ξέχωρα από την πορεία του στην Ευρώπη,  πρέπει κάποτε να γυρίσει στις ρίζες του. Από τις πολλαπλές μεταναστεύσεις, το καινούργιο του ευρωπαϊκό ντύμα πρέπει να μεταλαμπαδευτεί στην Ελλάδα σε μια νέα δημιουργική γονιμοποίηση. Η πατρογονική παράδοση από μιά Σπάρτη, ένα  Αρκάδι,  ένα Σούλι, απαιτούν αυτό τον γυρισμό. Τον γυρισμό χωρίς την κούφια στειρότητα μιάς αρχαίας προγονολατρείας, που μόνο στατικά  βήματα δίνει σε ένα λαό που δεν είναι ικανός. Τον γυρισμό εκείνο που  μπορεί να εκμαιεύσει μηνύματα για ηθικούς ιστορικούς βηματισμούς. Η προγονολατρεία δεν είναι πρότυπο αγρανάπαυσης, αλλά παραδειγματισμού σε έναν μαραθώνιο αγώνα για να  υπερνικηθούν εκείνα τα 400 χρόνια σκοταδισμού, τα χρόνια που η Ευρώπη έχτιζε πνευματικούς Παρθενώνες  αντιγράφοντας δικά μας πρότυπα, σε δικές της κόπιες. Σε κόπιες όμως που τίμησαν το πρότυπο.
Το πρότυπο που «από των αιώνων τους καημούς κι από τα πάθη /του Διγενή η πνοή παντού χυμένη  πλάθει»

(από  την ’’Ασάλευτη Ζωή’’- Πατρίδες).
O Παλαμάς  πάλεψε και αναζήτησε τις ομοιότητες  στις ψυχές των λαών. Απέφυγε κάθε πηγή πνευματικού διαχωρισμού, και τις αφύπνισε ζητώντας  να ενώσουν τις φωνές τους σε μια παναθρώπινη διακήρυξη.

–––––––––––––––

Βοηθήματα

1) Κ. Παλαμά “Ανθολογία”, εκδ. “Εστία” 1991

2) “Νέα Εστία”,  “Κ.Παλαμάς”, Χριστούγεννα 1943

3) Ε.Παπανούτσου, “Παλαμάς, Καβάφης, Σικελιανός”  εκδ. Ίκαρος1955

http://www.ebdomi.com/arthra/1252——

Οι Σαρακατσάνοι, γνωστοί και ως Καρακατσάνοι ή Σαρακατσαναίοι, είναι ελληνική νομαδική φυλή που βρίσκεται διασκορπισμένη σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των Σαρακατσάνων έχει εγκαταλείψει το νομαδικό βίο και ζει μόνιμα στα χωριά όπου ασχολείται με την κτηνοτροφία, ενώ οι απόγονοί τους έχουν εγκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό στα μεγάλα αστικά κέντρα

Wiipedia

Στούς Σαρακατσάνους, η ρίζα -ΚΑΣ εμπεριέχεται στή λέξη κατσούλα πού σημαίνει τό καλύβι, ή τό επάνω κωνικό μέρος τού παραδοσιακού τους καλυβιού, καί τά ξύλα πού αποτελούν τόν οπλισμό τής Κατσούλας, τά λένε κατσουλόξυλα. Τά κατσουλόξυλα σχηματίζουν έναν κώνο καί ενώνονται στήν κορυφή σέ μία στεφάνη πού εμπεριέχει έναν σταυρό.

Η ρίζα -ΚΑΣ διασώζεται ώς σήμερα στό ρήμα κατσιάζω δηλαδή ζαρώνω, σουφρώνω όπως τά καυσόξυλα σουφρώνουν πρός τήν κορυφή τής καλύβας σχηματίζοντας κώνο.

Σαρακατσάνικος ισοσκελής: Οί Σαρακατσάνοι, σταυρός σαν αρχαϊκός παλαιότερα, όταν έλεγαν κατσούλα ενοούσαν όλο τό καλύβι τό όρθο. Κατσούλα επίσης λένε καί τήν κωνική κουκούλα τής κάπας.

Η λέξη κατσούλα προέρχεται από τήν λέξη κασούλα όπως αναγράφεται στίς Προκοπίου Ιστορίαι (4, 26). Η λέξη ΚΑΣούλα εμπεριέχει τήν ρίζα -ΚΑΣ η οποία μέ παραφθορά προφέρεται ΚΑΤΣ. Η ετυμολογική της σημασία είναι οτι εμπεριέχει τήν ένοια τού ενώνω, τού συγκεντρώνω, ταυτίζω, αδελφώνω όπως όλα τά κατσουλόξυλα στήν κορυφή τής κατσούλας – καλύβας στόν σταυρό.

Στόν Όμηρο η ένοια τού κασις αναφέρεται ώς ένωση, αδέλφωμα, (ΙΛΙΑΔΑ Ζ430, Ο545, ΟΔΥΣΕΙΑ Δ155) κατά συνέπεια αποκαλούνται έτσι καί τά αδέλφια, εξ` ού καί η Ομηρική λέξη κασίγνητοι (ΙΛΙΑΔΑ Δ155, Ε359).

Οί Σαρακατσαναίοι διασώζουν αυτή τήν πανάρχαια ένοια κάτσα (=η ένωση τών ποδιών, τό ωκλαδών (σταυροπόδι), η ένωση δύο ατόμων, δηλ. η αδελφο-ποίηση στά σταυραδέλφια, τό νήμα πού προέρχεται από τήν ένωση δύο νημάτων στριμένων ή περισσότερων, τό αποκαλούν κατσελωτό.

Η ρίζα -ΚΑΣ έχει προέλθει από τήν μητρική της ρίζα -ΚΑ μία πανάρχαια Ελληνοπελασγική ρίζα πού τή συναντούμε στίς αρχαιότερες Ελληνικές γραφές, στήν Γραμμική Α` καί Γραμμική Β` (Περιοδικό ΔΑΥΛΟΣ, τεύχος 126, Ιούνιος 1992, σελ. 5,6,7,8) τής Μινωικής καί Προμινωικής περιόδου. Από τήν ρίζα -ΚΑ προήλθε η ρίζα -ΚΑΤΣ, κι` από αυτή προήλθε η λέξη κατσούλα.

Η ρίζα -ΚΑ όπως συμβολίζεται σέ πίνακα συλλαβο-γραμμάτων τής Γραμματικής Β` (Δημητρίου Τομπαΐδη “ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ” σελ. 15,16 Εκδόσεις Ο.Ε.Δ.Β.), καί μέ κωδικό 77 έχει τήν ένοια τού τροχού μέ σταυρό, ότι δηλαδή έχει κάθε Σαρακατσάνικο καλύβι, στήν εσωτερική πλευρά τής κορυφής του.

Στούς Σαρακατσάνους βρίσκουμε τόν κύκλο μέ τόν σταυρό σέ κίνηση, όπως ο τροχός στόν χώρο ΚΑΤΣΑ ή ΣΤΑΥΡΩΤΟ όπως αλλιώς λέγεται. Μία μορφή τού χορού αυτού χορεύεται από τέσσερεις χορευτές πού σχηματίζουν σταυρό κρατόντας τίς άκρες δύο μαντηλιών σταυρωμένα μεταξύ τους σχηματίζοντας σταυρό. Όταν χορεύουν, οι σταυροί τών μαντηλιών καί χορευτών διαγράφουν κύκλο.

Ο Σταυρωτός χορός τών Σαρακατσαναίων μάς παραπέμπει στό στίχο τού Ορφικού Ύμνου πρός τιμήν τού Ηλίου: “τετραβάμοσι ποσί χορεύουν”, (Νίκου Πρεάδη: Ο Ορφέας καί οί Ορφικοί, σελ. 48, Αθηνα 1994).

Μέ σταυρό στήν αρχαιότητα συμβολίζουν τόν Θεό Ήλιο – Δία καί πιθανότατα ο χορός αυτός νά ήταν πρός τιμήν τού Θεού Ήλιου – Δία.

Η ταύτιση τού σταυρού καί τού Ήλιου μπορεί εύκολα νά διαπιστωθεί εάν επισκεφθεί κάποιος τά μουσεία στή Κρήτη όπου θά βρεί πλήθος απεικονήσεων σταυρών καί ήλιων σέ λατρευτικά αντικείμενα.

Στίς πρωτοελληνικές διαλέκτους ο σταυρός λεγόταν -ΚΑΡΟΣ από τή ρίζα -ΚΑ, καί αυτή η λέξη διασώζεται σήμερα σέ όλη τήν Ευρώπη ΚΑΡΟΣ = Κ` ΡΟΣ = CROSS, αλλά καί στή λέξη καρώ πού σημαίνει τετράγωνο ή ρόμβος. Στή ρίζα -ΚΑΣ λοιπόν βρίσκουμε τήν ένοια τού σταυρού, δηλαδή τήν ένωση “κάσις” ενός συμβόλου πού είχαν οι Σαρακατσάνοι πρίν τόν Χριστιανισμό.

Τό σταυρό στούς Σαρακατσάνους τόν βρίσκουμε όχι μόνο στήν κατσούλα τού καλυβιού, στό εσωτερικό, μά καί στό εξωτερικό τής καλύβας όπου έβαζαν εμφανώς σταυρό.

Σταυρό έχει καί τό πανάρχαιο λάβαρό τους, ο φλάμπουρας. Σταυρό έχουν καί στό χώρο ΣΤΑΥΡΩΤΟ ή ΚΑΤΣΑ.

Οι γυναίκες αλλά καί οί άνδρες παλαιότερα έφεραν σταυρό τατουάζ στό μέτωπο καί στά μπράτσα. Η εξοικείωσή τους μέ τόν σταυρό τούς έκανε καί καλούς Χριστιανούς. Οί Σαρακατσάνοι υπήρξαν “σταυρο-φορούντες” από τήν αρχαιότητα καί διέδωσαν τόν σταυρό σ` όλη τήν Ευρώπη.

Προσφάτως δέ ανεκαλύφθη λείψανο ανθρώπου στίς Αλπεις καλά διατηρημένο στούς πάγους, εις τό οποίο οί επιστήμονες δίνουν ηλικία 4.000 ετών. Τό σώμα αυτό είναι καλά διατηρημένο καί στό δέρμα του διακρίνονται τατουάζ μέ σταυρούς!

Συνοπτικά στή ρίζα -ΚΑΤΣ έχουμε τήν αρχαία ένοια τού σταυρού καί τής κατσούλας (καλυβιού), τού ορθού κονακιού τών Σαρακατσάνων.

-ΣΑΡ λοιπόν ο ορεσίβιος βοσκός κτηνοτρόφος.

-ΚΑΣ η καλύβα – κατσούλα πού φέρει τό σταυρό.

Μέ τόν συνδιασμό αυτών τών δύο αρχαίων ριζών-ενοιών έχουμε τήν προέλευση τής λέξης ΣΑΡ(α)ΚΑΤΣ(άνοι) πού σημαίνει οί ορεσίβιοι κτηνοτρόφοι, βοσκοί, πού ζούν στίς Κατσούλες, πού έχουν τόν σταυρό, ή οί σταυροφορούντες ορεσίβιοι κτηνοτρόφοι πού ζούν στίς κατσούλες.

Η ιστορική εξέλιξη τής λέξεως Σαρακατσάνοι, έχει ώς εξής:

ΕΛ ΚΑ = +

ΣΕΛ ΚΑΣ-ΚΑΤΣ

ΣΑΛ-ΣΑΡ ΚΑΤΣΟΥΛΑ

ΣΑΡ(α) + ΚΑΤΣ(ουλιάνοι)

ΣΑΡΑΚΑΤΣΟΥΛΙΑΝΟΙ

ΣΑΡΑΚΑΤΣ` ΛΙΑΝΟΙ

ΣΑΡΑΚΑΤΣΙΑΝΟΙ

ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΟΙ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΩΝ

Σαρακατσάνοι, μία λέξη γεμάτη νόημα, αλήθεια καί ιστορία, από τά βάθη τής αρχαιότητος καί τής παρουσίας τού αυτόχθονα Έλληνος – ανθρώπου στήν ιερή Ελληνική Γή. Ένας πρωτοελληνικός λαός πού δέν θά μπορούσε παρά νά έχει ένα πανάρχαιο Ελληνικό όνομα πού προέρχεται από τήν σύνθεση στοιχείων τού πανάρχαιου βίου του.

Η Ελληνικότητα τών Σαρακατσάνων ήταν πάντοτε αδιαμφισβήτητη, ακόμη καί μετά τόν εκχριστιανισμό τους, καί όλοι γνωρίζουν πόσο ευλαβείς καί πιστοί άνθρωποι είναι οί Σαρακατσάνοι.

Όμως σάν Έλληνες – Χριστιανοί έχουν μιά μοναδική ιδιαιτερότητα. Από τά χριστιανικά ονόματα αποδέχονται μόνο τά Ελληνικά ή Ελληνοποιημένα. Είναι αδύνατον νά βρής Εβραϊκό όνομα σέ Σαρακατσάνο, όπως Δανιήλ, Ιωσήφ, Ραφαήλ, Δαυίδ, Εμμανουήλ κλπ.

Η παράδοση τών Σαρακατσάνων, καί ειδικά οι πανάρχαιοι ιδιωματισμοί τους χρειάζονται ειδική μέριμνα.

Η “γλώσσα” τών Σαρακατσάνων κρύβει τήν ιστορία τής Ελληνικής γλώσσας, γιατί περιέχει στοιχεία πρωτο-ελληνικά, Πελασγικά, Ομηρικά και αρχαϊκά. Αλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι πολλές λέξεις προέρχονται από παραφθορά καί είναι δύσκολος ο εντοπισμός τής πραγματικής λέξεως.

Όπως η λέξη κλίτσα αποτελείται από τή ράβδο καί τήν κλίτσα, τό καπέλο τής ράβδου δηλαδή η κατσούλα, πού υποκοριστικά ελέγετο Κατσουλίτσα (μικρή κατσού-λα), καί μέ παραφθορά κατσ`λίτσα καί στό τέλος κλίτσα.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στό νόημα πού έχουν ορισμένες λέξεις. Λόγου χάριν οί Σαρακατσάνοι τίς βελανιδιές τίς αποκαλούν δένδρα, καί όλα τά υπόλοιπα κλαριά. Δένδρα όμως ονομάζει κι` ό Όμηρος τίς βελανιδιές (δρύς) αλλά καί σέ άλλους στίχους τά δένδρα τά αποκαλεί δένδρα. (ΙΛΙΑΔΑ Μ 131-134 καί Λ 86-89).

Επίσης Λούρα λένε οι Σαρακατσάνοι τούς μακρινούς λεπτούς κορμούς χωρίς φυλλωσιές κι` ο Όμηρος χρησιμοποιεί τόν όρο Δούρα (Δούρατα – Δόρατα, Δόρυ. -ΟΔΥΣΣΕΙΑ, Ε 162 – 164, Ζ 167).

Ο Όμηρος, Κρής (Κάρα) αποκαλεί τό κεφάλι, από τήν ίδια λέξη προέρχεται καί τό Σαρακατσάνικο κρητσούνας πού σημαίνει κεφάλας, καί τό κρητσούνι = κεφάλι.

Η λέξη τσοτίνα ή τσουτίνα πού σημαίνει τήν περιοχή τού ινιακού ή κροτάφων στό κεφάλι, καί είναι παραφθορά τής λέξης κοτίνα, εξ` ού καί ο αρχαίος “κότινος”, τό στεφάνι τών Ολυμπιονικών.

Ένα ακόμη παράδειγμα πρωτοελληνικής Πελασγικής λέξης είναι η Εστία τής Κατσούλας τήν οποία οι Σαρακατσάνοι αποκαλούν Βάτρα, ονομασία πού προέρχεται από τό πελασγικό Βατάρα (Ησύχιος, “Πελασγικά”, Ιάκωβος Θωμόπουλος, Αθήνα 1912). Πρόκειτε γιά μία καθαρά Ελληνοπελασγική λέξη τήν οποία λανθασμένα μερικά λεξικά αποδίδουν στή Λατινική γλώσσα.

Οί Σαρακατσάνοι φέρουν καί αρχαιότατα πελασγικά ονόματα όπως τό Χαραλής (Πελασγικά, Ι.Θ.) καί σήμερα Καραλής πού έχει βρεθεί σέ πελασγική επιγραφή. Τό όνομα Καραλής, πού δέν έχει καμία σχέση μέ τό τουρκικό Καρά – Αλής, τό βρίσκουμε στούς Σαρακατσάνους τής Ελλάδας, Γιουγκοσλαβίας αλλά καί Βουλγαρίας.

Τό Ακοίτης, είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό Πελασγικό όνομα πού έχει βρεθεί κι` αυτό σέ Πελασγική επιγραφή καί τό οποίο συναντάμε μόνο στούς Σαρακα-τσάνους σάν Κοίτας καί είναι τό αντίστοιχο τού νεοχριστιανικού Χρήστος.

Πελασγικής προελεύσεως είναι πολλές λέξεις όπως; κρούτα, ρούγα, κάλεσος, βελέντζα, ζαλίκι, μερτζέλι, τσούπρα, λούγκα, κούπα, κούρνια, λιγκιάζω κ.α., αλλά καί πάρα πολλές Αρχαϊκέςόπως: πυροστιά (πύρ + εστία), πυρόμαχος (πύρ + μάχομαι), σκ` τί – σκουτί (σκύτος=δέρμα ένδυμα), κουρνιαχτός (κορνιαχτός) κ.α.

Η Ελλοπική – Πελασγική γλώσσα φυσικά ήταν αρκετά διαφοροποιημένη από τή γνωστή σ` εμάς Αττική διάλεκτο ή τά νεοελληνικά πού ομιλούμε σήμερα. Η Ελλοπική – Πελασγική ήταν γεμάτη φθόγγους καί πολλά σύμφωνα, λίγα φωνήεντα καί σχεδόν καθόλου άρθρα, όπως άλλωστε καί η Ομηρική γλώσσα πού δέν έχει άρθρα. Από τούς επηρεασμούς πού δεχόταν ο πρωτόγονος άνθρωπος τών ήχων πού παρήγαγε τό φυσικό του περιβάλλον, συνετέλεσαν στή διαμόρφωση τής γλώσσας, μέ ηχοποιητές λέξεις.

Όπως πολύ εύλογα μάς λέει ο Γ. Μπαμπινιώτης (“Θεωρητική Γλωσσολογία”, 1986, σελίς 25): “Οί φθόγγοι μιάς γλώσσας ώς συνδιασμοί, ώς συγκεκριμένες φωνολογικές μορφές υπάρχουν ένεκα σημασιών, ώς φορείς δηλαδή ορισμένων σημασιών. Οί δέ σημασίες μιάς γλώσσας υπάρχουν μόνο διά τών φθόγγων. Οί ορισμένοι κατά γλώσσα συνδιασμοί φθόγγων πού μέ τή σειρά τους συνδέονται πρός ορισμένες σημασίες, συνθέτουν τή γλώσσα”.

Αλλά καί ό Όμηρος μάς λέει κάτι σχετικό (ΙΛΙΑΔΑ, Δ 452):

” Ώς δ` ότε χειμαρόοι ποταμοί κατ` όρεσφι `ρέοντες

ες μεσγάγκειαν ξυμβάλλετον όμβιμον ύδωρ.

κρουνών εκ μεγάλων κοίλης ενυασθε χαράδρης

τών δέ τε τηλόσε δούπον εν ούρεσιν έκλυε ποιμήν”.

(Καί καθώς όταν οί σάν ποτάμια χείμαροι κατέρχονται απ` τά βουνά

καί σμίγουν αυξάνοντας τήν δύναμη τών οχετών

πού κρημνίζονται μέσα στή βαθιά χαράδρα αυτών,

βεβαίως τό μακρινό δούπο στά βουνά άκουε ο βοσκός).

Καί ο αείμνηστος Ηλίας Τσατσόμοιρος (“Ιστορία Γεννέσεως τής Ελληνικής Γλώσσας”, εκδόσεις Δαυλός, 1991) θά συμπληρώσει: “Σελλός, Ελλός καί Έλλην υπήρξαν οί κτηνοτρόφοι πού εποίμαναν τόν λόγο”.

Από τίς παραπάνω παραπομπές βγαίνει αβίαστα θάλεγα τό συμπέρασμα πώς οί κτηνοτρόφοι είναι εκείνοι πού δημιούργησαν τόν λόγο – γλώσσα μά καί τό τραγούδι.

Η ανάγκη γιά έκφραση στό τραγούδι ώθησε στό νά επινοηθούν τά φωνήεντα μεταξύ τών συμφώνων καί φθόγγων δημιουργώντας ηχητική καλαισθησία. Στούς Σαρακατσάνους παρατηρούμε πώς ενώ στήν καθομιλουμένη “γλώσσα” τους κάνουν ευρεία αποκοπή φωνηέντων στίς λέξεις, αντίθετα στά τραγούδια τους προφέρουν όλα τά φωνήεντα τών λέξεων, ούτως ώστε νά μήν παρατηρείται χασμωδία στά Σαρακατσάνικα τραγούδια.

Τό Σαρακατσάνικο τραγούδι είναι θά έλεγα πρωτόγονο τραγούδι γιατί κανένα παραδοσιακό Σαρακατσάνικο τραγούδι δέν συνοδεύονταν από μουσική κάποιου οργάνου.

Όσοι γνωρίζουν τή Σαρακατσάνικη παράδοση τών τραγουδιών εύκολα μπορούν νά διακρίνουν τή διαδοχή συλλαβών – ήχων μέ μιά συνεχή ροή πού προσφέρει μία ηχητική μελωδία σάν κελάρισμα.

Η απουσία μουσικού οργάνου στά τραγούδια τών Σαρακατσάνων τούς έκανε νά αναπτύξουν τή φωνητική τών τραγουδιών τους.

Τό μόνο μουσικό όργανο πού έχουν είναι η φλογέρα (καί ένα είδος μεγάλης φλογέρας η Τζαμάρα), η οποία αποτελεί τήν πηγή έκφρασης τού ψυχικού κόσμου τού μοναχικού τσομπάνη πού βοσκά τά πρόβατα μόνος.

Όταν οι Σαρακατσάνοι θέλουν νά εκφράσουν τόν ρυθμό τών τραγουδιών τους χρησιμοποιούν τόν όρο: ν` χό, μιά λέξη πού κρύβει πολλά. Η λέξη: ν` χός, έχει προέλθει εκ παραφθοράς από τή λέξη νεροηχός. Δηλαδή ο ήχος τού κελαρίζοντος τρεχούμενου νερού ήταν η αιτία δημιουργίας αυτού τού όρου μά καί ότι ο ρυθμός τής ροής τών ήχων – συλλαβών τών τραγουδιών τους.

Οί Σαρακατσάνοι είναι οί πρώτοι πού “επόιμαναν τό λόγο” καθώς λέει ό Η. Τσατσόμοιρος, οί οποίοι ακούγοντας τά τρεχούμενα νερά, όπως μάς πληροφορεί ο Όμηρος, δημιούργησαν καί τό τραγούδι.

Καί ο αξιέπαινος επιστήμονας ανθρωπολόγος Δρ. Άρης Πουλιανός (“Σαρακατσάνοι: Ο αρχαιότερος λαός τής Ευρώπης”, Πρακτικά συνεδρίου Σερρών 1983, Αθήνα 1985, σελ. 26) θά μάς επιβεβαιώσει: “Οί Σαρακατσάνοι τής πρωτοχάλκινης εποχής είναι αυτοί πού κατέχουν, καί πρώτοι μιλούν, τήν Ελληνική καί μέ τίς διαρκείς μετακινήσεις τους στόν Ελλαδικό χώρο ενεργούν σάν φορείς διαδίδοντας τή γλώσσα τους”.

Οί Σαρακατσάνοι οι ίδιοι καί η παράδοσή τους είναι ανεκτίμητοι διότι κουβαλούν τή μαρτυρία τής ιστορίας τού Ελληνισμού. Είναι τό αποδεικτικό στοιχείο τής αδιάκοπης ιστορικής καί βιολογικής συνέχειας καί πορείας του διά μέσου τών χιλιετιών.

Σαρακατσάνοι καί Ελληνισμός είναι όροι ταυτόσημοι, φορείς τού μοναδικού καί ανεπανάληπτου Ελληνικού πολιτισμού, ταγμένοι στήν ιερή καί πανανθρώπινη αποστολή τους.

Η Σαρακατσάνικη παράδοση είναι σάν τά κάρβουνα μέσα στή χόβολη, όσο σκαλίζεις τή στάχτη τόσο ανάβει η φωτιά. Κι` εμείς, οί απόγονοί τους, πρέπει νά δώσουμε πνοή σ` αυτή τή φωτιά νά γίνει τρανή φλόγα νά φωτίσει τήν

κακοποιημένη καί διαστρεβλωμένη στούς δύσκολους αυτούς γιά τόν Ελληνισμό καιρούς αλήθεια.

ΜΟΛΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

πηγές

http://el.wikipedia.org

ideografhmata.gr

Φθάνοντας στην Ρώμη και ο ίδιος υπήρξε δούλος δημοσίου τινός υπαλλήλου Επαφροδίτου. Σε αυτή την περίοδο φαίνεται πως παρακολούθησε τα μαθήματα φιλοσοφίας του Μουσόνιου Ρούφου. Όταν στη συνέχεια έγινε απελεύθερος, άρχισε να διδάσκει τη στωική φιλοσοφία.

Επίκεντρο της φιλοσοφίας του Επίκτητου είναι ο άνθρωπος και η εκπαιδευτική αγωγή του. Η εκπαίδευση για τον φιλόσοφο είναι το μέσο με το οποίο μπορεί να κατοχυρώσει ο άνθρωπος την ελευθερία του. Μέσω της άσκησης της φιλοσοφίας ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει τα πράγματα που βρίσκονται υπό την εξουσία του από εκείνα που δεν βρίσκονται υπό την εξουσία του. Το σώμα μας, για παράδειγμα, τα παιδιά μας, το περιβάλλον μας είναι πράγματα που δεν βρίσκονται υπό την εξουσία μας (ουκ εφ’ ημίν). Τα διανοήματά μας, ωστόσο, οι σκέψεις μας δηλαδή και οι κρίσεις μας είναι κτήμα μας (εφ’ ημίν) και οριοθετούν την εσωτερική ελευθερία μας, η διαφύλαξη της οποίας είναι για τον φιλόσοφο το υπέρτατο αγαθό.

Η διδασκαλία του, σχετικά άγνωστη σε εμάς τους Έλληνες (!), σώθηκε χάρη στο μαθητή του Αρριανό (περίπου 86 – 160 μ.Χ.) που την κατέγραψε στα βιβλία “Ομιλίες” (Discourses), “Αποσπάσματα” (Fragments) και το γνωστότερο “Εγχειρίδιον” (Encheiridion). (Σε μετάφραση Αρ. Καμπάνη)

Ωστόσο, ακόμη κι αν τους σεβόμαστε ως άτομα που ζουν ευπρεπώς και δεν ενοχλούν τους συνανθρώπους τους, δεν μπορούμε να σεβόμαστε τις πεποιθήσεις τους. Η θρησκευτική πίστη, που σημαίνει ισχυρή πεποίθηση σε κάτι παρά την απουσία απόδειξης, αποτελεί προδοσία της ανθρώπινης ευφυίας, υπονομεύει την επιστημονική γνώση και την καλλιέργεια ήθους. Σε περίπτωση που υπήρχαν σοβαρές αποδείξεις για τα δόγματά τους, τότε δεν θα επρόκειτο για πίστη αλλά για γνώση.

Θα πρέπει βεβαίως να δείξουμε κάποια επιείκεια στους σκεπτικιστές του Μεσαίωνα, που ισχυρίζονταν, ότι σέβονταν το Χριστιανισμό, προκειμένου να γλυτώσουν το κάψιμο στην πυρά, και τους αποστάτες του Μουσουλμανισμού, οι οποίοι ζουν σε χώρες, όπου η έλλειψη πίστης στον Μουσουλμανισμό θεωρείται βαρύ αδίκημα. Εμείς όμως, που ζούμε σε μία σχετικά φιλελεύθερη κοινωνία, δεν έχουμε δικαιολογία. Για την ακρίβεια εμείς έχουμε χρέος να στηρίξουμε τα θύματα της θρησκευτικής καταπίεσης, όπου γης, βγαίνοντας από το «ευυπόληπτο» καβούκι μας και εκφράζοντας ευθαρσώς τις απόψεις μας. Η ελευθερία του λόγου είναι πιο σημαντική από τον σεβασμό.

Ο σκεπτικισμός είναι ζήτημα ανάλογης βαρύτητας, διότι είναι η πύλη που οδηγεί στην γνώση· χωρίς όμως την ελεύθερη εκφορά του λόγου, ούτε οι ιδέες των σκεπτικιστών διαδίδονται, ούτε επιτυγχάνεται η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση.

Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική θρησκευτική ελευθερία χωρίς ελευθέρωση από τα δεσμά της θρησκείας, πράγμα που εμπίπτει στην αντίληψη περί ελεύθερου λόγου.

Όπως έγραψε ο Τζ. Σ. Μιλλ, καμμία ιδέα δεν μπορεί να καταξιωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα έκφρασης της αντίθετης άποψης.

Στην έννοια του ελεύθερου λόγου θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και το δικαίωμα των ανθρώπων να γελούν με τις παράλογες ιδέες. Πράγματι το γελοίο –των σατιρικών καρτούνς του Μωάμεθ συμπεριλαμβανομένων– αποτελούσε ανέκαθεν σημαντικό στοιχείο της ελεύθερης ανταλλαγής ιδεών σχετικά με οποιοδήποτε θέμα και όχι μόνο όσον αφορά στην θρησκεία. Χωρίς αυτήν την ελεύθερη ανταλλαγή δεν θα υπήρχε πρόοδος στην γνώση και στην κοινωνία.

Οι απολυταρχικοί εξτρεμιστές οποιασδήποτε θρησκείας η αίρεσης θέτουν την πίστη ως το πρωταρχικό ζητούμενο και αδιαφορούν παντελώς για την ελευθερία. Στην ημερησία διάταξη ακολουθούν η λογοκρισία και η βία. Σε μία κοινωνία, όπου κυριαρχεί η θρησκευτική ορθοδοξία, δεν υπάρχει θρησκευτική ελευθερία.

Παρεμπιπτόντως το ξέσπασμα βίας, που προκλήθηκε από τα δανέζικα καρτούνς, σχεδιάστηκε από φανατικούς ισλαμιστές, οι οποίοι δημοσίευσαν σε μουσουλμανικές χώρες μία υπερβολική εκδοχή τους τέσσερις μήνες μετά την δημοσίευση των πρωτοτύπων.

Οι πολιτικοί και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί μας λένε, ότι δεν είναι πολιτικώς ορθό να αποκαλούμε τους μουσουλμάνους που προκάλεσαν τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου (7 Ιουλίου 2005) μουσουλμάνους τρομοκράτες. Όμως όλοι γνωρίζουμε, ότι ήταν μουσουλμάνοι και μάλιστα φανατικοί. Η πίστη τους, ότι τους μάρτυρες του Αλλάχ περιμένει μία ευδαίμων μετά θάνατον ζωή, είναι μία άλλη πλευρά του προβλήματος και από την στιγμή που είναι ακλόνητη, εκείνο που ίσως χρειαζόμαστε είναι ένας αγιατολλάχ, ο οποίος με την βοήθεια του Κορανίου θα τους πείσει, ότι οι βομβιστές αυτοκτονίας θα πάνε στην Κόλαση (η ότι τέλος πάντων ο Παράδεισος ξέμεινε από παρθένες).

Αν και θα πρέπει να προσέξουμε να μην στραφούμε εναντίον των φιλήσυχων μελών της μουσουλμανικής βρεταννικής κοινότητας, ωστόσο δεν θα πρέπει να ακολουθήσουμε την πολιτική που ακολούθησαν διαδοχικές βρεταννικές κυβερνήσεις στο παρελθόν. Για παράδειγμα το 1989 οι ιμάμηδες επικήρυτταν επ’ αμοιβή μέσω του BBC τον Σαλμάν Ρουσντί και όμως δεν διώχθηκαν για προτροπή σε έγκλημα.

Οι βομβιστές αυτοκτονίας της 7ης Ιουλίου ήταν νεαροί μουσουλμάνοι, οι οποίοι γεννήθηκαν στην Μ. Βρεταννία, τρεις εκ των οποίων αναγνωρίσθηκαν αμέσως μετά τον θάνατό τους. Τουλάχιστον ένας από αυτούς συνήθιζε να πηγαίνει στο τζαμί του Φίνσμπουρυ, όπου ο Αμπού Χαμζά έκανε επί οκτώ έτη κηρύγματα μίσους και βίας και προέτρεπε νέους άνδρες να διαπράξουν εγκλήματα (κάτι το οποίο ήταν γνωστό στις Αρχές). Η Υπηρεσία Δίωξης άρχισε τις διαδικασίες ποινικής του δίωξης μόλις το 2004, κι αυτό επειδή οι ΗΠΑ ζητούσαν την έκδοσή του στην χώρα τους, προκειμένου να δικαστεί για εκλήματα που είχε διαπράξει εναντίον τους.

Είναι προφανές, ότι είναι αδύνατον να σεβόμαστε μία ιδεολογία, την οποία η λογική μας απορρίπτει ως πρόληψη, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για επικίνδυνη πρόληψη. Κατά συνέπεια πρέπει να υποκριθούμε, ότι σεβόμαστε την θρησκεία χάριν του «πολιτικώς ορθού». Όταν ιδεολογίες αυτού του είδους, που παριστάνουμε ότι σεβόμαστε, επιτρέπεται να εμφυτευθούν σε παιδιά, τα οποία ενδεχομένως να γίνουν βομβιστές αυτοκτονίας χάριν αυτών, τότε η υποκρισία μας μετατρέπεται σε συνενοχή στην ψυχική και πνευματική κακοποίηση των παιδιών, στην καταπίεση των γυναικών, ακόμη και προτροπή σε τρομοκρατικές πράξεις. Αυτό είναι ένα έγκλημα, το οποίο διαπράττουν συστηματικά οι πολιτικοί μας χάριν των ψήφων. Ιδρύουν σχολεία, τα οποία προάγουν την μύηση των παιδιών σε μία ορισμένη θρησκεία, παρέχοντάς τους ταυτόχρονα κρατική υποστήριξη, ενώ οι ίδιοι ασπάζονται κάποιο άλλο δόγμα και είναι δέσμιοι άλλου είδους προλήψεων.

Μας λένε, ότι δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε το Ισλάμ για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Νέα Υόρκη, την Μαδρίτη και το Λονδίνο ούτε για τις βίαιες αντιδράσεις ωρισμένων στην δημοσίευση των σκίτσων του Μωάμεθ. Είναι σαν να ισχυριζόμαστε, ότι ο Χριστιανισμός δεν είχε καμμία σχέση με την Ιερά Εξέταση. Στο Ευαγγέλιο ο Ιησούς διαρκώς τονίζει, ότι το σωστό ταυτίζεται με την πίστη στο πρόσωπό του. Ο Θωμάς Ακυινάτης έλεγε, ότι «το να μην πιστεύεις συνιστά την μεγαλύτερη αμαρτία», και ουδείς διανοούνταν να το αμφισβητήσει. Είναι προφανές, ότι η Ιερά Εξέταση, οι Σταυροφορίες, το κάψιμο των μαγισσών, των αιρετικών και των Εβραίων – όλα είναι έργα του Χριστιανισμού. Η διενέργεια μαρτυρίων δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, πράξη κάποιων κακών ανθρώπων που διασύρουν μία καλή θρησκεία. Η δίωξη των σκεπτικιστών απορρέει από το ότι οι χριστιανοί συνδέουν την πίστη με την σωτηρία, ας μην αναφερθούμε στην φρικτή ιδέα, ότι ο Θεός θα μπορούσε να τιμωρήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα για την μη πίστη μερικών.

Ο Μωάμεθ συνέχισε το «έργο» του Ιησού, και στο Κοράνιο υπάρχουν ακόμη περισσότερες μανιακές καταγγελίες περί μη πίστης απ’ ό,τι στην Καινή Διαθήκη. Επιπλέον το Ισλάμ δεν κατάφερε να περιορίσει τα κρούσματα βίας και να δείξει την μετριοπάθεια, που δείχνει ο Χριστιανισμός τους τελευταίους δύο αιώνες. Οι Ταλιμπάν, η Αλ Κάϊντα και η Μπάντρ Κόρμπς του Ιράκ (την οποία διευθύνει το Ανώτατο Συμβούλιο Ισλαμικής Επανάστασης της χώρας) είναι εξτρεμιστικά αλλά ορθόδοξα κινήματα – γεννήματα του Κορανίου, που υποτιμά τις γυναίκες και διατάσσει τους πιστούς του να κηρύξουν ιερό πόλεμο (τζιχάντ) ενάντια στους αιρετικούς και τους «απίστους». Οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι μπορεί να το θεωρήσουν ως παρερμηνεία – αλλά γιατί ο Αλλάχ η ο προφήτης του ο Μωάμεθ προκάλεσαν τέτοια σύγχυση; Ακόμη και οι δύο μεγαλύτερες σέκτες του Ισλαμισμού, οι σιίτες και οι σουνίτες, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση μεταξύ τους στο Ιράκ, αλλά και αλλού.

Οι μουσουλμάνοι, μας λένε, είναι πραγματικά ευαίσθητοι και πληγώνονται, όταν κάποιος κοροϊδεύει την θρησκεία τους. Ο θεός τους και υποτιθέμενος δημιουργός τους δεν διαθέτει κάποια αίσθηση του χιούμορ; Το γέλιο δεν είναι δικό του δημιούργημα; Και μήπως είναι τόσο αδύναμος, ώστε να μην μπορεί να αντιμετωπίσει ένα αστείο, χωρίς να προστρέξουν προς υπεράσπισή του κάποιοι ιερωμένοι, οι οποίοι είναι ανίκανοι να αντιληφθούν τον οποιονδήποτε αστεϊσμό; Οι μουσουλμάνοι, ισχυριζόμενοι ότι είναι υπερευαίσθητοι και ότι πληγώνονται από σκίτσα, αποκτούν προνόμια. Όλοι οφείλουν να τους μιλούν με ιδιαίτερη προσοχή και να τους αντιμετωπίζουν με μεγάλη επιείκεια.

Είναι γεγονός, ότι στην Αγγλία υπάρχει νόμος κατά της βλασφημίας για την προστασία των δογμάτων της Εκκλησίας της Αγγλίας. Η αρχή της ισότητας επιβάλλει την ισχύ αυτού του νόμου και για τις άλλες θρησκείες. Σήμερα όμως αποτελεί νεκρό γράμμα, και η καλύτερη λύση θα ήταν να καταργηθεί, όπως άλλωστε έχει προτείνει η Νομική Επιτροπή επανειλημμένως και σε διαδοχικές κυβερνήσεις, οι οποίες όμως κωφεύουν. Τώρα όμως η ιδέα της βλασφημίας έχει μετονομασθεί σε ασέβεια των θρησκευτικών συναισθημάτων του άλλου, πράγμα που την έχει καταστήσει άτρωτη. Η τωρινή κυβέρνηση μάλιστα προχώρησε στην ποινικοποίηση αυτής της «ασέβειας» μετονομάζοντάς την σε «προτροπή σε θρησκευτικό μίσος» και ψηφίζοντας σχετικό νόμο.

Υπό την πίεση των θρησκευτικών ηγετών και την κοινή τους βούληση για εξουσία το Συμβούλιο της Ευρώπης εξετάζει την θέσπιση νόμων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα Ηνωμένα Έθνη, που θα επιβάλλουν τον «σεβασμό των θρησκευτικών συναισθημάτων» παγκοσμίως.

H εισαγωγή της λέξης συναισθήματα στοχεύει σε μία επίφαση ανθρωπιάς. Οι έλλογοι όμως άνθρωποι δεν μπορούν να σέβονται την θρησκεία –αν ενδιαφερόμαστε να υπερισχύσει η εντιμότητα της υποκρισίας– και το να δείχνουμε ψευτοσεβασμό στις θρησκείες δεν θα ήταν μόνο ανέντιμο, αλλά θα επέτρεπε τον θρίαμβο των προλήψεων και των προκαταλήψεων του Μεσαίωνα και την παράλληλη άρση των κοινωνικών και ατομικών ελευθεριών, που με τόσο κόπο και πόνο κατέκτησαν οι άνθρωποι τους τελευταίους αιώνες.

Εν κατακλείδι, αντί να είμαστε πρόθυμοι να περιορίσουμε την ελευθερία του λόγου χάριν του υποκριτικού σεβασμού προς την θρησκεία, θα έπρεπε να περιορίσουμε τον σεβασμό προς την θρησκεία χάριν του ελεύθερου λόγου. Αυτό επιτάσσει η αναζήτηση της αλήθειας και της ελευθερίας.

Μπάρμπαρα Σμόκερ
Περιοδικό «Free Inquiry»

http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=316

Αρκετά ΜΜΕ των ΗΠΑ έχουν αναφέρει πως η NASA προειδοποίησε ότι η πρόσφατη ηλιακή κηλίδα ήταν απλά ο πρόδρομος σε μια γιγαντιαία κηλίδα που αναπτύσσεται, και που έχει τη δυναμική να εξαφανίσει ολοσχερώς κάθε υποδομή ενέργειας στη γη. Παρά την εκ των υστέρων διάψευση της, η NASA παρακολουθεί αυτή τη καταιγίδα από το 2006, και όπως λένε οι πληροφορίες, η ημερομηνία εκδήλωσής της είναι αν μη τι άλλο σημαδιακή: το έτος 2012.

Κάποιες παρόμοιες καταιγίδες του παρελθόντος (1859 & 1921) προκάλεσαν παγκόσμιο χάος, καταστρέφοντας τις τηλεγραφικές επικοινωνίες παντού. Η αναμενόμενη καταιγίδα του 2012 θα είναι όμως πιο καταστροφική. Όπως ανέφερε στο News.com.au ο αστρονόμος Dave Reneke: «Οι επιστήμονες συμφωνούν πως η επερχόμενη καταιγίδα θα είναι η πιο βίαιη των τελευταίων εκατό χρόνων».

Αυτοί που θα πρέπει να ανησυχούν πιο πολύ, είναι οι αεροπορικές εταιρίες, οι εταιρίες τηλεπικοινωνιών, και όλοι όσοι χρησιμοποιούν σύγχρονα συστήματα GPS. Όσο για την επίδραση επί της σχεδόν πλήρως ψηφιακής μας κοινωνίας, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τι ακριβώς θα γίνει. Ο διευθυντής του τμήματος φυσικής ηλίου της NASA, Dr Richard Fisher, αναφέρει πως αυτή η υπερ-καταιγίδα θα χτυπήσει τη γη σαν κεραυνός, και θα προκαλέσει καταστροφικές συνέπειες στα παγκόσμια συστήματα υγείας, διάσωσης, και ασφάλειας, εκτός αν πάρουμε κάποια προληπτικά μέτρα.

Η NASA ανακοίνωσε πως μια τελευταία μελέτη της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, αποκαλύπτει πως μια τέτοιου μεγέθους καταιγίδα θα προκαλέσει ζημιές ύψους 1-2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων στην υποδομή της υψηλής τεχνολογίας μας, και θα χρειαστούν 4-10 χρόνια για να επανακάμψουμε πλήρως!

Ο λόγος της ανησυχίας είναι επειδή ο ήλιος μπαίνει σταδιακά σε μια φάση γνωστή ως ηλιακός κύκλος 24. Αρκετοί όμως αστρονόμοι πιστεύουν πως ο λόγος της υπερβολικής ανησυχίας είναι πλασματικός, και έχει να κάνει με το έτος της προβλεπόμενης εκδήλωσης της καταιγίδας, που είναι το περίφημο 2012.

S.A. (in.news.yahoo.com)
http://www.antinews.gr/?p=59350

Σκηνοθεσια:Brian Flemming.
Σεναριο:Brian Flemming (writer)
Ηθοποιοι: Richard Dawkins, Sam Harris, Robert M. Price.
Γλωσσα: English
Διαρκεια: 61 min.

Air Date: 06/22/10
Release Date: 06/22/10
Video Format: XviD
Size: 700 MB
Audio Format: MP3
Ελληνικοί υπότιτλοι σε ξεχωριστό rar αρχείο.

MEGAUPLOAD

http://174.140.154.24/?d=L2YTRH32

http://174.140.154.24/?d=9FFIM1F0

http://174.140.154.24/?d=ZFRHTWVF

Διακήρυξη της β’ Εθνικής Συνελεύσεως του Άστρους, 18 Απριλίου «1823»: «Ο κρότος των ημετέρων όπλων συνετάραξε το βυζάντιο». Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν ήταν χριστιανός και ότι κείμενο δικό του υπάρχει φιλοχριστιανικο είναι πλαστό! Μην ξεχνάμε ότι οι παπάδες αφόρισαν την Ελληνικη επανάσταση του 1821.. Το «`21» ήταν η τελευταία μίας σειράς επαναστάσεων που διεξήγαγαν οι Έλληνες Πρόγονοί μας κατά των βυζαντινοχριστιανών και των τούρκων συνεργατών τους. Το «`21» οι Έλληνες, πιστοί στο Αρχαίο Έθος κατάφεραν με το αίμα τους να αποτινάξουν τον χριστιανοτουρκικό ζυγό, να καταδιώξουν τον χριστιανικό κλήρο και να επαναφέρουν την Αρχαία Πίστη.

Η γενιά του «`21» ταύτιζε το βυζάντιο με την οθωμανική αυτοκρατορία. Τα επίσημα έγγραφα του Επαναστατικού Στόλου ονομάζουν τον τουρκικό στόλο ως βυζαντινό. Από τα 144 Ελληνικά καράβια που ναυμαχούσαν τους τούρκους, τα 142 είχαν ονόματα Ελλήνων Ηρώων και Θεών. Τα επαναστατικά κείμενα μνημονεύουν αδιάκοπα τις Θερμοπύλες, την Σαλαμίνα, τον Μαραθώνα και τις Πλαταιές. Ουδεμία μνεία γίνεται στο καταραμένο βυζάντιο. Για τους επαναστατημένους Έλληνες η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν συνέχεια του βυζαντίου.

Οι υπόδουλοι Έλληνες αποκήρυσσαν τα χριστιανικά ονόματα και ελάμβαναν Ελληνικά. Το πατριαρχείο των ναζωραίων με εγκύκλιό του απαγόρευσε την Ελληνική ονοματοθεσία. Ο Αλή πασάς έλεγε: «Εσείς οι Έλληνες κάτι μεγάλο έχετε βάλει στο μυαλό σας. Δεν βαπτίζετε πια τα παιδιά σας χριστιανικά αλλά Ελληνικά. Σίγουρα κάτι μεγάλο ετοιμάζετε».

Ο ιστορικός Φωτιάδης γράφει: «Ούτε ο διαφωτισμός της αστικής τάξεως ούτε και αυτοί οι αγωνιστές του «`21» θα θυμηθούν το βυζάντιο. Δεν θα ανατρέξουν ούτε μια φορά σε αυτό, δεν θα αναφέρουν ούτε έναν στρατηγό ούτε έναν αυτοκράτορα. Τα πνευματικά, τα ιδεολογικά και πατριωτικά τους ιδανικά θα τα αναζητήσουν στην Αρχαία Ελλάδα».

Ο ιστορικός Γ . Τενεκίδης αποκαλύπτει με μια μόνο ρήση: «Η φλόγα της Αρχαιολατρίας τρέφει το πατριωτικό αίσθημα της πνευματικής ηγεσίας του ταλαιπωρημένου έθνους».

Οι ναζωραίοι καταστροφείς του Ελληνικού Πολιτισμού βλέποντας ότι οι Έλληνες επαναστατούσαν κατά του χριστιανισμού και διαβλέποντες ότι το τέλος τους πλησιάζει, παρέδωσαν την βυζαντινή εξουσία στους οθωμανούς. Παρέδωσαν τον επαναστατημένο Ελληνικό Λαό στην τουρκική χαντζάρα. Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων των ναζωραίων κατακτητών γράφει στην «πατρική διδασκαλία»:

«Εδώ όμως πάλι αγαπητοί χριστιανοί πρέπει να ιδώμεν και να θαυμάσουμεν την άπειρον του θεού προς ημάς αγάπην. Ιδέτε λαμπρότατα τι οικονόμησεν ο άπειρος και εν ελέει και πάνσοφος ημών κύριος για να φυλάξη αλώβητον την αγία και ορθόδοξον πίστη ημών και να σώση τους πάντας. Ήγειρεν εκ του μηδενός την ισχυράν αυτή βασιλεία των οθωμανών αντί της των βυζαντινών ημών βασιλείας, η οποίαν είχεν αρχίσει να χωλαίνει εις τα της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα».

Ο Κοραής στην «Αδελφική Διδασκαλία» αποκαλύπτει και επιβεβαιώνει ότι «ο Λαός προδόθηκε από τον χριστιανικό κλήρο στους τούρκους για να αναχαιτιστεί το κίνημα του Πλήθωνος Γεμιστού στον Μυστρά που απαιτούσε επιστροφή στους Ελληνικούς τρόπους και ήθη για να σωθεί η Ελλάδα».
Ο ναζωραίος Γεννάδιος Σχολάριος συνεργάστηκε με τους οθωμανούς με αντάλλαγμα τον πατριαρχικό θρόνο και το χρίσμα του αρχιερέως. Η πρώτη του φροντίδα μετά την παράδοση της νέας ρώμης ήταν να κάψει τα έργα του Πλήθωνος. Η πρώτη του φροντίδα ήταν να καταδιώξει τους Έλληνες.

Η Ελληνική Νομαρχία, το ιδεολογικό μανιφέστο της Επαναστάσεως» γράφει ότι «Αφού λέγω το χριστιανικό ιερατείο ηθέλησε να ενώσει τα εκκλησιαστικά εντάλματα με τους τουρκικούς νόμους δια να τιμάται δια αυτών και να ορίζει χωρίς δυσκολία κατάλαβε ότι αναγκαίο πρότερο να τυφλώσει τον Λαό με την αμάθεια δια να στεριώσει καλύτερα τον σκοπό του».

Το 1797 μ.α.χ.χ. με την συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, η Γαλλία και η Αυστρία διεμοίρασαν την Δημοκρατία του Αγίου Μάρκου, όπως ονομαζόταν τότε η Βενετία ως ανεξάρτητο κράτος. Η Γαλλία ανάμεσα σε άλλα εδάφη κατέλαβε και τα Επτάνησα. Εκεί δημιουργήθηκε παράρτημα των δημοκρατικών, στο οποίο οι δημοκράτες και οι φίλα προσκείμενοι σε αυτούς Επτανήσιοι συζητούσαν την κατάργηση της χριστιανικής θρησκείας και την επικράτηση της Ελληνικής Θρησκείας και των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο στρατιωτικός αρχηγός της Επαναστάσεως Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, θύμα της ναζωραϊκής θηριωδίας, δεν αγνοούσε τίποτε απ’; όλα αυτά. Η οικογένειά του σφαγιάστηκε, μετά από προδοσία των ναζωραίων, από τους τούρκους. Τον Νοέμβριο του «1838» στην Αθήνα μιλώντας σε παιδιά του Γυμνασίου απεκάλυψε με δύο λόγια την χριστιανική συνομωσία.

«Ο σουλτάνος διώρισε έναν αντιβασιλέα και έναν πατριάρχη, και τους έδωσε την εξουσία. Αυτός και οι χριστιανοί παπάδες έκαναν ότι τους έλεγε ο σουλτάνος».

Το μεγάλο έργο της Επαναστάσεως δεν ολοκληρώθηκε. Έμεινε ημιτελές. Η Ελληνική Επανάσταση προδόθηκε από το μίσος των κατακτητών ναζωραίων και την βοήθεια των συνεργατών τους. Οι μεγάλες δυνάμεις με πρωτοστάτη την Ρωσσία διετήρησαν τους ναζωραίους κατακτητές, εδραίωσαν τα συμφέροντά τους και θανάτωσαν τους Ήρωες. Οι απελευθερωτές στραγγαλίστηκαν σε σκοτεινά χριστιανικά μπουντρούμια, εκτελέστηκαν ή πέθαναν από την πείνα.

Ένας-ένας οι Ήρωες των Θεών μαγαρίστηκαν και θάφτηκαν κάτω από το χριστιανικό ψεύδος, την μεγαλύτερη δύναμη του χριστιανισμού.

Έλληνες θαρρείτε! Τίποτε δεν τελείωσε. Το τέλος της ιστορίας του «`21» δεν γράφτηκε ακόμη. Εμείς οι Έλληνες θα το γράψουμε με την νίκη μας κατά των ναζωραίων κατακτητών και την απελευθέρωση της Ιεράς Πατρίδος από τον χριστιανικό ζυγό και τις μισελληνικές ολιγαρχικές φατρίες που αφαιμάζουν τον Ελληνικό Λαό.

Έλληνες, σκοπός μας είναι να πραγματώσουμε τα όνειρα και τις προσδοκίες των Ηρώων του «`21». Αυτό παραμένει το ύψιστο και πρωταρχικό καθήκον των Ιερών Πολεμιστών της Ελληνικής Θρησκείας.

Το Βυζάντιο ουδέποτε υπήρξε Ελληνικό, ούτε καν φιλελληνικό. Ουδέποτε εξελληνίστηκε, όπως λανθασμένα διδάσκεται, τουναντίον όλες οι συνιστώσες του Ελληνικού Πολιτισμού (Φιλοσοφία, Θέατρο, Αθλητισμός, Τέχνες, Επιστήμες κ.τ.λ.), αλλά και το ίδιο το όνομα Έλλην είχαν κηρυχθεί από την πολιτικοθρησκευτική του εξουσία υπό άγριο διωγμό. Οι δε Βυζαντινοί αυτοκράτορες ουδεμία σχέση με την Ελλάδα είχαν, καθ’ ότι στα 1.100 χρόνια Βυζαντινής Ιστορίας κανείς τους δεν είχε καν Ελληνική καταγωγή.

Ούτε ένας δεν καταγόταν από περιοχές με συμπαγή Ελληνικό πληθυσμό, πολλοί δε εξ αυτών αγνοούσαν την Ελληνική Γλώσσα.

Το Βυζάντιο ήταν αποικία των Μεγαρέων από τον η΄ αι. π.Χ., με βασιλιά τον Βύζαντα. Το 330 μ.Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ ίδρυσε την νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του και την ονόμασε Nova Roma (Νέα Ρώμη), επίσημη ονομασία που διατηρείται μέχρι σήμερα στον τίτλο του οικουμενικού πατριάρχη. Σε χειρόγραφα μοναστηριών αποκαλείται συχνά «Νέα Σιών». Η ονομασία Ρωμαίοι διατηρήθηκε επί έντεκα ολόκληρους αιώνες από την ίδρυση μέχρι και την κατάλυση του κράτους από τους Οθωμανούς το 1453. Οι σημερινοί ορθόδοξοι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης καλούνται «Ρουμ», εξ ου και η ονομασία «Ρωμιός».

Η εισαγωγή των όρων «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» και «Βυζάντιο» στις αρχές του ιη΄ αιώνα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παραχαράξεις της Ιστορίας. Ο όρος «βυζαντινός» ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από αυτούς που χαρακτηρίζει (δηλαδή τους ίδιους τους Βυζαντινούς κατοίκους του πολυεθνικού Ρωμαϊκού Κράτους). Στην περίοδο της Επανάστασης του 1821 το επίθετο «βυζαντινός» εσήμαινε «σουλτανικός» (π.χ. «εξήλθε των Δαρδανελλίων ο βυζαντινός στόλος»: από το Ημερολόγιο της ναυαρχίδας του Μιαούλη «Θεμιστοκλής»).

Παραθέτουμε παρακάτω τον πίνακα των αυτοκρατόρων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτικρατορίας με την εθνική καταγωγή ενός εκάστου.

Η αυτοκράτειρα Ειρήνη, η οποία φέρεται ως γεννηθείσα στην Αθήνα, δεν διακρινόταν από τίποτε το ελληνικό. (Βλ. Ειρήνη η Αθηναία ή Ειρήνη η Εβραία;) Αφού δηλητηρίασε τον άνδρα της, Λέοντα Δ΄, ακρωτηρίασε και δολοφόνησε με φρικτούς τρόπους διάφορους στρατιωτικούς, καθώς και του έξι γυιούς του Κωνσταντίνου Ε΄ και τύφλωσε το μονογενή γυιό της και συμβασιλέα Κωνσταντίνο ΣΤ΄. Δύο αδέλφια από άλλη μητέρα του Κωνσταντίνου τα εξόρισε σε ένα μοναστήρι του Υμηττού· κι επειδή οι κρατούμενοι είχαν τον τίτλο του Καίσαρα, από τότε το μοναστήρι πήρε το όνομα Καισαριανή. Η Εκκλησία την ανακήρυξε αγία.

Η πραγματική καταγωγή αρκετών αυτοκρατόρων έχει εσκεμμένα αποκρυβεί, γεγονός που δημιουργεί εύλογες υπόνοιες, όπως π.χ. του Θεοδοσίου, ο οποίος φέρεται ως Ίβηρας με διαφορετικό αρχικά –άγνωστο– όνομα κι επίσης άγνωστη καταγωγή. Οι ελληνορθόδοξοι υποστηρίζουν διάφορες αστείες αρκετές φορές θέσεις, όπως ο Φ. Κουκουλές στην «Επετηρίδα της Εταιρείας των Βυζαντινών Σπουδών», τομ. Ε΄, ο οποίος διατύπωσε τη γνώμη πως το όνομα Λάσκαρις (lascar=πολεμιστής στα Περσικά) προέρχεται από το δάσκαλης, άρα ο πρώτος Λάσκαρις ήταν δάσκαλος! Για άλλους αυτοκράτορες υπάρχουν αντικρουόμενα στοιχεία, όπως π.χ. για τη δυναστεία των Ισαύρων, η οποία φέρεται να έχει μάλλον Συριακή κι όχι Ισαυρική καταγωγή. Σε καμμία όμως περίπτωση στη χιλιόχρονη Βυζαντινή Ιστορία δεν παρουσιάστηκε κάποιος αυτοκράτορας, όχι κατ’ ανάγκην Έλληνας, αλλά έστω φορέας και πρόμαχος του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού, πλήν του Ιουλιανού από την Ιλλυρία. Πρόκειται για τον μόνο μή μισέλληνα αυτοκράτορα, ο οποίος -για το λόγο αυτό- δολοφονήθηκε κι ονομάστηκε από την Εκκλησία Παραβάτης.

Ο συνήθης τίτλος, που έφεραν όλοι οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες, ήταν: «Βασιλεύς και απόλυτος μονάρχης των Ρωμαίων». Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία υπήρξε ένα πολυεθνικό συνονθύλευμα δεκάδων λαών, δεν απέκτησε ποτέ Ελληνικό εθνικό χαρακτήρα, το αντίθετο μάλιστα. Η λέξη Έλληνας ταυτιζόταν με τον ειδωλολάτρη και θεωρούνταν ύβρις. «Επειδή τινες εύρηνται εκ των ανοσίων και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη…» (Κωδ. Ιουστ. Α 11,10.)

Κίμων Ελευθερίου

http://freeinquiry.gr/pro.php?id=1503

Οι φονταμελιστές ευαγγελιστές ήθελαν να εκδιώξουν τους κοσμικούς ανθρωπιστές –για τους οποίους ισχυρίζονταν, ότι κυριαρχούσαν στην Αμερική– από τις θέσεις τους στα δημόσια σχολεία, την ανώτατη εκπαίδευση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα φιλελεύθερα επιστημονικά επιτελεία, τα ιδρύματα, τα δικαστήρια και την «πνευματική ελίτ».

Κατέστρωσαν ένα σχέδιο, προκειμένου ν’ αρπάξουν την πολιτική εξουσία. Οι φονταμελιστές προσπάθησαν να καταργήσουν την κοσμική και ανθρωπιστική δομή του σύγχρονου κόσμου. Οι προτάσεις τους έμοιαζαν εξωφρενικές· όμως τώρα έχουν τον έλεγχο του κόμματος των Ρεπουμπλικανών∙ επιπλέον προσπαθούν να αποκτήσουν κι άλλη εξουσία, για να ξαναφτιάζουν την Αμερική σύμφωνα με την αντίληψή τους. Η στρατηγική της Θρησκευτικής Δεξιάς (Religious Right) συνίσταται στην δημιουργία εναλλακτικών θεσμών –συντηρητικά επιστημονικά επιτελεία, θρησκευτικά σχολεία και πανεπιστήμια, δικά τους μέσα μαζικής ενημέρωσης– με σκοπό να δημιουργήσουν μία ισχυρή πολιτική δύναμη, που θα αποκοσμικοποιήσει την Αμερική.

Πιστεύουμε, ότι είναι αναγκαίο να υπερασπισθούμε τον Ανθρωπισμό και τον κοσμικό χαρακτήρα της κοινωνίας, που άρχισαν να διαφαίνονται κατά την διάρκεια της Αναγέννησης και έφθασαν στο αποκορύφωμά τους κατά την διάρκεια του Διαφωτισμού. Προσπαθήσαμε να δείξουμε, ότι τα ιδεώδη του Κοσμικού Ανθρωπισμού είναι ευρέως αποδεκτά από τους Αμερικανούς και συνώνυμα με τις δημοκρατικές-επιστημονικές επαναστάσεις του σύγχρονου κόσμου.

Οι επιθέσεις ενάντια στον Κοσμικό Ανθρωπισμό κόπασαν κατά κάποιο τρόπο στην δεκαετία του ’90, αλλά τώρα εντείνονται και η απόρριψη των εννοιών «Κοσμικός Ανθρωπισμός» και «Σχετικισμός» υποστηρίζεται ακόμη και από το Βατικανό. Για την ακρίβεια βρισκόμαστε στο μέσον μιας πολιτιστικής σύγκρουσης, η έκβαση της οποίας θα έχη καθοριστική επίδραση στο μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεδομένου ότι είμαστε το πιο ισχυρό έθνος του κόσμου, οποιαδήποτε σημαντική εξέλιξη θα επηρεάσει καταλυτικά την παγκόσμια κοινότητα.

Από την Επιστήμη στη Θεοκρατία

Η ισχύς της Αμερικής οφείλεται στην πρωτοπορία της στην Επιστήμη και την Τεχνολογία, πράγματα τα οποία προϋποθέτουν φυσιοκρατική μεθοδολογία και μη θρησκευτική θέαση του Κόσμου. Σήμερα υπάρχει μεγάλος πεσσιμισμός ανάμεσα στους κοσμικούς ανθρωπιστές, τους ανεξάρτητους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους και τους φιλελεύθερους, λόγω των όσων συμβαίνουν σ’ αυτή την μεγάλη χώρα από την εποχή του Ρήγκαν μέχρι σήμερα, που η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Ας θέσουμε όμως τις εξελίξεις σε μία ιστορική προοπτική.

1. Μία συντονισμένη προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί μία ντε φάκτο Θεοκρατία δυναμιτίζει το ιστορικό τείχος διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας.
2. Καταστρατήγηση των πολιτικών μας ελευθεριών· πολύ φοβάμαι, ότι ο Πατρι-ωτικός Νόμος και η Ασφάλεια της Πατρίδας επεξεργάζονται διατάξεις, που θα μας μετατρέψουν σε κράτος-φρούριο.
3. Η Αμερική μετατρέπεται σε πλουτοκρατία. Μια νέα τάξη, η τάξη του πλούτου και των προνομίων, δημιουργείται, και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στις αλλαγές των φορολογικών νόμων, που ευνοούν τους εύπορους και οδηγούν σε μεγάλο άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στο 1% του πληθυσμού, που είναι ιδιαιτέρως εύποροι και την μεσαία, χαμηλή τάξη.
4. Οι εταιρείες παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική και οικονομική μας ζωή. Ο ανταγωνισμός έχει επιφέρει την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, μείωση των αποθεμάτων των ταμείων, κλονισμό της Κοινωνικής Ασφάλισης και μείωση των θέσεων εργασίας. Απειλείται ολόκληρος ο ιστός της Αμερικανικής Δημοκρατίας.
5. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κυριαρχούν σήμερα και φιμώνουν τις αντίθετες απόψεις· παραβλέπουν, αγνοούν την ανθρωπιστική, επιστημονική, έλλογη θέαση των πραγμάτων και επικεντρώνονται στην διασκέδαση και την αισθησιοκρατία, αντί να φροντίζουν για την ενημέρωση των πολιτών. Δυναμιτίζουν τον ανεξάρτητο ρόλο του Τύπου ως κριτικής των επικρατούντων δογμάτων.
6. Συχνά τίθεται το ερώτημα: «Γιατί η Αμερική είναι πιο θεοκρατική απ’ ο,τι οι άλλες δημοκρατίες της Δύσης;»Μια πιθανή εξήγηση είναι η ανάπτυξη του μιλιταρισμού ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο μιλιταρισμός μετριάσθηκε στην Ευρώπη αλλά όχι στις Η.Π.Α. Δυστυχώς το φαινόμενο αυτό συσχετίζεται με την εμφάνιση ενός επιθετικού θρησκευτικού απολυταρχισμού. «Ένα έθνος, κάτω από ένα Θεό» έγινε το σλόγκαν μας. Η αυτοδίκαιη πίστη μας ενδυναμώνει την ισχύ του μαζικού οπλοστασίου μας.
7. Η μάχη για τον διορισμό δικαστών σε καίρια πόστα είναι μία τρομακτική απεικόνιση της προσπάθειας της Χριστιανικής Δεξιάς να υπονομεύσει την ανεξαρτησία του Δικαστικού Σώματος.

Οι συντηρητικοί έχουν πλέον τον έλεγχο της κυβέρνησης, του Κογκρέσσου και των περισσοτέρων Εφετείων. Εάν κατορθώσουν να δεκάσουν τους δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τότε θ’ αλλάξουν δραματικά την Αμερική τις επόμενες δεκαετίες. Δικαίως αγωνιούν οι ανθρωπιστές για την έκβαση των πραγμάτων. Μερικοί προοιωνίζονται για τις Η.Π.Α. ένα μέλλον, όπου θα κυριαρχούν θρησκόληπτοι αντιδραστικοί, και η Αμερική από κοσμική κοινωνία θα έχει μετατραπεί σε θρησκευτική.

Μεσαιωνικά σενάρια θρησκοληψίας

Το παράδοξο είναι, ότι αυτό το σενάριο της Αποκάλυψης (το οποίο προβλέπουν πολλοί φιλελεύθεροι και πολλοί κοσμικοί) συνοδεύεται από παράλληλο αποκαλυπτικό, θεολογικό σενάριο, στο οποίο πιστεύουν ακράδαντα οι ευαγγελιστές, ότι δηλαδή επίκειται η Δευτέρα Παρουσία και η επιστροφή του Ιησού στην Γη, και στην μεγάλη αιματοχυσία του Αρμαγεδώνος όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη θα καταδικασθούν να καούν στην Κόλαση εκτός από μία μικρή ομάδα ευαγγελιστών χριστιανών. Νομίζω. ότι και τα δύο σενάρια είναι λανθασμένα· τόσο οι φόβοι των κοσμικών φιλελευθέρων, ότι η Κυβέρνηση και η θρησκόληπτη, φασιστική, διψασμένη για κυριαρχία κοόρτη του θα υποσκάψουν τόσο την αμερικανική κοινωνία, ώστε να προκαλέσουν κατάρρευση της δημοκρατίας, όσο και η παρανοϊκή πρόβλεψη των ευαγγελιστών για Ημέρα της Κρίσης της Ανθρωπότητας και κάψιμο στις φλόγες της Κόλασης.

Πρέπει να θέσουμε τα πράγματα σε ευρύτερο πλαίσιο. Τα απαισιόδοξα σενάρια παραβλέπουν το γεγονός, ότι η χώρα αυτή δεν ιδρύθηκε μόνο από φανατικούς θρησκόληπτους αλλά και από οπαδούς του Διαφωτισμού, τα ιδανικά των οποίων “έθρεψαν” την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας και την εδραίωσή της στην Αμερική. Η μάχη με την οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι αυτή την στιγμή είναι μάχη ιδεών και αξιών. Πρέπει να την κερδίσουμε και νομίζω, ότι μπορούμε. Απαιτείται όμως σκληρή δουλειά. Το μέλλον δεν είναι προκαθορισμένο. Εξαρτάται από το τι θα κάνουμε εμείς. Πρέπει να πείσουμε τους συμπατριώτες μας για την βιωσιμότητα του κοσμικού και ανθρωπιστικού οράματος για την Αμερική. Σημειώνω, ότι οι ανθρωπιστές μπορούν να αισιοδοξούν για το μέλλον.

Μπορούμε μάλιστα να χαράξουμε ένα λαμπρό μέλλον όχι μόνο για την Αμερική αλλά και για την παγκόσμια κοινότητα. Ο χρόνος δουλεύει για εμάς και όχι για τους αυταρχικούς και οπισθοδρομικούς θεολογούντες. Πράγματι, αν δεν επέλθει κάποια απροσδόκητη καταστροφή –παγκόσμιος/πυρηνικός πόλεμος, φυσική καταστροφή, επιδημία κ.λπ.– μπορούμε να πούμε, ότι η ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον κόσμο θα συνεχίσει να βελτιώνεται, επιτρέποντάς μας να απολαύσουμε ανώτερο επίπεδο ζωής, καλύτερη τροφή, καλύτερη υγειονομική περίθαλψη, περισσότερη διασκέδαση και ευτυχία για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Πιστεύω, ότι η εγγενής αίσθηση δικαίου και το έλλογο των Αμερικανών μπορούν και πάλι να έλθουν στην επιφάνεια, παρά τις προσπάθειες της ριζοσπαστικής Δεξιάς ν’ αλλάξει την Αμερική προς το χειρότερο.

Η προοδευτική βελτίωση του επιπέδου ζωής εξαρτάται από την ανάδειξη του Λόγου, την πρόοδο της Επιστήμης, της Τεχνολογίας, του Ανθρωπισμού και της Δημοκρατίας –παρά τις προσωρινές οπισθοδρομήσεις και ενδεχόμενα σοβαρά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα.

Οι δραματικές κοσμοϊστορικές αλλαγές

Που βασίζεται αυτή η αισιοδοξία; Αν κοιτάξουμε τα τελευταία 25 χρόνια βλέπουμε δραματικές αλλαγές, οι οποίες μπορούν να γίνουν σημαντικότερες στο μέλλον.

Συνεχείς δημοκρατικές επαναστάσεις

Το 1980 ο κομμουνιστικός απολυταρχισμός κυριαρχούσε σε μεγάλες περιοχές του κόσμου. Η Σοβιετική Ένωση είχε στην κατοχή της την Ανατολική Ευρώπη. Στην Κίνα ο Μάο ήταν ακόμη ισχυρή δύναμη. Αντιμετωπίζαμε το τρομερό σενάριο του πυρηνικού ολοκαυτώματος, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση αντιπαρέθεταν όπλα μαζικής καταστροφής. Όλα αυτά έχουν αλλάξει ριζικά. Το κομμουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης κατέρρευσε, η Ανατολική Ευρώπη ελευθερώθηκε, η Γερμανία επανενώθηκε και επιταχύνθηκε η διαδικασία εκδημοκρατισμού. Επιβραδύνθηκε ο ρυθμός της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών. Ο Μαοϊσμός στην Κίνα αντικαταστάθηκε από ένα πιο προοδευτικό πολίτευμα, το οποίο, αν και μαρξιστικό, υιοθέτησε το σύστημα της ελεύθερης αγοράς και χαλάρωσε τους ελέγχους. Είναι σαφές, ότι υφίσταται ακόμη ο κίνδυνος πυρηνικού πολέμου αλλά από διεφθαρμένα καθεστώτα, από τους επονομαζόμενους τρομοκράτες και όχι από οργανωμένα κέντρα εθνικών κυβερνήσεων. Σήμερα το αίτημα για δημοκρατία στην Παλαιστίνη, το Ιράν, το Ιράκ, την Αίγυπτο και αλλού στον κόσμο είναι ενθαρρυντικό σημάδι, για το ότι οι άνθρωποι επιζητούν το δημοκρατικό ιδεώδες.

Βελτίωση του βιοτικού επιπέδου

Υπήρξε δραματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου στον κόσμο, αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος και του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, του πλούτου γενικώς. Πολλές χώρες στην Ευρώπη, την Βόρειο Αμερική και την Ασία έγιναν ευημερείς και ένα νέο παγκόσμιο οικονομικο-πολιτικό σύστημα οδηγεί ολοταχώς τον κόσμο στην ευμάρεια.

Η επαναστατική πρόσβαση στην πληροφορία, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και το Διαδίκτυο συνέβαλαν τα μέγιστα στην παραγωγικότητα, στην αύξηση των καταναλωτικών προϊόντων και επιτρέπουν και στους απλούς ανθρώπους να απολαύσουν αγαθά, που στο παρελθόν αδυνατούσαν να απολαύσουν.

Ραγδαία υπήρξε και η εξέλιξη στις τηλεπικοινωνίες, λόγω του Διαδικτύου, της καλωδιακής Τηλεόρασης, των δορυφόρων, των κινητών τηλεφώνων κ.λπ. Οιοσδήποτε μπορεί να κάνη χρήση της υπερσύγχρονης Τεχνολογίας, για να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής του. Ομοίως το σχετικά χαμηλό κόστος των αεροπορικών ταξιδιών κατέστησε εφικτά τα ταξίδια ανά τον κόσμο σε συνηθισμένους πολίτες (των πλουσίων τουλάχιστον χωρών).

Αυτές οι οικονομικές αλλαγές συνοδεύονται φυσικά από προβλήματα: Αστυφιλία, ανεργία, έλλειψη εργαζομένων σ’ έναν γηράσκοντα πληθυσμό (ιδιαίτερα στην Ιαπωνία και την Ευρώπη). Η εισδοχή μεταναστών, αν και φαινομενικά απαραίτητη για την ενίσχυση του εργατικού δυναμικού, συνοδεύεται από σύγκρουση πολιτισμών. Η ταχεία εξάντληση των φυσικών πόρων, όπως το πετρέλαιο, και η μόλυνση του περιβάλλοντος είναι θέματα που πρέπει να εξετασθούν σοβαρά, καθώς λιγότερο εύπορες χώρες εισέρχονται στον εκβιομηχανισμένο κόσμο. Όπως και νάχει η υπόθεση, το βιοτικό επίπεδο βελτιώνεται παγκοσμίως παρά κάποιες ατυχείς εξαιρέσεις στην Αφρική, την Ασία και την Λατινική Αμερική.

Βελτίωση στον τομέα της υγείας και της διατροφής

Η επανάσταση στην Επιστήμη και την Τεχνολογία έχει οδηγήσει όχι μόνο σε καλύτερο επίπεδο ζωής αλλά και σε μακροβιότητα. Η σύγχρονη επιστημονική Ιατρική, οι νέες διαγνωστικές μέθοδοι και τα εκπληκτικά επιτεύγματα στην Χειρουργική και την Φαρμακευτική έχουν μειώσει κατά πολύ τον αριθμό των πρόωρων θανάτων, έχουν καταπολεμήσει τις μολυσματικές ασθένειες και ανακουφίσει τον πόνο. Παρ’ όλο που πολλές χώρες δεν διαθέτουν επαρκείς πόρους για αποτελεσματικό σύστημα Υγείας, ωστόσο είναι ευρέως αποδεκτό, ότι εκείνο που προέχει σε οποιαδήποτε κοινωνία είναι η βελτίωση της περίθαλψης των πολιτών. Είναι δεδομένο, ότι μεγάλες περιοχές του πλανήτη βάλλονται από την πείνα και τις επιδημίες, όπως επίσης, ότι ορισμένες ασθένειες (όπως π.χ. το AIDS) δεν έχουν καταπολεμηθεί. Καταβάλλονται όμως προσπάθειες σε παγκόσμια κλίμακα για την αντιμετώπισή τους, και έχουμε την ηθική υποχρέωση να τις συνεχίσουμε.

Ανθρωπιστική επανάσταση

Την ίδια στιγμή, που οι παραδοσιακές αξίες φθίνουν, παρατηρείται η στροφή της ανθρωπότητας σε μία νέα μορφή ήθους, την ανθρωπιστική. Στην Ευρώπη ο σεβασμός της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων από τις προοδευτικές κυβερνήσεις είναι δεδομένος. Στις Ηνωμένες Πολιτείες αντίθετα το θεμελιώδες αυτό δικαίωμα του ανθρώπου αμφισβητείται από τους δογματιστές, αλλά η πλειοψηφία των πολιτών υποστηρίζει την προσωπική ελευθερία επιλογής. Η ανθρωπιστική επανάσταση εκφράζει την προσήλωση στις αρχές της δικαιοσύνης, της εξασφάλισης της κοινωνικής πρόνοιας με ασφάλιση των ανέργων, αξιοπρεπές ελάχιστο μηνιαίο εισόδημα, κοινωνική ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Η Θρησκευτική Δεξιά αντιδρά στην ιδέα, ότι η ελεύθερη αγορά πρέπει να λειτουργήσει με γνώμονα το κοινωνικό καλό, αλλά μόνο μια ελάχιστη μειονότητα υιοθετεί αυτή την αντίληψη.

Περισσότερες ευκαιρίες για μόρφωση

Το δικαίωμα των παιδιών, όπου γης, στην μόρφωση είναι σήμερα ευρέως αποδεκτό. Έχει γίνει επίσης αποδεκτή η ανάγκη της κοινωνίας να υπερασπισθεί την πολιτιστική ελευθερία στις τέχνες.

Εκκοσμίκευση της κοινωνίας

Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και πρακτικές έχουν απαξιωθεί τόσο πολύ στην Ευρώπη, ώστε πολλοί την θεωρούν μετα-χριστιανική κοινωνία. Την θέση της υποταγής στην θρησκευτική εξουσία έχει πάρει η ευρέως αποδεκτή αντίληψη, ότι τα άτομα έχουν το δικαίωμα να κάνουν τις δικές τους επιλογές (εφ’ όσον δεν βλάπτουν τους άλλους) χωρίς τον φετφά της Εκκλησίας. Ομοίως ο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους η Τζαμιού-Κράτους τυγχάνει ευρείας αποδοχής στις δημοκρατικές κοινωνίες. Το καλύτερο παράδειγμα ίσως μας το δίνει η Ισπανία, η οποία υπήρξε προπύργιο του ρωμαιοκαθολικού συντηρητισμού και σήμερα προάγγελος του μέλλοντος. Η εκκοσμίκευση του ανθρώπου συνδέεται ασφαλώς και με την οικονομική κατάσταση, την στιγμή που τα βασικά αγαθά και υπηρεσίες, ακόμη και η πολυτέλεια σήμερα είναι προσβάσιμα στους περισσοτέρους.

Η ανάδειξη πλανητικής συνείδησης

Η συνειδητοποίηση, ότι αποτελούμε όλοι μέρος μιας παγκόσμιας κοινότητας γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη. Είναι σαφές, ότι υπάρχουν αρνητικές φωνές στο εσωτερικό των Η.Π.Α., που προτιμούν να πορεύονται μόνοι και να δυναμιτίσουν τον ρόλο των Ηνωμένων Εθνών και τις προσπάθειες να θεμελιωθούν νέοι διεθνείς θεσμοί. Όμως γίνεται όλο και πιο δύσκολο γι’ αυτούς να κυριαρχήσουν. Η αμέριστη συμπαράσταση στα θύματα του τσουνάμι από ανθρώπους που ανήκουν σε τελείως διαφορετικούς χώρους –αριστερούς, δεξιούς, φιλελεύθερους, συντηρητικούς– είτε ως κυβερνητική βοήθεια, είτε ως ιδιωτική πρωτοβουλία καταδεικνύει, ότι ό,τι συμβαίνει σ’ οποιοδήποτε μέρος της γης μας αφορά όλους.

Η άνοδος του δογματισμού

Υπάρχουν ασφαλώς και αρνητικές δυνάμεις, που αναδύθηκαν τα τελευταία 25 χρόνια. Πρόκειται κατά κύριο λόγο για την εμφάνιση δογματικών φωνών, που εμποδίζουν την πρόοδο. Οι κραυγές του ευαγγελικού Προτεσταντισμού, του συντηρητικού Ρωμαιοκαθολικισμού, του μαχητικού Ισλαμισμού, του χασιδικού Ιουδαϊσμού, του Ανατολικού Ορθόδοξου δόγματος και του Ινδουϊσμού δικαίως μας ενοχλούν. Ωστόσο ακόμη και ανάμεσά τους μπορεί να διακρίνει κανείς ενθαρρυντικά στοιχεία. Κατ’ αρχάς στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχουν φιλελεύθεροι ευαγγελιστές που αντιτίθενται στην Θρησκευτική Δεξιά και προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των φτωχών και όχι μόνο την απληστία των πλουσίων. Επίσης παρατηρείται μεγάλη δυσαρέσκεια στον χώρο των καθολικών της Αμερικής για την συντηρητική πολιτική του Βατικανού και του πάπα Βενεδίκτου XVI. Τέλος, αν και ο αριθμός των ορθόδοξων αυξάνεται, οι περισσότεροι Αμερικανοί Εβραίοι παραμένουν φιλελεύθεροι και κοσμικοί ως προς την θέαση των πραγμάτων.

Μέσα από τον βόρβορο του φονταμενταλισμού αναδύεται ένας ελπιδοφόρος παράγοντας. Παρ’ όλο που η μαχητική θρησκευτική μειονότητα της Αμερικής δεν σταματά να επαναλαμβάνει τα περί «σωτηρίας», «λύτρωσης» και Δευτέρας Παρουσίας, δεν έχει εγκαταλείψει τον αγώνα για Ζωή, Ελευθερία και Ευτυχία, τις αρχές του Διαφωτισμού, που βρίσκονται στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και όχι στην Βίβλο.

Γι’ αυτό πρέπει να κριτικάρουμε κάθε εκτροπή από τον Λόγο και να προωθήσουμε την ενεργοποίησή μας για την επίτευξη των ιδεωδών του Ανθρωπισμού τονίζοντας στους άλλους, ότι αυτό μπορεί να συμβάλει καταλυτικά στην ευτυχία, που όλοι οι άνθρωποι επιθυμούν. Η κυριαρχική προσπάθεια επιβολής της Βίβλου, ως του νόμου που διέπει την Γη, δεν είναι δυνατόν να επιτύχει. Για την ακρίβεια είναι καθαρά αντι-αμερικανικός. Η δημοκρατική, καταναλωτική, κοσμική κοινωνία της Αμερικής είναι αντίθετη σε κάτι τέτοιο. Οι πιο φανατικοί φονταμενταλιστές είναι πρωταθλητές της οικονομικής ανάπτυξης και της προσωπικής ευμάρειας. Δεν ζουν σε μοναστήρια.

Οι θαυμάσιες προοπτικές για την πρόοδο

Αν το επόμενο τέταρτο αιώνος μπορέσει να συναγωνισθεί το τελευταίο, τότε έχουμε μπροστά μας ένα λαμπρό μέλλον. Αν μπορέσουμε να διατηρήσουμε το μέσο ποσοστό ανάπτυξης ετησίως (2-3 %), τότε τα επόμενα 25 χρόνια θα έχουμε διπλασιασμό του εισοδήματος σε πολλά μέρη του κόσμου. Που θα μπορούσε να οδηγήσει αυτό;

Συνεχείς δημοκρατικές επαναστάσεις

Θα μπορούσαν κάποια στιγμή να απελευθερώσουν τις ισλαμικές χώρες απ’ τον θανάσιμο εναγκαλισμό της Σαρία, νόμου που δεν είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί στις κοινωνίες του εικοστού αιώνα. Μπορούμε επίσης να ελπίζουμε σε περαιτέρω εκδημοκρατισμό των χωρών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.

Βιοτικό επίπεδο

Θα συνεχίσει κατά πάσα πιθανότητα να βελτιώνεται –αρκεί να ακολουθηθεί η σωστή πολιτική και να γίνη σωστή χρήση της Επιστήμης, της Τεχνολογίας, να αυξηθεί η παραγωγικότητα και να προχωρήσουμε σε καινοτομίες και νέες ανακαλύψεις.

Βελτίωση στην Ιατρική και την διατροφή

Τα επιτεύγματα της Ιατρικής είναι εκπληκτικά και προβλέπεται να πραγμα-τοποιηθούν πολλά ακόμη στο μέλλον.

Η επανάσταση του Ανθρωπισμού

Θα εξακολουθήσει χωρίς αμφιβολία να δίνει καρπούς. Η Ευρώπη μεταμορφώνεται, τα άτομα ελευθερώνονται από τον ζυγό της Θεοκρατίας και τον πολιτικό έλεγχο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να σπεύσουν να προλάβουν την Ευρώπη και να συνδυάσουν την οικονομία της ελεύθερης αγοράς με την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ευκαιρίες για παιδεία και πνευματική καλλιέργεια

Η ανάπτυξη στα χρόνια της πληροφορίας συμβαδίζει με την Παιδεία. Η επίθεση κατά της Επιστήμης, που παρατηρείται αυτή την στιγμή στα δημόσια σχολεία των Η.Π.Α., και η προσπάθεια να αποκοπούν τα παιδιά από τις επιστήμες (ενδεικτικό παράδειγμα η απόπειρα απαγόρευσης της διδασκαλίας της Θεωρίας της Εξέλιξης) δεν είναι δυνατόν να επιτύχουν. Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στη μάθηση και περιμένουμε βελτίωση του σχολικού προγράμματος (τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση) ακόμη και στις ισλαμικές χώρες, καθ’ όσον οι ηγέτες συνειδητοποιούν, ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως απαραίτητο για την μελλοντική ανάπτυξη των κοινωνιών τους.

Κριτική επιστημονική εξέταση των θρησκευτικών πεποιθήσεων

Αν θέλουμε να απελευθερωθούμε απ’ τον δογματικό συντηρητισμό πρέπει να ελεγχθεί η ορθότητα όχι μόνο του Κορανίου αλλά και του χριστιανικού δόγματος, το αλάθητο της Βίβλου και του πάπα.

Η εκκοσμίκευση της κοινωνίας

Η ανάπτυξη των καταναλωτικών κοινωνιών, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το Διαδίκτυο μπορούν να βοηθήσουν στο γκρέμισμα των φραγμών και την εκκοσμίκευση των αξιών.

Το χτίσιμο μιάς οικουμενικής κοινότητας

Ίσως η σπουδαιότερη αλλαγή, την οποία καλούμαστε να πραγματοποιήσουμε σε διεθνές επίπεδο, είναι το χτίσιμο μιας οικουμενικής συνείδησης. Χρειάζονται υπερεθνικοί θεσμοί, που θα δημιουργήσουν δεσμούς ανάμεσα στους λαούς. Τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις είναι ευρείας αποδοχής και ο κόσμος τις στηρίζει. Στο μυαλό μου υπάρχει ένα διευρυμένο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ικανό να αναλάβει συλλογική δράση για την υπεράσπιση της ειρήνης ενάντια σε διαφθαρμένα κράτη, που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα ή καταφεύγουν σε «προληπτικές» στρατιωτικές ενέργειες. Οραματίζομαι ένα Διεθνές Δικαστήριο, του οποίου οι κανόνες θα γίνονται σεβαστοί, μια ομάδα προστασίας του περιβάλλοντος, ένα σύστημα παγκόσμιας φορολόγησης, που θα στηρίζει τα υπανάπτυκτα κράτη και θα εξισορροπήσει τις διαφορές ανάμεσα στο Βόρειο και το Νότιο ημισφαίριο. Η διαγραφή χρέους 40 δισεκατομμυρίων δολλαρίων των 18 φτωχότερων κρατών του κόσμου από τα 8 πλουσιότερα και η προσπάθεια να εξαλειφθεί η φτώχεια απ’ τον κόσμο είναι μία ενθαρρυντική προοπτική για μελλοντική ανάπτυξη.

Η επιστημονική έρευνα απαιτεί κοινωνική στήριξη

Είναι δύσκολο να προβλέψουμε, ποιές θα είναι οι μελλοντικές ανακαλύψεις. Βασιζόμενοι στην σημερινή εξέλιξη μπορούμε να ελπίζουμε στα ακόλουθα:

Μακροβιότητα

Νομίζω, ότι μπορούμε να προσβλέπουμε σε συνεχή αύξηση του μέσου όρου ζωής και μάλιστα δημιουργικής ζωής. Το 1900 το προσδόκιμο επιβίωσης στις Η.Π.Α. ήταν τα 49 χρόνια. Το 1935 (όταν θεσμοθετήθηκε η Κοινωνική Ασφάλιση) ήταν τα 61 χρόνια. Σήμερα είναι τα 77 χρόνια και αυξάνεται σταθερά. Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα έχουν 50% πιθανότητες να φθάσουν στην ηλικία των 100 ετών ή και περισσότερο.

Βιογεννητική μηχανική και έρευνα

Μπορούν να βοηθήσουν καταλυτικά στην θεραπεία ασθενειών και την επιμήκυνση της ζωής, όπως επίσης πολλά υπόσχεται η πρόοδος στην Νανοτεχνολογία, την Τεχνητή Νοημοσύνη, την Ρομποτική και άλλες νέες τεχνολογίες.

* * *

Κατά συνέπεια μπορούμε να προσδοκούμε την συνεχή βελτίωση του επιπέδου ζωής, των δημοκρατικών και πολιτιστικών ελευθεριών και την υπερεθνική συνεργασία, αλλά όλα αυτά εξαρτώνται από την έκβαση της μάχης των ιδεών. Από την μια μεριά έχουμε την οπισθοδρόμηση των θεολογικών δογμάτων και το αίτημα της σωτηρίας της ψυχής. Από την άλλη μεριά έχουμε εκείνους που αγωνίζονται για καλύτερη ποιότητα ζωής και ένα λαμπρό μέλλον για την ανθρωπότητα. Σύμφωνα με την δική μας θέαση οι παρωχημένοι δογματισμοί αντιπροσωπεύουν μία μη ρεαλιστική απόπειρα διαφυγής από τον Λόγο και την Ελευθερία.

Ένας ουμανιστικός κόσμος, που στοχεύει στην συνεχή εκκοσμίκευση των αξιών και τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας, μπορεί να ελευθερώσει τις επόμενες γενεές, ώστε να απολαύσουν την ζωή τους. Απαιτείται διάλογος με τους στενόμυαλους εξουσιαστές. Η ανάπτυξη της Επιστήμης, της Τεχνολογίας, της Δημοκρατίας και της Εκκοσμίκευσης λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο και δεν εξαρτάται από τον πολιτιστικό πόλεμο που συμβαίνει στις Η.Π.Α..

Παρά τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σε παγκόσμια κλίμακα –εξάντληση φυσικών πόρων, μόλυνση, απεριόριστη αύξηση του πληθυσμού, ανταγωνισμός αντί για συνεργασία ανάμεσα στα έθνη– μπορούμε να αισιοδοξούμε. Το ανθρώπινο είδος κατάφερε να φτάσει έως εδώ, παρά τις όποιες οπισθοδρομήσεις και να ανακαλύπτει νέες ευκαιρίες. Όλα εξαρτώνται από το εάν θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ένα νέο Διαφωτισμό για την ανθρωπότητα, να προσφέρουμε ένα νέο φάσμα Λόγου, ελευθερίας και ευτυχίας.

http://freeinquiry.gr/pro.php?id=418

Το μικρόβιο, αναπάντεχος σύμμαχος στην προσπάθεια απορρύπανσης, τρώει το πετρέλαιο χωρίς να εξαντλεί το οξυγόνο και να απονεκρώνει τα νερά, καταλήγει μελέτη που δημοσιεύεται στο Sciencexpress, τη διαδικτυακή έκδοση του κορυφαίου περιοδικού Science.

Το νέο είδος, συγγενικό με τα βακτήρια του γένους Oceanospirillales, υπήρχε ήδη στην περιοχή του Κόλπου και τρεφόταν με τις μικρές ποσότητες υδρογονανθράκων που αναβλύζουν φυσικά από τον πυθμένα.

Η διαρροή που προκάλεσε μια από τις χειρότερες περιβαλλοντικές καταστροφές στην ιστορία των ΗΠΑ φαίνεται ότι ήταν ευλογία για τον μικροσκοπικό πετρελαιοφάγο. Ο πληθυσμός του αυξήθηκε ταχύτατα στα βαθιά, ψυχρά νερά και κατανάλωσε τα σταγονίδια διαλυμένου πετρελαίου, τα οποία δεν ήταν πλέον ορατά την Τρίτη.

Υπάρχουν ακόμα αρκετά είδη μικροβίων που είναι γνωστό ότι διασπούν το πετρέλαιο, το μεθάνιο και άλλους υδρογονάνθρακες. Το νέο είδος θεωρείται όμως ασυνήθιστο επειδή ζει σε μεγάλα βάθη και σε ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες.

Οι ερευνητές εξέτασαν περίπου 200 δείγματα τα οποία συλλέχθηκαν το Μάιο σε βάθος 1.000-1.200 μέτρων, όπου η θερμοκρασία του νερού είναι 5 βαθμοί Κελσίου.

«Τα ευρήματά μας [...] παρέχουν τα πρώτα δεδομένα που έχουν συγκεντρωθεί ποτέ για μικροβιακή δραστηριότητα σε ένα νέφος πετρελαίου σε μεγάλο βάθος» δήλωσε ο Τέρι Χέιζεν, επικεφαλής των ερευνητών στο Εθνικό Εργαστήριο Λόρενς Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια.

Τα αποτελέσματα της μελέτης φαινομενικά αντικρούν τα ευρήματα μιας προηγούμενης μελέτης στο Science, η οποία κατέγραψε ένα σύννεφο σταγονιδίων πετρελαίου που εκτεινόταν σε μήκος αρκετών χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια.

Ωστόσο και οι δύο ερευνητικές ομάδες διαβεβαιώνουν ότι οι μελέτες τους δεν βρίσκονται σε διαφωνία. Η ερευνητική αποστολή που εντόπισε το νέφος ολοκληρώθηκε στα τέλη Ιουνίου, πριν σταματήσει η διαρροή από την υποβρύχια γεώτρηση περίπου δύο εβδομάδες αργότερα.

Από τη στιγμή που σφραγίστηκε το κοίτασμα, το μικρόβιο κατανάλωσε το πετρέλαιο και τα σταγονίδια δεν ήταν πλέον ορατά την Τρίτη, ανέφερε ο Δρ Χέιζεν. Η δράση του βακτηρίου είναι ορατή στη θάλασσα από ένα φαινόμενο που ονομάζεται «θαλάσσιο χιόνι» -πρόκειται για τα ακίνδυνα απόβλητα των μικροβίων που πέφτουν προς το βυθό.

http://tleonidas.blogspot.com/2010/08/bp.html

Ο µύθος και ο εντοπισµός (µε επιστηµονικά µέσα) της οµηρικής Ιθάκης, και κατ’ επέκταση του ανακτόρου όπου η Πηνελόπη περίµενε τον Οδυσσέα, έχει το ανάλογό της στην Ατλαντίδα. Κάθε τόσο µια θεωρία ή ένα αρχαιολογικό και γεωλογικό εύρηµα έρχονται να δώσουν µια νέα διάσταση και έναν νέο τόπο στον µύθο.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και ο ισχυρισµός δύο ελλήνων αρχαιολόγων ότι εντόπισαν στον Αγιο Αθανάσιο της Ιθάκης, στην περιοχή Εξωγής την οποία ανασκάπτουν δεκαέξι χρόνια τώρα, το ανάκτορο του Οδυσσέα. Για την ακρίβεια, έφεραν στο φως µεγάλο ανάκτορο – µεγέθους αναλόγου µε εκείνα που έχουν αποκαλυφθεί στις Μυκήνες, την Πύλο και την Τίρυνθα – µε µυκηναϊκά ευρήµατα το οποίο χρονολογούν στον 13ο π.Χ. αιώνα, εποχή στην οποία συγκλίνουν οι περισσότερες χρονολογήσεις για τα οµηρικά έπη (και την Οδύσσεια).

«Σύµφωνα µε τα έως σήµερα στοιχεία, κινητά και ακίνητα, που είναι ιδιαίτερα σοβαρά, και µε κάθε επιστηµονική επιφύλαξη, πιστεύουµε ότι βρισκόµαστε µπροστά στο ανάκτορο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης, το µόνο από τα ανάκτορα των οµηρικών επών που δεν έχει ανακαλυφθεί», δηλώνει ο καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων Θανάσης Παπαδόπουλος, µαζί µε τη σύζυγό του, Λίτσα Κοντορλή, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο ίδιο Πανεπιστήµιο.

Η ανακοίνωσή τους αντιπαρέρχεται θεωρίες και επιστηµονικά στοιχεία που ανακυκλώνονται, χρόνια τώρα, στη διεθνή επιστηµονική κοινότητα – καθώς η ανεύρεση του εν λόγω ανακτόρου θεωρείται ως µία από τις µεγαλύτερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις – που άλλα δεν τοποθετούν χρονικά τα οµηρικά έπη στον 13ο π.Χ. αιώνα, άλλα αµφισβητούν ακόµη και την ιστορική διάστασή τους (αναγάγοντάς τα µόνο στη σφαίρα του µύθου και των επών του ποιητή Οµήρου), άλλα τοποθετούν την οµηρική Ιθάκη στη σηµερινή Κεφαλονιά, άλλα στην Κέρκυρα.

Η ελληνική αρχαιολογική κοινότητα έχει σταθεί πολλές φορές κριτικά – έως και επικριτικά – απέναντι σε ανάλογες ανακαλύψεις αντίστοιχης εµβέλειας και διεθνούς επιστηµονικού ενδιαφέροντος.

Οι δύο αρχαιολόγοι πάντως έφεραν στο φως υπολείµµατα ενός κτίσµατος που πιστεύουν πως είχε τρία επίπεδα µε κλιµακοστάσιο λαξευµένο στον βράχο και µια κρήνη που χρονολογούν στον 13ο αιώνα π.Χ., περίοδο κατά την οποία έχει εκτιµηθεί από κάποιους πως είχε ζήσει ο Οδυσσέας. Αντίστοιχες κρήνες έχουν αποκαλυφθεί στην Ακρόπολη των Μυκηνών και την Τίρυνθα.

Μέσα στο µεγάλο κτίσµα βρήκαν υπολείµµατα µυκηναϊκής κεραµικής – εξ ου και θεωρούν το ανάκτορο µυκηναϊκό. «Πιστεύουµε ότι µε τα ευρήµατα που έχουµε τεκµηριώνουµε µε επιστηµονικό τρόπο την παράδοση, που αναφέρεται από τον Οµηρο και οι περιγραφές που γίνονται ταιριάζουν, παρά τις καταστροφές που έχουν υποστεί, γιατί πρώτον, η περιοχή κατοικήθηκε και χάθηκαν πολύτιµα στοιχεία και δευτερευόντως επειδή ο χώρος ήταν άφρακτος µε αποτέλεσµα περίεργοι περιπατητές να εισβάλλουν σε αυτόν καθηµερινά».

Ο καθηγητής Θανάσης Παπαδόπουλος (ο οποίος ήταν αδύνατον να εντοπιστεί τηλεφωνικά από «ΤΑ ΝΕΑ» µέχρι αργά χθες τη νύχτα) υποστηρίζει πως πρώτον κινδυνεύει από λαθρανασκαφείς ο – απερίφρακτος – χώρος 25 στρεµµάτων που έχει ανασκάψει µε τη σύζυγό του στον Αγιο Αθανάσιο, ενώ δεν έχει ακόµη τη δέσµευση από το υπουργείο Πολιτισµού και Τουρισµού για τη συνέχιση της ανασκαφής ώστε να τεκµηριωθούν τα ευρήµατα.

Η ανακοίνωση του ευρήµατος συµπίπτει µε µια περίοδο που τα κονδύλια για την αρχαιολογική ανασκαφή στην Ιθάκη έχουν µπλοκαριστεί κυρίως λόγω των – γραφειοκρατικών – αλλαγών που έχει επιφέρει ο «Καλλικράτης» στην ελληνική περιφέρεια, αν και πρόσφατα το Νοµαρχιακό Συµβούλιο Ιθάκης ενέκρινε κονδύλι 115.000 ευρώ για τη συνέχιση της πανεπιστηµιακής ανασκαφής.

tanea.gr

Η δυναστεία των χρηματιστών και τραπεζιτών Ρότσιλντ (Rothschild) εδώ και τρεις αιώνες ασκεί μεγάλη επιρροή σε πάμπολλες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στον πλανήτη συμπεριλαμβανομένης της τωρινής κρίσης του ευρώ και της παράπλευρης κρίσης του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Λόγω της πραγματικά ασύλληπτης περιουσίας τους και των συμμετοχών τους σε πάσης φύσεως κεφαλαιοκρατικές δραστηριότητες, η λειτουργία του Οίκου των Ρότσιλντ δομείται παραδοσιακά με εντολοδόχους, που αναλαμβάνουν -έναντι ανταλλαγμάτων- να στηρίξουν τις επιδιώξεις τους, εν είδει υπερ-εργολάβων. Παράλληλα, οι Ρότσιλντ ενδιαφέρονται για την κατακύρωση στη σφαίρα των συμφερόντων τους του ορυκτού πλούτου των κρατών, με τα οποία συναλλάσσονται.

Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα έρευνα θα επικεντρωθεί στον γνωστό κερδοσκόπο Τζωρτζ Σόρος και στον ρόλο του ως εντολοδόχου των Ρότσιλντ για τα Βαλκάνια, καθώς και στις προσπάθειες τους, εδώ και δεκαετίες, να γίνουν κυρίαρχοι του φυσικού πλούτου της περιοχής, μέσω τρίτων…

Η ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΡΟΤΣΙΛΝΤ

Στα μέσα του 18ου αι., ο Moses Bauer Rothschild καταγράφεται ως ο ιδρυτής μιας από τις διασημότερες και πλουσιότερες οικογένειες όλων των εποχών. Γεννημένος το 1744 στη Φρανκφούρτη, απέκτησε το προσωνύμιο «Rothschild» -που στα Γερμανικά μεταφράζεται ως «κόκκινη ασπίδα»- και αναρριχήθηκε στο τότε χρηματοπιστωτικό σύστημα ως χρηματοδότης πριγκίπων και των μικρών κρατών που αποτελούσαν την τότε Γερμανία. Δεν αποτελεί φυσικά σύμπτωση ότι η έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και το οικονομικό κέντρο της σημερινής Γερμανίας είναι η Φρανκφούρτη, ενώ το έμβλημα της πόλης δεν είναι παρά μια κόκκινη ασπίδα!

Ο πατριάρχης των Ρότσιλντ είχε 5 υιούς, οι οποίοι σταδιακά ακολούθησαν χρηματοοικονομικές σταδιοδρομίες σε διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες και σύντομα έγιναν κυρίαρχοι των εξελίξεων εκεί. Ο Σολομών ίδρυσε την εταιρία του στη Βιέννη, ο Κάρολος στη Νάπολη, ο Νέιθαν στο Λονδίνο, ο Τζέιμς στο Παρίσι και ο Άμσελ παρέμεινε στην Φρανκφούρτη. Σήμερα ενεργοί είναι, ουσιαστικά, οι οίκοι του Λονδίνου και των Παρισίων, και διαπλέκονται, μέσω μιας πλειάδας εταιριών, με τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά ονόματα του πλανήτη.

Ο ΒΡΕΤΑΝΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ
· Edmund Rothschild (1916-2009)

Ίδρυσε την εταιρία BRINCO Corporation (British Newfound land Development Corporation), η οποία ανέλαβε την εκμετάλλευση τεράστιων ορυχείων πολύτιμων μετάλλων στον Κα ναδά μεταπολεμικά, ενώ η κόρη του είναι η σύζυγος του Marcus Egius, Προέδρου της Barclays Global Financial Group και του BBC. O Edmund είναι κατ’ εξοχήν μέλος του βρετανικού κατεστημένου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο άνοιγμα της Ιαπωνίας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, μέσω των δικών του τραπεζών.

• Evelyn Rothschild (1931)

Ο ισχυρός ανήρ της οικογένειας και κάτοχος πολλών τίτλων και προεδριών εταιριών. Αποτέλεσε μέλος ή πρόεδρος των Δ.Σ. του Economist, της παγκόσμιας αυτοκρατορίας διαμαντιών De Beers, της εταιρίας υπολογιστών IBM, της εφημερίδας Daily Telegraph, ενώ ίδρυσε την ένωση για τη μελέτη του τραπεζικού και χρηματοοικονομικού συστήματος, με έδρα τη Φρανκφούρτη. Ο Evelyn διατηρεί δεσμούς αρκετών ετών με πολιτικούς που έχουν κατ’ επανάληψη διατελέσει κύριοι σύμβουλοι πρωθυπουργών, όπως ο Peter Mandelson για τον Tony Blair, o Vernon Jordan για τον Bill Clinton, ενώ είναι επιστήθιος φίλος του Τζωρτζ Σόρος.

Ο Vernon Jordan είναι και ο διευθύνων σύμβουλος στην εταιρία Lazard Freres & Co. LLC, η οποία στις αρχές Μαΐου προσκλήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει χρέη συμβούλου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και των δυσκολιών για την αποπληρωμή του χρέους… Η σύζυγος του Evelyn, γόνος της πολύ πλούσιας οικογένειας Στέιν της Νέας Υόρκης, είναι μεγάλη χρηματοδότρια της Hilary Clinton.

· Nathan Philip Rothschild (1971)

Ο Nathan είναι ο υιός του Jacob Rothschild και πρόεδρος ή μεγαλομέτοχος εταιριών, όπως οι RIT Capital, Atticus Capital, JNR Limited, NM Rothschild, Vanco, British Petroleum, Rio Tinto κ.ά. Πρόσφατα διαδέχθηκε στη διεύθυνση των εταιριών τον πατέρα του, ο οποίος είναι στενός φίλος του Χένρι Κίσιντζερ, με το οποίο έχουν κοινή εταιρεία πολιτικών συμβούλων.

Ο ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ

• David Rene Rothschild (1942)
• Ο David είναι ο επικεφαλής του χρηματοοικονομικού ομίλου ΝΜ Rothschild Group και της Τράπεζας Rothschild & Cie Banque.
• Eduard Rothschild (1957)

Ο Eduard είναι μεγαλομέτοχος των εταιριών του αδερφού του David, ιδιοκτήτης της εφημερίδας Liberation και της μεταλλουργικής εταιρίας Imerys, με εγκαταστάσεις σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η ΣΧΕΣΗ ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ ΚΑΙ ΡΟΤΣΙΛΝΤ

Ο Τζωρτζ Σόρος γεννήθηκε στη Βουδαπέστη το 1930 ως Georgy Schwartz και το 1936 η οικογένεια του άλλαξε το επώνυμο της σε Sorosz. Έφυγε από τη μεταπολεμική Κομμουνιστική Ουγγαρία και σπούδασε στη Μ. Βρετανία και στις ΗΠΑ, όπου σταδιακά δημιούργησε μια κολοσσιαία χρηματιστηριακή αυτοκρατορία, με εξειδίκευση στη νομισματική χειραγώγηση. Παράλληλα, είναι πασίγνωστος μέσω των ομώνυμων ιδρυμάτων του, τα οποία έχουν ανοίξει παραρτήματα στην Ανατολική Ευρώπη και, εν πολλοίς, αποτελούσαν το μακρύ χέρι της αμερικανικής πολιτικής σε αυτές τις χώρες.

Η διασύνδεση του με τους Ρότσιλντ γίνεται μέσω των προσώπων που απαρτίζουν τα Δ.Σ. των εταιριών του. Ο Richard Katz, μέλος του Quantum Fund του Σόρος, είναι και επικεφαλής της Rothschild Italia S.p.A. (με έδρα το Μιλάνο) αλλά και της Τράπεζας Ν. Μ. Rothschild & Sons (με έδρα το Λονδίνο).

Έτερος συνεργάτης είναι ο Nils Ο. Taube, μέλος επίσης του Quantum Fund αλλά και του St. James Place Capital, συμφερόντων Ρότσιλντ. Επιπλέον, συνεργάτης του Σόρος είναι και ο Michael Cicurel, διευθυντής της Τράπεζας Rothschild & Cie Banque.

ΤΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΕΩΝ

Κόσοβο
Στην επαρχία του Κοσόβου η ανάμειξη του Σόρος είναι έντονη, μέσω των δεκάδων ΜΚΟ που χρηματοδότησε με ποσά που ξεπερνούν τα 400 εκατ. ευρώ, από το 1991 και εντεύθεν, και προπαγάνδιζαν την εξέγερση των Αλβανών και τη συνεπακόλουθη εγκατάσταση της διεθνούς δύναμης. Επιπλέον, το Κόσοβο αποκαλείται συχνά «Κουβέιτ των Βαλκανίων», λόγω των μεγάλων ποσοτήτων χρυσού, άνθρακα, μόλυβδου, χρωμίου, αργύρου, ουρανίου και χαλκού που διαθέτει. Η ενεργοποίηση» του στην περιοχή είχε καθαρά οικονομικό ενδιαφέρον, πέρα από τις προφανείς γεωπολιτικές προεκτάσεις.

Ο Σόρος,, ταυτόχρονα είναι ο κύριος χρηματοδότης της μεγάλης σε κυκλοφορία αλβανικής εφημερίδας στην Πρίστινα Koha ditore και κύριος συνεργάτης του Αλβανού επιχειρηματία Ekrem Luka, που έχει σχεδόν το μονοπώλιο στην κινητή τηλεφωνία και τη βιομηχανία ζύθου στην περιοχή.
Η εταιρία Alferon έχει αγοράσει το σύμπλεγμα των μεταλλουργείων Feronikl στην περιοχή, μέσω τριών επιχειρηματιών από το Καζακστάν, με κυριότερο μέτοχο τον Alexander Mashkevic.

Ο ίδιος είχε εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στην εταιρία ορυχείων ENRC (Eurasian Natural Resources Corporation), πρόεδρος της οποίας ήταν ο Johannes Sittard, παλαίμαχο στέλεχος των επιχειρήσεων των Ρότσιλντ στο Λονδίνο. Παράλληλα, είναι και το δεξί χέρι του Ινδού μεγιστάνα των μετάλλων Lakshmi Mittal, στου οποίου τις εταιρίες εμφανίζονται ως μεγαλομέτοχοι μέλη της οικογένειας των Ρότσιλντ. Εκτός από την Alferon, η εταιρία Global Steel Corporation (ιδιοκτησίας Mittal) διαθέτει και άλλη παρουσία στο Κόσοβο, μέσω της βουλγαρικής θυγατρικής της, Kremikovici, η οποία (το 2005) αγόρασε τα ορυχεία χρωμίου Lamkos στην περιοχή Vucitrn του Κοσόβου.
Η οικογένεια Mittal έχει επενδύσει μεγάλα κεφάλαια και στη Ρουμανία. Η σύνδεση τους με τους Ρότσιλντ γίνεται μέσω του Wilbur Ross (μέλος Δ.Σ εταιειών τους), ο οποίος σταδιο δρόμησε ως επενδυτικός τραπεζίτης σε τράπεζες των Ρότσιλντ, στο Λονδίνο. Η σύνδεση των δυο οικογενειών γίνεται εμφανέστερη από την κοινή τους συμμετοχή στην εταιρία Field Fresh Foods Company που εδρεύει στην Ινδία και εξάγει τρόφιμα κυρίως στην Ε.Ε.

Μαυροβούνιο
Όπως και στην περίπτωση του Κοσόβου, η περίοδος πριν την ανεξαρτησία του (το 2006) σημαδεύτηκε από την έντονη ανάμειξη του Σόρος στη δημιουργία ΜΚΟ, όπως οι CEDEM, Helsinki Committee for Human Rights, Human Rights Action και Hominem Querum. Όλες υποστήριζαν τη διακήρυξη ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου, με ρητορική είτε συναφή με τα «ανθρώπινα δικαιώματα», είτε συχνά με την προοπτική οικονομικής ανάπτυξης. Τα επακόλουθα, όμως, απέδειξαν ότι πρόκειται για μια ακόμη συμφωνία καλά οργανωμένης οικονομικής επέκτασης της πλειάδας συμφερόντων που απαρτίζουν την αυτοκρατορία των Ρότσιλντ.

Ο πρώτος «επενδυτής» ήταν ο Καναδός επιχειρηματίας Salford και στέλεχος των επιχειρήσεων του Nathaniel Rothschild, που άρχισε την κατασκευή τεραστίας μαρίνας και εμπορικών τουριστικών κέντρων στο Μαυροβούνιο, αγοράζοντας τα καλύτερα παράλια σημεία της χώρας. Ταυτόχρονα, η Τράπεζα ΟΤΡ Banking Group (συμφερόντων Ρότσιλντ) εξαγόρασε την Εμπορική Τράπεζα του Μαυροβουνίου, που ήλεγχε σχεδόν το ήμισυ των καταθέσεων στη χώρα. Επιπλέον, ο Ρώσος επιχειρηματίας και συνεργάτης του Nathaniel Rothschild, Deripaska, εξαγόρασε την Εταιρία Αλουμινίου του Μαυροβουνίου και τα μεταλλεία βωξίτη, μαζί με τεράστιες εκτάσεις παράλιας γης.

Βοσνία
Βασιζόμενος στην ίδια πλοκή, ο Σόρος χρηματοδότησε μια σειρά οργανώσεων όπως οι Helsinki Committee for Human Rights, Lex International, Press Now, Soros Media Centre, Nezavisne Novine, Alternative Television Banja Luka και Net Novinar, και ξεκίνησε ένα νέο γύρο εξαγορών εταιριών στρατηγικής σημασίας.

Η εταιρία Mittal εξαγόρασε το σύμπλεγμα μεταλλείων RZR Ljubija, που διαθέτει τεράστια αποθέματα απολήψιμου σιδήρου υψηλής περιεκτικότητας. Ταυτόχρονα, ο Ρώσος επιχειρηματίας Deripaska (μέσω της εταιρίας Stabag και χρηματοδότησης των Ρότσιλντ) αγόρασε δίκτυο αυτοκινητοδρόμων, ενώ ο επιχειρηματίας Salford, συνεργάτης των Ρότσιλντ, εξαγόρασε τη μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής τροφίμων στη χώρα.
Η περίπτωση των Mittal έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί έχουν διεισδύσει σε πολύ μεγάλο βαθμό στη Βοσνία, εξαγοράζοντας τη βιομηχανία χάλυβα στη Ζένιτσα, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια του είδους στα Βαλκάνια.

Η ουγγρική εταιρία πετρελαιοειδών MOL, στην οποία μεγαλομέτοχοι είναι τόσο οι Ρότσιλντ όσο και ο Σόρος, εξαγόρασε τη βοσνιακή Energopetrol, η οποία έχει αγοράσει πολύ μεγάλα μερίδια στην αγορά καυσίμων σε Κόσοβο, Μαυροβούνιο, Κροατία και Ρουμανία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε όλες τις χώρες των Βαλκανίων, οι εταιρίες εξαγοράστηκαν κυριολεκτικά έναντι πινακίου φακής και απέδωσαν πολύ μεγάλα κέρδη στους νέους ιδιοκτήτες τους, καθώς οι λόγοι της χαμηλής αξίας πώλησης τους ήταν πολιτικοί και όχι επιχειρηματικοί.

Σκόπια
Η εταιρία Mittal κατέχει εξέχουσα θέση, έχοντας εξαγοράσει το μεγαλύτερο μεταλλουργικό συγκρότημα της χώρας. Ο δε Σόρος χρηματοδοτεί αφειδώς οργανώσεις όπως οι Helsinki Committee, Centre for Multicultural Understanding, Association for Democratic Initiatives, έχοντας ως στενούς συνεργάτες του κορυφαίους πολιτικούς των Σκοπίων, όπως ο Branko Crvenkovski.

Αρκετά μέλη της σκοπιανής ελίτ έχουν λάβει υποτροφίες από ιδρύματα του Σόρος, ενώ ο ίδιος είχε χρηματοδοτήσει τόσο την κυβέρνηση των Σκοπίων, όσο και τις διεθνείς προσπάθειες αναγνώρισης του κράτους τους με την ονομασία «Μακεδονία». Επιπλέον, ο Σόρος ελέγχει μεγάλο πακέτο μετοχών στην εταιρίακινητής τηλεφωνίας ΜΤ, μέσω της θυγατρικής Stonebridge Communications, ενώ καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι διαθέτει και μεγάλες εκτάσεις γης, οι οποίες δεν αξιοποιούνται ακόμα εμπορικά.

ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Στα μέσα του 2007 ιδρύθηκε από τον Τζ. Σόρος το European Council of Foreign Affairs (ECFR), στο οποίο είναι μέλη πολλές προσωπικότητες που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην περιοχή τη δεκαετία του ’90, όπως οι Μάρτι Αχτισάαρι, Τζουλιάνο Ντ’Αμάτο, Γιόσκα Φίσερ, Ντομινίκ Στρος-Καν κ.ά.

Ο Μάρτι Αχτισάαρι είναι ο Φινλανδός πολιτικός που έπαιξε κύριο ρόλο στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου ως επικεφαλής των διεθνών Αρχών. Ο Στρος-Καν είναι, βεβαίως, ο πρόεδρος του ΔΝΤ, ενώ είναι αξιοσημείωτο ότι την εν λόγω θέση την κατέλαβε μερικούς μήνες μετά την ίδρυση του ECFR. Επιπλέον, θεωρείται ότι θα κατέβει ως αντίπαλος του Σαρκοζί στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012. Ας σημειωθεί εδώ η υποστήριξη που παρείχε στην Ελλάδα ο Σαρκοζί στο θέμα της οικονομικής ενίσχυσης, αλλά και στο ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας – στάση εντελώς αντίθετη με εκείνη των ατόμων που συμμετέχουν στο «σύστημα Σόρος».

Κοινό χαρακτηριστικό των συντελεστών αυτής της ομάδας είναι ο καταλυτικός ρόλος τους, κατά τη διάρκεια των εμφυλίων στη Γιουγκοσλαβία, όπως και οι αγώνες τους υπέρ του βομβαρδισμού της Σερβίας το 1999, υπέρ των Σκοπίων, υπέρ της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου και υπέρ Της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ηδη, το ECFR έχει εκδόσει ειδική έκθεση που χαρακτηρίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως «Δουρειους Ιππους της Ρωσίας στην Ευρώπη», ενώ έχουν αρχίσει μια διαδικασία αποδόμησης των ευρωπαϊκών ηγεσιών που προσεγγίζουν Μόσχα και Πεκίνο.

Καλά τεκμηριωμένες πηγές στις ΗΠΑ και τη Γερμανία σχολιάζουν ότι ο σκοπός του ECFR είναι να υποστηρίξει -στο επίπεδο της διανόησης- πολιτικές που έχουν ως στόχο τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας», την περαιτέρω ταπείνωση της Σερβίας, τον εξοβελισμό της ρωσικής επιρροής και την τιμωρία της Ελλάδας και της Κύπρου για προηγούμενες πρωτοβουλίες τους. Προκειμένου να γίνει ευρέως αποδεκτός ο ρόλος τους, χρησιμοποιούντο επικάλυμμα του «ευρωπαϊκού κέντρου μελετών», ενώ ήδη έχουν ανοίξει παραρτήματα σε διάφορες πόλεις, όπως η Σόφια στη Βουλγαρία..

Ουσιαστικά, πρόκειται για μια επανακάμψη των φαντασμάτων της δεκαετίας του ’90, τα οποία στηρίζονται σε ένα πλανητικό σύστημα οικονομοπολιτικής εξουσίας, που θεωρεί ότι οι σημερινές εξελίξεις στα Βαλκάνια δεν συμβαδίζουν με τα συμφέροντα του. Ο λόγος που εμφανίστηκε τη δεδομένη χρονική στιγμή το ECFR είναι η αποτυχία προηγούμενων σχεδίων και οργανισμών που ελέγχονταν από τον Σόρος. Η γνωστή ΜΚΟ «Παρατηρητήριο του Ελσίνκι» ουσιαστικά χρεωκόπησε το 2007, ενώ ο ρόλος του ως μηχανισμός προπαγάνδας είχε αποκαλυφθεί προ καιρού.
Ο οργανισμός αυτός είχε δημιουργηθεί τη δεκαετία του 70 με έδρα τη Βιέννη και, μετά το 1989, φέρεται να έπαιξε ρόλο στην υπονόμευση κυβερνήσεων και κρατών στη Ρωσία και στις χώρες των Βαλκανίων. Πρόσχημα για τη δράση του «ΙΙαρατηρητηρίου» παρέμεναν πάντα τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ προστέθηκαν οι μειονότητες, οι μετανάστες, ο αντι-εθνικισμός και ο αντι-ρατσισμός.

Τέλος, και το Open Society Foundation του Σόρος αντιμετωπίζει προβλήματα καθώς, παρόλες τις χιλιάδες υποτροφιών που δόθηκαν με σκοπό τον προσηλυτισμό νέων ταλαντούχων Βαλκανίων επιστημόνων, αρκετοί από αυτούς δεν ενστερνίστηκαν ιδέες που αντιτίθεντο στα εθνικά τους συμφέροντα, ενώ και η κυβέρνηση του Μπους δεν παρείχε ικανή κάλυψη στον Σόρος, λόγω της διαπλοκής του με διπλωμάτες που πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς και τις σκοτεινές διαδρομές τους, σε σχέση με το οργανωμένο έγκλημα σε Κόσοβο, ΠΓΔΜ και Αλβανία.

Η δε ίδρυση του ECFR συνδέεται τόσο με την επίσκεψη του Ρότσιλντ στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 2009, όσο και με τη Διάσκεψη της Μπίλντερμπεργκ στη Βουλιαγμένη τον Μάιο του ίδιου έτους, αλλά και τη συνεπακόλουθη «ελληνική κρίση του χρέους», που εξελίσσεται σε έναν χρηματοοικονομικό πόλεμο ΗΠΑ-ΕΕ, από τον οποίο μέχρι στιγμής κερδισμένοι βγαίνουν οι «τραπεζίτες των πολέμων», όπως έχουν χαρακτηριστεί κατά το παρελθόν οι Ρότσιλντ.

Από την άλλη πλευρά, λόγω της φρενήρους δραστηριότητας των Ρότσιλντ, έχει προκληθεί αντισυσπείρωση εναντίον τους και είναι πολύ πιθανόν το ερχόμενο διάστημα να υπάρξουν αποκαλύψεις και εξελίξεις, που θα στρέφονται εναντίον τους. Ο χρόνος θα δείξει τι ακριβώς θα γίνει, αλλά είναι χρήσιμο για τον αναγνώστη να το κρατήσει αυτό ως μια πολύ ισχυρή πιθανότητα.

Σημειωτέον ότι όλες οι εταιρίες, οργανισμοί και πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στα Βαλκάνια έχουν σαφέστατα στόχευση να «αλώσουν» την ελληνική αγορά είτε συμμετέχοντας σε ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιριών, είτε αποκτώντας τον έλεγχο ιδιωτικών ελληνικών οργανισμών, ιδιαίτερα στον τραπεζικό και βιομηχανικό τομέα.

Δεν είναι τυχαίο ότι, σε όλες τις άλλες βαλκανικές χώρες, αυτό επιτεύχθηκε ύστερα από την προσφυγή τους στο ΔΝΤ,.. Η ευθύνη των κυβερνώντων είναι ζωτικής και ιστορικής σημασίας, τόσο για τη χώρα όσο και για τους ίδιους, ως εκπροσώπους μιας πολιτικής τάξης που καταρρέει υπό το βάρος της αποτυχίας και της συσσωρευμένης διαφθοράς δεκαετιών.

Ο “ΑΞΟΝΑΣ ΕΠΙΡΡΟΗΣ” ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Εάν εξετάσουμε τις εν γένει τοποθετήσεις των εκπροσώπων που συγκροτούν τη «γραμμή Σόρος», εύκολα διαπιστώνουμε την υπεράσπιση τους στο θέμα του «Σχεδίου Ανάν», την ευνοϊκά διακείμμενη πολιτική υπέρ των Σκοπίων και -εσχάτως- τη στήριξη τους για την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ. Έχοντας ως βάση αυτές τις επιλογές, στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο επαφών του Σόρος, το οποίο εκτείνεται σε όλα τα κύρια επίπεδα διαμόρφωσης αποφάσεων.

Σε οικονομικό επίπεδο, κύριος εκφραστής των συμφερόντων Σόρος είναι η εταιρία επενδύσεων Soros Real Estate Partners. Ιδρυτικά στελέχη της εταιρίας αυτής, έπειτα από χρόνια παρουσίας σε ομίλους όπως η Goldman Sachs, η JP Morgan και η Hilton international, τοποθέτησαν μέσω του fund κεφάλαια άνω του 1 δισ. δολαρίων, σε δεκάδες έργα στην αγορά ακίνητης περιουσίας (www.capital.gr/news.asp? Details=181450).

Εν συνεχεία, ίδρυσαν την Dolphin Capital, η οποία έχει ίδια κεφάλαια 884 εκατ. ευρώ, ενώ η αξία του πάγιου ενεργητικού της ξεπερνά σήμερα το 1,9 δισ. ευρώ. Σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρία real estate στην αγορά Alternative Investment Market του χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Επενδύει σε μεγάλες παραθαλάσσιες εκτάσεις σε Ανατολική Μεσόγειο και Κεντρική Αμερική, και δημιουργεί υψηλού επιπέδου τουριστικά θέρετρα. Το χαρτοφυλάκιο ακινήτων σε Ελλάδα και Κύπρο ξεπερνά τα 63.000 στρέμματα γης (www.capital.gr/Articles.asp?id=966766).

Τυχαίο, αν και άξιο αναφοράς, είναι και το γεγονός ότι η σύζυγος του Κώστα Μπακογιάννη, γιου και πολιτικού συμβούλου (2006-2009) της Ντόρας Μπακογιάννη όταν η ίδια ήταν Υπουργός Εξωτερικών, είναι συγγενής α’ βαθμού μεγαλοστελέχους της Soros Estate Partners.
Σε τεχνοκρατικό επίπεδο, το ελληνικό think-tank ΕΛΙΑΜΕΠ αποτελεί τον κυριότερο συνεκτικό κρίκο με τις βαλκανικές οργανώσεις του Σόρος. Ο δε πρόεδρος του είναι μέλος του ECFR, αλλά και τακτικός συνομιλητής της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, αποτελώντας ένα από τα πλέον τακτικά μέλη της Λέσχης και ξεπερνώντας σε αριθμό συμμετοχών τους περισσότερους Έλληνες πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένων και πρωθυπουργών!

Ταυτόχρονα, η σύζυγος του βρίσκεται, από το φθινόπωρο του 2009, στη θέση της Ειδικής Γραμματέως Αξιοποίησης Διεθνών Προγραμμάτων του Υπουργείου Εξωτερικών. Όπως σημείωσε ρητορικά ελληνική ηλεκτρονική εφημερίδα (www. antinews.gr/?p=32224): «Δικαιούται η γυναίκα του προέδρου ενός think-tank, που χρηματοδοτείται από το ΥΠΕΞ, να καταλαμβάνει κομβική,και πολιτική θέση μέσα στο Υπουργείο;»
Είναι γνωστό ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ λαμβάνει μια πάγια -και διόλου ευκαταφρόνητη- πίστωση από το ΥΠΕΞ εδώ και δυο δεκαετίες, ενώ η Ειδική Γραμματεία αναλαμβάνει τη διαχείριση κονδυλίων εκατ. ευρώ για διεθνή ερευνητικά προγράμματα. (www.eliamep.gr/old-site/eliameold/eliamep/www.eliamep.gr/eliamep/content/home/about_eliamep/funding/el/in dex.html)

Ο ακαδημαϊκός βραχίονας των απόψεων Σάρος στην Ελλάδα εκφράζεται μέσω του South East European Studies at Oxford – SEESOX (Τμήμα Μελετών Νοτιοανατολικής Ευρώπης του Κολλεγίου St. Anthony του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης).

Η εφημερίδα Το Κυπριακό Ποντίκι, σε πρόσφατο άρθρο της ανέφερε ότι «δύο καθηγητές ελληνικής καταγωγής οτο Λονδίνο, υπέρμαχοι του Σχεδίου Ανάν, οι Καλυψώ Νικολαΐδου και Όθων Ανασταοάκης της SEESOX, πρωτοστατούν στη διοργάνωση σεμιναρίου, με θέμα την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και με κύριο ομιλητή τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου! Το σεμινάριο προώθησης, διαφήμισης και ωραιοποίησης της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής θα λάβει χώρα μεταξύ 30 Απριλίου – 2 Μαΐου, 2010». (www.pontiki.com.cy/23/3623.html)

Κατά τη διαμονή της στο Χάρβαρντ, η κ. Νικολαΐδου ανέλαβε την ίδρυση της έδρας του προγράμματος Κόκκαλη για τη ΝΑ Ευρώπη, μέσω της οποίας πήραν υποτροφία αρκετοί Βαλκάνιοι πολιτικοί, μερικοί εκ των οποίων αποτελούν σφόδρα πολέμιους της χώρας, όπως ο ΥΠΕΞ των Σκοπίων Μιλοσόφοκι και πολλοί άλλοι. Από το 1996, είναι σύμβουλος του σημερινού πρωθυπουργού για ευρωπαϊκά θέματα ενώ, παράλληλα, έχει υπάρξει και σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη. Δημοσιογραφικοί κύκλοι την αναφέρουν ως υπέρμαχο της έλευσης του ΔΝΤ στην Ελλάδα, ήδη από τον Οκτώβριο του 2009. (http://en.wikipedia.org/wiki/Kalypso__ Nicola%C3%AFdis)

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ

Οι σκοποί των Ρότσιλντ και Σόρος, σε ό,τι αφορά την ελληνική Οικονομία, αφορούν κατά βάση τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Η έρευνα σχετικά με τις δραστηριότητες τους στις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες αποσκοπεί στο να δηλώσει το πραγματικό διακύβευμα για την Ελλάδα και τις προσωπικότητες που θα αναλάβουν -για λογαριασμό των παραπάνω- να εισέλθουν στην αγορά της χώρας και να εξαγοράσουν έναντι πινακίου φακής εταιρίες και δικαιώματα εξόρυξης

Εταιρίες παραγωγής νικελίου, τα ορυχεία βωξίτη, τα κοιτάσματα χρυσού, πετρελαίου, τα αποθέματα λιγνίτη και χρωμίτη, όπως και οι συγκεντρώσεις ουρανίου και καδμίου στη Μακεδονία αποτελούν βασικούς στόχους. Ταυτόχρονα, η εναπομείνασα βαριά βιομηχανία της χώρας είναι ο επόμενος στόχος. Σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον για εκμετάλλευση τουριστικών ζωνών, αυτό προδιαθέτει τον πλήρη αφελληνισμό της ελληνικής παραγωγής και την εξαγωγή δια παντός από την Ελλάδα ενός τεράστιου πλούτου που θα αφανίσει και τις τελευταίες πιθανότητες οικονομικής ανάτασης της χώρας.

Η υποστήριξη του Σόρος και η πολιτική του ατζέντα υπέρ των Σκοπίων, αλλά και της «Μεγάλης Αλβανίας», σε συνδυασμό με την πίεση που δέχεται η Ελλάδα από την Τουρκία και την πρόσφατη εισδοχή της στον μηχανισμό του ΔΝΤ, δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, υπάρχει το ενδεχόμενο το «σύστημα Σόρος» να πλειοδοτήσει για την εκκαθάριση του πλούτου της χώρας υπέρ των δικών του συμφερόντων και των Ρότσιλντ, προς εξασφάλιση ορισμένων πρόσκαιρων υλικών ανταλλαγμάτων, τα οποία σύντομα θα αποδειχθούν η φενάκη για την ουσιαστική απώλεια της οικονομικής αυτοτέλειας της χώρας και, τελικά, της εθνικής ανεξαρτησίας.

Μετά την επιτυχημένη εφαρμογή του δόγματος «Διαίρει, βασίλευε και εξαγόρασε», που εφαρμόστηκε στις βαλκανικές χώρες, έφτασε η σειρά της Ελλάδας. Και αποτελεί μεγάλη ιστορική πρόκληση να καταφέρει η χώρα να διατρέξει αυτή την Οδύσσεια, χωρίς να απωλέσει ζωτικά της συμφέροντα.

Πηγή: knossopolis@gmail.com

Schizas.Com

Διαβαστέ και εδώ

http://waronyou.com/forums/index.php?topic=14528.0

Α. Οι καλοί άνθρωποι πηγαίνουν στον παράδεισο, οι κακοί στην κόλαση
Όλες σχεδόν οι θρησκείες του πλανήτη συμφωνούν σε ένα πράγμα: στην ύπαρξη μεταθανάτιας ζωής. Οι μεγαλύτερες εξ αυτών, τώρα, συμφωνούν και στην «ανταμοιβή», και αντίστοιχα την «τιμωρία», για όσα έκανες ή δεν έκανες σε αυτήν τη ζωή, υπό τη μορφή αιώνιας ή μη ευτυχίας, κι αντίστοιχα αιώνιας ή μη δυστυχίας, στην επόμενη. Η αιωνιότητα της κατάστασης εξαρτάται συνήθως από τη δημοκρατικότητα της θρησκείας: η χριστιανική κόλαση είναι αιώνια, ενώ το κάρμα σου ως ινδουιστής έχεις σε μερικές έξτρα ζωές την ευκαιρία να το φτιάξεις.

Οι κανόνες, βέβαια, είναι λίγο πιο περίπλοκοι από αυτήν την απλουστευμένη εξήγηση. Η χριστιανική διδασκαλία, για παράδειγμα, λέει ότι έχεις την ευκαιρία να μετανοήσεις για τις αμαρτίες σου, και να βρεθείς, τελικά, στον παράδεισο, παρ’ ότι υπήρξες κακός άνθρωπος σε αυτήν την ζωή. «Παραθυράκι» που γεννά την εύλογη απορία, αν ο Χίτλερ συνειδητοποίησε, ας πούμε, λίγο πριν πεθάνει, το λάθος του να ψήνεις ανθρώπους σε ξυλόφουρνους , αυτή τη στιγμή πίνει κόκκινο κρασί σε έναν κήπο με τριανταφυλλιές, με έναν εξίσου μετανοημένο Μιλόσεβιτς;

Β. Προχωράς σε ένα τούνελ, βλέπεις το σώμα σου από ψηλά, και πληροφορείσαι ότι το νόημα της ζωής είναι η αγάπη
Ή τουλάχιστον αυτό (σε διάφορες παραλλαγές) ισχυρίζονται όσοι υποτίθεται πως πέθαναν και γύρισαν πίσω –έζησαν, δηλαδή, μία “near death experience”, όπως λέγεται. Αντικείμενο πολυετών ερευνών –οι οποίες συγκλίνουν ανησυχητικά προς το συμπέρασμα ότι πρόκειται απλώς για ψευδαισθήσεις– οι εμπειρίες αυτές έχουν απασχολήσει ψυχολόγους και ψυχίατρους, μεταξύ των οποίων ο Dr. Raymond Moody, ο οποίος κατέγραψε τις μαρτυρίες 150 ατόμων που «επέστρεψαν από την άλλη πλευρά», καταλήγοντας στις εννέα συχνότερες μεταθανάτιες εμπειρίες: το άκουσμα δυσάρεστων ήχων, το αίσθημα γαλήνης και έλλειψης πόνου, η εξω-σωματική εμπειρία, η αίσθηση ότι ταξιδεύεις μέσα σε τούνελ, η αίσθηση ότι ανυψώνεσαι στα ουράνια, οι εικόνες ατόμων, συχνά νεκρών συγγενών, η συνάντηση με ένα ανώτερο ον, οι αποσπασματικές εικόνες ανασκόπησης της ζωής και η απροθυμία επιστροφής στην ζωή αυτήν.

Γ. Δεν γίνεται τίποτα
Η γέννηση είναι η αρχή, ο θάνατος το τέλος. Ενδιάμεσα υπάρχει η ζωή. Πριν και μετά τίποτα. Όσο τρομακτική, απόλυτη ή δύσπεπτη και αν ακούγεται, η συγκεκριμένη θεωρία κερδίζει τα τελευταία χρόνια οπαδούς, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι, αν βγάλεις τον θάνατο από το θρησκευτικό/ πνευματικό του πλαίσιο –αν με άλλα λόγια δεν πιστεύεις σε καμία θρησκεία– δεν υπάρχει καμία ένδειξη ή έστω υπόνοια συνέχισης. Τα ζωτικά όργανα παύουν να λειτουργούν, άρα τίποτα δε σε κρατά σε αυτό το σύμπαν –ούτε σε κανένα άλλο. Απλά σταματάς να υπάρχεις. Μετά δεν γίνεται τίποτα. Ναι, ακούγεται τρομακτικό.

Δ. Δεν ξέρουμε, και δεν θα μάθουμε ποτέ
Από τον Δία που έριχνε κεραυνούς όταν θύμωνε, μέχρι τους εξωγήινους που ταξίδεψαν στα πέρατα του σύμπαντος κι έφτασαν μέχρι τη Γη απλά και μόνο για να στήσουν μερικά παράξενα οικοδομήματα (πυραμίδες, moai, γραμμές Nazca κλπ) και να ξαναφύγουν, ο άνθρωπος διακατεχόταν πάντοτε από την παρόρμηση να εξηγεί με αυθαίρετες θεωρίες οτιδήποτε δεν μπορούσε να κατανοήσει. Καθώς το ανθρώπινο γένος εξελίσσεται κι η επιστήμη προοδεύει στο πέρασμα των χιλιετιών, μπορούμε (;) να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα φτάσουμε στο σημείο όπου συνειδητοποιείς πως κάποια πράγματα σε ξεπερνούν, και πως ο φωτεινός παντογνώστης υπάρχει μόνο στα μάτια των παιδιών. Μετά το πέρας της ενηλικίωσης, το να πιστεύεις ότι υπάρχουν απαντήσεις για τα πάντα είναι τουλάχιστον αφελές.

http://www.in2life.gr/features/notes/articles/188006/article.aspx?m=61