«Σαν τον Χριστό, ο Μαρά αγαπούσε παράφορα τον λαό. Σαν τον Χριστό, ο Μαρά µισούσε τους βασιλιάδες, τους ευγενείς, τους παπάδες, τους αγύρτες και, σαν τον Χριστό, ποτέ δεν έπαψε να πολεµά αυτές τις µάστιγες του λαού» είχε γράψει ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ για ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Γαλλικής Επανάστασης, τον Ζαν Πολ Μαρά.
Και έτσι ήταν: ο Μαρά σύντομα παράτησε την αριστοκρατική ανεσή του για να ταχθεί στις υπηρεσίες της επανάστασης, για να γίνει με την εφημερίδα του, «Φίλος του Λαού», η φωνή και η σκέψη των επαναστατών της Γαλλίας. Ο θανατός του στις 13 Ιουλίου του 1793 από μια οπαδό των αντιπάλων του ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς και καλλιτέχνες, ενώ παράλληλα αναπαραστάθηκε στον διάσημο πίνακα του Ζακ-Λουι Νταβίντ «Ο θάνατος του Μαρά», ένα από τα γνωστότερα έργα της Γαλλικής Επανάστασης.
Γεννημένος, σαν σήμερα, στις 24 Μαϊου του 1743 στο Νεσατέλ της Ελβετίας, ο Ζαν Πολ Μαρά ήταν γόνος πλουσίας οικογενείας και σε νεαρή ηλικία έφυγε για το Παρίσι με σκοπό να σπουδάσει ιατρική. Την ίδια περίοδο, επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων Διαφωτιστών, άρχισε να ασχολείται με την μελέτη των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων και έγραψε δύο δοκίμια, το «Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο» και το «Αλυσίδες της δουλείας». Θέλοντας να βοηθήσει την Γαλλική Επανάσταση, εξέδωσε το 1790 την εφημερίδα «Φίλος του Λαού».
Την εφημερίδα αυτή την έγραφε εξολοκλήρου ο ίδιος και μέσα από τις στήλες της στηλίτευε την αριστοκρατία, τους κυβερνητικούς παράγοντες και την μοναρχία. Αναγκάστηκε πολλές φορές να διακόψει την έκδοση την εφημερίδας του και να καταφύγει στο εξωτερικό για να αποφύγει την σύλληψή του. Κάποια περίοδο, μάλιστα, κρυβόταν στους υπονόμους του Παρισιού και έγραφε από εκεί τα κειμενά του. Από τους υπονόμους αυτούς πρέπει να κόλλησε και την βαριά χρόνια δερματοπάθεια που θα τον ταλαιπωρούσε μέχρι τον θανατό του. Επιπλέον, ο Μαρά μέσα από την εφημερίδα του προέτρεπε τον Λαό να επαναστατήσει απέναντι της μοναρχίας και συγκεκριμένα του Λουδοβίκου του ΙΣΤ. Τελικά, αυτό το πέτυχε υποκινώντας την σφαγή των μοναρχικών από τα πλήθη του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 1792.
Ο Μαρά με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας στις 22 Σεπτεμβρίου 1792 εξελέγη μέλος της Κομμούνας του Παρισιού και επίσης βουλευτής των «Ιακωβίνων » στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Μαζί με τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο (Maximilien Robespierre) και τον Ζωρζ Νταντών (Georges Danton) υπήρξε ένας από τους τρεις πολιτικά ισχυρότερους άνδρες της Δημοκρατίας μετά την πτώση των αντιπάλων τους, των δεξιών «Γιρονδίνων». Η συμβολή του στην πτώση των Γιρονδίνων, η πρωταγωνιστική του συμμετοχή στις σφαγές του Σεπτεμβρίου και στην ανατροπή του στρατηγού Ντιμουριέ από την ηγεσία των επαναστατικών στρατευμάτων, θεωρήθηκαν ακρότητες από την πλευρά του Μαρά και αυτό συνέβαλλε στο να γίνει αντιπαθής σε μια μερίδα του λαού. Έπειτα οι αντιπάλοι του χρησιμοποίησαν αυτές τις ακρότητες για να τον χαρακτηρίσουν «τέρας».
Ο Μαρά, παρόλα αυτά, θεωρείται η προσωποποίηση του Επαναστάτη της Γαλλικής Επανάστασης. Αγαπούσε τον Λαό της Γαλλίας αλλά ταυτόχρονα πίστευε ότι η βία είναι αναγκαία για να διασωθεί η Επανάσταση. Ήταν υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου και τα γραπτά του είναι σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο του «Η εγκαθίδρυση του δεσποτισμού» το 1792 γράφει:

«Μερικές φορές ο ηγεμόνας, για να επιβουλευτεί την ελευθερία περιμένει τη στιγμή της εκδήλωσης μιας ανησυχητικής κρίσης, που έχει προετοιμάσει ο ίδιος· τότε, με το πρόσχημα της φροντίδας για τη σωτηρία του κράτους προτείνει καταστροφικά μέτρα, που τα καλύπτει με το πέπλο της αναγκαιότητας, του κατεπείγοντος, των περιστάσεων, της κακοδαιμονίας των καιρών. Εγκωμιάζει την αγνότητα των προθέσεών του, εκφωνεί μεγάλα λόγια για την αγάπη του δημοσίου συμφέροντος, διαλαλεί τη μέριμνα της πατρικής του αγάπης. Κι αν δει ότι υπάρχει δισταγμός για να γίνουν δεκτές οι προτάσεις του, βάζει αμέσως τις φωνές: Πώς, δεν θέλετε; Ε, τότε βγείτε μόνοι σας από την άβυσσο! Κανείς δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί, κι ο καθένας αφήνεται στο έλεος των πραγμάτων, παρ’ όλο που δεν έχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό που κρύβουν τα μέτρα αυτά, όπου κάτω από το όμορφο περίβλημα βρίσκονται τα πιο μοχθηρά σχέδια. Η παγίδα αποκαλύπτεται όταν δεν υπάρχουν πλέον χρονικά περιθώρια για να αποφευχθεί: τότε ο λαός σαν το λιοντάρι που πέφτει μέσα στα δίχτυα κρυμμένα κάτω από τα φυλλώματα, παλεύει για να τα σπάσει και το μόνο που καταφέρνει είναι να μπλέκεται περισσότερο».

Ο Μαρά δολοφονήθηκε στις 13 Ιουλίου του 1793 από την Σαρλότ Κορντέ, οπαδό των Γιρονδίνων. Η νεαρή μαχαίρωσε τον Μαρά μέσα στο μπάνιο στο οποίο περνούσε ώρες λόγω της δερματοπάθειας του. Ο Μαρά τιμήθηκε ως ήρωας και η δολοφόνος του θανατώθηκε στιην λαιμητόμο. Αργότερα βέβαια το ονομά του συνδέθηκε από τους αντιπάλους του με τις αγριότητες.
Ο θάνατος του ακόμα εμπνέει συγγραφείς και καλλιτέχνες ενώ έχει αποτυπωθεί σε θεατρικά έργα, βιβλία, γλυπτά, ποιήματα και πίνακες. Στον τάφο είχαν γραφτεί τα εξής λόγια: “‘Unité, Indivisibilité de la République, Liberté, Égalité, Fraternité ou la mort’” (Ενότητα, Δημοκρατία, Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη ή θάνατος!)
tvxs.gr

Έναν αρχαιολογικό και χριστιανικό θησαυρό εντόπισαν Ισραϊλινοί αρχαιολόγοι. Μια πήλινη σφραγίδα είναι η πρώτη απόδειξη που στηρίζει τις βιβλικές αναφορές περί της ύπαρξης της Βηθλεέμ πολλούς αιώνες προτού η πόλη αυτή εξελιχθεί σε ιερό τόπο, ως γενέτειρα του Ιησού.

Η απόδειξη είναι μια πήλινη σφραγίδα που εντοπίστηκε κοντά στα τείχη της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ και στην οποία είναι χαραγμένες τρεις γραμμές κειμένου στην αρχαία εβραϊκή γραφή. Στο κείμενο αυτό περιλαμβάνεται η λέξη «Βηθλεέμ».

Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο της Ισραηλινής Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων Έλι Σούκρον, η σφραγίδα αποδεικνύει ότι η πόλη υπήρχε εκατοντάδες χρόνια προτού καταγραφεί ως τόπος γέννησης του Χριστού. «Για όλες τις ιστορίες περί της Βηθλεέμ στη Βίβλο, υπάρχει πλέον απόδειξη ότι υπήρχε μια τέτοια πόλη και δεν είναι απλά μύθος», δήλωσε.

Η σφραγίδα είχε πιθανότατα τοποθετηθεί σε ένα φορτίο αργύρου ή αγροτικών προϊόντων που εστάλη ως φόρος από την Βηθλεέμ στον βασιλιά της Ιουδαίας. Υπολογίζεται ότι ανάγεται στον 7ο ή 8ο αιώνα προ Χριστού και έχει διάμετρο 1,5 εκατοστό.

Η Βηθλεέμ αναφέρεται για πρώτη φορά στην Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο της Γένεσης, ως ο τόπος όπου ενταφιάστηκε η Ραχήλ, η γυναίκα του πατριάρχη Ιακώβ. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη στην πόλη αυτή, που σήμερα βρίσκεται στη Δυτική Όχθη, στα νότια της Ιερουσαλήμ, γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός.

«Συνοπτικά, θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως οι δυτικές κοινωνίες εγκυμονούσαν κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών χρόνων δυο επαναστατικές αλλαγές, οι οποίες εξερράγησαν κατά το τέλος του Μεσαίωνα αλλά ωρίμασαν και παγιώθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια των Νέων Χρόνων.

Η μια αφορούσε το ατομικό πεδίο και η άλλη το συλλογικό. Στο πρώτο πεδίο γεννήθηκε το εξατομικευμένο ανθρώπινο υποκείμενο∙ στο δεύτερο, οι οργανώσεις. Αυτή η χρονική σύμπτωση δεν είναι τυχαία. Οφείλεται στην αιτιακή σχέση που αλληλοσυνδέει τα δυο φαινόμενα καθώς και στην ανάδυση και των δυο από ένα διαφορετικό νόημα, που είχε εν τω μεταξύ κατασκευαστεί. Το εγκόσμιο άτομο, το οποίο ξεπροβάλλει από τα φαινομενικώς σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, είχε ήδη οικοδομήσει ψυχή προσανατολισμένη στην τάξη και τον ορθό λόγο, προκειμένου να αναμετρηθεί με τα πράγματα ενός κόσμου που του προτείνεται προς χειραγώγηση, όπως θα υποστηρίξουν οι πατέρες της Μεταρρύθμισης, ιδίως ο Καλβίνος. Αυτοκατανοείται ως η προσωποποίηση της (θεϊκής) βούλησης, η οποία πραγματώνεται στο διηνεκές μέσω της ακαταπόνητης ανθρώπινης δράσης.

Αυτό το εκλεκτό άτομο της δράσης, η κοινωνία έχει υποχρέωση και να το διευκολύνει και να το προστατέψει, χτίζοντας θεσμούς που του επιτρέπουν μεν να δρα ελεύθερα, αλλά ταυτόχρονα το περιορίζουν, ώστε η δράση του να μην γίνεται καταστροφική για την ίδια την κοινωνία.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα, η δυτική κρατική γραφειοκρατία εδραιώνεται αργά αλλά σταθερά. Από τη στιγμή που έχει επιλυθεί το πρόβλημα της ομαλής σύζευξης (είτε με πολιτισμικά μέσα, είτε με δομικά) των αυτόνομων ατόμων με τις κοινωνικές οργανώσεις, οι κρατικοί και οι ιδιωτικοί οργανισμοί αναπτύσσονται ανεξαρτήτως των εκάστοτε απόψεων περί laissez-faire ή κρατικού παρεμβατισμού. Γνωρίζουμε καλά πως αν δεν είχε αυτονομηθεί το άτομο, δεν θα μπορούσε να υπάρξει εργάτης, δηλαδή κάποιος δυνάμενος να διαθέτει ελεύθερα στην αγορά το μόνο πράγμα που κατείχε, την εργατική του δύναμη. Για να υπάρξει όμως εργάτης, έπρεπε προηγουμένως να έχει συσταθεί, αφ’ ενός το συμβόλαιο εργασίας και αφ’ ετέρου να έχει τύχει επεξεργασίας το συγκεκριμένο εργασιακό καθήκον και ο ρόλος που ο εργάτης θα επωμιζόταν.

Το δίκαιο, εμπνεόμενο από το δέον γενέσθαι, το οποίο υπέθαλπαν ως ηθικό πρόταγμα οι νέες κοινωνικές συσπειρώσεις, είχε ήδη προλάβει να θεσπίσει κανόνες προστατευτικούς των εγωτικών συμφερόντων, ούτως ώστε τα τελευταία, χωρίς να συντρίβονται, να οδηγούνται σε συναινέσεις. Ταυτόχρονα, νομιμοποίησε όσες τυπικές εξουσίες πρόβαλαν ως τηρητές αυτών των συναινέσεων. Από την άλλη, οι κοινωνικές πρακτικές είχαν συμβάλει, δια της επαναλήψεώς τους, στην εσωτερίκευση εκ μέρους του ατόμου των απαιτουμένων για τη μη διάρρηξη της συνείδησης των συμβολικών ρυθμίσεων. […]

Κατά τον ίδιο τρόπο, με το να στηρίζεται δηλαδή στο απρόσωπο των κανόνων και να αναζητά τη νομιμοποίησή της από ένα σώμα πολιτών του οποίου κάθε μέλος επεδίωκε το προσωπικό όφελος, οικοδομήθηκε η δυτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Στο πολιτικό, όπως και στο κοινωνικό πεδίο, τα άτομα δεν μπορούσαν να ενοποιηθούν και να λειτουργήσουν ως ολότητα, παρά μόνον εξομοιούμενα μ’ έναν γενικό μέσο όρο. […]

Το δυτικό άτομο είχε συνεπώς ποικιλοτρόπως προετοιμαστεί να υποδυθεί ρόλους, οι οποίοι το εξαφάνιζαν ως πρόσωπο και το συγκροτούσαν ως ορθολογική δεξιότητα για εκτέλεση εργασιακών καθηκόντων.»

Ιωάννα Τσιβάκου, Το οδοιπορικό του εαυτού στον χώρο της εργασίας,
εκδ. ΘΕΜΕΛΙΟ (2000)

http://dangerfew.blogspot.com/2012/05/blog-post_20.html

Αμερικανοί επιστήμονες βρήκαν μία πρωτοποριακή μέθοδο για να γράφουν (κωδικοποιούν), να αποθηκεύουν, να σβήνουν και να ξαναγράφουν «ψηφιακά» δεδομένα στο εσωτερικό του γενετικού υλικού (DNA) ζωντανών κυττάρων.

Δημιούργησαν έτσι για πρώτη φορά μία μορφή επανεγγράψιμης μνήμης ενός «bit» μέσα στο DNA και, παράλληλα, ένα είδος κυτταρικού «διακόπτη» που παρέχει τη δυνατότητα ακριβούς ελέγχου όσον αφορά το πώς και πότε εκφράζονται συγκεκριμένα γονίδια μέσα στο κύτταρο, κάτι που αποτελεί ένα ακόμα βήμα προόδου στο πεδίο της συνθετικής βιολογίας.

Οι ερευνητές του Τμήματος Βιοτεχνολογίας του πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον καθηγητή Ντρου Έντι και τον Τζερόμ Μπονέτ, χρησιμοποίησαν ένζυμα ενός βακτηριοφάγου ιού, με τη βοήθεια των οποίων μετέτρεψαν τις αλληλουχίες του DNA ενός γνωστού κολοβακτηριδίου (του E.coli) σε διακόπτη που κινείται κατά τη βούλησή τους.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι κατόρθωσαν να εφεύρουν το γενετικό ισοδύναμο ενός δυαδικού ψηφίου bit (είναι η εναλλαγή μεταξύ των «0» και «1» που χρησιμοποιείται στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές). Όταν το τμήμα του DNA καθοδηγείται προς τη μία κατεύθυνση, τότε πρόκειται για «0», ενώ όταν κατευθύνεται στην άλλη κατεύθυνση, τότε πρόκειται για «1». Με αυτό τον τρόπο, κατέστη δυνατό να χρησιμοποιηθεί το DNA για την κωδικοποίηση (εγγραφή), αποθήκευση και «σβήσιμο» των πληροφοριών.

«Μας πήρε τρία χρόνια και 750 προσπάθειες για να το κάνουμε να δουλέψει, αλλά τελικά το πετύχαμε», δήλωσε ο Μπονέτ. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η προγραμματισμένη αποθήκευση δεδομένων μέσα στο DNA ζωντανών κυττάρων μπορεί μελλοντικά να αποτελέσει ένα τρομερά αποτελεσματικό «εργαλείο» για την μελέτη -και ίσως την καταπολέμηση- του καρκίνου ή της γήρανσης, αλλά και για άλλες παρεμβάσεις στην ανάπτυξη των οργανισμών, ακόμα και του ίδιου του φυσικού περιβάλλοντος.

Για παράδειγμα, ίσως στο μέλλον οι επιστήμονες να μπορούν να απενεργοποιούν έγκαιρα συγκεκριμένα κύτταρα, προτού αυτά γίνουν καρκινικά.

Η νέα τεχνική, που ονομάζεται RAD (Recombinase Addressable Data), χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία στα βακτήρια, έτσι ώστε -ανάλογα με τη βούληση των επιστημόνων- αυτοί οι μονοκύτταροι οργανισμοί να εκπέμπουν κόκκινη ή πράσινη λάμψη κάτω από το υπεριώδες φως, ανάλογα με τον προγραμματισμένο προσανατολισμό του DNA τους προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση. Χάρη στη νέα τεχνική μπορούσαν να ελέγξουν, όπως ήθελαν, τον φωσφορισμό των μικροβίων.

Στο παρελθόν, οι ερευνητές είχαν κάνει το πρώτο βήμα στρέφοντας τη γενετική αλληλουχία του DNA μόνιμα προς μία μόνο κατεύθυνση («εγγραφή»), αλλά αυτή τη φορά κατάφεραν να αλλάζουν διαδοχικά την κατεύθυνση του DNA όσες φορές ήθελαν («επανεγγραφή»), εξ ου και ο χαρακτηρισμός τους πλέον περί «επανεγγράψιμης μνήμης» μέσα στο DNA.

Το επίτευγμα ανοίγει περαιτέρω το δρόμο για τη δημιουργία υπολογιστών στο εσωτερικό των ίδιων των βιολογικών συστημάτων. Το επόμενο βήμα, κατά τους ερευνητές, θα είναι να περάσουν από το απλό «bit» της προγραμματισμένης γενετικής πληροφορίας, σε οκτώ «bits», δηλαδή σε ένα ολόκληρο «byte», κάτι που όμως είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο και θα απαιτήσει νέα «εργαλεία» στο πεδίο της βιοτεχνολογίας και της συνθετικής βιολογίας.

Οι ερευνητές προσδοκούν ότι το δεύτερο «bit» επανεγγράψιμων δεδομένων στο DNA θα καταστεί εφικτό πιο γρήγορα από το πρώτο, το τρίτο πιο γρήγορα από το δεύτερο κ.ο.κ., όμως η όλη διαδικασία, μέχρι τελικά τη δημιουργία ενός «βιολογικού byte», αναμένεται να πάρει αρκετό χρόνο, ίσως μία δεκαετία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ίσως το πρώτο πρόσωπο της Ελληνικής φιλοσοφίας που ασχολήθηκε συστηματικά με την πνευματική άσκηση, δηλαδή την πνευματική εκγύμναση είναι ο Σωκράτης.

Οι πηγές παρουσιάζουν τον Σωκράτη σαν κάποιον που δεν απέρριπτε εν γένει την ευτυχία και τις απολαύσεις της ζωής, αρκεί όλα αυτά να μην ήταν εμπόδιο για κάποιον να ακολουθήσει μία ενάρετη ζωή και να γνωρίσει τον αληθινό εαυτό του. Σε αυτό το σημείο διαφέρει αρκετά από τους μεταγενέστερους φιλοσόφους των Ελληνιστικών χρόνων, οι οποίοι πίστευαν ότι για να αποδείξει την αξία του ένας φιλόσοφος έπρεπε ακόμα και να επιδιώκει τα βάσανα και τα μαρτύρια τόσο στο σώμα όσο και στη ψυχή του.

Στον Φαίδωνα, ο Σωκράτης αναλύει σε μεγάλο βαθμό τι ακριβώς εμπεριέχει ένας ασκητικός τρόπος ζωής ο οποίος αποφεύγει να εκδηλώνεται με ακραίο και σφοδρό τρόπο, μία αντίληψη που είναι αρκετά διαδεδομένη στο σύγχρονο κόσμο. Δεν αναφέρει ότι ο φιλόσοφος θα πρέπει να απορρίπτει τις ανέσεις της ζωής, αλλά ούτε και να είναι δέσμιός τους. Ένας φιλόσοφος δεν θα πρέπει να έχει το μυαλό του στην τροφή και το ποτό, αλλά φυσικά χρειάζεται να φάει όσο πρέπει.

Ο Σωκράτης δεν είχε κάτι εναντίον της φυσικής ανάγκης του ανθρώπου να τραφεί ή να πιει, ή στην εγγενή τάση του ανθρώπου προς την ηδονή. Καυτηρίαζε όμως την ευχαρίστηση που επιδιώκει κάποιος να εισπράξει ικανοποιώντας κάθε μορφής ανάγκη ανάγοντας την ίδια την ηδονή σαν εκείνο τον ρυθμιστικό παράγοντα όλων των ανθρώπινων επιλογών και πράξεων φθάνοντας να την εξορθολογήσει για να εξυπηρετήσει προσωπικούς σκοπούς . Στον ίδιο δρόμο σκέψης, ο φιλόσοφος θα πρέπει να είναι αποσπασμένος από τις απολαύσεις, είτε αυτές μεταφράζονται σε ένα ζευγάρι καινούρια σανδάλια είτε στην ίδια την επιθυμία της κάθε είδους απόλαυσης, καθώς η κατάχρηση της ίδιας της επιθυμίας εγκυμονούσε σύμφωνα με τον Σωκράτη πολλούς κινδύνους για την υποδούλωση της ψυχής στο σώμα.

Όμως ακόμα και σήμερα είναι αρκετά διαδεδομένη η άποψη ότι ο φιλοσοφημένος τρόπος ζωής ή διαφορετικά ο τρόπος ζωής ενός πολεμιστή, ενός ασκητή είναι ασύμβατος και ξένος προς την ανθρώπινη φύση. Φαινομενικά μία τέτοια στάση ζωής ερμηνεύεται από το σύγχρονο άνθρωπο σαν αρρωστημένη ή και ακόμα εχθρική προς τη ζωή—θα αναλύσουμε αργότερα γιατί—αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο φιλόσοφος δεν είναι αποσπασμένος από τις απολαύσεις της ζωής ακολουθώντας επιταγές ηθικής που τις επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό του ή τις επιβάλλουν σε αυτόν. Απλά είναι εστιασμένος σε διαφορετικά πράγματα χωρίς όμως να προσκολλάται σε αυτά.

Στην ίδια διαστρεβλωμένη οπτική κατέταξε ο Δυτικός πολιτισμός τον Βουδισμό και τη διδασκαλία του προβάλλοντάς τον σαν μία εκκεντρική συμπεριφορά απέναντι στον σύγχρονο κόσμο που φθάνει να γίνεται παθητική και αδρανής. Ο Julius Evola, ιδιαίτερα στο έργο του “Η Διδασκαλία της Αφυπνίσεως” [La Dottrina del Risveglio] αποδεικνύει με επιτυχία ότι όχι μόνο ότι αυτές οι προσεγγίσεις δεν είναι ορθές, αλλά και καταφέρνει με άμεσο τρόπο να αποδώσει το πραγματικό νόημα του ασκητισμού/άσκησης, μία τόσο ευάλωτη και παρεξηγημένη λέξη από εκείνους που παρατηρούν το Βουδισμό μόνο εξωτερικά. Είναι κυρίαρχη η εικόνα εκείνη του Σωκράτη, όσο και του Βουδιστή μοναχού που παρουσιάζονται ο πρώτος ξυπόλυτος, ρακένδυτος και εκκεντρικός να φιλοσοφεί όλη μέρα στην Αγορά και ο δεύτερος ενδεδυμένος με τον πορτοκαλί μανδύα του να παρακαλεί για το φαγητό του.

Μέσα όμως σε αυτές τις συμπεριφορές κρύβεται κάτι πολύ περισσότερο από μία φαινομενική και κακώς νοούμενη αδιαφορία. Τηρουμένων των αναλογιών και χωρίς καμία διάθεση ταύτισης μεταξύ της συμπεριφοράς του Σωκράτη και των εννοιών του Βουδισμού θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε μερικές από τις πτυχές που αφορούν το πρωταρχικό και αυθεντικό περιεχόμενο της λέξης άσκησης/ασκητισμού που φαίνονται ότι μοιράζονται εξίσου (Σωκράτης και Βουδισμός). Σε καμία περίπτωση δεν υπονοούμε ότι τα θεμελιώδη στοιχεία ενός ολοκληρωμένου συστήματος άσκησης είτε θα εξαντληθούν εδώ είτε ότι αυτά αποτελούν μονοπώλιο της σωκρατικής άσκησης και της Ανατολής καθώς εμφανίζονται και μπορούν να αναγνωριστούν και σε άλλες παραδόσεις, όπως στον σαμανισμό.

Η αξία του ασκητισμού, επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε είναι δυνατόν να ειδωθεί μέσα από ένα ευρύτερο πρίσμα θεώρησης του σύμπαντος, απελευθερωμένος τόσο από εκείνες τις σύγχρονες προσεγγίσεις που τον παρουσιάζουν σαν εκκεντρικό και παθητικό, όσο και από κάθε μορφή θρησκευτικής διάκρισης. Στη “Διδασκαλία της Αφυπνίσεως” ο Evola επιχειρεί να παρουσιάσει αυτό που θεωρεί το αυθεντικό μήνυμα της διδασκαλίας του Βουδισμού σαν το Άρειο ασκητικό μονοπάτι που είναι ο προορισμός του πνευματικού “πολεμιστή” ο οποίος αναζητά την απελευθέρωσή του από αυτόν τον δεσμευτικό κόσμο. Πέραν όμως αυτού σκοπός μας είναι να δείξουμε πώς μία ανάλογη στάση ζωής, μία δηλαδή ασκητική στάση ζωής—με την πρωταρχική σημασία του όρου είναι πολύ επίκαιρη και μπορεί να εφοδιάσει τον σύγχρονο άνθρωπο με όλα τα κατάλληλα εργαλεία και όργανα για την ανάπτυξη της προσωπικής του εσωτερικής δύναμης που θα τον βοηθήσει να ζει με πλήρη επίγνωση την κάθε στιγμή.

DSC03658Μπορεί άραγε ένας άνθρωπος να απελευθερωθεί από την ανθρώπινη φύση του μέσω ενός ασκητικού τρόπου ζωής (με την αρχική σημασία της λέξης) και να παραμείνει άνθρωπος; Κάποιος θα απαντούσε ότι αυτό γίνεται αν ο άνθρωπος μεταμορφωθεί σε κάτι απόκοσμο, όπου το πιο απόκοσμο στοιχείο της ύπαρξής του θα είναι το να φαίνεται σαν άνθρωπος, αλλά δεν θα έχει καμία σχέση με αυτόν. Ο δρόμος της πνευματικής άσκησης και της φιλοσοφίας δεν πρέπει να σταματάει μπροστά στο αδιέξοδο της θεωρητικολογίας που πολλές φορές την παρουσιάζει σαν κάτι το ακραίο και το άπιαστο. Ο άνθρωπος δεν θα πρέπει να καταφεύγει στην πνευματική άσκηση για να ξεφύγει από την καθημερινότητα της ζωής του, αλλά να την ακολουθήσει σαν εκείνον τον αληθινό και αποτελεσματικό δρόμο που οδηγεί στην προσωπική του αφύπνιση και στην επιμέλεια του ίδιου του του εαυτού. Με τον ίδιο τρόπο που για να αποκτήσει κάποιος ένα φιλοσοφικό υπόβαθρο θα πρέπει να εκτελεί πράξεις-έργα μέσω της άσκησης, έτσι και για να απελευθερωθεί η πνευματικότητά του από τα δεσμά της θεωρητικολογίας χρειάζεται να εξασκείται και να εκγυμνάζεται με μία σειρά από δραστηριότητες.

Στο βιβλίο του “Η Διδασκαλία της Αφυπνίσεως,” ο Evola περιγράφει με έναν πολύ εύστοχο τρόπο το πώς ο Δυτικός πολιτισμός έχει προσδώσει στη λέξη άσκηση ένα ιδιαίτερο περιεχόμενο που όχι μόνο αποκλίνει της αρχικής της σημασίας (δηλ. “εκγύμναση”), αλλά πολλές φορές γίνεται συνώνυμο απέχθειας και αποστροφής, μία συμπεριφορά που είναι ξένη προς τον σύγχρονο πολιτισμό. Συγκεκριμένα αναφέρει: “Με την ανάπτυξη του Δυτικού πολιτισμού, ωστόσο, ο όρος άσκηση (ή τα παράγωγά του) έχει πάρει, καθώς γνωρίζουμε, μία ιδιαίτερη σημασία που διαφέρει από την αρχική. Όχι μόνο υποθέτει μία αποκλειστικά θρησκευτική σημασία, αλλά από το γενικό ύφος της πίστης και του θρησκευτικού δόγματος που έχει έρθει να κυριαρχήσει ανάμεσα στο Δυτικό κόσμο, ο ασκητισμός είναι άρρηκτα δεμένος με ιδέες που έχουν να κάνουν με νέκρωση και ταπείνωση της σάρκας καθώς και με επίπονη, οδυνηρή απάρνηση του κόσμου: έχει έτσι φθάσει να αντιπροσωπεύει τη μέθοδο με την οποία αυτή η πίστη συνήθως συνηγορεί και υποστηρίζεται σαν την πλέον κατάλληλη για την απόκτηση “σωτηρίας” και την συμφιλίωση του ανθρώπου με τον δημιουργό του, παραφορτωμένος πάντα με πρωταρχικές αμαρτίες.”

Ακόμα και όταν χρησιμοποιείται σήμερα η λέξη άσκηση και τα παράγωγά της για να δηλώσει το σύγχρονο περιεχόμενό της, αναφέρει ο Evola στη “Διδασκαλία της Αφυπνίσεως,” υπονοεί την απλή ιδέα της εκγυμνάσεως, της έντονης και σφοδρής εφαρμογής ενέργειας με την απουσία όμως της έλλειψης προσωπικότητας και αδρανοποίησης του καθαρά ατομικού και ηδονιστικού στοιχείου. Ο ίδιος υπενθυμίζει στον αναγνώστη του ότι η αυθεντική και πρωταρχική σημασία του όρου του ασκητισμού είναι η “πρακτική εξάσκηση” ή η “πειθαρχία”—κάποιος ακόμα μπορούσε να αναφέρει τη “μάθηση.”

Το παράδειγμα του Σωκράτη όπως θα δούμε στη συνέχεια αφορά—κυρίως μέσα από την οπτική του Πλάτωνα—την παρουσίαση της φιλοσοφίας σαν μία μορφή άσκησης, μία πειθαρχημένη χειραφέτηση του πεπερασμένου της ανθρώπινης ύπαρξης, ένα είδος εικονικού θανάτου. Πρόκειται για την ανάδειξη και ανάπτυξη ενός “φιλοσοφημένου εαυτού”, όχι όμως με την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης, του ανθρωπίνου σώματος ή ακόμα και της ψυχής, αλλά σαν ένα αντικείμενο μετά-φυσικής, έξω από τα όρια του αντιληπτού κόσμου και όχι μέρος αυτού. Ο Σωκράτης λοιπόν αποτελεί θα λέγαμε το πρώτο γνωστό παράδειγμα ενός “φιλοσοφημένου εαυτού,” που μέσα από τη φιλοσοφία-άσκηση έθεσε τον άνθρωπο σαν το σύνορο της υπέρβασης.

Δεν πρόκειται αποκλειστικά για μία κατάλυση της βιολογικής υπόστασης, για μία αποστροφή προς το ανθρώπινο σώμα, για μία επιθυμία ακόμα και επιδίωξη ενός σιωπηλού μαρτυρίου που θα λειτουργήσει σαν εκείνο το μέσο εξιλέωσης για τον ίδιο τον άνθρωπο ή για τους γύρω του, όπως λανθασμένα διαδίδονται τέτοιες αντιλήψεις σήμερα. Αντίθετα, πρόκειται για μία κατάλυση αυτού που εδώ και αιώνες διαιωνίζεται σαν Κανονικός Άνθρωπος,—που δεν είναι ούτε άνθρωπος, αλλά ούτε και μη-άνθρωπος—δηλαδή ένα απροσδιόριστο όν που κινείται και πολύ περισσότερο σκέφτεται βάσει ενός συστηματοποιημένου ορθολογισμού.

Η υπέρβαση του Κανονικού Ανθρώπου δεν βασίζεται στην εμπειρία της προσωπικής ύπαρξης ή του “γνώθι σαυτόν” μέσα από τους ισχυρισμούς και τις αξιώσεις τρίτων. Ζούμε σε έναν κόσμο που περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας υιοθετώντας την εικόνα για τον εαυτό μας μέσα από την αναπαράσταση και την αντίληψη ενός άλλου ατόμου για εμάς, ταυτιζόμαστε με ένα μέρος της συνείδησης ενός άλλου ανθρώπου ή θεού, και γινόμαστε ένα απλό αντικείμενο μέσα σε μία ή πολλές κατηγορίες. Ο Evola σημειώνει ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι εξοικειωμένος πολύ περισσότερο στη συστηματική περιφρόνηση της “υπαρξιακής” άποψης των πραγμάτων, ενώ αντίθετα κέντρο της προσοχής του αποτελεί η προσωπική διάσταση ως “γίγνεσθαι»,” “ζωή,” “κίνηση,” “ανάπτυξη” και ιστορία.” Η χειρότερη πλευρά ίσως αυτής της κατάστασης είναι ότι ο σύγχρονος πολιτισμός έχει δώσει σε αυτή την πραγματικότητα όχι μόνο τη ζωή του, αλλά την έχει ανάγει σε αξία, σε κάτι που υπάρχει αξιωματικά απορρίπτοντας οτιδήποτε διαφορετικό.

Με λίγα λόγια πρόκειται για μία δημιουργία από έξω προς τα μέσα. Στην περίπτωση που δεν ενεργοποιήσουμε την ύπαρξή μας από μέσα προς τα έξω, να αποκτήσουμε βαθιά τον έλεγχο του εαυτού μας, να επιμεληθούμε του εαυτού μας—όπως το παράδειγμα του Σωκράτη ή ενός οποιοδήποτε άλλου ασκητή—τότε δεν καταφέρνουμε τίποτα άλλο παρά να στοιχειώνουμε σε αυτή τη δημιουργία σαν ένα φάντασμα.

buddha-wallpapers-photos-pictures-zen-flowers

Οι δύο ιδέες-κλειδιά στον Βουδισμό για μία ολοκληρωμένη άσκηση είναι η ιδέα της απάρνησης και της αποκήρυξης, οι οποίες όμως έχουν ερμηνευθεί από το Δυτικό πολιτισμό με έναν αρκετά επιφανειακό και εξωτερικό τρόπο. Θεωρούνται σχεδόν συνώνυμα μίας παθητικής συμπεριφοράς προς την πραγματικότητα, ενός αποχωρισμού και διάστασης από πράγματα, καταστάσεις και απολαύσεις που είναι επιθυμητές, σχεδόν ένα είδος μαζοχισμού όπως αναφέρει ο Evola.

Είναι συνήθως εκείνη η οδός που σαν ένα καταφύγιο θα οδηγήσει σε ένα ασφαλές περιβάλλον τους απόκληρους, τους ανέντακτους, τους αταίριαστους τόσο με το περιβάλλον τους όσο και με το σώμα τους, εκείνους που επιλέγουν μία ολοκληρωτικά αρρωστημένη απάρνηση. Αν το μοντέλο αυτό της απάρνησης ειδωθεί κάτω από το πέπλο ενός θρησκευτικού οράματος που βαφτίζεται στην συγκεκριμένη περίπτωση σαν “η αγάπη του θεού” τότε μιλάμε για μία βίαιη απόσπαση από την πραγματικότητα και όλα εκείνα που φυσιολογικά ένας άνθρωπος επιθυμεί. Οι παραπάνω δύο αντιλήψεις για τον Evola δεν είναι τίποτα άλλο παρά μερικές από τις συνέπειες του χαμηλού επιπέδου που διέπει την “Μαύρη Εποχή” που ζούμε, δηλαδή την εποχή της Kali-Yuga.

Ο Evola θεωρούσε πως η ιστορία έχει έναν επαναλαμβανόμενο, κυκλικό χαρακτήρα. Επηρεασμένος από την Ινδουιστική παράδοση σύμφωνα με την οποία υπάρχουν τέσσερεις εποχές (τέσσερα τεταρτημόρια ενός κύκλου) σε ένα συνεχώς επαναλαμβανόμενο κύκλο καταστροφής και δημιουργίας, υποστήριζε ότι η εποχή που ζούμε είναι το τελευταίο κομμάτι αυτού του κύκλου, δηλαδή η εποχή της Kali-Yuga την οποία διέπει παρακμή και διάσπαση. Σύμφωνα με τον Evola, η τελευταία εποχή (yuga) της ιστορίας του κόσμου, δηλαδή η σύγχρονη ιστορία δεν ξεκινάει το 1600, αλλά τον 4ο αι. π.Κ.Ε., όπου εμφανίζεται και η προ-σωκρατική φιλοσοφία κάτι που ο ίδιος θεωρεί πως είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός σε αυτόν τον τελευταίο κύκλο.

Οι πηγές που αναφέρονται στο βίο του Σωκράτη αποκαλύπτουν στοιχεία του ασκητισμού σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής φιλοσοφίας. Συγκεκριμένα περιγράφουν ασκήσεις πειθαρχίας που χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα υψηλή διανοητική και πνευματική συγκέντρωση και από συνεχή έλεγχο τόσο των σωματικών όσο και των πνευματικών λειτουργιών. Τα κείμενα του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα μέσω των οποίων έχουμε κυρίως πρόσβαση για την κατανόηση του Σωκρατικού ασκητικού δρόμου αποκαλύπτουν την έννοια της απόσχισης, της απόστασης και του αποχωρισμού, μία συνειδητή επιλογή με την απουσία συναισθηματισμών, εξαναγκασμών, θρησκευτικών οραμάτων και προσδοκιών. Ας δούμε περιληπτικά μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Μία απαγκιστρωμένη ζωή χαρίζει μία εσωτερική ελευθερία που εξωτερικά φαίνεται ότι είναι παθητική και αδρανής, αλλά όλα αυτά όπως είπαμε είναι μέρος μίας πολεμικής του σύγχρονου κόσμου στην παραδοσιακή έννοια του ασκητισμού. Ο Σωκράτης βαδίζοντας στο δικό του πνευματικό δρόμο υπήρξε ένας ενεργός πολίτης όσο και οπλίτης, παρακινούσε και μάλιστα συμβούλευε όσους τον περιτριγύριζαν να μην αμελούν την ψυχή τους με έναν αντίστοιχο τρόπο που και ο Βούδας προέτρεπε τους μαθητές του να “εργάζονται προς τη νίκη.” Παρόλο αυτά, ο ίδιος ήταν προσωπικά όχι μόνο αποστασιοποιημένος από την ενεργή δράση στα κοινά της πόλης, αλλά προέτρεπε και τους συμπολίτες του να απέχουν από την επιδίωξη μίας πολιτικής καριέρας και πολιτικής δραστηριοποίησης που ερχόταν σε αντίθεση με το μονοπάτι της πνευματικής αφύπνισης.

44_MazzoΔεν αδιαφορούσε για τα κοινά της πόλης του, αλλά ήταν απαγκιστρωμένος από αυτά, χωρίς προσκολλήσεις και παροδικές εμμονές. Ο φαινομενικά αποστασιοποιημένος τρόπος ζωής του που δεν συμφωνούσε με το πρότυπο του ενεργού πολίτη στην εποχή του δεν ήρθε σε αντιπαράθεση με όσες φορές κλήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στα κοινά της πόλης. Μετά την ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο και την επιβολή μίας ολιγαρχικής κυβέρνησης στην Αθήνα από τους Σπαρτιάτες, ο Σωκράτης εκλέγεται στη Βουλή των πεντακοσίων. Από αυτή τη θέση εμφάνισε ακλόνητη αποφασιστικότητα ενάντια στη θέληση των τριάντα τυράννων αλλά και του λαού, γιατί παρέμεινε σταθερός σε ό, τι εκείνος θεωρούσε δίκαιο. Επίσης συμμετείχε στη δίκη των δέκα Αθηναίων στρατηγών της ναυμαχίας των Αργινουσών, όντας ο μόνος που εναντιώθηκε στην καταδικαστική απόφαση.

Ο Σωκράτης σύμφωνα με τις πηγές περνούσε αρκετή ώρα διαλογιζόμενος ακόμα και στην Αγορά και σε ορισμένες περιπτώσεις έπεφτε σε τόσο βαθύ εκστατικό διαλογισμό που δεν κινούσε το σώμα του για αρκετή ώρα. Με αυτή την εικόνα φαίνεται να ήταν αρκετά εξοικειωμένοι και οι συμπολίτες του καθώς όπως αναφέρεται στο Συμπόσιο δεν τους φαίνεται καθόλου παράξενο όταν εκείνος έφθασε αργοπορημένος στο σπίτι του Αγάθωνα αφού στο δρόμο του για εκεί είχε σταθεί σε ένα κοντινό σπίτι και διαλογιζόταν.

Η στάση αυτή της εσωτερικής απόσπασης και ουδετερότητας από τον κόσμο ακολουθούσε τον Σωκράτη ακόμα και σε καταστάσεις που ήταν αρκετά δύσκολες και συναισθηματικά επιβαρυμένες. Ο Αλκιβιάδης στο Συμπόσιο διηγείται ότι στην πολιορκία της Ποτίδαιας το 432π.Κ.Ε ο Σωκράτης ήταν ικανός να υπομένει με καρτερικότητα όλες τις αντίξοες συνθήκες και τις κακουχίες μίας εκστρατείας. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκστρατείας λέγεται ότι είχε πέσει σε βαθύ διαλογισμό σε ένα σημείο για μία ολόκληρη μέρα και νύχτα μέχρι που το πρωί o ήλιος τον “ξύπνησε.” Σε όλο αυτό το χρόνο η συνείδησή του ήταν απούσα ή καλύτερα ήταν στραμμένη προς τα μέσα.

Σε ό,τι αφορά τη φυσική απόσπαση ο Σωκράτης φαίνεται ότι είχε τον πλήρη έλεγχο: κατά τη διάρκεια των πολεμικών εκστρατειών περπατούσε χωρίς παπούτσια πάνω στο χιόνι, άντεχε το δριμύ ψύχος φορώντας μόνο ένα απλό ρούχο και ξεπερνούσε όλους τους συμπολεμιστές του στην αντοχή ακόμα και όταν η λήψη τροφής ήταν ανύπαρκτη. Είχε τον ολοκληρωτικό έλεγχο ακόμα και όταν έπινε αφού ποτέ δεν μεθούσε. Και όταν ακόμα πολύ όμορφοι νεαροί Αθηναίοι όπως ο Αλκιβιάδης αποζητούσαν τον έρωτά του, εκείνος δεν ανταποκρινόταν στις προτάσεις τους ακόμα και αν μοιραζόταν το ίδιο κρεβάτι μαζί τους. Δεν τον ενδιέφεραν ούτε τα χρήματα, ούτε η δύναμη και η προσωπική προβολή. Μάλιστα, στην πολιορκία που αναφέραμε παραπάνω ήταν εκείνος που έσωσε τον τραυματισμένο Αλκιβιάδη μεταφέροντάς τον εκτός πεδίου μάχης μαζί με όλα του τα όπλα. Για αυτό του το ανδραγάθημα οι στρατηγοί ήθελαν να το δώσουν βραβείο γενναιότητας, αλλά εκείνος ευγενικά το παραχώρησε στον Αλκιβιάδη.

Όντας Αθηναίος πολίτης, ο Σωκράτης συμμετείχε σε τρεις εκστρατείες της πόλης του κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου στις οποίες αναφέραμε ότι επέδειξε έναν βαθύ και ουσιαστικό ηρωισμό που αναγνωρίστηκε όχι από τους συμπολεμιστές του, αλλά και από τον ίδιο τον εχθρό. Κατ’ αντιστοιχία με τα βουδιστικά κείμενα, οι πηγές παρουσιάζουν για τον Σωκράτη αναλογίες ανάμεσα στην πνευματική άσκηση και τις αρετές ενός πολεμιστή, οι οποίες καταρρίπτουν γενικότερα το μύθο της αποσπασμένης συμπεριφοράς στην πρώτη περίπτωση, αλλά και το μύθο της υποτιθέμενης “ευνουχισμένης Ανατολικής ακινησίας” στην περίπτωση για παράδειγμα των Ιαπώνων πολεμιστών.

Σε μία προσπάθεια της Αθήνας να ελέγξει τη Βοιωτία, το 424π.Κ.Ε. οι Αθηναίοι συγκρούστηκαν με τους Βοιωτούς στο Δήλιο, αλλά αναγκάστηκαν σε άτακτη οπισθοχώρηση. Ο Σωκράτης εφαρμόζοντας τις ιδιότητες ενός ασκητή, ενώ φαινομενικά παρουσιάζεται να μεταφέρεται και να εμπλέκεται στη δράση—μάλιστα στην οπισθοχώρηση αυτή έσωσε και το γνωστό ιστορικό Ξενοφώντα—στην πραγματικότητα επιδεικνύοντας μία καθολική ψυχραιμία και ανωτερότητα γίνεται ίδιος ο μαέστρος της δράσης και για αυτό το λόγο υποχώρησε με ασφάλεια μέσα από τον ίδιο τον εχθρό που δεν τον ακούμπησε καν.

Ο Αλκιβιάδης που αναφέρει χαρακτηριστικά το περιστατικό στο Συμπόσιο επιβεβαιώνει το τεράστιο πνευματικό δυναμικό του δασκάλου του που είναι στενά και άρρηκτα δεμένο με το γεγονός ότι η δράση του δεν προσδιορίζεται από τον εαυτό του σε σχέση με το σώμα του, τα συναισθήματά του, τις αντιλήψεις του. Είναι απαγκιστρωμένος, φαίνεται ότι στέκεται ακίνητος, ενώ προχωράει ελεύθερος. Σε ένα σύγχρονο παράδειγμα για το ιδανικό της αταραξίας και της απόσχισης στο Βουδισμό, αναφέρει ο Evola, ότι “ο ηρωισμός των Ιαπώνων, ο οποίος ανετράφει και εκπαιδεύτηκε για μιάμιση χιλιετία από τη Βουδιστική διδασκαλία, έδειξε αλάνθαστα πως ο Βουδισμός δεν είναι το όπιο το οποίο όλοι αρχικά φανταζόντουσαν.”

Από αυτά τα ενδεικτικά παραδείγματα μπορούμε να δούμε μία αντιστοιχία στην έκταση που γίνεται αντιληπτός και εφαρμόσιμος ο δρόμος της αναχώρησης στον Βουδισμό. Ο Evola τον αντιλαμβάνεται σαν μία τριπλή απόσπαση, μία φυσική, νοητική και μία αμφότερα φυσική και νοητική. Το παράδειγμα του Σωκράτη ίσως να αντιπροσωπεύει για την αρχαιότητα την πιο τέλεια και γνωστή πραγμάτωση της διπλής απόσπασης, της φυσικής και νοητικής. Η αντιστοιχία της φυσικής και νοητικής απόσπαση τους Σωκράτη με τη Βουδιστική παράδοση αφορά τον διαλογισμό του σώματος, τον έλεγχο της αναπνοής, το σταμάτημα της σκέψης περνώντας από την απλή φυσική κυριαρχία στην ψυχική και πνευματική κυριαρχία.

Είτε πρόκειται για μία κυριολεκτική αναχώρηση σαν μία πραγματική εγκατάλειψη εστίας ή σαν μία συμβολική, η “μοναχική ζωή ορθά επιτυγχάνεται από κάθε άποψη, όταν ό,τι είναι στο παρελθόν παραμερίζεται, ό,τι είναι μελλοντικό εγκαταλείπεται και όταν η θέληση και το πάθος στο παρόν βρίσκονται ολοκληρωτικά υπό έλεγχο,” συμπληρώνει ο Evola. Ο ασκητισμός βιώνεται σαν μία ηρωισμός που δεν χρειάζεται πραγματωθεί μέσα από σπουδαίες και βαρυσήμαντες πράξεις.

Ακόμα και η αναρρίχηση ενός βουνού—κάτι αρκετά προσφιλές στον Evola—είναι από μόνη της μίας μορφής πρόκλησης όπου ο άνθρωπος έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει το κουράγιο του, την επιμονή του και τον ηρωισμό του σαν το μοναδικό σκοπό αυτής της πράξης. Είτε πρόκειται για την επιμέλεια της ψυχής όπως στην περίπτωση του Σωκράτη είτε πρόκειται για την άνοδο ενός βουνού η θεμελιώδης προσέγγιση της Βουδιστικής άσκησης είναι εκείνη όπου ο “ορειβάτης απορρίπτει όλες τις “μυθολογίες” και προχωρά με μέσα καθαρής δύναμης, αγνοεί όλες τις ψευδαισθήσεις και απαλλάσσει τον εαυτό του από κάθε υπολειμματική ανθρώπινη αδυναμία, λειτουργώντας μονάχα με καθαρή γνώση.”

Η θεώρηση της πραγματικότητας πρέπει να είναι αδιάφορη, δηλαδή να μην φέρει διακριτικά σημεία ή σημάδια που την χαρακτηρίζουν ουσιαστικά. Στο ίδιο σκεπτικό τα πράγματα δεν είναι απαραίτητα σωστά ή λάθος γεγονός που οδηγεί στην ψυχραιμία και την αταραξία του νου. Ο Evola κάνει λόγο για μία κατάσταση “εσωτερικής ουδετερότητας”: “μην αφήσετε τον δικό σας ατάραχο νου να ενοχληθεί από τον πόνο, ούτε να απορρίψετε μία απλή ευχαρίστηση, αλλά να εμμείνετε σε αυτή δίχως προσκόλληση.

Ο πόθος είναι επιβλαβής και η αποστροφή είναι επιβλαβής: και υπάρχει ένας μέσος δρόμος με τον οποίο αποφεύγεται ο πόθος και με τον οποίο αποφεύγεται η αποστροφή: ένας δρόμος που δίνει θέα και όραμα, που οδηγεί στην ηρεμία, που συμβάλλει στην καθαρή όραση.” Με τον ίδιο τρόπο τις ενέργειες κάποιου που βρίσκεται στο μονοπάτι της αφύπνισης χρειάζεται να τις χαρακτηρίζει η ισορροπία: τα σχοινιά δεν θα πρέπει να είναι ούτε πολύ τεντωμένα, αλλά ούτε και πολύ χαλαρά. Το στοιχείο αυτό φαίνεται να το διατηρεί σε υψηλό βαθμό και ο Σωκράτης ακόμα και όταν βρίσκεται μπροστά στο θάνατό του τον οποίο όπως περιγράφεται στον “Φαίδωνα” δεν φοβάται καθόλου.

Το πιο γνωστό χαρακτηριστικό της πνευματικότητας του Σωκράτη δεν είναι κάτι άλλο από αυτό που εκείνος ονόμαζε δαιμόνιο. Στην Απολογία αναφέρει ότι πρόκειται για μία “θεία-πνευματική φωνή” που άκουγε πάντα μέσα του από μικρή ακόμα ηλικία. Ο Σωκράτης ακολουθούσε αυτή την εσωτερική φωνή με την οποία βρισκόταν σε συνεχή διάλογο υποστηρίζοντας μάλιστα στη δίκη του ότι και η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν κάτι καλό εφόσον το δαιμόνιό του δεν είχε κάποια αντίρρηση σε αυτό.

Πολλοί μελετητές ωστόσο δεν μπορούν εύκολα να δεχθούν το γεγονός ότι ο Σωκράτης έδινε έμφαση στη λογική και στη κριτική σκέψη και την ίδια στιγμή ακολουθούσε αυτό που όπως υποστήριζε ο ίδιος του έλεγε το δαιμόνιό του. Είναι δύσκολο για αυτούς να δεχθούν ότι η έμφαση στη λογική και κριτική σκέψη είναι βαθύτατα συνδεδεμένη με την πνευματικότητα και όχι με την άκριτη και στείρα αμφισβήτηση. Πρόκειται για μία άλλη διαστρεβλωμένη εικόνα του Σωκράτη σαν φιλοσόφου που πολλοί σύγχρονοι δάσκαλοι προάγουν και προτρέπουν τους νέους να υιοθετήσουν· την ελευθερία να αμφισβητούν ελεύθερα, αλλά παθητικά.

Στην Απολογία αναφέρει ότι κάποτε ένας φίλος του πήγε στο μαντείο των Δελφών για να ρωτήσει αν υπήρχε κάποιος περισσότερο σοφός από το Σωκράτη. Η απάντηση ήταν αρνητική. Ο Σωκράτης δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό καθώς γνώριζε ότι δεν ήξερε τίποτα. Αντί να αποδεχθεί τα λόγια του μαντείου και να προσπαθήσει να ερμηνεύσει το περιεχόμενό τους, ο Σωκράτης αντίθετα διαλέγει την οδό της προσωπικής αναζήτησης και άσκησης για να αναζητήσει την αλήθεια.

Η άποψη του μαντείου πρέπει να δοκιμαστεί και να επιβεβαιωθεί μετά από προσωπική έρευνα που ξεκινά από το δικό του εσωτερικό μονοπάτι. Μετά από αρκετή σκέψη και ρωτώντας τους συμπολίτες του κατέληξε ότι όντως δεν υπήρχε κανείς πιο σοφός από τον ίδιο γιατί ενώ εκείνος αναγνώριζε το γεγονός ότι δεν ξέρει τίποτα, οι συμπολίτες του δεν ήξεραν τίποτα, αλλά εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι ήξεραν. Έτσι λοιπόν ήταν ο πιο σοφός γιατί ήταν και ο πιο ταπεινός. Η ανθρώπινη σοφία είχε ελάχιστη έως καθόλου αξία. Θεωρούσε ότι υπήρχε μεγάλη απόσταση μεταξύ θεών και ανθρώπων και υποστήριζε ότι “ο πιο σοφός άνθρωπος είναι για το θείο ό,τι είναι και ένας πίθηκος για τον άνθρωπο.”

Ο Σωκράτης δεν υιοθέτησε την σύγχρονη και μη-παραδοσιακή πνευματικότητα και άσκηση που δίνει έμφαση στην υποτιθέμενη ένωση του ανθρώπου με το θείο. Η συγκεκριμένη λανθασμένη συμπεριφορά ενισχύθηκε από την μονοδιάστατη προσέγγιση του κάθε μορφής ασκητισμού όχι μόνο από τον Χριστιανισμό, αλλά και από διαφορετικά συστήματα πίστης ή ομάδες που προωθούν την ιδέα μίας ή περισσοτέρων δυνάμεων (θεών;) που ενσκήπτουν με συμπόνια πάνω από την ανθρωπότητα ώστε να την οδηγήσουν στην πνευματική της λύτρωση τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα, ο στόχος της διδασκαλίας του Σωκράτη ήταν ακριβώς το αντίθετο.

Αυτό λοιπόν που εφαρμόζει ο Σωκράτης δεν είναι τίποτα άλλο από μία στοχαστική διαδικασία μία άσκηση στην προσπάθειά του να βρει την αλήθεια απελευθερωμένος από κάθε μορφής σύστημα. Η αλήθεια είναι αυτή που είναι και για αυτό χρησιμοποιούσε τα μέσα που είχε διαθέσιμα για να την ανακαλύψει, τόσο στον εαυτό του, όσο και στους συμπολίτες του. Μία από τις περίφημες τεχνικές ή ασκήσεις που χρησιμοποιούσε στη διδασκαλία του ήταν η λεγόμενη μαιευτική μέθοδος όπου με συνεχείς ερωτο-απαντήσεις προσπαθούσε να εκμαιεύσει την αλήθεια από τους συνομιλητές του. Αυτό που έκανε δεν ήταν τίποτα άλλο από το υποδύεται τον ρόλο της προσωπικής συνείδησης του συνομιλητή του κάνοντας διάλογο με αυτόν κάτι που είναι αρκετά ουσιαστικό για το μονοπάτι της αφύπνισης.

Ο Evola αναπτύσσει αυτό το σημείο λέγοντας ότι “ουσιαστικό, μάλλον, είναι να φέρεις έναν άνθρωπο σε αντιπαράθεση με μία αμείλικτη ανάλυση του ίδιου του του εαυτού, της εξαρτημένης φύσης της συνήθους ύπαρξης σε αυτό τον κόσμο ή κάθε άλλο κόσμο και να τον ρωτήσεις: “Μπορείς να πεις: Είμαι αυτός; Μπορείς πραγματικά να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου με αυτό που επιθυμείς;” Αυτή είναι η στιγμή της θεμελιώδους δοκιμασίας, αυτή είναι η λυδία λίθος για να διακρίνει κανείς τα “ευγενή όντα” από τα μεσαία όντα. Ο Evola συμπεραίνει ότι τα ευγενή όντα δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτή την εξαρτημένη φύση της συνήθους ύπαρξης και αυτό δείχνει καθαρά μία άλλη σημασία της Άρειας όπως ονομάζει απαρνήσεως, που βασίζεται σε “γνώση” και συνοδεύεται από μία χειρονομία περιφρόνησης και μία αίσθηση υπερβατικής αξιοπρέπειας.

“Ένας τέτοιος, άνθρωπος, λοιπόν,”συνεχίζει ο συγγραφέας της “Διδασκαλίας της Αφυπνίσεως,” δεν απορρίπτει τη ζωή-τη ζωή η οποία είναι συνυφασμένη με τον θάνατο—για “αυτοτιμωρία”, “ταπείνωση” και νέκρωση,” βιάζονται και μαστιγώνοντας με τον τρόπο αυτό την ίδια του την ύπαρξη, αλλά αντίθετα επειδή είναι πολύ μικρή για αυτόν, όταν θυμάται τον εαυτό του, την αισθάνεται ως ανεπαρκή προς την πραγματική του φύση. Σε μια τέτοια στιγμή είναι φυσικό κάποιος να απαρνηθεί, να αποκοπεί, να σταματήσει να παίρνει μέρος στο παιχνίδι αυτό.

Το μοναδικό συναίσθημα που δύναται να υπάρξει τότε είναι αυτό της περιφρόνησης, τότε που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι έχει εξαπατηθεί και τελικά ανακαλύπτει τον δημιουργό και πρωτεργάτη της απάτης: είναι σαν τον τυφλό άνθρωπο, που ενώ ψάχνει έναν άσπρο καθαρό μανδύα, αποδέχεται έναν ελεεινό ξεβαμμένο ο οποίος του δίνεται και όπου όταν τα μάτια του είναι ανοικτά, γεμάτος φρίκη στρέφεται ενάντια σ’ αυτόν που τον έκανε να τον φορέσει και αισχροκέρδησε εις βάρος του […]

Στο μονοπάτι της αφυπνίσεως, το σημείο της αναχώρησης είναι θετικό: δεν είναι το βίαιο λύγισμα του ανθρωπίνου όντος που μονάχα συνειδητοποίησε ότι είναι άνθρωπος βοηθούμενος και υποκινούμενος από θρησκευτικά είδωλα κι αποκαλυπτικά, μεσσιανικά ή υπεργήινα ουράνια οράματα.”

Ο Σωκράτης μέσα από το έργο του Πλάτωνα παρουσιάζει σαν γενεσιουργό αιτία της κρίσης της εποχής του την απουσία επιμέλειας-φροντίδας του ατόμου σαν μία πολιτική και ηθική οντότητα. Αυτή η αδιαφορία ενισχύθηκε αρκετά από τους πολιτικούς χειρισμούς και τον αποπροσανατολισμό που βίωσε η Αθήνα την εποχή της δημοκρατίας. Το μονοπάτι της άσκησης του Σωκράτη και η προβολή των ασκητικών αξιών όπως περιγράφθηκαν παραπάνω ήταν απάντηση στο πρόβλημα αυτό ενσωματώνοντας αυτές σε μία φιλοσοφική πρακτική που σκοπό είχε το συνεχή εσωτερικό διάλογο του πολίτη με τον εαυτό του. Ήταν ένα είδος θα λέγαμε ασκητικής παρρησίας με σκοπό την αναζήτηση της αλήθειας με ένα αρκετά πραγματιστικό περιεχόμενο εφόσον επιδίωκε την αριστεία όχι μόνο κατά τη δράση αλλά και πέρα από αυτή.

Στα πλαίσια της Βουδιστικής διδασκαλίας και ο Evola αναγνωρίζει ότι υπάρχει μία κοινή παράδοση στις αξίες του ασκητισμού που αποτελούν έως κάποιο βαθμό μία σχολή θελήσεως είτε αυτή εμφανίζεται σαν απόσπαση πέρα από τη δράση είτε ως απόσπαση κατά τη δράση και για τη δράση. Ο Evola καλεί κατά κάποιο τρόπο τον σύγχρονο άνθρωπο να ξαναθυμηθεί και να παράγει εκείνη την ύψιστη κληρονομιά του όπου “ο Ολύμπιος τρόπος θέασης της ζωής στον οποίο κάθε αληθινή ασκητική αξία είναι στενά και άρρηκτα δεμένη, είναι από τη μεριά του ο ανώτερος, ο ύψιστος, ο πλέον αρχέγονος και ο πλέον Αριος τρόπος θέασης της ζωής σε ολόκληρη τη Δύση.”

Συνοψίζοντας τις σκέψεις μας εδώ θα ήταν προσωπική παράβλεψη να μην αναφέρω κάποιες ενδιαφέρουσες αντιστοιχίες στον φιλόσοφο-ασκητή Σωκράτη και στο φιλόσοφο-ασκητή Evola. Η στάση του Evola απέναντι στην πολιτική ζωή θυμίζει αρκετά εκείνη του Σωκράτη καθώς και ο ίδιος πρέσβευε την απόσπαση από αυτήν περιγράφοντάς την με τη λέξη “απολιτεία” έναν όρο που δανείστηκε από τους Στωικούς. Τόσο στο έργο του “Άνθρωποι Ανάμεσα στα Ερείπια [Gli Uomini e le Rovine] όσο και στο “Ιππεύοντας Τη Τίγρη” [Cavalcare la Tigre], ο Evola περιγράφει την έννοια της απολιτείας ή της απολιτικής στάσης σαν την απαραίτητη προϋπόθεση για όσους θελήσουν να “συμβαδίσουν” στην εποχή της Kali-Yuga, χωρίς όμως απολιτεία να συγχέεται με απάθεια ή απουσία οποιασδήποτε δραστηριότητας.

Απηχώντας τη στάση του Σωκράτη, η σύγχρονη απολιτεία δεν αφορά τόσο συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς, όσο τις επιπτώσεις που έχει μία τέτοια ανάμειξη για τον καθένα όταν επιλέγει το μονοπάτι της Αφύπνισης. Αν και είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα από μόνο του θα ήταν παράληψη να μην παραθέσουμε λίγες από τις σκέψεις του Evola στο πώς εκλαμβάνεται την έννοια της απολιτείας στο σύγχρονο κόσμο.

Από το “Ιππεύοντας τη Τίγρη”: “Ο πραγματικά αποστασιοποιημένος άνθρωπος δεν είναι ούτε ένας επαγγελματίας και πολεμοχαρής παρείσακτος, ούτε αντιρρησίας συνείδησης, ούτε αναρχικός. Από τη στιγμή που υπάρχει το δεδομένο ότι η ζωή και οι δραστηριότητες μέσα σε αυτήν δεν περιορίζουν την ύπαρξή του, θα μπορούσε να παρουσιάσει τις αρετές ενός πολεμιστή ο οποίος, για να δράσει και να επιτύχει ένα σκοπό δεν επιζητά εκ των προτέρων μία υπερβατική αιτιολόγηση και μία οιονεί θεολογική διαβεβαίωση για χάρη του σκοπού του. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα μιλούσαμε για μία εθελοντική υποχρέωση ου αφορά “το άτομο,” και όχι το είναι το οποίο—αν και έχει συμμετοχή—παρόλο αυτά παραμένει απομονωμένο. “

“Απολιτεία” είναι η εσωτερική απόσταση, απρόσβλητη από την κοινωνία και τις “αξίες” της· δεν δέχεται να δεσμεύεται από τίποτα πνευματικό ή ηθικό. Από τη στιγμή που αυτό έχει σταθεροποιηθεί, οι δραστηριότητες εκείνες που για άλλους θα προϋπέθεταν τέτοια όρια, θα μπορούσαν να ασκηθούν μέσα σε ένα διαφορετικό πνεύμα.» Απολιτεία, η αποστασιοποίηση δεν συνεπάγεται αναγκαστικά συγκεκριμένες επιτπώσεις στον τομέα την αληθινής και απλής δραστηριότητας.” [μτφρ. δική μου από την αγγλική μετάφραση του βιβλίου].

Οι ασκητικές αξίες τόσο στο βίο του Σωκράτη και στο Βουδισμό παρουσιάζουν τον άνθρωπο σαν έναν πολεμιστή που συγκεντρώνεται και εξασκείται συνεχώς με τα μέσα που έχει διαθέσιμα και όχι αυτά που θα μπορούσε να έχει. Έτσι και η αλήθεια είναι αυτή που είναι και όχι αυτή που θα έπρεπε να είναι ή θα μπορούσε να είναι. Ο πολεμιστής-ασκητής χρησιμοποιεί τα όπλα που έχει διαθέσιμα. Τόσο απλά.

Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την αληθινή δράση, η οποία τον κάνει να φαίνεται στον έξω κόσμο, όχι σαν κάποιο που δρα παθητικά, αλλά αντίθετα σαν εκείνο που δρα ενεργητικά. Νομίζω ότι τη Βουδιστική ρήση “εκείνος που προχωράει στέκεται ακίνητος—εκείνος, ο οποίος στέκεται ακίνητος προχωράει” περιγράφει με αρκετή ακρίβεια το παρακάτω απόσπασμα από Συμπόσιο, την ώρα που ο Σωκράτης παρόλο που οπισθοχωρεί στο πεδίο της μάχης στο Δήλιο δραστηριοποιείται, δεν δρα, αλλά αντίθετα εμπνέει την κίνηση και διευθύνει τη δράση.

«περπατούσε […] ρίχνοντας λοξές ματιές, παρατηρώντας ακτινωτά με ηρεμία και τους συμμάχους και τους εχθρούς, παρέχοντας πειστικά εχέγγυα στον καθένα, ακόμη και από πολύ μεγάλη απόσταση, πως, όποιος επιτεθεί στον άντρα αυτό, θα αντιμετωπιστεί με ισχυρή και σθεναρή άμυνα. Γι’ αυτό και αποχώρησε με ασφάλεια, τόσο ο ίδιος, όσο κι ο φίλος του. Γιατί,κατά κανόνα, δεν επιτίθενται καθόλου εναντίον εκείνων που τέτοια στάση κρατούν στον πόλεμο, παρά καταδιώκουν εκείνους που το βάζουν στα πόδια έχοντας στρέψει ολοσχερώς τα νώτα τους και δεν κοιτάζουν πίσω.» (Συμπόσιο, 221b).

Βιβλιογραφία:

Julius Evola, Η Διδασκαλία της Αφυπνίσεως [μετάφραση στα Ελληνικά από Κ. N. Μαλεβίτη (2010)] ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΕΔΩ

Julius Evola, Ride the Tiger: A Survival Manual for the Aristocrats of the Soul [μετάφραση στα Αγγλικά από J. Godwin και C. Fontana (2003)]

G.L. Bruns, On Ceasing to be Human (2010)

Edward McGushin, Foucault’s Askesis: An Introduction to the Philosophical Life (2007)

Guido Stucco, “The Legacy of a European Traditionalist. Julius Evola in Perspective,” The Occidental Quarterly 2.3 (2002) 21-44.

http://www.terrapapers.com/?p=5641

Πυξίδες τρελαίνονται, πλοία εξαφανίζονται, ρουφήχτρες αιφνιδιάζουν!
Δέος προκαλούν τα μυστήρια των ωκεανών σε όλους τους ανθρώπους, ναυτικούς και μη. Ασκείται μια ανεξήγητη σαγήνη, εξάπτοντας πάντα με την ίδια δυναμική την περιέργεια θαλασσοπόρων, δυτών αλλά και ταξιδιωτών.

Πάντα οι άνθρωποι ήθελαν να εξερευνήσουν τα ανεξήγητα φαινόμενα προσπαθώντας να «δαμάσουν» την περιέργειά τους. Οι βυθοί των απέραντων ωκεανών κέρδισαν μία ξεχωριστή θέση ακόμα και στην παγκόσμια λογοτεχνία με πρωτοπόρο τον Γάλλο μυθιστορηματογράφο Ιούλιο Βερν.

Το Τρίγωνο των Βερμούδων και ο Ιπτάμενος Ολλανδός

Ο μύθος-πρωταγωνιστής των ωκεανών που ακόμη και σήμερα προκαλεί φόβο και τρόμο στους ανθρώπους ανά τον κόσμο. Είναι στοιχειωμένο από τον «Ιπτάμενο Ολλανδό» καθώς ο βυθός του Τριγώνου των Βερμούδων εξαφανίζει πλοία και πληρώματα, χωρίς να μένουν πίσω ίχνη.

Το μυθικό τρίγωνο εκτείνεται από το Αρχιπέλαγος των Βερμούδων προς τη Φλόριντα και το Πουέρτο Ρίκο. Η πρώτη εξαφάνιση στο θρυλικό βυθό της περιοχής έγινε το 1918 όταν ένα αμερικανικό πλοίο εφοδιασμού χάθηκε δίχως να αφήσει πίσω ίχνη. Από τότε έχουν εξαφανιστεί περίπου 140 πλοία και αεροπλάνα μαζί με τα πληρώματα και τους επιβαίνοντες.

Μια από τις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι ναυτικοί για να ξορκίσουν τον «Ιπτάμενο Ολλανδό» είναι η τοποθέτηση πετάλων από τα άλογα στα κατάρτια. Αρκετά διαδεδομένη είναι και η πεποίθηση ότι η Ατλαντίδα βρίσκεται στο βυθό του τριγώνου.

Με βάση τις επιστημονικές εκδοχές το φαινόμενο δεν οφείλεται στον «Ιπτάμενο Ολλανδό» αλλά ή στο ρεύμα του κόλπου και σε άλλα υποθαλάσσια ρεύματα ικανά να παρασύρουν συντρίμμια σε μεγάλη απόσταση ή στο άφθονο μεθάνιο που βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα και στο βυθό.

Κανείς δεν γνωρίζει γιατί το Τρίγωνο των Βερμούδων σταμάτησε να καταβροχθίζει πλοία τη δεκαετία του ’80.
Δεξιόστροφα και ζεστά τα κύματα στη Θάλασσα των Σαργασσών

Η θαλάσσια περιοχή που έγινε γνωστή και ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο από τα μυθιστορήματα του Ιούλιου Βερν δεν απέχει πολύ από το Τρίγωνο των Βερμούδων. «Η τεράστια θαλάσσια πισίνα», σύμφωνα με τη «Δημοκρατία», «δίχως ακτές, με ζεστά νερά και κυρίως με τους δικούς της νόμους, βρίσκεται στα ανοιχτά του Ατλαντικού Ωκεανού».
Εκεί ο ήλιος ανατέλλει την ίδια ώρα στη Δύση και την Ανατολή, ενώ τα κύματα κινούνται δεξιόστροφα.
Η ιδιαιτερότητα της περιοχής είναι το βαθύ μπλε και η εξαιρετική καθαρότητα του νερού με μια υποθαλάσσια ορατότητα που ξεπερνά τα 200 πόδια βάθος.

Έγινε γνωστή από τις ληστείες σκαφών και τα ακυβέρνητα καράβια μετά τη μυστηριώδη εξαφάνιση των πληρωμάτων. Όσο για τα περίφημα ζεστά νερά της θάλασσας της Σαργκάσο εξηγούνται επιστημονικά ως εξής: Σε μια παγωμένη περιοχή, τα ήμερα θερμά νερά δημιουργούνται από τα ρεύματα.

Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας

Γνωστό για τα «φονικά κύματα» και τα μεγάλα ναυάγια, το Ακρωτήρι αποκαλείται και «Ακρωτήρι των Καταιγίδων». Με τα κύματα συχνά να ξεπερνούν τα 30 μέτρα ύψος έχουν καταστρέψει πολλά πλοία στο παρελθόν.
Εικάζεται πως στο βυθό του ακρωτηρίου «φιλοξενούνται» πολλά ναυάγια καθώς τα «μοναχικά κύματα» όπως τα έχουν βαφτίσει οι επιστήμονες δημιουργούν θαλάσσιες κοιλότητες που έχουν τόσο βάθος όσο και ύψος.
UFO και στροβιλισμοί φωτεινών ακτίνων στις δυτικές Ινδίες

Η θαλάσσια περιοχή στο Δυτικό μέρος του Ινδικού Ωκεανού και του Περσικού Κόλπου είναι φημισμένη για τους γιγάντιους φωτεινούς κύκλους-ρουφήχτρες πάνω στην επιφάνεια του νερού. Σύμφωνα με τον Γερμανό ωκεανολόγο Κουρτ Κάλε οι φωτεινοί κύκλοι οφείλονται σε υποθαλάσσιους σεισμούς, των οποίων το αποτέλεσμα είναι το φωτοβόλο πλαγκτόν. Βέβαια, οι επιστήμονες ακόμα και σήμερα αδυνατούν να αποδείξουν πως οι φωτεινές ακτίνες πετάγονται μέσα στον κύκλο, με αποτέλεσμα η επικρατέστερη θεωρία να είναι εκείνη των UFO.
Η παλιρροϊκή δίνη του Maelstrom της Νορβηγίας

Η ρουφήχτρα του Maelstrom βρίσκεται στις δυτικές ακτές της Νορβηγίας όπου σχηματίζεται το πιο ισχυρό παλιρροϊκό φαινόμενο στον κόσμο. Η παλιρροϊκή δίνη που υπολογίζεται πως έχει δέκα φορές περισσότερη δύναμη από ένα κύμα, καταφτάνει κάθε έξι ώρες στα ανοιχτά των νήσων Λοφούτεν παρασύροντας δεκάδες ναυτικούς.
Ανεξήγητοι είναι οι λόγοι για τους οποίους η ρουφήχτρα αλλάζει κατεύθυνση κάθε τρεις με τέσσερις μήνες.
Τα νερά του Διαβόλου

Η θάλασσα του Διαβόλου ή αλλιώς το Τρίγωνο του Δράκου βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό κοντά στο χωριό Μιγιάκι. Είναι μία σεισμογενής ζώνη που είναι ενεργή ακόμα και σήμερα και έχει συχνούς κυκλώνες. Με το θαλάσσιο στρώμα να μετακινείται συνεχώς νησιά εμφανίζονται και εξαφανίζονται διαρκώς. Στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία αποδίδουν τις εξαφανίσεις ανθρώπων και πλοίων, ενώ σύμφωνα με θρύλους ο Δράκος στοιχειώνει τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου εδώ και αιώνες. Οι ναυτικοί αποφεύγουν την περιοχή συστηματικά, έπειτα από τη μυστηριώδη εξαφάνιση εννέα πλοίων το 1950. Περίεργο είναι το γεγονός πως την αποφεύγουν και τα θαλάσσια πτηνά, τα δελφίνια και οι φάλαινες.

newsbeast.gr

Η κόρη ενός αγρότη είχε πάει ν΄ αρμέξει τις αγελάδες και επιστρέφοντας κουβαλούσε, στο κεφάλι της, έναν κουβά γάλα. Περπατώντας άρχισε να ονειρεύεται κάτι τέτοιο:

«Από το γάλα που έχω στον κουβά θα βγάλω κρέμα, την οποία θα κάνω βούτυρο και θα το πουλήσω στην αγορά. Με τα χρήματα θα αγοράσω μερικά αυγά, κι εκείνα, όταν εκκολαφθούν, θα γίνουν κοτόπουλα, και σιγά σιγά θα αποκτήσω ένα αρκετά μεγάλο κοτέτσι. Έπειτα, θα πουλήσω μερικά κοτόπουλα και με τα χρήματα που θα πάρω θ΄ αγοράσω ένα καινούριο φόρεμα που θα το φοράω όταν πηγαίνω στο πανηγύρι, και θα το θαυμάζουν όλα τ΄ αγόρια, και θα μ΄ ερωτεύονται, όμως εγώ θα τινάζω το κεφάλι μου και δεν θα τους δίνω σημασία».

Εκείνη τη στιγμή, έχοντας ξεχάσει εντελώς τον κουβά, έκανε τα λόγια της πράξη! Τινάζοντας το κεφάλι της, έπεσε ο κουβάς, χύθηκε όλο το γάλα κι όλα τα όμορφα όνειρα εξαφανίστηκαν μέσα σε μια στιγμή!

Ηθικόν δίδαγμα
Μην μετράς τα κοτόπουλά σου πριν εκκολαφθούν.

Απόδοση: Α.Μ. (Βρέθηκε μόνο στην αγγλική)
Πηγή: D. L. Ashliman
Δημοσιεύτηκε από: Γεφυριστές

Το τελευταίο διάστημα ακούμε διαρκώς ότι η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα παραπαίμπει στη περίφημη “Δημοκρατία της Βαιμάρης”.

Τι συνέβη στη Γερμανία σ’ εκείνη την χρονική περίοδο, αμέσως μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η λήξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου  βρίσκει την Αυτοκρατορική Γερμανία με το μέρος των ηττημένων.  Τη θέση της μοναρχίας παίρνει το Δημοκρατικό πολίτευμα. Την πορεία αυτού, από τη γέννησή έως την πτώση του, περιγράφει ο Γερμανός Πανεπιστημιακός Χάινριχ Βίνκλελ στο βιβλίο του με τίτλο “Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης-Η ανάπηρη Δημοκρατία” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις.

Το πολίτευμα αυτό προκύπτει ως αποτέλεσμα των σοσιαλδημοκρατών, των κεντρώων και των φιλελεύθερων, αναφέρει ο συγγραφέας. Στη συνέχεια όμως δέχεται επίθεση από ακραίες δυνάμεις των ναζιστών, των εθνικιστών αλλά και των κομμουνιστών. Παράλληλα αναλαμβάνει να διαχειριστεί την οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει στη Γερμανία, η οποία τελεί υπό ένα καθεστώς ταπεινωτικού ελέγχου από τους νικητές του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Γερμανία, σε αυτή την χρονική περίοδο, μετρά απώλειες εκατομμυρίων ανθρώπων. Το γεγονός αυτό οφείλεται στα νέα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Α΄Παγκόσμιο (φλογοβόλα, δηλητηριώδη αέρια, τορπίλες από υποβρύχια, βομβαρδιστικά αεροπλάνα) . Ακολουθεί η υπογραφή της ανακωχής του πολέμου με τη Γερμανία να πορεύεται σε ένα νέο ιστορικό μονοπάτι.

Στα ανατολικά της χώρας, στη γραφική πόλη της Βαϊμάρης ο λαός συνέρχεται σε εθνοσυνέλευση προκειμένου να δημιουργήσει ένα νέο Σύνταγμα.

Ασυγκράτητοι οι εξεγερμένοι πολίτες και στρατιώτες εκφράζουν έντονα τον ενθουσιασμό τους. Στο συνέδριο συμμετέχουν εργατικά και στρατιωτικά συμβούλια. Απαιτούν την άμεση κοινωνικοποίηση όλων των κλάδων της βιομηχανίας, την ανάληψη της διοίκησης του στρατού από το κεντρικό σοβιέτ, την εκλογή των ανωτέρων από τους στρατιώτες, την αποστρατεία μονίμων στρατιωτικών, τη συγκρότηση πολιτοφυλακής. Επιπλέον αποφασίζουν να καταργήσουν όλους του διακριτούς βαθμούς. Η πράξη αυτή έχει συμβολικό χαρακτήρα κατά του μιλιταρισμού. Ταυτόχρονα «σβήνει» την αντίληψη περί «τυφλής υπακοής».

Βασιζόμενες στις διατάξεις του νέου Συντάγματος οι μετριοπαθείς δυνάμεις της εποχής (σοσιαλδημοκράτες, κεντρώοι και φιλελεύθεροι) επιχειρούν να αποδυναμώσουν το αυταρχικό κράτος. Η καθιέρωση του εκλεγμένου από το λαό Προέδρου λειτουργεί ως αντίπαλο δέος  απέναντι στο Ράιχστανγκ. Με αυτό τον τρόπο αποτρέπεται ο κίνδυνος ενός κοινοβουλευτικού απολυταρχισμού.

Κατοχυρώνεται το δικαίωμα στη γενική εκπαίδευση, το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, όχι όμως το δικαίωμα της απεργίας.

«Το Σύνταγμα χάρισε στους Γερμανούς περισσότερη πολιτική ελευθερία, αλλά, σε περίπτωση που οι καιροί άλλαζαν προς το χειρότερο, δεν θα ήταν σε θέση να τους τη διασφαλίσει», σημειώνει ο συγγραφέας του βιβλίου. Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν να αποτυπώσουν το νέο Σύνταγμα δεν συμπεριλαμβάνουν σε αυτό διατάξεις – φραγμούς στην κατάλυσή του, υπό το φόβο ότι αυτές ισοδυναμούν με επιστροφή στο προηγούμενο αυταρχικό καθεστώς.

Στις σελίδες που ακολουθούν από εδώ και πέρα, ο Βίνκελ αφηγείται πώς ο  Αδόλφος Χίτλερ με επίμονη προπαγάνδα, τρόμο, μύθο, βία και αίμα, καταφέρνει να κερδίσει τόσο τη μεσαία όσο και τη μεγαλοαστική τάξη.

Η σημαία της αποδέσμευσης από τη συμφωνία των Βερσαλλιών, η οποία προβλέπει  εδαφικές παραχωρήσεις στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στην Πολωνία, διοίκηση εδαφών από τους νικητές, αποστρατικοποίηση περιοχών, κατάργηση της  υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, μείωση των επαγγελματιών στρατιωτών, απαγόρευση οπλικών συστημάτων, είναι σηκωμένη ψηλά.

Ο  Χάινριχ Βίνκελ συμπεραίνει ότι η ταπείνωση ενός έθνους έδωσε τότε φτερά στους εθνικοσοσιαλιστές. Αναφορικά με την ευγένεια της δημοκρατίας προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να φθάνει σε τέτοιο σημείο που να αφήνει ανοιχτή την πόρτα στους ίδιους τους δολοφόνους της.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Είναι απόγευµα της 9ης Νοεµβρίου 1918. Στο Ράιχσταγκ του Βερολίνου συνεδριάζειη ηγεσία των σοσιαλδηµακρατών, του µεγαλύτερου τότε κόµµατος της Γερµανίας υπό τον Φρίντριχ Εµπερτ (σαγµατοποιό) και τον Φίλιπ Σάιντεµαν. Είναι βέβαιο πως δεν ξέρουν τι να κάνουν. Η Γερµανία βγήκε ηττηµένη από τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο, ο πρίγκιπας Μαξ της Βάδης, καγκελάριος, έχει παραιτηθεί, ο Κάιζερ έχει εκθρονιστεί και η χώρα κινδυνεύει να βυθιστεί στο χάος.

Λίγα τετράγωνα παρακάτω, κοντά στην Unter den Linden, οι Σπαρτακιστές, µε επικεφαλής τη Ρόζα Λούξενµπουργκ και τον Καρλ Λίµπκνεχτ, ετοιµάζονται να κηρύξουν τη γερµανική σοβιετική δηµοκρατία. Ξαφνικά ο Σάιντεµαν συλλαµβάνει την «ιδέα»: χωρίς να συµβουλευτεί κανέναν πηγαίνει σε ένα παράθυρο, το οποίο βλέπει στην Koenigsplatz και από εκεί, µπροστά στους χιλιάδες συγκεντρωµένους στην πλατεία, ανακηρύσσει την ίδρυση της ∆ηµοκρατίας που γνωρίζουµε µε την ονοµασία ∆ηµοκρατία της Βαϊµάρης, αφού στο θέατρο της Βαϊµάρης στις 31 Ιουλίου της επόµενης χρονιάς ψηφίστηκε µε µεγάλη πλειοψηφία από την εθνοσυνέλευση το σύνταγµά της.

Αν λοιπόν η δηµοκρατία αυτή ανακηρύχθηκε «κατά σύµπτωση», όπως γράφει ο Γουίλιαµ Σίρερ στο κλασικό πλέον έργο του Η άνοδος και η πτώση του Γ’ Ράιχ, ήταν επόµενο να περάσει από µεγάλες περιπέτειες. Να είναι δηλαδή «ανάπηρη», όπως τη χαρακτηρίζει ο γνωστός ιστορικός Χάινριχ Α. Βίνκλερ στο magnum opus του Der lange Weg nach Westen (Ο µακρύς δρόµος προς τη ∆ύση).

Από αυτό το δίτοµο έργο του Βίνκλερ, το οποίο αποτελείται από 1.200 σελίδες, έχουµε τώρα στα ελληνικά το έβδοµο (και σηµαντικότερο για εµάς) κεφάλαιό του σε αυτόνοµο βιβλίο. Παρουσιάζει την πλήρη εικόνα µιας εποχής που ξεκινά µε τη λήξη του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου και καταλήγει στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

Επιπλέον, µας προσφέρει τη δυνατότητα να δούµε τις ανησυχητικές οµοιότητες εκείνης της εποχής µε τα όσα συµβαίνουν σήµερα τόσο στη δική µας χώρα όσο και στην Ευρώπη συνολικά, µε µια αφήγηση «νηφάλια» µεν, όπως γράφει ο εκδότης στο οπισθόφυλλο, αλλά και ελκυστική ταυτοχρόνως. Οχι τόσο για να διαπιστώσουµε το αυτονόητο, ότι δηλαδή συχνά οι χειρότερες στιγµές µιας εποχής επαναλαµβάνονται στην επόµενη, αλλά για να συµπεράνουµε ότι ελάχιστοι, ως φαίνεται, σε περιόδους έντασης και µικροπολιτικών εκτιµήσεων έχουν τη δύναµη ή την ευφυΐα να µην επαναλάβουν τα σφάλµατα του παρελθόντος.

Η εµπειρία της Βαϊµάρης στοίχειωσε τον νου των ηγετών της µεταπολεµικής Γερµανίας, δηµιουργώντας ένα είδος πολιτικού συνδρόµου σε αντιστάθµισµα του αισθήµατος ενοχής για τις ευθύνες του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου. Τα όσα συµβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην ευρωπαϊκή σκηνή µάς κάνουν να υποπτευόµαστε ότι από το σύνδροµο αυτό δεν φαίνεται να έχει απαλλαγεί εντελώς ούτε η σηµερινή πολιτική ηγεσία της χώρας. Με τη διαφορά ότι «ανάπηρες» µοιάζουν πλέον οι υπόλοιπες δηµοκρατίες της Ευρώπης. Γι’ αυτό και το βιβλίο του Βίνκλερ αξίζει να διαβαστεί όχι µόνον από τον µέσο αναγνώστη, αλλά και από τη δική µας, περί άλλα τυρβάζουσα, πολιτική ηγεσία. Η ∆ηµοκρατία της Βαϊµάρης αναδύθηκε µέσα από τις στάχτες ενός µεγάλου πολέµου και διήρκησε δεκαπέντε χρόνια, ως το 1933 που καταλύθηκε µε την ανάδειξη του Χίτλερ σε καγκελάριο. Είχε να αντιµετωπίσει τις αντιφάσεις µιας χώρας που περνούσε από τη µοναρχία στη δηµοκρατία απροετοίµαστη, ηττηµένη και διηρηµένη. Οι δύο αρχηγοί του στρατού, ο Χίντεµπουργκ και ο Λούντεντορφ, έριξαν στην πλάτη των σοσιαλδηµοκρατών την ευθύνη για την υπογραφή της ταπεινωτικής για τη Γερµανία Συνθήκης των Βερσαλλιών, και κατά συνέπεια – έστω και µεταφορικά – την ευθύνη για την ήττα, «παραχωρώντας» τους µια εξουσία που τους ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ασκήσουν.

Αυτό η χώρα θα το πλήρωνε σε πολλα επίπεδα στα χρόνια της ειρήνης που ακολούθησαν: µε την έκρηξη του πληθωρσµού το 1922, που τα επόµενα δύο χρόνια είχε γίνει ανεξέλεγκτος, την κατάληψη από τη Γαλλία της περιοχής του Ρουρ το 1923, την εµφάνιση αποσχιστικών τάσεων στη Βαυαρία και την ανοιχτή σύγκρουση µε το ισχυρότατο κοµµουνιστικό κόµµα. Το µείγµα παρέµενε εκρηκτικό για χρόνια, µε τις κυβερνήσεις να διαδέχονται η µία την άλλη, ως το 1929 που η Γερµανία σαρώθηκε από το οικονοµικό κραχ. Τη χρονιά εκείνη οι άνεργοι έφθασαν τα 3.000.000 και τρία χρόνια αργότερα ο αριθµός τους είχε υπερδιπλασιαστεί.

Τα στοιχεία αυτά ίσως αρκούν για να καταλάβει κανείς πώς το εθνικοσιαλιστικό κόµµα, από το 2,6% που είχε λάβει στις βουλευτικές εκλογές της 20ής Μαΐου 1928, έγινε πρώτο κόµµα τρία χρόνια αργότερα, στις 5 Μαρτίου, λαµβάνοντας το 43,9% των ψήφων.

Από εκεί και πέρα τα πράγµατα ακολούθησαν τη µοιραία πορεία τους, όχι µόνο για τη Γερµανία, αλλά για ολόκληρο τον κόσµο.

Εκ των υστέρων συµπεραίνει κανείς πως είναι εντυπωσιακό και µόνο το ότι αυτή η «ανάπηρη» δηµοκρατία κατάφερε να επιβιώσει επί δεκαπέντε χρόνια αντιµετωπίζοντας τους εθνικοσοσιαλιστές, τους συντηρητικούς εθνικιστές, τους κοµµουνιστές και τις απανωτές επεµβάσεις των νικητών του πολέµου. Και µάλιστα, παρά τις τόσες κρίσεις, οι τέχνες και ο πολιτισµός να γνωρίσουν στη χώρα του Γκαίτε πρωτοφανή άνθηση.

1. «Ο πραγματικός ζωγράφος είναι εκείνος που μπορεί να ζωγραφίσει εξαιρετικές σκηνές στη μέση μιας κενής ερήμου.
Ο πραγματικός ζωγράφος είναι εκείνος που μπορεί να ζωγραφίσει υπομονετικά ένα αχλάδι, τη στιγμή που τον ζώνουν οι ταραχές της ιστορίας».


2. «Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε εμένα και έναν τρελό, είναι πως εγώ δεν είμαι τρελός».
3. «Με κανένα τρόπο δεν ξαναγυρίζω στο Μεξικό. Δεν υποφέρω να βρίσκομαι σε μια χώρα πιο σουρεαλιστική από τους πίνακές μου».
4. «Είναι προφανές ότι υπάρχουν άλλοι κόσμοι, είναι σίγουρο. Αλλά, όπως ήδη έχω πει πολλές φορές, αυτοί οι κόσμοι εδρεύουν μέσα στον δικό μας, κατοικούν στη Γη και συγκεκριμένα στο κέντρο του θόλου του Μουσείου Νταλί, εκεί όπου βρίσκεται ο νέος ανυποψίαστος και απατηλός κόσμος του σουρεαλισμού».
5. «Πολλοί άνθρωποι δε φτάνουν τα ογδόντα, γιατί προσπαθούν για πάρα πολύ καιρό να μείνουν στα σαράντα».
6. «Η Ρωσική Επανάσταση είναι η Γαλλική Επανάσταση που άργησε να φτάσει, λόγω του κρύου».
7. «Το χειρότερο πράγμα είναι η ελευθερία. Η ελευθερία κάθε μορφής είναι ότι χειρότερο για τη δημιουργικότητα. Ο Νταλί πέρασε δύο μήνες σε φυλακή της Ισπανίας και αυτοί οι δύο μήνες ήταν οι πιο χαρούμενες στιγμές στη ζωή μου».
8. «Στα τρία μου ήθελα να γίνω μάγειρας. Στα επτά ήθελα να γίνω Ναπολέων. Η φιλοδοξία μου ποτέ δεν έπαψε να μεγαλώνει. Τώρα πλέον θέλω να γίνω Σαλβαδόρ Νταλί και τίποτα άλλο. Από την άλλη μεριά όμως, αυτό είναι δύσκολο, αφού, όσο πλησιάζω τον Σαλβαδόρ Νταλί, τόσο αυτός απομακρύνεται από εμένα».
9. «Μόνο δυο κακά πράγματα μπορούν να σου συμβούν στη ζωή, να είσαι ο Πάμπλο Πικάσο ή να μην είσαι ο Σαλβαδόρ Νταλί».
10. «Ένας πίνακας ζωγραφικής είναι μια φωτογραφία φτιαγμένη με το χέρι».
11. «Το κακό γούστο είναι δημιουργικό. Πρόκειται για την κυριαρχία της βιολογίας επί της εξυπνάδας».
12. «Ο χρόνος είναι ένα από τα ελάχιστα σημαντικά πράγματα που μας έχουν μείνει».
13. «Θα γίνω μια ιδιοφυΐα και ο κόσμος θα με θαυμάζει. Ίσως θα είμαι περιφρονημένος και ακατανόητος, αλλά θα είμαι μια ιδιοφυΐα, μια μεγάλη ιδιοφυΐα, διότι είμαι σίγουρος γι’ αυτό».
14. «Φωνάζω τη σύζυγό μου: Γκαλά, Γκαλούσκα, Γκραντίβα. Ολίβα λόγω του οβάλ του προσώπου της και του χρώματος της επιδερμίδας της. Ολιβέτα, χαϊδευτικό του Ολίβα. Και αυτά που πηγάζουν από την τρέλα της: Ολιουέτα, Οριουέτα, Μπουριμπέτα, Μπουριουετέτα, Σιλιουέτα, Σολιμπουμπουλέτα, Ολιμπουριμπουλέτα, Θιουέτα, Λιουέτα. Επίσης τη φωνάζω Λιονέτ, γιατί όταν εκνευρίζεται, βρυχάται σαν το λιοντάρι της Metro Goldwyn Mayer».
15. «Ο Πικάσο είναι ζωγράφος. Και εγώ επίσης. Ο Πικάσο είναι Ισπανός. Και εγώ επίσης. Ο Πικάσο είναι κομουνιστής. Ούτε εγώ είμαι».
16. «Δεν μπορείτε να με αποβάλλετε από το σουρεαλιστικό κίνημα, γιατί εγώ είμαι ο Σουρεαλισμός!».
17. «Η μόνη διαφορά μου με τους σουρεαλιστές, είναι πως εγώ είμαι σουρεαλιστής».
18. «Η ζωγραφική είναι η ειλικρινέστερη των τεχνών. Δεν υπάρχει τρόπος να παραπλανήσει. Είναι είτε καλή είτε κακή».
19. «Είναι εύκολο να καταλάβεις αν ένας άνθρωπος έχει γούστο: το χαλί πρέπει να συνδυάζεται με τα φρύδια».
20. «Σήμερα η προτίμηση για το ελάττωμα είναι τέτοια, που μόνο οι ατέλειες και κυρίως η ασχήμια θεωρούνται ιδιοφυΐα. Όταν μια Αφροδίτη μοιάζει με βάτραχο, οι σύγχρονοι ψευτοεστέτ αναφωνούν: Είναι δυνατό, είναι ανθρώπινο!».
21. «Η μεγαλύτερη δυστυχία για τα σημερινά νιάτα, είναι ότι δεν ανήκω πλέον σε αυτά».
22. «Χωρίς κοινό, χωρίς την παρουσία των θεατών, αυτά οι θησαυροί δε θα πληρούσαν τον προορισμό για τον οποίο φτιάχτηκαν. Γιατί ο θεατής είναι ο τελικός καλλιτέχνης. Η ματιά του, η καρδιά του και το πνεύμα του – με μεγαλύτερη ή μικρότερη ικανότητα να αντιληφθεί την πρόθεση του δημιουργού – δίνουν ζωή στους θησαυρούς».
23. «Το μοναδικό, από το οποίο ο κόσμος δε θα κουραστεί ποτέ, είναι η υπερβολή».
24. «Για να αρέσει πολύ μια ταινία στο κοινό, πρέπει επιτέλους να σταματήσει αυτός ο σύγχρονος αηδιαστικός κινηματογραφικός ρυθμός, αυτή η συμβατική, εξοργιστική ρητορική της κίνησης της κάμερας. Πώς να πιστέψεις στο πλέον μπανάλ μελόδραμα, όταν η κάμερα ακολουθεί το δολοφόνο παντού με το ηλίθιο τράβελιν, ακόμα και στο μπάνιο όπου θα ξεπλύνει το αίμα που του λέκιασε τα χέρια; Γι’ αυτό ο Νταλί, πριν αρχίσει το γύρισμα, θα ακινητοποιήσει την κάμερα καρφώνοντάς τη στο πάτωμα. Αν η δράση εξαφανιστεί από το οπτικό κάδρο, ατυχία! Το κοινό θα περιμένει αγχωμένο, εξοργισμένο, εκστασιασμένο, χτυπώντας τα πόδια δυνατά στο δάπεδο ή, ακόμα καλύτερα, θα βαριέται τη ζωή του μέχρι η δράση να επιστρέψει και πάλι στο οπτικό του πεδίο».

Πηγές: «Ιστορία της μοντέρνας ζωγραφικής» του Χέρμπερτ Ριντ, salvadordalimuseum.org, dali-gallery.com, «Larousse, le siecle rebelle», wikiquote.

http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/article1492171.ece

Η έξαψη της φαντασίας στον γκροτέσκο κήπο είναι συντριπτική, ο παρατηρητής δεν μπορεί να συλλογιστεί γιατί είναι βυθισμένη σε αισθησιακό χάος, που μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, να συντρίψει συναισθηματικά, να συμμετάσχει σε έναν ονειρικό κόσμο, παράλογο, παιχνιδιάρικο και ηδονιστικό. Το λεγόμενο Monster Park στην επαρχία του Viterbo, είναι ένα μνημείο που βρίσκεται στους πρόποδες ενός πραγματικά φυσικού αμφιθέατρου. Ως Κήπος των Τεράτων (Parco dei Mostri) ή Κήπος του Μπορμάτζο είναι γνωστός, ένας κήπος ο οποίος βρίσκεται 68 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης Μπορμάτζο (Bomarzo), στο Λάτσιο της Ιταλίας και ανήκει στην οικογένεια Bettini. Ονομάστηκε έτσι καθώς μέσα στο πάρκο υπάρχουν πολλά αγάλματα τερατόμορφα και υπερφυσικού μεγέθους, σκαλισμένα μέσα σε βράχους.

Δημιουργήθηκε το 16ο μ.κ.ε. αιώνα στο βάθος μιας κοιλάδας από τον Πιερ Φραντσέσκο Ορτσίνι (Pier Francesco Orsini), τον επονομαζόμενο Vicino (1528–1588), έναν condottiero και προστάτη των τεχνών, όταν πέθανε η αγαπημένη του σύζυγος Τζιούλια Φαρνέζε και τα σχέδια του αποδίδονται στον Πύρρο Λιγκόριο (Pirro Ligorio). Το 1585 , μετά το θάνατο του πρίγκιπα Ορσίνι, το πάρκο εγκαταλείφθηκε και το δεύτερο εξάμηνο του εικοστού αιώνα αποκαταστάθηκε από το ζευγάρι,  Tina Σεβέρη Giancarlo Bettini, που έχουν ταφεί στο ναό μέσα στο πάρκο, το οποίο ίσως είναι και ο τάφος του Τζούλια Φαρνέζε. Πιθανόν να κτίστηκε κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Αναγέννησης, όμως σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζει για την ομορφιά ή τη συμμετρία του. Περπατώντας στα δρομάκια του θα συναντήσετε ένα τερατώδες κεφάλι ψαριού, το άγαλμα ενός γίγαντα να σκίζει στα δύο έναν άλλο γίγαντα, ένα τερατώδες ορθάνοιχτο στόμα που μοιάζει να ουρλιάζει (με επιγραφή «Κάθε λογική χάνεται»), αιγυπτιακές σφίγγες, τερατόμορφες γοργόνες κ.ά.

Το αρρωστημένο μυαλό που οραματίστηκε τον κήπο ήταν ο πρίγκιπας Pier Francesco Orsini, ο οποίος ήθελε μέσα σε αυτόν να παρουσιάζεται ο πόνος και η οδύνη που γεννάει ένας πόλεμος (είχε χάσει πρόσφατα φίλους και σύζυγο), ενώ αρχιτέκτονας του ο «πολύς» Pirro Ligorio (είχε ολοκληρώσει παλαιότερα τον Καθεδρικό του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη μετά το θάνατο του Μιχαήλ Άγγελου).
Αποτέλεσμα; Έως και τον Salvador Dali γοήτευσε, αναγκάζοντας τον να γυρίσει μία ταινία μικρού μήκους στο εσωτερικό του αλλά και να επηρεαστεί από αυτόν στη δημιουργία του πίνακα The Temptation of Saint Anthony το 1946.

Στην Ιταλία του 16ου αιώνα, οι ευγενείς συνήθιζαν να αποδεικνύουν το μεγαλείο και τον πλούτο τους δημιουργώντας έργα, κυρίως θρησκευτικής φύσεως, που θα τους έκαναν γνωστούς με το πέρασμα των χρόνων… Αλλά δεν σκεφτόταν όλοι με αυτό τον τρόπο. Ο Pier Francesco Orsini, ένας από τους πιο ευκατάστατους μισθοφόρους της Ρώμης εκείνης της εποχής, δημιούργησε στον κήπο του κάστρου της οικογένειάς του στην περιοχή Bomarzo, ένα διαφορετικό μνημείο. Ο ίδιος το ονόμασε «ο κήπος των τεράτων».

Πολλοί ιστορικοί έχουν διαφωνήσει για τον ακριβή λόγο δημιουργίας του περίεργα ανατριχιαστικού αυτού πάρκου. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται για ένας είδος αντίδρασης του δημιουργού του στο ευρύτερο θρησκευτικό κλίμα που χαρακτήριζε τους υπόλοιπους ευγενείς της εποχής, κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι είναι ένα σύμβολο απόρριψης του Χριστιανισμού σαν θρησκεία. Οι περισσότεροι ωστόσο, δείχνουν να συμφωνούν στο ότι ο λόγος για τη δημιουργία του πάρκου των τεράτων ήταν η γυναίκα του Pier Francesco Orsini. Αν και ήταν γνωστός σαν ένας από τους πιο σκληρούς και αδίστακτους μισθοφόρους της Ιταλίας, ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στη γυναίκα του την οποία και υπεραγαπούσε. Μετά το θάνατό της, συντετριμμένος από την απώλειά της, βάλθηκε να κατασκευάσει τον κήπο των τεράτων σαν ένδειξη λύπης και πένθους. Με τη βοήθεια του Pirro Lugorio, γνωστού αρχιτέκτονα της εποχής, τα περισσότερα από τα αγάλματα έχουν χαραχθεί κατευθείαν πάνω στο βράχο. Στην άκρη του πάρκου βρίσκεται ένα σπίτι, το οποίο με το πέρασμα των αιώνων έχει αποκτήσει κλίση σαν αυτή του πύργου της Πίζας.

Δράκοντας, σπίτι που γέρνει, δράκος με τα λιοντάρια, σειρήνα, σφίγγα, Πρωτέα, Γλαύκος, κάθε λογική χάνεται, η πόρτα για την κόλαση, …κι άλλα τέτοια ονόματα στολίζουν την “ομορφιά” των τεράτων. Θα έλεγα πως περιγράφει ένα βλάσφημο έργο του Λαβγκραφτ. Κάνοντας μια βόλτα στον κήπο σήμερα δεν πρόκειται να βαρεθείς ούτε για λίγο γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι είδους μνημείο-τέρας θα σε περιμένει στη γωνία. Τα αγάλματα δεν έχουν καμία σχέση με ένα με το άλλο. Φαίνεται σαν  απλά να τοποθετήθηκαν τυχαία γύρω από τον κήπο με κανένα απολύτως  σχέδιο, φαίνεται, αυτό δεν σημαίνει πως είναι έτσι. Υπάρχουν γλυπτά που απεικονίζουν τον Πήγασο, τον Ποσειδώνα και τον Πρωτέα, την σφίγγα, τον κέρβερο, την γοργόνα. Ενδιαφέρον έχει κάποιο που δείχνει ένα ελέφαντα να συνθλίβει έναν Ρωμαίο Στρατιώτη.

Για να τον επισκεφθείτε, ταξιδέψτε αεροπορικώς έως τη Ρώμη και από εκεί 68 χιλιόμετρα οδικώς βορειοδυτικά στην πόλη Bomarzo. Όταν φτάσετε ρωτήστε τους ντόπιους για το Parco dei Mostri. Αν τελικά καταφέρετε να το βρείτε, μην διστάσετε να περπατήσετε μέσα στο γιγαντιαίο στόμα που ουρλιάζει (γνωστό και ως Στόμα της Κολάσεως) για να ανακαλύψετε το καλύτερο σημείο για… πικ-νικ με τραπέζι τη μαρμάρινη γλώσσα του αγάλματος, και περιμένετε κάποιου εκεί να ακούσετε την ανάσα του Μέγα ….Ζούπη και των υποτακτικών του.

http://www.terrapapers.com/?p=7672

Είναι τόσο δυνατό που μπορεί να καταργήσει την ελεύθερη ανθρώπινη βούληση, ενώ μπορεί να διαγράψει τη μνήμη των “θυμάτων” του. Το ναρκωτικό αυτό, γνωστό ως “devil’s breath”, κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους της Κολομβίας. Και φέρει δικαίως τον τίτλο του πιο επικίνδυνου ναρκωτικού που έχει ανακαλυφθεί ως σήμερα.


Προερχόμενη από το δέντρο Borrachero που συναντάται συχνά στη Νότια Αμερική, η ουσία Scopolamine έχει γίνει ευρέως γνωστή και ως “devil’s breath”, “η ανάσα του διαβόλου”. Μη σε ξεγελά η ομορφιά των λευκών και κίτρινων ανθών του.

Οι δυνάμεις αυτής της απαγορευμένης ναρκωτικής ουσίας μοιάζουν υπερφυσικές. Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής dailymail, όταν κάποιος βρεθεί υπό την επήρεια της εν λόγω ουσίας πέφτει είτε θύμα βιασμού, είτε κλοπής, ακόμη και αφαίρεσης οργάνων. Τουλάχιστον αυτό αναφέρουν οι αστικοί μύθοι που κυκλοφορούν στους δρόμους της Κολομβίας.

Το ταξίδι του Βρετανού δημοσιογράφου Ryan Duffy για το αμερικανικό Vice μέχρι την Κολομβία ήταν αρκετό ώστε να αποκαλύψει όλη την αλήθεια για το ναρκωτικό. Eνώ αρχικά είχε συμφωνήσει να το δοκιμάσει για να γράψει μετά την εμπειρία του, οι τρομακτικές ιστορίες που άκουσε τον έκαναν να αλλάξει γνώμη. Αυτό που έκανε όμως ήταν να συναντήσει μερικούς από τους διακινητές του αλλά και κάποια από τα “θύματά” του.

Image

Οι έμποροι
Ρωτώντας έναν Κολομβιανό διακινητή του ναρκωτικού, για περισσότερες λεπτομέρειες, ο Ryan Duffy έμαθε περισσότερα για Το πώς ο δράστης “χρησιμοποιεί” την “ανάσα του διαβόλου”. Όπως του είπε χαρακτηριστικά, το μόνο που έχει να κάνει είναι να φυσήξει το ναρκωτικό στο πρόσωπο του θύματός του. “Είναι άγευστη και άοσμη”, ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια το θύμα μετατρέπεται σε ένα άβουλο “ζόμπι” και υπακούει στις εντολές του δράστη, με συνέπεια να κάνει ακραία και εκτός ελέγχου πράγματα. Ο dealer σημείωσε πως σε υψηλές δόσεις το ναρκωτικό μπορεί να προκαλέσει το θάνατο, ενώ ο ίδιος υποστήριξε πως είναι χειρότερο και από τον άνθρακα.

Σύμφωνα με μια ακόμη έμπορο ναρκωτικών, την Demencia Black, το το ναρκωτικό είναι τρομακτικό για την ευκολία με την οποία μπορεί να χορηγηθεί.

Τα θύματα
“Μπορεί να καταργήσει την ελεύθερη ανθρώπινη βούληση”. Αυτή είναι ίσως η πιο τρομακτική επίδραση στο ανθρώπινο σώμα, ή καλύτερα πνεύμα του ναρκωτικού.

Μια γυναίκα που είχε πέσει θύμα της ουσίας έφτασε στο σημείο να βοηθήσει με τη θέλησή της αυτόν που της έδωσε το ναρκωτικό, χωρίς φυσικά να το γνωρίζει. Όλα ξεκίνησαν όταν ένας περαστικός της ζήτησε οδηγίες για μια οδό. Εκείνη, τον βοήθησε και στη συνέχεια κάθισαν να πιουν ένα χυμό μαζί. Το επόμενο που θυμάται είναι να τον οδηγεί στο σπίτι της, όπου και της αφαίρεσε όλα της τα υπάρχοντα. Η ίδια, τον βοήθησε να τα μαζέψει.. (Ευτυχώς το μέγεθος της ουσίας που της χορηγήθηκε ήταν μικρό, έτσι κατάφερε να θυμηθεί το τι ακριβώς της συνέβη).

“Ορός της αλήθειας”
Στο παρελθόν, η CIA επιχείρησε να χρησιμοποιήσει την ουσία ως “ορό της αλήθειας” τον καιρό του Ψυχρού Πολέμου. Παρόλ’ αυτά, λόγω του ότι το ναρκωτικό αποτελείται από χημικές ενώσεις οι οποίες προκαλούν και ψευδαισθήσεις, το εγχείρημα φαίνεται πως απέτυχε. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στον δημοσιογράφο η τοξικολόγος Dra Miriam Gutierez, “είναι η τέλεια ουσία για εγκληματικές πράξεις αφού το θύμα δε θυμάται τίποτα και συνεπώς δε θα μπορέσει να καταδώσει τον δράστη αργότερα”.

Οι μητέρες προειδοποιούν τα παιδιά τους να μένουν μακριά από τα δέντρα Borrachero, ενώ οι ειδικοί στηρίζουν την εξάπλωση των εγκλημάτων (που στηρίζονται στη χρήση του ναρκωτικού) στο παρελθόν που έχει ο Κολομβιανός πολιτισμός με τις απαγορευμένες ουσίες αλλά και στους συνεχείς εμφυλίους πολέμους.

[Αναδημοσίευση από cosmo.gr]

Την ωφέλεια που προκύπτει για τη διαμόρφωση και τη σωστή χρήση του εγκεφάλου αναγνωρίζουν ξένοι καθηγητές (οι Έλληνες αγνοούνται), οι οποίοι προτείνουντη συστηματική διδασκαλία της γλώσσας σαν θεραπεία σε δυσλεκτικά παιδιά, ενώ εδώ τείνουν να εξαφανιστούν ολοκληρωτικά από την εκπαίδευσή μας.

Διαβάζουμε στο mystikaperasmata.gr

Σύμφωνα με την θεωρία, του Καθηγητού της Φιλολογίας Eric Havelock η οποία στηρίζεται στον Πλάτωνα, το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο προκάλεσε πακτωλό αφηρημένων εννοιών στον Αρχαίο Ελληνικό…. κόσμο, λόγω ενεργοποίησης του εγκεφάλου των χρηστών του.

Στον συνεδριακό τόμο των τετρακοσίων σελίδων «Alphabet and the Brain, έκδοση Springer του 1988» παρουσιάζονται τα συμπεράσματα πλήθους κορυφαίων επιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων και άλλων ειδικοτήτων, πλην Ελλήνων αντιστοίχων ειδικοτήτων.

Επιμελητές της έκδοσης ήταν ο Καθηγητής της Ιατρικής Charles Lumsden του Πανεπιστημίου του Τορόντο και ο Διευθυντής του Κέντρου Θεωρίας της Επικοινωνίας “Marchal McLuhan” Derrick De Kerckhove.

Tα επιστημονικά αποτελέσματα τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία του Havelock είναι τα εξής:
1. Η περιοχή Broca, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, ενεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο, λόγω του Ελληνικού αλφαβήτου διότι χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς φωνήεντα σε γραφή για πρώτη φορά.
2. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επαναπρογραμματίστηκε ριζικώς.
3. Η πιο πάνω αναφερθείσα συγκλονιστική μεταβολή στην λειτουργία του εγκεφάλου προκάλεσε μία ουσιώδη αλλαγή στην ψυχολογία των χρηστών του αλφαβήτου από την οποία προέκυψε η ανάγκη επικοινωνίας των πολιτών δια της λειτουργίας του θεάτρου.

Οι δημοσιευμένες έρευνες της επιστημονικής ομάδας του Ιωάννη Τσέγκου παρουσιάζονται στο βιβλίο «Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ». Σε αυτές, αλλά και σε νεώτερες έρευνες 1999-2010, απέδειξαν ότι οι μετρήσιμοι δείκτες της Λεκτικής Νοημοσύνης και της Αφαιρετικής Σκέψης με αποδεκτές τεχνικές επιταχύνθηκαν σε ομάδα 25 μη-δυσλεξικών παιδιών. Η διδασκαλία στα παιδιά αυτά καθώς και οι μετρήσεις των δεικτών άρχισαν από την ηλικία των 8 ετών και συνεχίστηκαν μέχρι και τα 12 χρόνια τους.

Οι ίδιοι δείκτες επιβραδύνθηκαν στην ισάριθμη ομάδα μη-δυσλεξικών παιδιών τα οποία δεν διδάχθηκαν εβδομαδιαίως και εξωσχολικώς επί δίωρο την Αρχαία Γλώσσα. Ας σημειωθεί ότι οι δύο ομάδες διδάχθηκαν τα ίδια προγραμματισμένα μαθήματα στο κανονικό ωράριο η δε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με γενικώς αποδεκτό πρότυπο. Ωστόσο, η Αυστραλή Πανεπιστημιακή ερευνήτρια Kate Chanock έκανε ένα βήμα παράλληλο ως προς τον Ιωάννη Τσέγκο διότι στο έργο της «Help for a dyslexic learner from an unlikely source: the study of Ancient Greek, Literacy 2006» περιγράφει πως κατέστησε ένα αγγλομαθή δυσλεξικό σε μη-δυσλεξικό με τα Αρχαία Ελληνικά!
Εν τούτοις, από φέτος, τα μεν παιδιά της Αγγλίας του Δημοτικού στην περιοχή της Οξφόρδης, με επιστημονική πρόταση, επιπροσθέτως των μαθημάτων τους θα μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά, τα δε αντίστοιχης ηλικίας Ελληνόπουλα, μόνον με πολιτική απόφαση, δεν θα διδάσκονται την Αρχαία Γλώσσα ενώ θα έπρεπε, αλλά Αγγλικά!! (Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας 2004-2010 )

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Σκέψου πόσο ανόητος φαίνεσαι, όταν λες -αν δεν το δω μα τα μάτια μου δεν το πιστεύω- και άλλες ανάλογες μεγαλοστομίες. Τα μάτια σου σε κοροϊδεύουν, ειδικά αν δεν έχεις καλλιεργήσεις τον εγκέφαλο σου, γιατί με τον εγκέφαλο βλέπεις και όχι με τα μάτια. Λένε οι μεγάλοι επιστήμονες (χα τρις) πως αν δεν παρατηρήσεις κάτι αυτό δεν υπάρχει!

Ο κύκλος που βλέπεις να σχηματίζεται απλά δεν υπάρχει.

Ο κρυμμένος άντρας στην εικόνα ! Δεν τον βλέπεις;

Προς ποια μεριά περιστρέφεται; Δεξιόστροφα ή αριστερόστροφα; Είσαι σίγουρος;

Οι επιστήμονες έβαλαν νεογέννητα γατάκια σε περιβάλλον χωρίς κάθετες γραμμές. Τα άφησαν να μεγαλώσουν αρκετά και βδομάδες αργότερα όταν τα τοποθέτησαν σε «κανονικό» περιβάλλον, τα
γατάκια Δεν Έβλεπαν, Δεν Μπορούσαν Να Δουν, κανένα αντικείμενο με κάθετη διάσταση, (όπως τα πόδια ενός τραπεζιού) και έπεφταν επάνω του. Είναι πολύ απλό. Βλέπουμε ότι θέλουμε να δούμε, ότι πιστεύουμε πως υπάρχει, ότι υπάρχει ΉΔΗ καταγεγραμμένο μέσα στο εγκέφαλο μας. Βλέπουμε ότι θέλουμε να δούμε, ότι πιστεύουμε πως υπάρχει και δεν βλέπουμε ότι μας είναι δυσάρεστο, ξένο η δεν πιστεύουμε πως υπάρχει.

Επομένως για να διευρύνουμε τους ορίζοντες της ζωής και να αποκτήσουμε νέες γνώσεις χρειάζονται και Νέες Εμπειρίες. Ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να κάνεις ανατροφοδότηση του εγκεφάλου είναι να γίνεις Παρατηρητής. Άρχισε να μελετάς τις συνήθειες σου με την ακρίβεια ενός «Παίχτη’ όταν μελετά τον αντίπαλο. Με απλά λόγια παρατήρησε, μελέτησε τον εαυτό σου, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορείς να επέμβεις όταν επαναλαμβάνεσαι. Ανακαλύπτοντας τι κάνεις συνεχώς θα μπορέσεις να κάνεις κάτι εντελώς καινούργιο. Με έναν νέο τρόπο και αν είναι δυνατόν, αν έχεις την ενέργεια να το αντέξεις πέρα από τα κοινώς καθιερωμένα. Μην ξεχνάς πως…

“Κάθε μέρα έχουμε Ανατολή.
Πολλές μέρες, πολλές ανατολές.
Ο άνθρωπος απολαμβάνει ελάχιστες.
Είναι πολύ δύσκολο να παρατηρεί το φυσικό Σύμπαν.
Σκέψου πόσο δύσκολο είναι,
να αρχίσει να παρατηρεί τον Εαυτό του.
Να στρέψει την προσοχή του από έξω προς τα μέσα.
Εσένα πότε σε μάγεψε η ανατολή,
Η δύση, η πανσέληνος?”

Συγκεντρώσου στο κέντρο της εικόνας και οι κίτρινες κουκκίδες θα εξαφανιστούν

Τα καλώδια και ο εξοπλισμός είχαν ελεγχθεί και τα παράθυρα του εργαστηρίου ήταν ερμητικά κλειστά. Τώρα, θα μπορούσε να αρχίσει το πείραμα. Στο ένα άκρο του δωματίου ένας διακόπτης άναψε και μία λάμψη φωτός ήρθε στη ζωή. Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη του εργαστηρίου, εμφανίστηκε μία άλλη λάμψη φωτός.
Ήταν το 1888 και αυτή ήταν η πρώτη πειραματική απόδειξη μιας θεωρίας, της οποίας οι εφαρμογές της εξερευνούνται μέχρι και σήμερα. Αποκαλύφθηκε, για πρώτη φορά, η ενότητα των δυνάμεων της φύσης και σχηματίσθηκε η βάση για τη βιομηχανία των τηλεπικοινωνιών. Κάθε φορά που κάνουμε μία κλήση από το κινητό μας τηλέφωνο, βλέπουμε τηλεόραση ή εικόνες από το διάστημα, βλέπουμε τα αποτελέσματα που υπολογίζονται από αυτές τις εξισώσεις.

Αυτές οι εξισώσεις μελετήθηκαν πριν από 150 χρόνια από το νεαρό Τζέιμς Κλαρκ Μάξγουελ – που δεν είναι και πολύ γνωστός έξω από τους κύκλους της επιστημονικής κοινότητας, αν και ο Αϊνστάιν τον εκτιμούσε πολύ.

Οι φυσικοί ακόμη προσπαθούν να ενοποιήσουν τις δυνάμεις της φύσης σε μία Θεωρία του Παντός, μία ανησυχία που ξεκίνησε από τον Μάξγουελ. Ο Μάξγουελ έδειξε ότι η σπίθα που περνάει μεταξύ δύο ηλεκτροδίων και η έλξη μεταξύ δύο μαγνητών είναι διαφορετικές πλευρές της ίδιας ακριβώς δύναμης: του ηλεκτρομαγνητισμού.

Ιδιοφυΐα από την παιδική του ηλικία

Αυτή η σπουδαία ανακάλυψη του Μάξγουελ επισκίασε όλα τα υπόλοιπα σπουδαία επιτεύγματά του και μπορούν να τη συναγωνιστούν μόνο οι ανακαλύψεις του Νεύτωνα και του Αϊνστάιν.

Ο Μάξγουελ γεννήθηκε το 1831 στο Εδιμβούργο και ήταν μοναχογιός ενός αριστοκράτη αλλά εκκεντρικού χήρου. Προερχόμενος από ένα τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον ο Μάξγουέλ ήταν και ο ίδιος λίγο εκκεντρικός και αυτό τον οδήγησε σε μία συνεχή κοροϊδία στο σχολείο. Στις αρχές της εφηβείας του ο Μάξγουελ ανέπτυξε ενδιαφέρον προς τα μαθηματικά και τις επιστήμες. Δημοσίευσε το πρώτο του ερευνητικό σύγγραμμα στην ηλικία των 14 ετών.

Δύο χρόνια αργότερα, ο Μάξγουελ ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου όπου τα ενδιαφέροντά του τού έδωσαν έναυσμα να δημοσιεύσει περισσότερα συγγράμματα σχετικά με τα μαθηματικά και τη φυσική. Οι καθηγητές του έπεισαν τον πατέρα του Μάξγουελ να τον στείλει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και μετά από δύο χρόνια στο Κολέγιο Τρίνιτι το 1854, ο Μάξγουελ σε ηλικία 22 ετών ξεκίνησε μία λαμπρή αλλά σύντομη ακαδημαϊκή καριέρα.

Τον επόμενο χρόνο έλυσε δύο χρόνια μυστήρια. Το πρώτο αφορούσε τη φύση και τα δαχτυλίδια του Κρόνου και το δεύτερο εστιαζόταν στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα χρώματα. Πριν από 150 χρόνια, ο Ισαάκ Νεύτωνας είχε χρησιμοποιήσει ένα πρίσμα για να δείξει ότι το λευκό φως συγκεντρώνει όλα τα χρώματα του φάσματος. Οι ζωγράφοι, όμως, γνώριζαν ότι αν αναμίξουν όλα τα χρώματα στις παλέτες τους δεν θα έβγαινε το άσπρο.

Ο Μάξγουελ έλυσε αυτό το παράδοξο, αποδεικνύοντας ότι η μίξη των χρωμάτων του φωτός είναι τελείως διαφορετική από τη μίξη χρωστικών ουσιών. Η κόκκινη μπογιά φαίνεται κόκκινη επειδή απορροφά όλα τα χρώματα σε λευκό φως εκτός από το κόκκινο, το οποίο το αντανακλά. Η μίξη χρωστικών ουσιών απλά συνδυάζει την αφαίρεση του χρώματος από το λευκό φως. Η ανάμιξη, όμως, χρωματιστών φώτων δίνει ένα καθαρό, ανοιχτό χρώμα. Ο Μάξγουελ χρησιμοποίησε αυτόν τον ισχυρισμό για να πιστοποιήσει τους ισχυρισμούς του Τόμας Γιανγκ που έλεγε ότι κάθε χρώμα μπορεί να παραχθεί από τη μίξη διαφορετικών αναλογιών τριών μόνο χρωμάτων φωτός: πορτοκαλί-κόκκινο, μπλε-βιολετί και πράσινο. Ως απόδειξη, ο Μάξγουελ τράβηξε φωτογραφίες ενός κομματιού ταρτάν μέσω φίλτρων των τριών αυτών χρωμάτων και έδειξε ότι ο συνδυασμός αιχμαλώτιζε με ακρίβεια τα χρώματα. Αυτή η εικόνα ήταν ο προάγγελος της έγχρωμης φωτογραφίας και το σύστημα RGB (red-green-blue) χρησιμοποιείται στις έγχρωμες τηλεοράσεις σήμερα.

O Μάξγουελ άρχισε να δουλεύει ένα πρόγραμμα που θα οδηγούσε στην πιο γνωστή και θεμελιώδη έρευνά του. Επικεντρώθηκε σε μία ανακάλυψη που έγινε στο Λονδίνο μερικές εβδομάδες πριν από τον μεγαλύτερο φυσικό εκείνης της εποχής, τον Μάικλ Φαραντέι.

Ο Φαραντέι παραξενεύτηκε από τους ισχυρισμούς του επιστήμονα Ρουγκέρο Μπόσκοβιτς, ο οποίος πίστευε ότι τα πάντα περιβάλλονταν από «δυναμικά πεδία» που μπορούσαν να επηρεάσουν τα αντικείμενα γύρω τους. Τον Αύγουστο του 1831, ο Φαραντέι έκανε ένα πείραμα για να ανακαλύψει αν τα δυναμικά πεδία του μαγνητισμού μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να μεταδώσουν ηλεκτρισμό από το ένα μέρος στο άλλο. Περνώντας ηλεκτρικό ρεύμα μέσω ενός καλωδίου σε σχήμα δαχτυλιδιού ανακάλυψε ότι ανοίγοντας και κλείνοντας το διακόπτη αυτό προκαλούσε τη μετάδοση του ρεύματος στα καλώδια.

Ο Μάξγουελ έμεινε ενθουσιασμένος από την ανακάλυψη του Φαραντέι, αλλά και συγχρόνως μπερδεμένος. Τι εξυπηρετούσαν τα «δυναμικά πεδία»; Πώς εξάπλωναν την επιρροή τους και μπορούσαν τα αποτελέσματά τους να προβλεφθούν; Για να δοθούν απαντήσεις η απλή ιδέα των δυναμικών πεδίων έπρεπε να μετατραπεί σε ακριβή μαθηματική εξίσωση. Ήταν μία πρόκληση πάνω από τις δυνάμεις του Φαραντέι, αλλά ο Μάξγουελ θα μπορούσε να την φέρει εις πέρας, με εκπληκτικά αποτελέσματα.

Όσα παίρνει ο άνεμος

Το πρώτο του βήμα, που δημοσιεύθηκε το 1855, ήταν να διατυπώσει μία αναλογία για τα δυναμικά πεδία. Ο Μάξγουελ έδειξε ότι μπορούσε να δημιουργήσει μία εξίσωση που θα συνόψιζε την ανακάλυψη του Φαραντέι.

Αν και παραδέχτηκε ότι δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει τα μαθηματικά, ακόμη και ο Φαραντέι εντυπωσιάστηκε από τα επιτεύγματα του νεαρού άντρα. Ο Μάξγουελ είχε μόλις αρχίσει. Το 1862, είχε δημοσιεύσει μία σειρά συγγραμμάτων που εξηγούσαν τον ηλεκτρισμό και το μαγνητισμό ως αποτελέσματα που λάμβαναν χώρα μεταξύ των στροβιλισμών αυτού του παράξενου υγρού. Ο Μάξγουελ προειδοποίησε ότι η αναλογία αυτή δεν έπρεπε να ληφθεί κυριολεκτικά: ήταν μόνο μία εικόνα που θα βοηθούσε να «ακινητοποιήσει» τα μαθηματικά. Πλασματική ή όχι, η αναλογία επέτρεψε στον Μάξγουελ να υπολογίσει τα πάντα σχετικά με τον ηλεκτρισμό και το μαγνητισμό με ένα σύνολο απλών εξισώσεων.

Οι εξισώσεις αυτές είχαν μία κομψότητα που ακόμη και ο Φαραντέι θα εκτιμούσε. Αποκάλυψαν μία συμμετρία μεταξύ των ιδιοτήτων του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού και ένα σύνολο σχέσεων μεταξύ των δύο.

Ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο: ο ηλεκτρισμός και ο μαγνητισμός ήταν διαφορετικές όψεις του ίδιου φαινομένου – του ηλεκτρομαγνητισμού.

Βλέποντας το φως

Η επίλυση των πολύπλοκων αυτών εξισώσεων είχε μία απροσδόκητη συνέπεια: ο ηλεκτρομαγνητισμός μπορούσε να ταξιδέψει στο σύμπαν με τη μορφή κυμάτων. Υπολογίζοντας, την ταχύτητα των κυμάτων, ο Μάξγουελ διατύπωσε μία τιμή σχεδόν ίση με αυτήν της ταχύτητας του φωτός. Έτσι, ήταν το πρώτο άτομο που κατανόησε την αληθινή φύση του φωτός: κύματα εναλλασσόμενης ηλεκτρικής και μαγνητικής ενέργειας ταξιδεύουν μέσα στο χώρο.

Εξαιτίας της παράξενης χρήσης των αναλογιών και των αόριστων μαθηματικών δεν κατάφερε να πείσει όλους τους φυσικούς επιστήμονες. Η απόδειξη ήρθε το 1888 από τον Χάινριχ Χερτζ στα Τεχνικό Ινστιτούτο Κάρλσρουχ.

Ο Μάξγουελ δεν έζησε για να δει τη δικαίωση του έργου του. Ούτε, παραδόξως, δεν προσπάθησε να πραγματοποιήσει το πείραμα ο ίδιος. Μέχρι το 1865, ο Μάξγουελ ήταν στα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής του και στο απόγειο της καριέρας του. Το 1861 εκλέχθηκε στο Royal Society και ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κινγκ στο Λονδίνο. Αλλά επειδή ένιωθε νοσταλγία για την πατρίδα του αποφάσισε να συνεχίσει τις έρευνές του στη γενέτειρά του, στο Glenair στο Galloway.

Ατομική έρευνα

Το πιο σημαντικό του έργο βασίστηκε πάνω στις ιδιότητες της θερμότητας και των αερίων. Πίστευε στην ύπαρξη των ατόμων πολύ πριν αποδειχθεί η ύπαρξή τους και είχε χρησιμοποιήσει τη θεωρία των πιθανοτήτων για να διατυπώσει ένα νόμο που θα εξηγούσε τη συμπεριφορά τους. Το 1867, έθεσε αυτόν το νόμο από τη θεωρία στην πράξη για να υπολογίσει τις ιδιότητες των απλών αερίων.

Το 1871, του δόθηκε έδρα καθηγητού στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ στον τομέα των Φυσικών Επιστημών. Δυστυχώς, όμως, δεν ήταν καθόλου επιτυχής: οι διαλέξεις του ήταν πολύ δύσκολες στην κατανόηση και ακόμη και οι πιο ευφυείς μαθητές να μην παρίστανται. Η φήμη του, όμως, τον έκανε να γίνει ο επιστημονικός συντάκτης της παγκοσμίου φήμης εγκυκλοπαίδειας Britannica.

Στη συνέχεια εμφανίστηκαν τα πρώτα δείγματα που θα ανέκοπταν την καριέρα του Μάξγουελ. Έπασχε από ελαφρά καύση στομάχου και στη συνέχεια δεν μπορούσε να καταπιεί. Στις αρχές του 1879, ήταν ξεκάθαρο ότι ο Μάξγουελ έπασχε από καρκίνο. Πέθανε το Νοέμβριο του 1879, λίγες ημέρες πριν τα 48α γενέθλιά του.

Πηγή: focusmag.gr

του Ιωσήφ-Χρήστου Κονδυλάκη, 2001 Πυρηνικός Φυσικός / Ειδικός Πληροφορικής. Πρώην Επίκουρος Τεχνικός Προϊστάμενος στα κεντρικά γραφεία ομάδας Πυρηνικών Αντιδραστήρων και πρώην Διευθυντής Σχεδιάσεως Συστημάτων και Αναπτύξεως, στον Καναδά.

1. Ορισμοί εννοιών

Νοημοσύνη Ανθρώπου [1], νοούμε στο παρόν άρθρο,
την ικανότητα λύσεως προβλημάτων(επιστημονικά,στρατιωτικά,κ.α) ή/και την μη τυχαία επιλογή μίας βέλτιστης(optimum) επιλογής σε πρόβλημα αποφάσεως,
με χρήση ενός αλγορίθμου, ο οποίος μπορεί να περιλαμβάνει λογικές διαδικασίες,
σαν την επαναληπτική(iterative) διαδικασία ερωτήσεων [Γιατί; , Διότι… , Έχει έννοια: ]
για τις αιτίες που πρέπει να κατανοηθούν.[2],[3].

Νοημοσύνη Ανθρώπινου Οργανισμού [1], νοούμε την απόδοση σε λύση προβλημάτων
του Οργανισμού(π.χ Κράτος, Ένοπλες Δυνάμεις, Πανεπιστήμια, Εμπορικοί Οργανισμοί,κ.α), με την έννοια της λήψεως βέλτιστων αποφάσεων ,χώρο-χρονικά
και ανά περίπτωση, και την βέλτιστη εκτέλεση των αποφάσεων αυτών.

Βέλτιστη(Optimum) απόφαση [1] ,νοούμε την απόφαση εκείνη που μεγιστοποιεί
την πιθανότητα για την εκπλήρωση ενός συνόλου στόχων χώρο-χρονικά και ταυτόχρονα όμως εξασφαλίζει και την εκπλήρωση των περιορισμών που έχουν τεθεί στο εν λόγω σύνολο των στόχων.

Πόλεμος Καταστροφής Νοημοσύνης[ΠΚΝ] [1], νοούμε την με δόλο
ή με εγκληματική αμέλεια καταστροφή μερικώς ή ολικώς, προσωρινά ή μόνιμα
της νοημοσύνης Ανθρώπου ή/και Ανθρώπινου οργανισμού.
(Ο παραπάνω πόλεμος μπορεί να γίνει σε επίπεδα φυσικού προσώπου, νομικού προσώπου, Έθνους και Κράτους. Στην βαρύτατη του μορφή νομίζουμε ότι μπορεί να φθάσει έως των εγκλημάτων της προδοσίας του Έθνους και της εσχάτης προδοσίας[4])

2.Εισαγωγή

Τα πάντα στον αισθητό μας κόσμο εξαρτώνται από τους νόμους της φύσεως,
από την «τύχη» και από τις αποφάσεις των ανθρώπων και των ζώων[1].

Από τους παραπάνω παράγοντες συνάγεται ότι η ανθρώπινη σκόπιμη επίδραση
σε γήινο ή εξωγήινο σύστημα, στηρίζεται στην λήψη αποφάσεων και την εκτέλεση των.
Ακολούθως , η κατάλληλη για τις χώρο-χρονικές ανάγκες εκλογή ενός συνόλου στόχων
και η βέλτιστη επίτευξη του συνόλου των στόχων είναι βασική συνάρτηση
της ανθρώπινης νοημοσύνης και της νοημοσύνης των ανθρωπίνων οργανισμών[1].

Λόγω των παραπάνω, συνάγεται ότι η καταστροφή της νοημοσύνης ανθρώπου
ή/και ανθρώπινου οργανισμού, είναι δυνατόν να οδηγήσει σε καταστροφή του ανθρώπου ή/και του ανθρώπινου οργανισμού, λόγω συνεπειών «ηλιθίων» αποφάσεων των.
Επιπλέον είναι δυνατόν, ο άνθρωπος ή/και ο ανθρώπινος οργανισμός με κατεστραμμένη
(σε ορισμένο βαθμό) την νοημοσύνη του να γίνει πειθήνιο όργανο που να εκτελεί,
πολλές φορές χωρίς καν να το καταλαβαίνει, τις εντολές του ανθρώπου ή/και του οργανισμού που κάνει ΠΚΝ εναντίον του.

Από τα παραπάνω είναι προφανής η θεμελιώδης σημασία του θέματος της αντιλήψεως
και κατανοήσεως ότι γίνεται ΠΚΝ σε ανθρώπους και ανθρώπινους οργανισμούς και ακολούθως της θεμελιώδους ανάγκης της αναπτύξεως σχετικής άμυνας στον ΠΚΝ
σε επίπεδο ανθρώπων, Έθνους και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σημείωση για τον αναγνώστη/μελετητή:
Επειδή κάποιες μέθοδοι του ΠΚΝ μπορούν να ενταχθούν σε πολλές κατηγορίες,
για αυτή την αιτία υπάρχει αναγκαία επανάληψη του κειμένου σε διαφορετικές κατηγορίες , για την αύξηση της λογικής πληρότητας των κατηγοριών.

3. Μερικές μέθοδοι του ΠΚΝ

Η γενική ιδέα στις μεθόδους ΠΚΝ είναι να δημιουργήσουν εμπόδια ή να μειώσουν
την αποδοτικότητα της(ή των) διαδικασίας(ων) λύσεως προβλήματος(ων) στον Άνθρωπο
ή/και στον Ανθρώπινο οργανισμό.

3.1 Έλλειψη κινήτρων και αμοιβής κινήτρων(έλλειψη motivation)
Όταν σε ένα οργανισμό δεν υπάρχουν κίνητρα(π.χ. οικονομική διαφοροποίηση μισθών
και bonus, προώθηση στην ιεραρχία και στην κατάλληλη θέση εργασίας των ανθρώπων
με τα κατάλληλα προσόντα, δημιουργία ενδιαφέροντος για την εργασία, ηθικά βραβεία,
κ,α) τότε δεν δημιουργείται διάθεση για την χρήση της νοημοσύνης και για λύση προβλημάτων, αλλά προκαλείται η τάση για αδιαφορία και τεμπελιά.
Αντιθέτως τα bonus(χρηματικά βραβεία, ηθικά βραβεία, κ.α) που δίνονται αξιοκρατικά, όπως και η αξιοκρατική και αξιόλογη αμοιβή των συμβούλων, εκπαιδευτών ,
του επιστημονικά εκπαιδευμένου και ειδικευμένου προσωπικού, κ.α προσελκύει
και αναπτύσσει το ενδιαφέρον του προσωπικού με υψηλά προσόντα και υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων. [14],[25].

Ιδιαίτερη προσοχή και μελέτη απαιτούν οι περιπτώσεις που όχι μόνο δεν δίνονται κίνητρα για την ανάπτυξη της νοημοσύνης ,αλλά αντιθέτως δίνονται αντικίνητρα με αποτέλεσμα
την καταστροφή της νοημοσύνης(ΠΚΝ).

Για παράδειγμα σε ένα Κράτος είναι δυνατόν να μεγιστοποιούνται τα εισοδήματα επαγγελμάτων «αποβλακώσεως» του κοινού{π.χ των τραγουδιστών που χρησιμοποιούν τραγούδια αποβλακώσεως όπως μίας φράσεως που επαναλαμβάνεται συνεχώς
σε ένταση φωνής που προκαλεί πόνο στα αυτιά και καθιστά αδύνατη κάθε συναισθηματική ή λογική συνομιλία ,το μονότονο των ποδοσφαιριστών (που ίσως σκόπιμα –ΠΚΝ- προβάλλονται πρώτοι στα ΜΜΕ, καθυστερώντας τις ειδήσεις ακόμα και για
τις συναντήσεις των Αρχηγών Κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης), τα πολύ υψηλά ημερομίσθια εργατών με γνώσεις μίας ή δύο τάξεων Δημοτικού, κ.τ.λ},
ενώ ταυτόχρονα ελαχιστοποιούνται τα εισοδήματα ανθρώπων και επαγγελμάτων
«υψηλής νοημοσύνης» που δύνανται να ανυψώσουν την νοημοσύνη του κοινού
{π.χ άριστοι επιστήμονες με μεταπτυχιακά και άλλων διανοητικά
και δημιουργικά εργαζομένων ανθρώπων}, με συνέπεια να είναι σχεδόν αδύνατο άριστοι επιστήμονες να αγοράζουν τα πανάκριβα επιστημονικά συγγράμματα που απαιτούνται
στην επιστημονική εργασία των και η ποιότητα της ζωής των και η αξιοπρέπεια της διαβίωσης των να είναι πολύ υποβαθμισμένη και να στερούνται κοινωνικής αναγνώρισης, λόγω των οικονομικών περιορισμών που υφίστανται, με συνέπεια η νοημοσύνη των,
η διάθεση για πρωτοποριακή εργασία και η αποδοτικότητα στην εργασία των να είναι υπερβολικά μειωμένες συγκριτικά με τις ικανότητες των.
Τα αποτελέσματα μακροπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα αλλά και μικροπρόθεσμα μπορεί να είναι ολέθρια για τα Εθνικά συμφέροντα διότι ελαχιστοποιούνται οι Εθνικές ικανότητες
για την ανάπτυξη και πρωτοπορία του Έθνους στον Διεθνή και Εθνικό τομέα
και ελαχιστοποιείται η ικανότητα η/και αποδοτικότητα της επιστημονικής ανάλυσης
και βέλτιστης λύσης των προβλημάτων του Έθνους, με αποτέλεσμα να μεγιστοποιούνται
οι πιθανότητες για πλήθος μελλοντικών καταστρεπτικών συνεπειών και
χαμένων ευκαιριών για τα Εθνικά συμφέροντα.

Σε Εθνικό επίπεδο νομίζουμε ότι η μεγιστοποίηση των εισοδημάτων
«πηγών αποβλακώσεως» με ταυτόχρονη την ελαχιστοποίηση των εισοδημάτων
των «πηγών νοημοσύνης και δημιουργικών γνώσεων» είναι ουσιαστικά ο πιο αποτελεσματικός τρόπος πολέμου καταστροφής νοημοσύνης και πολιτισμού,
ενός οργανισμού(Έθνους,κ.α).
Τούτο γίνεται ακόμα χειρότερο όταν ο λαός διδάσκεται από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας να χρησιμοποιεί τα «προϊόντα» και τις «υπηρεσίες» των «πηγών αποβλακώσεως»
και ταυτόχρονα δεν πληροφορείται σχεδόν καθόλου(εκτός ιατρικής) για την εξέλιξη
των επιστημών,τεχνολογίας και δημιουργικού πολιτισμού.

3.2 Έλλειψη ή καταστροφή δημιουργικής ιεραρχίας οργανισμών (π.χ αναξιοκρατία, ανηθικότητα ,κ.τ.λ)

Η δημιουργική ιεραρχία των οργανισμών είναι θεμελιώδης παράγων καθορισμού
στο ποίες αποφάσεις θα εκτελούνται και στο να δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα
πού μπορεί να βελτιστοποιήσει την απόδοση της εργασίας και των διαθεσίμων πόρων
του ανθρώπινου οργανισμού.

Δυστυχώς στην πραγματικότητα υπάρχουν ζωτικά καταστρεπτικές καταστάσεις για
τους ανθρώπινους οργανισμούς(Κράτος, Ιδιωτικές εταιρείες,κ.α).
Για παράδειγμα ίσως στις Κρατικές υπηρεσίες και στις Ένοπλες δυνάμεις αριστούχοι επιστήμονες ή Καθηγητές Πανεπιστημίων ή αριστούχοι στην εκτέλεση εκπαιδευτικών ασκήσεων ή υψηλά διακρινόμενοι σε πραγματικά περιστατικά δεν αμείβονται,
αλλά αγνοούνται ή το χειρότερο δεν προαγάγονται στους κατάλληλους βαθμούς
και θέσεις εργασίας, διότι προωθούνται άλλοι που χρησιμοποιούν π.χ φιλικές ή πολιτικές διασυνδέσεις ή δολιοφθορά ή με τις έμμεσες επιρροές από ξένα κράτη και ξένα συμφέροντα,κ.τ.λ..
Τότε καταστρέφεται η νοημοσύνη του Ανθρώπινου οργανισμού(π.χ. Κράτους, Ενόπλων δυνάμεων, κ.α) και η νοημοσύνη του Ανθρώπου(λόγω ψυχοσωματικών προβλημάτων
από αδικίες, κ.α).

Κλασσικό ζωτικό παράδειγμα ΠΚΝ στις Ένοπλες δυνάμεις είναι η καταστροφή των πιο νοημόνων αξιωματικών εν τη γενέσει των, με το να γίνονται στατιστικά απλοί στρατιώτες ή υπαξιωματικοί Καθηγητές Πανεπιστημίου και αριστούχοι επιστήμονες,
λόγω σχετικών διατάξεων των ενόπλων δυνάμεων που ίσως έγιναν υπό έμμεση επιρροή από ξένες δυνάμεις εκμεταλλευόμενες τα συμπλέγματα των στρατιωτικών (π.χ εγωϊσμό,κ.α). Οι συνέπειες των παραπάνω είναι καταστρεπτικές για το Έθνος και επηρεάζουν καταστρεπτικά πολλά Εθνικά συμφέροντα έως και αυτή την εδαφική ακεραιότητα του έθνους (π.χ ως συνέπεια ίσως ηλιθίων αποφάσεων ή αδυναμίας λύσεων προβλημάτων με τον βέλτιστο χώρο-χρονικά και ανά περίπτωση τρόπο σε κρίσιμες στιγμές ,κ.τ.λ)[5]. Επιπλέον πρέπει να τονιστεί ότι σήμερα στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας και των ειδικευμένων γνώσεων αλλά και των ολιστικών(globalview) δι-επιστημονικών γνώσεων, ορισμένοι άνθρωποι κρίνονται αναντικατάστατοι ,και η μη αξιοποίηση των από το Κράτος ή από Ιδιωτική επιχείρηση μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες για το Κράτος ή την ιδιωτική επιχείρηση με το να μη ληφθούν οι σωστές αποφάσεις και το Κράτος να υποστεί καταστροφές στον εσωτερικό τομέα ή/και στις διεθνείς δραστηριότητες του και η ιδιωτική επιχείρηση ίσως να οδηγηθεί σε πτώχευση.

3.3 Έλλειψη ή καταστροφή ποιότητας γνώσεων(εκπαίδευση, πληροφόρηση, κ.α)

Η χρήση εντυπωσιακών λέξεων ψυχολογικής επιρροής με ταυτόχρονη καταστροφή της ακριβολογίας στην πληροφόρηση, η περιγραφή και ο τονισμός μη ουσιωδών πληροφοριών, η απόσπαση της προσοχής σε πλήθος ασχέτων πληροφοριών, ενώ ταυτόχρονα να αποκρύπτονται οι αρχές και τα «κλειδιά» πληροφορίες,η μερική πληροφόρηση και η απόκρυψη της συνολικής «εικόνας» του θέματος, η μονομερής πληροφόρηση και ο αποκλεισμός της γνώσεων των πολλών απόψεων (π.χ ίσως ως μοναδική πληροφόρηση είναι κάποια εγχειρίδια του ΝΑΤΟ και σχεδόν κανένα ή ελάχιστα Πανεπιστημιακά συγγράμματα και επιστημονικά περιοδικά σε Εθνικές πολεμικές βιομηχανίες) είναι μέθοδοι ΠΚΝ. Ακόμα το να υπάρχουν πλήθος βιβλίων για χρήσεις προϊόντων(π.χ πληροφορικής) ενώ ταυτόχρονα να υπάρχει σχεδόν ανυπαρξία βιβλίων για την κατανόηση αρχών και λεπτομερειών για την σχεδίαση νέων προϊόντων , ή η μεγάλη έλλειψη αρίστων συγγραμμάτων και η διαθεσιμότητα χαμηλής ποιότητας συγγραμμάτων που πολυδιαφημίζονται είναι επίσης μέθοδοι του ΠΚΝ.

Επίσης η πολυδιαφήμιση και ευρεία διαφήμιση από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (ΜΜΕ) {Τηλεόραση , τύπος,ραδιόφωνο,κ.α} θεμάτων αποβλακώσεως και καταστροφής νοημοσύνης(π.χ οι ηλιθιότητες της αστρολογίας, τα παιχνίδια απομνημόνευσης αχρήστων πληροφοριών,κ.α) με ταυτόχρονο τον σχεδόν πλήρη αποκλεισμό της νοήμονος πληροφόρησης(π.χ επιτευγμάτων των επιστημών, της τεχνολογίας, της φιλοσοφίας και επιστημονικού και δημιουργικού κοινωνικού προβληματισμού, κ.α) είναι μέθοδοι ΠΚΝ κατά των πολιτών του Κράτους.

Η διδασκαλία θεμάτων με χαμηλή ή ίσως παραπλανητικής ποιότητας πληροφόρηση από βιβλία ή καθηγητές που ίσως έμμεσα επηρεάζονται, πολλάκις με άγνοια των, από τα συμφέροντα ξένων κρατών ή ξένοι σύμβουλοι σε Εθνικούς οργανισμούς που εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα και είναι δυνατόν να επηρεάσουν την κατεύθυνση προς την λήψη αποφάσεων(Κρατικές,Επιστημονικές,κ.α) αφήνοντας ίσως μόνο την ελευθερία στους πολίτες ή στους Εθνικούς οργανισμούς να διαμορφώσουν τις ασήμαντες λεπτομέρειες, είναι μέθοδοι ΠΚΝ.

Στην πρόοδο της επιστήμης/τεχνολογίας οικονομικά συμφέροντα είναι ίσως δυνατόν να επιτρέπουν την ευρεία διαφήμιση και προώθηση βασικών θεωριών και ιδεών προς ορισμένες κατευθύνσεις που προέρχονται απόπολυδιαφημισμένα επιστημονικά Ιδρύματα, αφήνοντας την ελευθερία των λεπτομερειών σε αυτές τις κατευθύνσεις σε άλλους , ίσως με κάποιο έλεγχο των διεθνών επιστημονικών περιοδικών και έλεγχο της προώθησης των ιδεών στο διεθνές δίκτυο ηλεκτρονικών υπολογιστών το INTERNET, μέσω ίσως του ελέγχου των πιο δημοφιλών searchengines του INTERNET.

Η έλλειψη χρηματοδότησης για την δημιουργία βιβλιοθηκών και η κακή επιλογή συγγραμμάτων σε επιστημονικές βιβλιοθήκες οργανισμών είναι επίσης μία αποτελεσματική μέθοδος ΠΚΝ διότι στερεί την ποιοτική πληροφόρηση πάνω στην οποία στηρίζεται η λήψη των βέλτιστων αποφάσεων.

Η μονόπλευρη πληροφόρηση στενεύει τους διανοητικούς ορίζοντες, γι αυτό για παράδειγμα ας σκεπτόμεθα ότι από κάθε πολιτικό κόμμα ή κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο(ακόμα και από παιδί ή τελείως άσχετο με την επιστήμη μας άνθρωπο ) μπορεί να προκύψει άμεσα ή έμμεσα μία καλή ιδέα, και μία καλή ιδέα μπορεί να οδηγήσει σε μία πολύ επιτυχή λύση ενός προβλήματος, γι αυτό πρέπει να ακούμε με προσοχή κάθε καλή ιδέα και φυσικά να αναγνωρίζουμε και να αμείβουμε την πηγή προέλευσης της καλής ιδέας, ώστε το άτομο να ενθαρρύνεται και να συνεχίζει να μας παρέχει τις ιδέες του.

Ένα άλλο παράδειγμα μεθόδου ΠΚΝ είναι σε εκπαιδευτικές εξετάσεις (π.χ σε Πανελλήνιες εξετάσεις εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση , κ.α) να δίνονται πολύ εύκολα θέματα, οπότε οι περισσότεροι υποψήφιοι βρίσκουν την σωστή απάντηση στα θέματα, με συνέπεια τότε η επιλογή των υποψηφίων να γίνεται με άσχετα κριτήρια προς τα θέματα της εξέτασης, για παράδειγμα με κριτήρια καλλιγραφίας, εύσχημον του γραπτού, ορθογραφίας, καθαρότητας της γραφής χωρίς διαγραφές και μουντζούρες και …την τύχη ποιος εξεταστής θα διορθώσει το γραπτό με σκοπό να γίνει η διαφοροποίηση μεταξύ ενός επιτυχούς βαθμού π.χ. 19.0 και ενός αποτυχόντος βαθμού 18.5. Η επιλογή των υποψηφίων με πολύ δύσκολα προβλήματα με μεγάλη διακριτικότητα θα διακρίνει εκείνον που έλυσε το πρόβλημα, από εκείνον που δεν το έλυσε, με αποτέλεσμα να επιτύχουν οι υποψήφιοι με ουσιώδη κριτήρια κριτικής σκέψεως ,ικανότητας λύσεως δύσκολων προβλημάτων και επαρκών γνώσεων. Ας θυμηθούμε ότι οι μεγαλύτερες διάνοιες των θετικών επιστημών ήταν κακογράφοι και ατημέλητοι στην γραφή με συνέπεια σε ένα εξεταστικό σύστημα με πολύ εύκολα θέματα θα κατατασσόντουσαν ίσως στην κατηγορία των αποτυχημένων υποψηφίων, διότι άλλοι υποψήφιοι(που και αυτοί έλυσαν τα πολύ εύκολα προβλήματα) θα υπερτερούσαν στα άσχετα δευτερεύοντα κριτήρια επιλογής.

Πρέπει βέβαια να είναι προφανές ότι οι μελλοντικοί επιστήμονες με υψηλή δημιουργική νοημοσύνη και γνώσεις είναι το θεμέλιο της μελλοντικής ευτυχίας του Έθνους , διότι έτσι μεγιστοποιείται ο ανθρώπινος παράγων για την λήψη βέλτιστων χώρο-χρονικών και ανά περίπτωση αποφάσεων στις δραστηριότητες του Έθνους.

3.4 Καταστροφικές παραγωγές Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας(ΜΜΕ)

Τα ΜΜΕ χρησιμοποιούνται κυρίως για την ενημέρωση και την διασκέδαση του κοινού. Όμως πρέπει να υπάρχουν ποιοτικά κριτήρια και στις δυο παραπάνω δραστηριότητες υπό την έννοια της προστασίας της νοημοσύνης, της ψυχοσωματικής υγείας των ανθρώπων και του Δικαίου. Η δε ποιότητα της διασκέδασης να είναι ποιοτικά ανώτερη σε ανθρώπινο πολιτισμό, σε σύγκριση με την ζωώδη συμπεριφορά και τα ζωώδη ένστικτα. Στην ενημέρωση από τα ΜΜΕ στην πλειονότητα γίνεται ΠΚΝ με το να μην παρουσιάζονται τα σημαντικά και ουσιώδη γεγονότα, υπό την έννοια των θετικών και ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά με το να παρουσιάζονται σε μακρύτατο χρονικό διάστημα ασήμαντες λεπτομέρειες, με πολλάκις κρυμμένη την ουσία των γεγονότων, με συνέπεια το κοινό να παρακολουθεί την «ενημέρωση» επί μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να καταλαβαίνει τι πραγματικά έχει συμβεί, αλλά να υφίσταται μόνο συναισθηματική επιρροή υπό την μορφή θεατρινισμών, με αποτέλεσμα να αδρανοποιείται η κριτική σκέψη και η νοημοσύνη του τηλεθεατή,ακροατή και αναγνώστη.
Οι ειδήσεις των ΜΜΕ αναφέρονται σχεδόν πάντα(στατιστικά) σε τρομακτικά και δραματικά γεγονότα, με σχεδόν πλήρη έλλειψη ανακοινώσεως ευχάριστων γεγονότων ή ανακοινώσεων επιστημονικής προόδου(εκτός της ιατρικής), με συνέπεια η αντίληψη
της πραγματικότητας του κοινού σημαντικά να παραμορφώνεται σχετικά με την πραγματική εικόνα της κοινωνίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται αδιαφορία και τεράστια ανοχή για μεγάλα κακουργήματα και εχθρότητα προς τον άγνωστο άνθρωπο με συνέπεια να συμβάλει στην κοινωνική απομόνωση του ανθρώπου και σε κοινωνικά προβλήματα που υποβαθμίζουν σημαντικά την αποδοτικότητα της χρήσεως της νοημοσύνης. Η απόδοση της ανώτερης νοημοσύνης σημαντικά αυξάνει όταν το κοινωνικό της περιβάλλον είναι δημιουργικό με την έννοια της δημιουργικής οικογένειας, της Δικαιοσύνης και της δημιουργικής ηθικής(π.χ διδάγματα της Χριστιανικής Θρησκείας).
Μια άλλη μέθοδος ΠΚΝ που χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ είναι οι παραγωγές και οι διαφημίσεις σε μεγάλη συχνότητα να παρουσιάζουν αστρολόγους,μάγους και άλλους «τσαρλατάνους-απατεώνες» που αποβλακώνουν το κοινό, εκμεταλλευόμενοι ζωτικά συναισθηματικά προβλήματα κυρίως των γυναικών, αλλά δυστυχώς παρόμοιες ηλιθιότητες έχουν επιχειρηθεί να αποβλακώσουν μέχρι…πιλότους αεροπλάνων (π.χ με την μέθοδο των βιορυθμών), δημιουργώντας έτσι καταστρεπτικά προβλήματα λόγω των προλήψεων, με το να τους προκαλείται έτσι κακοτυχία, επειδή ψάχνουν να την βρουν, με το να συσχετίζουν ΑΣΧΕΤΑ γεγονότα με αυτά που αναμένουν από τις προλήψεις τους. Μία άλλη μέθοδος ΠΚΝ είναι τα τηλεπαιχνίδια που τονίζουν υπέρμετρα την χρήση της απομνημόνευσης σε άχρηστες γνώσεις και αποκλείουν την χρήση της κριτικής και της νοημοσύνης και αμείβουν με βραβεία την άχρηστη γνώση.

Μια άλλη συνέπεια της τρομοκρατίας που προωθούν τα ΜΜΕ είναι ότι τρομοκρατούν τον πολίτη και έτσι τον κάνουν πιο επιρρεπή στον έλεγχο που τα ΜΜΕ επιβάλουν στατιστικά στην σκέψη(π.χ τι θέματα θα συζητά και τι θα ενδιαφέρεται το κοινό, κ.τ.λ) και στην συμπεριφορά του κοινού(άμεσες ή/και έμμεσες επιρροές από φίλους, διαφημίσεις και σαπουνόπερες(classicalconditioning-IvanPavlov) για το τι να πράξουν και το τι αμείψουν(operantconditioning-Skinner), με αποτέλεσμα το κοινό, στατιστικά, να συμπεριφέρεται σαν «ρομποτάκι» «τηλεκατευθυνόμενο» από τα ΜΜΕ. Με αυτή την μέθοδο του ΠΚΝ μειώνεται ,στατιστικά, σημαντικότατα η νοημοσύνη
και τα δημιουργικά ενδιαφέροντα του κοινού. Οι συνέπειες είναι σημαντικότατες μακροπρόθεσμα για τα Εθνικά συμφέροντα,
διότι μελλοντικά δεν θα υπάρχουν ευρέως διαθέσιμοι άνθρωποι υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων για να παίρνουν τις βέλτιστες αποφάσεις στα πολύ δύσκολα και περίπλοκα προβλήματα που θα δημιουργούνται με την ταχύτατη και ίσως ανεξέλεγκτη, σε κάποιες συνέπειες της,εξέλιξης των επιστημών, της τεχνολογίας , και των διεθνών σχέσεων. Επιπλέον η συνήθης άρνηση στο να πληροφορήσουν το κοινό για σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις(εκτός της ιατρικής) καταστρέφει τις ευκαιρίες για την ανάπτυξη της διανόησης και της νοημοσύνης του κοινού,με το να στερεί στους πολίτες την δυνατότητα να αναπτύξουν ενδιαφέροντα και συζητήσεις σε επιστημονικά θέματα και σχετικούς νοήμονες προβληματισμούς, με συνέπεια η νοημοσύνη και η ποιότητα των γνώσεων του κοινού να κρατείται σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Αντιθέτως τα ΜΜΕ έχουν διαμορφώσει πρότυπα για τα «όνειρα» της νεολαίας με σκοπό την μίμηση των ποδοσφαιριστών,τραγουδιστών «σκυλάδικων τραγουδιών και ανήθικων ηθοποιών, αντί η νεολαία να ενθαρρύνεται και να θαυμάζει διακεκριμένους ανθρώπους της επιστήμης, της δημιουργικής νοημοσύνης & διανόησης και του δημιουργικού πολιτισμού . Οι παραγωγές των ΜΜΕ είναι δυνατόν να επηρεάζουν την αντίληψη του κοινού[26], με την έννοια ότι τα ΜΜΕ μπορούν να κάνουν διαχείριση της αντίληψης (perceptionmanagement) του κοινού ,διότι του υποβάλουν πιθανές ερμηνείες που είναι σύμφωνες με τα συμφέροντα των συγκεκριμένων παραγωγών των ΜΜΕ. Για παράδειγμα τα υπέρμετρης βίας και τρομοκρατίας φιλμ των ΗΠΑ στατιστικά αυξάνουν την πιθανότητα μια συμπεριφορά ή/και ένα γεγονός να ερμηνευθεί από την αντίληψη του ανθρώπου ως απειλητικό . Εάν ο άνθρωπος ζει σε ένα διαρκές απειλητικό περιβάλλον (που μπορεί να είναι και αποτέλεσμα της βίας και τρομοκρατίας των ΜΜΕ) τότε μειώνεται σημαντικά η ικανότητα του για πολύ μεγάλη πρωτοτυπία (creativity) και για λύση πολύ περίπλοκων προβλημάτων, δηλαδή υφίσταται ΠΚΝ που μειώνουν σημαντικά την απόδοση της χρήσεως της νοημοσύνης. Οι επιδράσεις των ΜΜΕ στην λειτουργία της αντίληψης του κοινού μπορεί να είναι καταστρεπτική για την νοημοσύνη του ανθρώπου,διότι μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες ερμηνείες γεγονότων και συνεπώς σε λάθος ορισμό προβλήματος, με αποτέλεσμα να δοθούν λάθος ή παραπλανητικές «λύσεις» στην «πραγματικότητα» που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, και βάση αυτής (της υποκειμενικής πραγματικότητας) να παίρνει αποφάσεις, συνεπώς τα παραπάνω είναι μία μέθοδος ΠΚΝ.
Στην σύγχρονη μας εποχή μια άλλη διεθνής μέθοδος ΠΚΝ είναι ο έλεγχος του διεθνούς δικτύου ηλεκτρονικών υπολογιστών INTERNETμε τις πιο δημοφιλήςsearchengines(προγράμματα έρευνας) σαν τα Yahoo, Altavista,Lycos, Netscape, Microsoft, κ.α στα οποία δίδεις λέξεις «κλειδιά» και σου βρίσκουν τις σχετικές διευθύνσεις όπου υπάρχουν πληροφορίες που σχετίζονται με τις λέξεις κλειδιά που έχεις δώσει .
Οι πιο δημοφιλήςsearchengines(όλες στις ΗΠΑ) φαίνεται ότι συνεργάζονται για να ελέγχουν την αναζήτηση των πληροφοριών από το INTERNET όπως για παράδειγμα αναφέρεται στο παρακάτω περιστατικό:

Ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου έχει αναπτύξει την επιστημονική θεωρία «Θεωρία εξέλιξης ενός νοήμονος οικοσυστήματος» που σημαντικά τροποποιεί την θεωρία εξελίξεως(ενός οικοσυστήματος) του Δαρβίνου για να ισχύει στην σύγχρονη μας εποχή της υψηλής νοημοσύνης/γνώσεων και τεχνολογίας. Η θεωρία αυτή δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό των ενώσεων των Ολλανδών
και Γάλλων Θεωρητικών Βιολόγων το “ActaBiotheoretica”, 45(2),June 1997, p. 181-182 και υπάρχει και η σχετική διεύθυνση του συγγραφέως στο www.ncmr.gr/Kondylakis.html. Η Θεωρία για την εξέλιξη του νοήμονος οικοσυστήματος έχει σημαντικές επιδράσεις
στην Βιολογία,Νοημοσύνη,Κοινωνιολογία,Ηθική,Θρησκεία,Φιλοσοφία, Οικονομία, Ψυχολογία και γενικότερα σε πολλές επιστήμες και στην τεχνολογία, με συνέπεια να θεωρείται ζωτική η ενημέρωση του διεθνούς επιστημονικού κοινού για την νέα θεωρία.
Ο συγγραφέας(που έχει κάνει επιστημονική έρευνα και στην πληροφορική) προσπάθησε 2-4 φορές σε ένα έτος(και το έλεγξε και ο ποίο έμπειρος στην πληροφορική επιστήμων της εργασίας του) να υποβάλει την διεύθυνση της εν λόγω θεωρίας του στο internet στις searchengines Yahoo, Altavista, Lycos, Netscape, Microsoft και μερικές άλλες(και μία Ελληνική) αλλά σε καμία δεν έγινε δεκτή
(εκτός την Altavista) με συνέπεια μία σημαντική επιστημονική ανακάλυψη να μην μπορεί να προωθηθεί διεθνώς.

Οι συνέπειες του παραπάνω περιστατικού ίσως δεν είναι αμέσως προφανείς γι αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι η έλλειψη μιας ΔΗΜΟΦΙΛΟΥΣ searchengine που θα υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ως συνέπεια σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις Ευρωπαίων Επιστημόνων αλλά και Ευρωπαϊκών νέων και καινοτόμων εμπορικών προϊόντων να μην μπορούν να γίνουν ευρέως γνωστά
στο διεθνές κοινό, με τεράστιες συνέπειες για την Ευρωπαϊκή επιστημονική έρευνα, οικονομία και άλλες σημαντικές δραστηριότητες.

3.5 Καταστροφικά για την δημιουργική νοημοσύνη οικοσυστήματα εργασίας και διαβιώσεως

Είναι προφανές ότι εργασία ή/και διαβίωση σε οικοσυστήματα με π.χ δονήσεις κομπρεσέρ,ισχυρή μόλυνση καυσαερίων,ανυπαρξία επαρκούς χώρου εργασίας χωρίς τα αναγκαία έπιπλα και άλλα απαιτούμενα μέσα, ελλιπής φωτισμός, καταθλιπτικός χρωματισμός ή πολύ έντονος και ερεθιστικός χρωματισμός χώρων που κουράζει την όραση και το συναίσθημα, παντελής έλλειψης δένδρων και φυτών, έλλειψη δημιουργικής διακόσμησης,έλλειψη εργονομίας και καθαριότητος στο περιβάλλον και σοβαρότατα συγκοινωνιακά προβλήματα στην προσέλευση και αναχώρηση από την εργασία(ή την οικία) σοβαρότατα υποβαθμίζουν την απόδοση της χρήσης της νοημοσύνης και της διανοητικής εργασίας.
Με άλλα λόγια η δημιουργία των παραπάνω καταστάσεων είναι μία πολύ αποτελεσματική μέθοδος ΠΚΝ.
Έτσι για παράδειγμα τεράστια είναι η διαφορά (κυρίως στην λύση πολύ περίπλοκων προβλημάτων και όχι τόσο για χειρωνακτικές εργασίες) όταν κάποιος εργάζεται σε ένα παλιό κτίριο στο ισόγειο της πλατείας Ομονοίας των Αθηνών και όταν κάποιος εργάζεται
σε ένα όμορφο νησί της Ελλάδος ή σε ένα πευκόφυτο εξοχικό περιβάλλον σε ένα σωστά σχεδιασμένο λειτουργικά κτίριο[27].
Προφανώς τα ίδια ισχύουν για ΠΚΝ όταν ένας κατοικεί σε ένα χωρίς ήλιο υπόγειο (επειδή ως… επιστήμων δεν έχει επαρκή οικονομικά) σε αντίθεση με μία κατοικία σε μία ήσυχη νησιώτικη παραλία(π.χ ενός πλούσιου…ποδοσφαιριστή).

3.6 Καταστροφικές Κρατικές πολιτικές(γραφειοκρατία,χρονοβόρες διαδικασίες, Ρουσφετολογία, αναξιοκρατία, έλλειψη οργάνωσης,κ.α)
Είναι προφανές ότι η γραφειοκρατία εξασκεί ψυχολογικό πόλεμο στην απόδοση της χρήσης της νοημοσύνης διότι προκαλεί εκνευρισμούς, υπερβολική δαπάνη χρόνου σε άσχετες και πολλάκις άχρηστες διαδικασίες και αντιπερισπασμό από την κυρία εργασία, απογοητεύσεις(ιδίως αν τα προβλήματα προκαλούνται από υπαλλήλους που εκβιάζουν για τον χρηματισμό τους) και γενικώς είναι μια αποτελεσματική μέθοδος ΠΚΝ. Η αναξιοκρατία(π.χ λόγω φιλικών ή πολιτικών διασυνδέσεων) και η ρουσφετολογία δημιουργεί ανίκανους προϊστάμενους που πολλάκις από φόβο να μην χάσουν την θέση των, με εξουσιαστικές μεθόδους προσπαθούν να καταστρέψουν την νοημοσύνη και την διάθεση για εργασία των υφισταμένων τους(π.χ τους υποχρεώνουν (με την απειλή της απόλυσης ή με ψυχολογικές μεθόδους) σε τυφλή υπακοή διαταγών τους που πολλές φορές μπορεί να είναι μακροχρόνια ολέθριες για τον Οργανισμό (Έθνος, εμπορική επιχείρηση,κ.τλ) και ακόμα για το κοινό (π.χ σε οργανισμούς Πυρηνικών Αντιδραστήρων[13] ,Γενετικής, Πληροφορικής, κ.α) και σε αποτυχίες των που οφείλονται στην ανικανότητα των, επιρρίπτουν τις ευθύνες στους υφιστάμενους των, ενώ ταυτόχρονα προωθούν και προαγάγουν χαμηλότερης απόδοσης από τον εαυτό τους υφισταμένους για να μπορούν να διατηρούν την ανίκανη εξουσία των,κ.τ.λ.).
Συνέπεια των παραπάνω συνθηκών και του ΠΚΝ είναι τα αντικίνητρα που προκαλούνται για την χρήση και ανάπτυξη της νοημοσύνης, με συνέπεια άριστοι υφιστάμενοι να υποβάλουν την παραίτηση των από τον οργανισμό που εργάζονται, με αποτέλεσμα την καταστροφή της νοημοσύνης του Ανθρώπινου οργανισμού ή ικανότατοι υφιστάμενοι να παραμένουν ως άβουλα όντα προσδοκώντας μόνο την…συνταξιοδότηση των, με κατεστραμμένη την νοημοσύνη των και με ψυχοσωματικά προβλήματα λόγω των παραπάνω καταστάσεων .

3.7 Καταστροφικές μισθολογικές νομοθεσίες για την δημιουργική νοημοσύνη
Νομοθεσίες,νομολογίες και αποφάσεις που ευνοούν την μεγιστοποίηση των χρηματικών αποδοχών σε «πηγές αποβλακώσεως»(π.χ. ποδόσφαιρο, επιχειρήσεις «σκυλάδικων» τραγουδιών, αγράμματο εργατικό προσωπικό οικοδομών{π.χ εργολάβους},κ.α)
ενώ ταυτόχρονα ελαχιστοποιούνται οι χρηματικές απολαβές των «πηγών νοημοσύνης» (π.χ ειδικευμένοι ιατροί ΙΚΑ με μισθό μικρότερο μίας…καθαρίστριας, ή επιστήμονες με μεταπτυχιακές σπουδές με μισθό μικρότερο ενός…λοχία στρατού) θεωρείται η πιο αποτελεσματική μέθοδος ΠΚΝ για την καταστροφή νοημοσύνης των πλέον νοημόνων και με γνώσεις, ανθρώπων του Έθνους.
Η παραπάνω μέθοδος ΠΚΝ λόγω των τεραστίων προβλημάτων διαβιώσεως, αδικιών, κοινωνικής αναγνώρισης που προκαλεί στην δημιουργική νοημοσύνη και επιπλέον της αδυνατότητας της αποκτήσεως των απαιτουμένων μέσων για την εργασία των (π.χ πανάκριβα επιστημονικά συγγράμματα, κ.α.) και τον αντιπερισπασμό να ασχολούνται με άσχετες προς την εργασία των χρονοβόρες διαδικασίες λόγω
ελλείψεως των οικονομικών(π.χ αδυναμία αγοράς αυτοκινήτου με συνέπεια το μεγάλο χάσιμο χρόνου στις συγκοινωνίες, εκτέλεση χρονοβόρων οικιακών επισκευών, κ.α) σε συνδυασμό με την αδυναμία(λόγω οικονομικών) να ξεκουραστούν με ποιοτική διασκέδαση, ουσιαστικά νεκρώνει την αποδοτικότητα ,δημιουργικότητα και καινοτομίες της χρήσης της νοημοσύνης.
Είναι γνωστό το παράδειγμα Καθηγητών Πανεπιστημίου με διεθνή φήμη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που δουλεύουν ως…οικοδόμοι στην χώρα μας. Επιπλέον η μεγιστοποίηση των εισοδημάτων των «πηγών αποβλακώσεως» έχει ως συνέπεια η κουλτούρα και ο «πολιτισμός» τους(π.χ «σκυλάδικα» τραγούδια, κ.τ.λ) να γίνεται Εθνική κουλτούρα διότι αυτοί έχουν τα οικονομικά για να χρηματοδοτούν
την κουλτούρα τους, ενώ ταυτοχρόνως η κουλτούρα και ο δημιουργικός πολιτισμός των «πηγών νοημοσύνης» καταστρέφεται και αφανίζεται διότι οι δημιουργικά νοήμονες άνθρωποι δεν έχουν τα οικονομικά να υποστηρίξουν και να αναπτύξουν τον δημιουργικό πολιτισμό τους.

Οι συνέπειες είναι τρομακτικές για τον Εθνικό πολιτισμό ,όπου σχεδόν όλα τα ΜΜΕ προωθούν την κουλτούρα των «πηγών αποβλακώσεως» και έχει σχεδόν παντελώς εκλείψει από τις παραγωγές των ΜΜΕ ο δημιουργικός πνευματικός πολιτισμός των
«πηγών νοημοσύνης» (π.χ κλασική μουσική, φιλοσοφία, διανοητικός προβληματισμός για κοινωνικά και επιστημονικά θέματα, δημιουργική Θρησκεία, σοβαρή λογοτεχνία, κ.α) και η ψυχολογική πίεση του κοινωνικά αποδεκτού, όπως διαμορφώνεται από τα ΜΜΕ,
έχει αναγκάσει υψηλής μόρφωσης άτομα να προσαρμόζονται στην κυριαρχούσα κουλτούρα αποβλακώσεως των «πηγών αποβλακώσεως» που κατέχουν την οικονομική ισχύ.
Αντιθέτως είναι γνωστό ότι η τεράστια επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος του π.χ Καναδά και ΗΠΑ και οικονομικά ανεπτυγμένων Ευρωπαϊκών Κρατών οφείλεται στις πολύ καλές οικονομικές αποδοχές που αμείβονται οι «πηγές δημιουργικής νοημοσύνης» που με τις νοήμονες και με γνώσεις αποφάσεις των και την εργασία των βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αυξάνουν την οικονομική ευημερία του οργανισμού(Κράτους,Ιδρύματος.κ.τ.λ) που εργάζονται και συνεπώς εφ΄όσον η Κυβέρνηση εφαρμόσει Ανθρωπιστική πολιτική θα υπάρχουν τα οικονομικά για να δοθούν κοινωνικές παροχές στους πολίτες του Κράτους και σε Ανθρώπους
με ειδικές ανάγκες(Θαυμαστό παράδειγμα οικονομικής πολιτικής το Κράτος της Ολλανδίας).
Ο δημιουργικά νοήμων και με γνώσεις άνθρωπος βασικά χρειάζεται για να αποδώσει τα κατάλληλα κίνητρα και αμοιβές κινήτρων(motivation) ,επιπλέον των απαιτουμένων προσόντων[14], οικονομική άνεση , οικοσύστημα εργασίας και οικίας για ευπρεπή
και άνετη διαβίωση, ελεύθερο χρόνο, δημιουργική κοινωνική ζωή (θα μου επιτρέψετε να πώς και για δημιουργική Θρησκεία{π.χ. Χριστιανισμός} για να τον ενισχύει στις δύσκολες και απελπιστικές στιγμές της ζωής του και ως ηθική), περιβάλλον που να μην του προκαλεί εκνευρισμούς , μπελάδες και προβλήματα υγείας ,δυνατότητες για δημιουργική διασκέδαση και δημιουργική, ευχάριστη
και νοήμονα πληροφόρηση από τα ΜΜΕ και άλλες πηγές πληροφόρησης.

3.8 Ψυχολογικός πόλεμος σε ανθρώπους υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων και σε ανθρώπους σε θέσεις «κλειδιά» εργασίας(π.χ επιστήμονες, διπλωμάτες, αξιωματικούς ,δημοσιογράφους ,κ.α) Ορισμένα ηγεμονικά σκεπτόμενα Κράτη προσπαθούν να εξουδετερώσουν
τους κορυφαίους επιστήμονες και ανθρώπους με υψηλά προσόντα άλλων Κρατών που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σημαντικά στην ανάπτυξη των Κρατών τους, με σκοπό το ηγεμονικό Κράτος να διατηρεί την ηγεμονία του σε διεθνές επίπεδο και τον έλεγχο του πάνω σε άλλα Κράτη. Επίσης με το να εξουδετερώνει ή να περιορίζει σημαντικότατα την επίδραση των ανθρώπων που μπορούν να αντιληφθούν τις μεθόδους των ή/και των ανθρώπων που μπορούν να εξελιχθούν σε οικονομικούς, επιστημονικούς, κ.τ.λ ανταγωνιστές των επιβάλει την ηγεμονία του σε άλλα Κράτη .
Αμυντικά τα Έθνη και Κράτη πρέπει να θεωρήσουν πρωταρχικό Εθνικό συμφέρον και Εθνικό Ανθρώπινο  κεφάλαιο (NationalHumanCapital) τους πολίτες τους με υψηλά προσόντα, αρχίζοντας πρώτα με την ανεύρευση των από το φοιτητικό επίπεδο και μετά με το να τους παρέχουν όλα τα μέσα, την προστασία και τα κίνητρα και άμειβες κινήτρων(motivation) για την δημιουργική τους εξέλιξη, διότι από την νοημοσύνη, γνώσεις και αποφάσεις των ανθρώπων αυτών στηρίζεται η μελλοντική πορεία και ευημερία του Έθνους των,και φυσικά πρέπει να αναγνωρίζεται η συνεισφορά των για να ενισχύεται η διάθεση των για περαιτέρω δημιουργική προσφορά στο Έθνος τους και στην Ανθρωπότητα γενικότερα.

Η παραπάνω μορφή ψυχολογικού πολέμου που γίνεται από ηγεμονικό Κράτος σε ξένα Κράτη γίνεται με γνωστές ή άγνωστες μεθόδους ψυχολογικού πολέμου αλλά προσαρμοσμένες να επιδρούν σε ατομικό επίπεδο σύμφωνα με την προσωπικότητα και ψυχολογία του ανθρώπου που θέλουν να εξουδετερώσουν.

3.8.1 Μέθοδοι μειώσεως ή στερήσεως της προβολής επιστημονικής Έρευνας και πρωτοπορίας

Για παράδειγμα είναι δυνατόν ηγεμονικό Κράτος να προσπαθεί με έλεγχο των πληροφοριών(π.χ gatekeepersστις επιστημονικές δραστηριότητες και στα ΜΜΕ) και με άλλες μεθόδους να μην αναγνωριστούν Εθνικά ή/και διεθνώς σε μεγλο βαθμό πρωτοπορίας άριστοι επιστήμονες των ελεγχομένων Κρατών ώστε να μη χάσει το ηγεμονικό Κράτος την πρωτοπορία του μαζί με τα οφέλη που του επιφέρει
(π.χ οικονομικά, κύρους, ισχύος, κ.α).
Συγκεκριμένα για παράδειγμα όταν αξιόλογοι επιστήμονες δημοσιεύουν επιστημονικές εργασίες των είναι δυνατόν να παραποιούνται θεμελιώδεις έννοιες και λέξεις, να αλλάζονται οι αριθμοί παραπομπών στην βιβλιογραφία σημαντικών ανακαλύψεων
ώστε να αλλοιώνεται έτσι το όνομα , η προβολή και η πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού των, να παραποιείται το όνομα του συγγραφέως με αποτέλεσμα να μην προβάλλεται ως ο αληθινός δημιουργός της πρωτότυπης επιστημονικής εργασίας, να παραποιούνται λέξεις στο κείμενο ώστε να καταστρέφεται η έννοια του κειμένου, να παραλείπονται «κλειδιά» λέξεις και φράσεις ώστε το κείμενο να χάνει την αποτελεσματικότητα του, ή να κάνουν αμέσως δεκτή για δημοσίευση την επιστημονική εργασία αλλά…να αναβάλλεται για έτη η δημοσίευση της έως ότου ο συγγραφέας να πάψει να ρωτάει πότε θα δημοσιευθεί, ή να καθυστερεί για έτη η δημοσίευση σε διεθνές περιοδικό έως ότου κάποιο άλλο επιστημονικό άρθρο να δημοσιευθεί με την ίδια έρευνα, ή να χάνονται (ακόμα και συστημένα) γράμματα που στέλνουν για δημοσίευση σε διεθνές επιστημονικό περιοδικό πρωτότυπο άρθρο(π.χ ογκολογίας), ή να αρνούνται την δημοσίευση πρωτοτύπου άρθρου λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων(π.χ άρθρου που προέβλεψε τις αιτίες{π.χ ανικανότητα διεύθυνσης,κ.α}
για το 3ο μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα και έχει πολύ καλή επιστημονική κριτική[13]) και συνήθως να μην δίνεται καθόλου επιστημονική αιτιολόγηση παρα μόνοη απόφαση του κριτού ή αιτιολογίες στάνταρτ όπως ότι τα τυπογραφικά λάθη «οφείλονται στον «δαίμονα»του τυπογραφείου».
Πολύ σύγχρονη μέθοδος για την ελαχιστοποίηση της προβολής επιστημονικών, εμπορικών και άλλων πρωτοποριακών διεθνώς δραστηριοτήτων είναι οι πιο δημοφιλείς searchenginesofINTERNETνα μην δέχονται για έρευνα και διεθνή προβολή πολλοί σημαντικές επιστημονικές πρωτοπορίες,.κ.τ.λ.
Είναι προφανές ότι η στέρηση της προβολής σημαντικών επιστημονικών εργασιών και των δημιουργών τους είναι μια μέθοδος ΠΚΝ σε όφελος π.χ άλλων Κρατών που συνέχεια πολυδιαφημίζουν με κάθε τρόπο και με όλα τα ΜΜΕ τα επιστημονικά τους Ιδρύματα και τους Επιστήμονες που ικανοποιούν τα συμφέροντα των.

3.8.2 Εμπόδια στην δημιουργική εξέλιξη αρίστων επιστημόνων και στην ανάπτυξη επιστημονικών δραστηριοτήτων.

Η υπερειδίκευση των επιστημόνων και η ενίσχυση της τάσης των να μην ασχολούνται με σχεδόν τίποτα λλο επιστημονικά εκτός την υπερειδίκευση των, σε συνδυασμό με την τάση η επιστημονική έρευνα να εκτιμάται από την «ποσότητα παραγωγής»(π.χ πλήθος δημοσιεύσεων) και όχι από την «ποιότητα των ανακαλύψεων» έχει ως αποτέλεσμα τις ασφυκτικές προθεσμίες, την υπερβολική εργασία , την «στενοκεφαλιά»(στενότατη αντίληψη) σημαντικών επιστημόνων διότι ψάχνουν για το «δένδρο» και αγνοούν το «δάσος»
(δηλαδή μελετούν ένα ελάχιστο τμήμα της πραγματικότητας που αντιστοιχεί στην υπερειδίκευση των και αγνοούν την «συνολική εικόνα» της πραγματικότητας) και το σπουδαιότερο αποκλείει πολύ σημαντικούς «εγκεφάλους» της επιστημονικής έρευνας από την ενασχόληση με ζωτικούς τομείς της ανθρώπινης ζωής και επιστημών/τεχνολογίας λόγω ζωτικής ελλείψεως διαθεσίμου χρόνου εκτός
της υπερειδίκευσης των.
Τούτο είναι μία μέθοδος ΠΚΝ λόγω αντιπερισπασμού και αδιαφορίας κορυφαίων επιστημόνων για τα θεμελιώδη και τα ζωτικά  προβλήματα της Ανθρωπότητας. Μία άλλη αποτελεσματική μέθοδος ΠΚΝ για να στερούν τα Έθνη από τα οφέλη  που μπορούν να έχουν από τους αρίστους επιστήμονες του Έθνους τους, είναι μετά την αποφοίτηση των από τα Πανεπιστήμια, αριστούχοι επιστήμονες αλλά
και Καθηγητές Πανεπιστημίων όταν υπηρετούν την στρατιωτική των θητεία να υφίστανται «πλήρη εξεφτιλισμό» της προσωπικότητας των ως απλοί στρατιώτες ή ως υπαξιωματικοί από σχεδόν αγράμματους υπαξιωματικούς και αξιωματικούς ως συνέπεια των επιρροών από ξένες δυνάμεις που εκμεταλλεύονται τα συμπλέγματα των στρατιωτικών(κυρίως τον εγωισμό των,κ.α) για να δημιουργηθούν
οι σχετικές στρατιωτικές διατάξεις που στατιστικά οι αριστούχοι επιστήμονες και Καθηγητές Πανεπιστημίων συνήθως υπηρετούν ως απλοί οπλίτες[5].
Επίσης με την μέθοδο ΠΚΝ που το ελεγχόμενο Κράτος προσφέρει ελάχιστες οικονομικές απολαβές και κοινωνική αναγνώριση σε πηγές «υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων» (π.χ τον αριστούχο επιστήμονα,κ.α) σε συνδυασμό με τις υποτροφίες, και υψηλές οικονομικές και άλλες απολαβές που προσφέρουν ηγεμονικά Κράτη σε αρίστους επιστήμονες έχει ως συνέπεια το γνωστό φαινόμενο της «αποστέρησης εγκεφάλων(Braindrainage)»[28] από τα ελεγχόμενα Κράτη όπου οι κορυφαίοι επιστήμονες των Κρατών μεταναστεύουν για πάντα στο ηγεμονικό Κράτος(που στηρίζει την ηγεμονία του και στην αρχή «Η γνώση είναι ισχύς») όπου στο ηγεμονικό Κράτος αναγνωρίζονται ,
με αποτέλεσμα τα ελεγχόμενα Κράτη να μένουν πάντα υποτελή και απλοί πελάτες του ηγεμονικού Κράτους και ανίκανα να δημιουργήσουν πρωτοπορία στις επιστήμες και τεχνολογία.
Άλλη συνέπεια του παραπάνω φαινομένου της αποστερήσεως των «εγκεφάλων» του Κράτους είναι ότι στα ελεγχόμενα Κράτη οι θέσεις «κλειδιά» εργασίας και αποφάσεων καταλαμβάνονται από μετριότητες και ίσως ανθρώπους άμεσα ή/και έμμεσα επιρρεπείς,πολλάκις χωρίς να το καταλαβαίνουν, στις επιδράσεις από ξένα συμφέροντα, (διότι πολλάκις δεν αναγνωρίζουν καν την ύπαρξη των
που απαιτεί ικανή νοημοσύνη και σχετικές γνώσεις), με αποτέλεσμα τα Εθνικά συμφέροντα των ελεγχομένων Κρατών σε πολλές ζωτικές περιπτώσεις μακροπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα να καταστρέφονται (ΠΚΝ ανθρώπινου οργανισμού{Κράτος}).

3.8.3 Ψυχολογικός/Ψυχιατρικός πόλεμος σε ανθρώπους υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων και σε ανθρώπους που κατέχουν σημαντικές θέσεις εργασίας

Πρωτοπορία στην επιστημονική έρευνα για τον «έλεγχο εγκεφάλου»(Mindcontrol) έχει η C.I.A(μυστική υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ), με αρχή ίσως από το πρόγραμμα της MKULTRA, από τις αρχές του 1950, και σε συνεργασία με τον πράκτορα της Καθηγητή EwenCameronτου McGillUniversity,Montrealτου Καναδά για σχετικές ψυχιατρικές έρευνες όπως την ψυχική καθοδήγηση (psychicdriving), κ.α[7],[8],[9],[12],[22],[24],[29],[30].

Μία βασική ιδέα για τον «έλεγχο του εγκεφάλου» σημαντικών προσώπων (αρίστων επιστημόνων, διπλωματών, αξιωματικών, δημοσιογράφων,κ.α) είναι στον συγκεκριμένο άνθρωπο να εκπέμπουνε (π.χ στην εργασία του, στην οικία του, στο ξενοδοχείο, στο αμάξι του, κτ.λ) στο κατώφλιο της ακοής του συγκεκριμένου ανθρώπου ,διάφορες ιστορίες, με σκοπό να μπερδευτούν με την σκέψη του και ορισμένες ιστορίες να θεωρηθούν ως δική του σκέψη ,με σκοπό να του διαμορφώσουν την αντίληψη του(perceptionmanagement) στις ερμηνείες των γεγονότων που επιθυμούν, με συνέπεια να επηρεάσουν τις αποφάσεις του και την συμπεριφορά του.
Η παραπάνω μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τεχνικές υπνωτισμού ώστε με έμμεσες εντολές[10] και με μεταυπνωτικές εντολές για την εκτέλεση των σχεδίων τους να γίνει πληρέστερος ο «έλεγχος του εγκεφάλου» του ανθρώπου.
Οι συνέπειες περιορίζονται μόνο από την φαντασία των ασκούντων τον έλεγχο στον άνθρωπο και μπορεί να φθάσουν έως προκαλούμενη «αυτοκτονία» ή καταστροφικά για τον άνθρωπο «ατυχήματα».

 
Επιπλέον σε περιπτώσεις επιστημονικής, βιομηχανικής ή στρατιωτικής κατασκοπίας ,εκπέμποντας στο κατώφλιο της ακοής του ατόμου, μπορούν να του αποσπάσουν πληροφορίες και ιδέες ,αν δεν αντιληφθεί την προηγούμενη μέθοδο ή με τεχνικές ψυχολογίας/ψυχιατρικής να τον αναγκάσουν να συνεργαστεί μαζί τους, με το να εκπέμπουν μία ερώτηση και να του ζητούν π.χ. να κουνήσει ελαφρά το κεφάλι του δεξιά εάν η απάντηση είναι ναι ή ελαφρά αριστερά εάν η απάντηση είναι όχι .

Ακόμα είναι δυνατόν καλά μελετημένες από ψυχολόγους και ψυχιάτρους ιδέες και ερμηνείες γεγονότων(που διαμορφώνουν την αντίληψη για την πραγματικότητα του ατόμου) να υποβληθούν στην σκέψη του ατόμου με τις παραπάνω μεθόδους.

Για παράδειγμα μία μέθοδος επιστημονικής κατασκοπίας είναι μυστικές υπηρεσίες βιομηχανικά ανεπτυγμένου Κράτους να ηχογραφούν τις συζητήσεις κορυφαίων επιστημόνων σε χώρους όπως εστιατόρια, Πανεπιστήμια, ιδιωτικές συζητήσεις σε συνέδρια[18], η ακόμα σε οικίες, με σκοπό να κλέψουν τις καλλίτερες ιδέες και μετά τάχιστα να τις εκπέμψουν ίσως στο κατώφλιο της ακοής φημισμένων
επιστημόνων στο Κράτος τους(ώστε να τις θεωρήσουν δικές τους ιδέες) με συνέπεια να επιτύχουν πρωτοπορία στην επιστημονική έρευνα, στις επιστημονικές δημοσιεύσεις, στην τεχνολογία και στη οικονομία για το Κράτος τους (Σε αντίθεση με τους πραγματικούς δημιουργούς της πρωτότυπης ιδέας που πολλά εμπόδια θα αντιμετωπίζουν στην αναγνώριση και αξιοποίηση των ιδεών τους).
Ομοίως όπως είναι γνωστό από τον τύπο[19], τεράστιο πλήθος ηλεκτρονικών επικοινωνιών παρακολουθούνται κυρίως από τις ΗΠΑ και είναι δυνατόν, μυστικές υπηρεσίες ηγεμονικών Κρατών, να κάνουν κατασκοπεία εναντίων επιστημόνων και να κλαπούν επιστημονικές εργασίες από προσωπικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές που είναι συνδεδεμένοι στο INTERNETκαι επίσης να σχηματιστεί προφίλ της προσωπικότητας των και των ενδιαφερόντων τους, από κλέψιμο πληροφοριών και λέξεις κλειδιών που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες στον προσωπικό τους υπολογιστή που είναι συνδεδεμένος στο INTERNET,όπως και από ανάλυση από ηλεκτρονικούς υπολογιστές των προτύπων της συμπεριφοράς των και ενδιαφερόντων τους από την χρήση πιστωτικών καρτών, κ.τ.λ. [17],[31].
Επίσης είναι επίσημα ανακοινώσιμο από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο[33] ότι τα ISDN τηλέφωνα στα σπίτια , εταιρίες και ανθρώπινους οργανισμούς μπορούν να παρακολουθούν τις ομιλίες στους χώρους των τηλεφώνων ακόμα και όταν το ακουστικό είναι καλά τοποθετημένο στην θέση του, με την εκπομπή ενός monitorsignal ,είναι τεχνητά δυνατή να γίνει η παρακολούθηση από υπηρεσίες που ευρίσκονται στην Αμερική. Έτσι παραβιάζεται το ιδιωτικό και οικογενειακό απόρρητο των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών με τον χειρότερο τρόπο…

Επιπλέον σοβαρότατος και έγκαιρος προβληματισμός και σχετικά αντίμετρα πρέπει να δημιουργηθούν για την μελλοντική εισαγωγή, από εταιρίες των Η.Π.Α., λειτουργικών συστημάτων(operatingsystems) για προσωπικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές συνδεδεμένους στο ΙΝΤΕRNET, όπου θα απαιτείται για την λειτουργία του προσωπικού υπολογιστή η δήλωση των πλήρη στοιχείων του ιδιοκτήτη του προσωπικού υπολογιστού στην εταιρεία που προσφέρει το λειτουργικό σύστημα και την δυνατότητα της εταιρείας
ανά πάσα στιγμή να μπορεί να κλέβει όλες τις πληροφορίες(αρχεία,e-mail,mailinglists,έγγραφα,προγράμματα,κ.α) από όλους τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στον κόσμο που χρησιμοποιούν αυτά τα λειτουργικά συστήματα ή άλλα επικοινωνιακά προγράμματα του INTERNET (Browsers,cookies,e.t.c).
Επίσης η παραπάνω κλοπή πληροφοριών μπορεί να γίνεται αυτόματα και η συνεχή κλοπή των πληροφοριών, από όλο τον κόσμο, να ενημερώνει συνεχώς ένα τεράστιας χωρητικότητας σύστημα διαχειρίσεως βασικών δεδομένων και φυσικά να διανέμει αυτές τις πληροφορίες όπου επιθυμούν οι βασικοί μέτοχοι και διευθυντές των εταιρειών αυτών ή/και η κυβέρνηση των Η.Π.Α.
Ομοίως θεμελιώδες πρόβλημα στην προστασία των προσωπικών πληροφοριών και της αξιοπρέπειας του Ανθρώπου είναι η μελλοντική εισαγωγή της αλληλεπιδρούσας τηλεόρασης (interactiveTV), όπου όλοι οι Άνθρωποι, σε όλο τον κόσμο, που θα την χρησιμοποιούν από την νηπιακή ηλικία πλήρως θα «φακελώνονται» από τις σχετικές εταιρείες και σχεδόν όλα τα ενδιαφέροντα των και η προσωπικότητα
των θα καταγράφονται σε καθημερινή βάση, σε χώρο-χρονική και ανά περίπτωση θεώρηση. Στις προηγούμενες δύο περiπτώσεις (Computeroperatingsystems , InteractiveTV) , όπως και σε άλλες περιπτώσεις , από τις εταιρείες που συλλέγουν τις πληροφορίες συντάσσεται με πλήρη λεπτομέρεια προφίλ προσωπικότητας των χρηστών που καθημερινά ενημερώνεται και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την άμεση ή/και έμμεση εκμετάλλευση των Ανθρώπων και Οργανισμών(Κράτη, Ιδιωτικές εταιρείες, κ.α).

Επίσης προσοχή σε οποιαδήποτε επικοινωνιακή συσκευή (π.χ. τηλέφωνο, Fax, Computer, κ.α) σχεδιάζεται ή προέρχεται από τις Η.Π.Α. ,
διότι είναι έτσι κατασκευασμένη ώστε να μπορεί η κυβέρνηση και ίσως και ιδιωτικές εταιρείες των Η.Π.Α να παρακολουθούν, σε όλη την υφήλιο, τις πληροφορίες που στέλνει ή δέχεται ο χρήστης λόγω του νόμου των Η.Π.Α. που υπέγραψε ο πρόεδρος Clintonτην 24-10-1994 τον “TheFBIBill” [17]. Τα παραπάνω προβλήματα είναι θεμελιώδη για τα Διεθνή Ανθρώπινα Δικαιώματα και δεδομένου ότι οποιαδήποτε Διεθνή Σύμβαση μπορεί μυστικά να παραβιαστεί από Ηγεμονικά Κράτη, νομίζουμε ότι απαιτείται συστηματική και εις βάθος και πλάτος έρευνα και μελέτη του προβλήματος. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής ¨Ένωσης η άμυνα στις παραπάνω και άλλες σχετικές περιπτώσεις νομίζουμε ότι μπορεί να γίνει με αυστηρότατη νομοθεσία και αποτελεσματική εκτέλεση της σχετικής νομοθεσίας και με ταυτόχρονη ενίσχυση Οργανισμών υπό Κρατικό και Ευρωπαϊκής ¨Ένωσης έλεγχο για την δημιουργία προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών σε Ευρωπαϊκό ασφαλές λειτουργικό σύστημα, ασφαλείς BrowsersofINTERNET, SearchenginesofINTERNET, ασφαλούς κρυπτογράφησης για το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και άλλων ασφαλών θεμελιωδών προγραμμάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών. Πρέπει έντονα να τονιστεί ότι λόγω της υπάρχουσας[33] δυνατότητας κλοπής πληροφοριών από επιχειρήσεις και οργανισμούς των Η.Π.Α. και άλλα Κράτη με συνέπεια τεράστιας αξίας κλοπή επιστημονικών, οικονομικών, Κρατικών και άλλων πρωτοποριακών δραστηριοτήτων και του «φακελώματος» των Ευρωπαίων Πολιτών, κ.τ.λ., το σχετικό θέμα πρέπει να γίνει καλά αντιληπτό και κατανοητό από τα Κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να τύχει ύψιστης προτεραιότητας για σχετικές επιστημονικές έρευνες, μελέτες, αποφάσεις, νομοθεσία και αποδοτική εφαρμογή της νομοθεσίας ,τεχνολογία και ενημέρωση των Ευρωπαίων Πολιτών, κ.τ.λ.
Με παρόμοιο τρόπο σε διπλωμάτες και αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων είναι δυνατόν (π.χ σε μετεκπαιδεύσεις σε ξένο Κράτος,κ.α )εκπέμποντας στο κατώφλιο της ακοής των να τους εισαγάγουν ιδέες και ερμηνείες γεγονότων που το άτομο να θεωρήσει ως δικές του και να του διαμορφώνουν την αντίληψη της πραγματικότητας των(perceptionmanagement) σύμφωνα με τα συμφέροντα των ώστε τα άτομα αυτά να πάρουν τις αποφάσεις(κυρίως προς τις κατευθύνσεις) που επιθυμούν και να συμπεριφέρονται όπως αυτοί επιθυμούν.
Ακόμα με την παραπάνω μέθοδο διαχείρισης της αντίληψης του ατόμου είναι δυνατόν να πείσουν με ψυχολογικές μεθόδους προσαρμοσμένες στη προσωπικότητα των ατόμων για παράλογες ερμηνείες της πραγματικότητας με σκοπό να τους τρελάνουν
ή/και να δημιουργήσουν προσωρινά ψυχωτικές καταστάσεις στους ανθρώπους αυτούς.

Η παραπάνω τεχνική διαχείρισης της αντίληψης του ατόμου μπορεί να συνδυαστεί με εκπομπή μικροκυματικής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολία ομιλίας κατευθείαν στον εγκέφαλο του ανθρώπου(περί της επιστημονικής δυνατότητας μελέτησε π.χ. [11],[12],[15],[16],[23]) που θα κάνουν το άτομο να ακούει «ομιλία» που ίσως θεωρηθεί από τον ιατρικό κόσμο που αγνοεί τις παραπάνω μεθόδους ως παθολογική κατάσταση.

Πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες πήγαν με τις καλλίτερες προθέσεις και ηθική για μεταπτυχιακές σπουδές ή εργασία στο ηγεμονικό Κράτος ή σε Κράτος ελεγχόμενο από το ηγεμονικό Κράτος και ίσως, ακόμα και χωρίς να το γνωρίζουν, έγιναν πειραματόζωα για οικονομικά ,επιστημονικά και λοιπά συμφέροντα του ηγεμονικού Κράτους.
Είναι γνωστό(π.χ[8]) ότι ψυχολογικές/ψυχιατρικές μέθοδοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καταστρέψουν την επιρροή και κοινωνική αναγνώριση των διαφονούντων και αυτών που μπορούν να αντιληφθούν και να γνωστοποιήσουν τα καταστρεπτικά
σχέδια ηγεμονικών ή ολοκληρωτικών Κρατών

3.8.4 Επιδράσεις ψυχογλωσσολογίας στον ΠΚΝ

Είναι γνωστές οι περιπτώσεις όπου κάποιος λέει πάρα πολλά χωρίς στην ουσία να λέει τίποτα το ουσιαστικό ή όπου κάποιος διαβάζει πλήθος σελίδων ενός γραπτού κειμένου χωρίς να πληροφορείται τίποτα το ουσιώδες. Οι περιπτώσεις αυτές είναι τεχνικές ΠΚΝ και χρησιμοποιούνται και από ορισμένα ΜΜΕ Κρατών για Εθνική ή/και διεθνή επιρροή . Η καταστροφή της ακριβολογίας ,της πληρότητας και της συντομίας της εκφράσεως που αποκρύπτει τις ουσιώδης αρχές,έννοιες και θέματα είναι επίσης τεχνική ΠΚΝ.
Η χρησιμοποίηση λέξεων που δεν ταιριάζουν στην λογική ανάπτυξη του θέματος υπό την έννοια της ακριβολογίας(λέξεις «τσόντες»), που συνηθέστατα χρησιμοποιούνται σε πολυδιαφημισμένα περιοδικά και άλλα έντυπα και στα ΜΜΕ, με σκοπό να ασκήσουν ψυχολογική επιρροή στον αναγνώστη, είναι πολύ βλαβερή τεχνική των ΜΜΕ.
Δυστυχώς ο συγγραφέας έχει παρατηρήσει αυτή την τεχνική σε πλήθος επιστημονικών συγγραμμάτων και ορολογίας, ακόμα και σε άρθρα Διευθυντών σε οργανισμούς πυρηνικής ενέργειας,κ.α.
Οι αλλαγή των εννοιών των λέξεων και η στέρηση της γλώσσας από λέξεις που διεγείρουν την χρήση της νοημοσύνης ή η ελαχιστοποίηση της χρήσεως  των λέξεων αυτών είναι βασική τεχνική ΠΚΝ. Για παράδειγμα ένα πραγματικό τεστ χρήσεως της νοημοσύνης είναι
να παρακολουθήσετε συζητήσεις ανθρώπων και να μετρήσετε την συχνότητα χρήσεως της λέξεως «Διότι…»(αρχίζει την λογική αιτιολόγηση) , της λέξεως «Γιατί; » (αρχίζει την λογική κριτική) , της λέξεως «Έχει έννοια; »(αρχίζει τον έλεγχο και κριτική της αιτιολόγησης) και πραγματικά θα εκπλαγείτε για τα αρνητικά αποτελέσματα για την νοημοσύνη του κοινού σε ηγεμονικό Κράτος και σε παραγωγές ΜΜΕ(φίλμς,κ.τ.λ.) που προέρχονται από ηγεμονικό Κράτος, που προσπαθεί ίσως να κρατήσει στατιστικά τους πολίτες του στο ελάχιστο επίπεδο λογικής κριτικής με σκοπό να είναι πιο πολύ διανοητικά ελεγχόμενοι από τις επιδράσεις των ΜΜΕ και γενικότερα
της Κρατικής ροής πληροφοριών.

Η αλλαγή του συναισθηματικού φορτίου λέξεων, με συσχετισμό τους με διαφορετικά συναισθήματα είναι δυνατόν να επηρεάσει καταστρεπτικά τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου (ακόμα και να δημιουργήσει παθολογικές καταστάσεις) και να επηρεάσει άμεσα
η/και έμμεσα την χρήση της νοημοσύνης[15]. Η χρήση λέξεων και ορολογίας πολύ υλιστικού περιεχομένου ( πολύ συνηθισμένο στις ΗΠΑ) μπορεί να περιορίσει σημαντικά την θεωρητική εξέλιξη των επιστημών,της δημιουργικότητας(creativity) σε νέες βασικές ιδέες(concepts) ,
την φιλοσοφία και ανώτερους διανοητικούς προβληματισμούς με συνέπεια να ενεργεί ως μέθοδος ΠΚΝ.
Η Ανθρώπινη εξέλιξη δεν μπορεί να γίνει μόνο με την αναγνώριση και αμοιβή σε υλικά αγαθά . Για μακροπρόθεσμη δημιουργική εξέλιξη είναι αναγκαία η αναγνώριση και αμοιβή και των άϋλων αγαθών. Η τροποποίηση των ακριβολογημένων εννοιών των λέξεων
(π.χ «δές τι ζέστη κάνει » αντί του ορθού «αισθάνεσαι πολύ ζέστη;» ) μπορεί να προκαλέσει διανοητική σύγχυση και συνεπώς δρά ως μέθοδος ΠΚΝ .

Επίσης είναι δυνατόν από την γλωσσική ανάλυση της λογικής αιτιολόγησης ενός κειμένου(η μίας ομιλίας) να εκτιμηθεί η νοημοσύνη του ατόμου (φυσικά διαλέγοντας το κατάλληλο γραπτό και θέμα προς μελέτη).

3.9 Παραβάσεις Δικαίου ενάντια προσώπων δημιουργικής νοημοσύνης.

Με την μέθοδο της συνεχούς ταλαιπωρίας που προκύπτει από παραβάσεις Δικαίου ενάντια προσώπων δημιουργικής νοημοσύνης
(π.χ κλοπές, ληστείες, κακοποιήσεις, καταστροφές κινητής και ακίνητης  περιουσίας, δυσφημίδεις,συκοφαντίες, απάτες,πλαστογραφίες,ψευδομαρτυρίες, υπερβολικούς θορύβους και άλλες μολύνσεις στο περιβάλλον εργασίας ή/και οικίας, αδικίες, σκόπιμη γραφειοκρατία, άρνηση παροχής υπηρεσιών , προβλήματα στην μισθοδοσία,και άλλες παραβάσεις του Δικαίου)
δημιουργείται αφόρητη κατάσταση ζωής στον άνθρωπο της δημιουργικής νοημοσύνης, με συνέπεια να είναι αδύνατον η νοημοσύνη του να λειτουργήσει αποδοτικάκαι επιπλέον να αναγκάζεται να ασχολείται με άσχετα προς την εργασία του θέματα (αντιπερισπασμός από την δημιουργική εργασία), με συνέπεια η μέθοδος αυτή ΠΚΝ να αδρανοποιεί τις ικανότητες και νοημοσύνη του ανθρώπου.

3.10. Καταστροφικές δράσεις μυστικών υπηρεσιών και συσχετιζόμενων με αυτές Ιδιωτικών οργανώσεων,κ.τ.λ

Όλες οι γνωστές και άγνωστες μέθοδοι ψυχολογικού πολέμου και γενικότερα του πολέμου είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν
από τις μυστικές υπηρεσίες Κρατών με πιθανό συνδυασμό με συσχετιζόμενες με αυτές διεθνείς ή/και τοπικές οργανώσεις(μυστικές και φανερές) και ιδιωτικά clubs που έχουν επιρροή για να δημιουργήσουν κάθε είδους καταστρεπτικά προβλήματα(ΠΚΝ) σε ανθρώπους που δεν υποτάσσονται στα συμφέροντα τους , με συνέπεια τον αντιπερισπασμό από την κυρία των εργασία, των ανθρώπων δημιουργικής νοημοσύνης και την μείωση της αποδόσεως της νοημοσύνης των, από την συνεχή ταλαιπωρία που υφίστανται. Εθνική νομική προστασία πρέπει να υπάρχει για να αντιμετωπιστούν οι παραπάνω περιπτώσεις που αφορούν το Εθνικό Ανθρώπινο «κεφάλαιο» (Ανθρώπινο δυναμικό υψηλών δημιουργικών προσόντων,κτ.λ.). Στην εποχή της Ενωμένης Ευρώπης η έννοια Εθνικό νοείται και με την έννοια
των μακροπροθέσμων,μεσοπροθέσμων και μικροπροθέσμων συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

3.11 Καταστροφικές προπαγανδιστικές τακτικές

Μέθοδοι προπαγάνδας μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να καταστραφεί η κοινωνικήυπόληψη και αναγνώριση του Ανθρώπου(ων).
Επίσης στο συγκεκριμένο Κράτος στα ΜΜΕ πολύ συχνά αγνοούνταιοι άνθρωποι υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων
(π.χ άριστοι επιστήμονες σχεδόν σ΄όλους τους τομείς των επιστημών {εκτός των επιστημών υγείας}) , ενώ αντιθέτως προωθείται υπερβολικά η διαφήμιση και προβολή πηγών «αποβλακώσεως» (π.χ τραγουδιστών «σκυλάδικων» τραγουδιών, ηθοποιών προτύπων ανηθικότητας και αποβλακώσεως ,κ.τ.λ)
Με τις παραπάνω μεθόδους ΠΚΝ οι πολίτες του Κράτους οδηγούνται στο να ενδιαφέρονται ,να συζητούν και να ασχολούνται μόνο με θέματα πολύ χαμηλής νοημοσύνης και αχρήστων γνώσεων (μορφή αντί-εκπαίδευσης από τα ΜΜΕ που εξουδετερώνει και ανατρέπει την εκπαίδευση των ατόμων) ενώ ταυτόχρονα καταστρέφεται ο δημιουργικός προβληματισμός σε θέματα δημιουργικής νοημοσύνης και ωφελίμων γνώσεων. Επιπλέον η κοινωνική προβολή των υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων ανθρώπων (π.χ Καθηγητών Πανεπιστημίου,αρίστων επιστημόνων,κ.α) ελαχιστοποιείται ενώ ταυτόχρονα μεγιστοποιείται η κοινωνική προβολή των πηγών «αποβλακώσεως» (π.χ αστρολόγων, ποδοσφαιριστών,κ.τ.λ).
Είναι επίσης γνωστό ότι με την προπαγανδιστική μέθοδο να παρουσιάζουν τα ΜΜΕ την ακραία εξαίρεση του κανόνα ως τον κανόνα ,
τα ΜΜΕ παραμορφώνουν την πραγματικότητα ή ακόμα δημιουργούν καταστρεπτική πραγματικότητα που δυσφημίζει και σπάει την εμπιστοσύνη στους δημιουργικούς θεσμούς του Κράτους με συνέπεια να καταστρέφεται η κοινωνική αναγνώριση και σεβασμός στους υπηρετούντος τους δημιουργικούς θεσμούς του Κράτους και συνεπώς να δημιουργείται περιβάλλων που δεν ευνοεί την χρήση
της δημιουργικής νοημοσύνης.
Κλασσικά παραδείγματα το «ξεφτυλισμα» της Δικαιοσύνης και της Θρησκείας ε την εκμετάλλευση από τα ΜΜΕ μεμονωμένων εξαιρέσεων που παρέβησαν το καθήκον τους και την δημιουργική ηθική .

3.12 Καταστροφικές επιδράσεις σε οικογένεια και δημιουργική Θρησκεία.

«Δώστε μου καλλίτερες οικογένειες να σας δώσω ένα καλλίτερο κόσμο» – Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος – Ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος ΠΚΝ ενός δημιουργικά νοήμονος ανθρώπου είναι με διαφόρους τρόπους να προκαλέσουν προβλήματα στην οικογενειακή του ζωή
ή ακόμα να προκαλέσουν την διάλυση της οικογένειας του. Με αυτή την μέθοδο έχουν αδρανοποιηθεί ακόμα και πολύ δημιουργικοί για τα Εθνικά συμφέροντα του Κράτους τους Πρωθυπουργοί(π.χ. στον Καναδά). Οι ψυχοσωματικές συνέπειες της διάλυσης της οικογένειας και τα ψυχοσωματικά και υλικά προβλήματα που δημιουργούνται καταστρέφει το ενδιαφέρον του ανθρώπου α ασχοληθεί με θέματα υψηλής νοημοσύνης και γνώσεων.
Αντιθέτως το αρμονικό και με αγάπη οικογενειακό περιβάλλον μεγιστοποιεί την δυνατότητα χρήσεως της νοημοσύνης και δημιουργικότητας και την διάθεση προς δημιουργική εργασία και αναπτύσσει ανθρωπιστικά ενδιαφέροντα. Μια πολύ αποτελεσματική στατιστικά μέθοδος για την δημιουργία οικογενειακών προβλημάτων και ακόμα για την διάλυση των στενών διαπροσωπικών δεσμών
είναι στις παραγωγές των ΜΜΕ αποκλειστικά να τονίζεται με ποικιλία μεθόδων πως να προκαλούνται διαπροσωπικά προβλήματα και ταυτόχρονα να προτείνονται μόνο καταστρεπτικές λύσεις για τον διαπροσωπικό δεσμό για να «λυθούν ; »
(π.χ ο έντονος τονισμός και η ψυχολογική ευκολία για την δημιουργία διενέξεων στο ζευγάρι, η προβολή της ανηθικότητας ως «εξυπνάδας» στις τηλεοπτικές «σαπουνόπερες» και στα αναγνώσματα του κοινού ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτεται κάθε δημιουργική συνεργατική λύση για το καλό της οικογένειας). Υπάρχουν υπόνοιες για οικονομική σκοπιμότητα των παραπάνω , αφού η διαλελυμένη οικογένεια είναι ίσως καλλίτερος καταναλωτής από την αγαπημένη οικογένεια(π.χ αγορά νέων οικιακών συσκευών, επιπλέον έξοδα σε διασκεδάσεις για ανεύρεση νέου συντρόφου,κ.τ.λ από την διαλελυμένη οικογένεια).
Η επιδράσεις των ΜΜΕ στην διάλυση των στενών διαπροσωπικών δεσμών μελετάται στο επιστημονικό άρθρο[6].

Με σκοπό να δημιουργηθεί ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη και χρήση της νοημοσύνης το Έθνος , τα ΜΜΕ και οι Οργανισμοί εργασίας πρέπει να δημιουργήσουν το κατάλληλο περιβάλλον που να ευνοεί τις δημιουργικές κοινωνικές σχέσεις. Για παράδειγμα στην Βόρεια Αμερική, από πολλές δεκαετίες πριν, τα Πανεπιστήμια, οι Ερευνητικοί οργανισμοί και γενικότερα οι οργανισμοί εργασίας φροντίζουν για τις κοινωνικές δραστηριότητες των εργαζομένων (π.χ δημιουργία συνεστιάσεων,χορών,ομάδες συζητήσεων,κ.α)
με συνέπεια να συμβάλουν στην αύξηση της απόδοσης της εργασίας.
Σε αντίθεση η τρομοκρατία των ειδήσεων και των φίλμς από τα ΜΜΕ συμβάλουν στην κοινωνική απομόνωση του ανθρώπου.
Άλλη μέθοδος ΠΚΝ είναι οι προσπάθειες για την καταστροφή δημιουργικής Θρησκείας των ανθρώπων, κυρίως με παραγωγές ΜΜΕ που «κοροϊδεύουν» τους πιστεύοντας και τους εκπροσώπους της δημιουργικής Θρησκείας (π.χ Χριστιανισμός) από τους ελέγχοντας άμεσα ή/και έμμεσα τα ΜΜΕ.
Η δημιουργική Θρησκεία δίδει εξ΄ορισμού της δημιουργικής Θρησκείας) Αγάπη,Καλή Ελπίδα και δημιουργική πίστη στον Θρησκευόμενο
και συνεισφέρει με την δημιουργική της ηθική σε καλλίτερες κοινωνικές σχέσεις και ποιότητα ζωής και είναι ψυχολογικό «σωσίβιο» σε στιγμές απογνώσεως και μπορεί να αποτρέψει ψυχοσωματικές ασθένειες, να ευνοήσει την ανάρρωση από ασθένειες {όπως είναι γνωστό από την ιατρική επιστήμη}και να αποτρέψει ακόμα και από την αυτοκτονία.
Γενικότερα ο Θρησκευόμενος,στατιστικά, διαμορφώνει αντίληψη (perceptionmanagement) για ένα καλλίτερο μέλλον και πολλάκις
λόγω αυτής της αντίληψης «ευρίσκει» το καλύτερον μέλλον και συνεπώς, στατιστικά, είναι πιο ευτυχισμένος από αυτούς που στερούνται των παραπάνω ευεγερτημάτων της δημιουργικής Θρησκείας.

3.13 Άλλοι μέθοδοι ΠΚΝ
Υπάρχει ποικιλία άλλων μεθόδων καταστροφής νοημοσύνης που περορίζονται μόνο από την φαντασία και γνώσεις του ανθρώπου.

4. Αντίμετρα στον πόλεμο καταστροφής νοημοσύνης.

Το πρωταρχικό αντίμετρο στον πόλεμο καταστροφής νοημοσύνης είναι να γίνει αντιληπτός και κατανοητός από τους σχετικούς υπευθύνους, για να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας για το Έθνος, τους πολίτες και τους ανθρώπινους οργανισμούς που επηρεάζονται ή μπορούν να επηρεαστούν από τον ΠΚΝ. Σε επόμενο στάδιο πρέπει να δημιουργηθούν και να λειτουργήσουν αποδοτικά
οι κατάλληλες οργανωτικές δομές σους σχετικούς με το θέμα του ΠΚΝ οργανισμούς του Κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ερευνηθεί σε αρχές και πρακτικές ο ΠΚΝ, μετά να μελετηθεί περαιτέρω το θέμα σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και ακολούθως να δημιουργηθεί αποδοτική άμυνα ενάντια στον ΠΚΝ με μακροπρόθεσμη,μεσοπρόθεσμη και βραχυπρόθεσμη θεώρηση.
Για τον σκοπό αυτό απαιτείται η δημιουργία δι-επιστημονικών επιτροπών με συμμετοχή επιστημόνων των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας, επιστημόνων της υγείας(ιατροί ,ψυχολόγοι, ψυχίατροι, κ.α), επιστημόνων του Δικαίου , της Ηθικής, των Διεθνών σχέσεων, της Στρατιωτικής επιστήμης και τεχνικής, της Διεύθυνσης Οργανισμών(ManagementandMotivationsinOrganizations)
και των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας.
Ακολούθως, η γενική ιδέα για την δημιουργία αντιμέτρων στον ΠΚΝ
είναι να μελετήσουμε τους πιθανούς τρόπους καταστροφής νοημοσύνης
και να βρούμε μεθόδους που να προκαλέσουν την αδυναμία εφαρμογής
των τρόπων καταστροφής νοημοσύνης
ή τουλάχιστον να ελαχιστοποιήσουν την καταστροφή που μπορούν να προκαλέσουν μακροπρόθεσμα,μεσοπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα στο Έθνος ,
στον οργανισμό και στον Άνθρωπο.

Επειδή στο παρόν θέμα δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου δημοσιευμένη ολοκληρωμένη βιβλιογραφία, βασικός στόχος του παρόντος άρθρου είναι με την παρουσίαση μερικών μεθόδων καταστροφής νοημοσύνης, που τις περισσότερες βίωσε ο συγγραφέας, να δημιουργηθεί το υπόβαθρο για περαιτέρω επιστημονική έρευνα στο θέμα, με σκοπό την δημιουργία και εφαρμογή νομοθεσίας,νομολογίας και αποφάσεων
σε Εθνικό και Ευρωπαϊκής Ένωσης επίπεδα που θα ενεργήσουν σαν αντίμετρα στον ΠΚΝ.
Μία άλλη πολύ αποτελεσματική άμυνα στον ΠΚΝ είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Έθνος, και οι οργανισμοί εργασίας να αναζητήσουν και να βρουν και μετά να εκμεταλλευθούν αποδοτικά, (δίνοντας τα κατάλληλα κίνητρα και αμοιβές κινήτρων (motivation) ), τους ανθρώπους υψηλής δημιουργικής νοημοσύνης και γνώσεων.
Σε αυτούς πρέπει να δώσουν όλα τα διαθέσιμα μέσα, το κατάλληλο φυσικό και ψυχολογικό περιβάλλον,ευκολίες ,προστασία και αναγνώριση ώστε να μεγιστοποιηθεί η πιθανότητα να παίρνουν βέλτιστες (optimum) χώρο-χρονικές και ανά περίπτωση αποφάσεις,
σε σχεδόν κάθε περίπτωση κρισίμου προβλήματος που απασχολεί ή θα απασχολήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Έθνος και τον οργανισμό.
Πρέπει να γίνει προφανές ότι στην σημερινή μας εποχή μόνο «η ισχύς εν τη ενώσει» με την έννοια της συνεργίας(synergy) στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπου το αποτέλεσμα του αθροίσματος προσπαθειών με συνεργασία μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο
του αθροίσματος των προσπαθειών θεωρούμενες ως ανεξάρτητες(των Εθνών), σε συνδυασμό με το ότι «η γνώση είναι ζωτική ισχύς» για το μέλλον, (πολιτική που οι Η.Π.Α. έχουν ως πρώτη τους μακροπρόθεσμη προτεραιότητα στην προσπάθεια του για αποκλειστικότητα και υπεροχή στην πληροφορία), μόνο η βέλτιστη αξιοποίηση «των πηγών της δημιουργικής νοημοσύνης και γνώσεων» σε Εθνικό και Ευρωπαϊκής ένωσης επίπεδα μαζί με περαιτέρω έρευνα, μελέτη και άμυνα στον ΠΚΝ θα μας οδηγήσει σε ευτυχέστερο μέλλον…

5. Επίλογος
Το αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι η δύναμη σημαντικών ανθρωπίνων αποφάσεων , η σχετική γνώση και η πρωτοτυπία(η οποία μπορεί να εξουδετερώσει τις standardoperationsproceduresσυστημάτων,κ.α) είναι δυνατόν να είναι ισχυρότερες και μπορούν να εξουδετερώσουν ίσως τρισεκατομμύρια δολαρίων καταστρεπτικών εξοπλισμών, κυρίως όταν υποστηρίζονται από τις έννοιες της Ηθικής και του Δικαίου.
Νομίζουμε ότι πρέπει να γίνει κατανοητό και προφανές ότι η μακροχρόνια δημιουργική εξέλιξη του νοήμονος οικοσυστήματος[20]
του πλανήτη μας θα είναι δυνατή μόνο εάν οι θεμελιώδεις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον της Ανθρωπότητας μελετούνται
και λαμβάνονται από δι-επιστημονικές επιτροπές (για να μελετούνται οι συνέπειες σε όλους τους τομείς των γνώσεων και δραστηριοτήτων) που θα απαρτίζονται από κορυφαίους ανθρώπους της δημιουργικής νοημοσύνης και γνώσεων και αναγνωρισμένους
για την δημιουργική των Ηθική και Δίκαιο.
Είναι κατανοητό ότι οι αποφάσεις των επιτροπών πρέπει να είναι αιτιολογημένες σε επαρκή βαθμό λογικής και δημιουργικού
συναισθήματος και να στηρίζονται πρώτιστα στην λογική δημοκρατία[21] και όχι τόσο στην συμφεροντολογία των διαπραγματεύσεων.
Τέλος στον τομέα της διάδοσης των πληροφοριών στο κοινό με τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας η πληροφόρηση δεν πρέπει να παραβαίνει τις αρχές της Ηθικής και Δικαίου , όπως διαμορφώνονται από τις Διεθνείς Αρχές των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ,για να προκύψει ,στατιστικά, μια καλλίτερη ποιότητα ζωής (από απόψεων της υγείας, οικογένειας, ηθικής/δικαίου, οικοσυστήματος, πολιτισμού, επιστημών/τεχνολογίας, οικονομίας, δημιουργικών ενδιαφερόντων, ελευθέρου χρόνου, και άλλων παραγόντων)
για τις μελλοντικές κοινωνίες…

6. Ευχαριστίες
Ο Συγγραφέας του παρόντος άρθρου ευχαριστεί τους Καθηγητή Α. Γ. Ανδρεόπουλο Αντιπρύτανη του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Δρ Χρήστο Αναγνώστου , Κον Παναγή Γεωργίου ,Κα Θεοδώρα Καρβούνη , Δρ. Αλέξη Κονίδη , Δρ Θεόδωρο Κουσουρή και Δρ ¨Εφη Κώτου για την κριτική και σχόλια τους στο παρόν άρθρο.
7. Βιβλιογραφία

[1] «Η δημιουργική νοημοσύνη ως έννομο αγαθό» , από τον Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη, δημοσιεύθηκε στο νομικό περιοδικό «Ποινική Δικαιοσύνη» ,Οκτ. 1999 ,σ. 1055 επ.

[2] «Ένα μοντέλο επί της δομής και λειτουργίας της μνήμης από την άποψη της νοημοσύνης», από τον Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη , Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, 1983

[3] «Συμβολή θεωριών της πληροφορικής και της μαθηματικής λογικής στην καλυτέρευση της απονομής της Δικαιοσύνης» , από τους Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη και Γεωργία Σακαρέλλου, παρουσιάστηκε και Δημοσιεύθηκε στα πρακτικά του
Β Συνεδρίου Διοικητικών Δικαστών , Αθήνα , 2-Δεκεμ.-1990

[4] «Kαταστροφή νοημοσύνης και εσχάτη προδοσία», από τον Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, 1997

[5] «Ο παράγων της νοημοσύνης στις ένοπλες δυνάμεις και ο συσχετισμός του με το πνεύμα του Ποινικού Δικαίου» από τον Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη , δημοσιεύθηκε στο νομικό περιοδικό «επετηρίδα Αρμενόπουλος», 1999 , σ. 141 επ.

[6] «Media effects as a factor of breaking close relationships” , by Joseph-Christos Kondylakis, National Library of Greece, 1999

[7] «The search for the Manchurian candidate: The CIA and Mind control , The secret history of behavioral sciences, by John Marks, 1991, Nortonpress

[8] «Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική» από τον Δρ. Κλεάνθη Γρίβα, 1989 , εκδόσεις Ιανός, Θεσ/νικη

[9] «Opinion of George Cooper, Q.C.. Regarding Canadian Government Funding of Allan Memorial Institute, in the 1950’s and 1960’s» (Prof. Ewen Cameron and the CIA brainwashing experiments at McGill University in Canada) edition of Department of Justice of Canada, Ottawa,Ontario, Canada K1A0H8 and «I swear by Apollo: Dr Ewen Cameron and the CIA brainwashing experiments” by Don Gillmor, 1987, Eden Press

[10] “Hypnotic realities” by Dr Milton Erickson et al,1976,Irvington publishers

[11] «Βιολογικές επιδράσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας» από τον Επικ. Καθηγητή Κ. Θ. Λιολιούση , της Ηλεκτρονικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, 1997, εκδόσεις Δίαυλος (στίς σελίδες 51-53 εμφανίζεται η δυνατότητα προκαλέσεως τεχνητά Καρδιακής ανακοπής και στις σελίδες 55-56 εμφανίζεται η δυνατότητα Εκπομπής «φωνών» απευθείας στον ανθρώπινο εγκέφαλο , με Μικροκυματική παλμική ακτινοβολία)

[12] «Πόλεμος Καταστροφής Νοημοσύνης και νομική προστασία» από τον Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη, 2000, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος (και σχετική μήνυση στην ΕισαγγελίατουΑρείουΠάγου)

[13] «Some uncommon but very critical aspects of nuclear safety” by Joseph-Christos Kondylakis, 1983/1997/2001 , ΕθνικήΒιβλιοθήκητης Ελλάδος και στον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας, στον ΟΗΕ και σε Πρεσβείες Κρατών στην Αθήνα κ.α.

[14] «Σκέψεις πάνω στην βασική εξίσωση απόδοσης εργασίας» από τον Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη, δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα «Η Καθημερινή» της Κυριακής, 15-Οκτωβρίου-2000 , σ. 74

[15] «Μία επίδραση της σημειολογίας στην ψυχολογία και στην ψυχιατρική» από τον Ιωσήφ-Χρήστο Κονδυλάκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, 1989

[16] «The zapping of America: Microwaves, their deadly risks and the cover-up» by Paul Brodeur,1977, Norton press

[17] «The end of privacy», by Charles J. Sykes,1999, St Martin press

[18] «Confidential» (Κατασκοπία επιστήμης και Εμπορίου), byJohnNolan, 1999, HarperBusiness publication

[19] «Big brother, NSA, and its little brothers», by Terry L. Cook,1998, SCM publishing

[20] «Theory of evolution of an intelligent ecosystem», by Joseph-Christos Kondylakis, “Acta Biotheoretica”,1997,45(2), p. 181-182

[21] «Logical Democracy», by Joseph C. Kondylakis, National Library of Greece

[22] «Psychic dictatorship in the USA», by Alex Constantine,1995, Feral House publishing

[23] «Auditory perception of radio-frequency electromagnetic fields», by Chung-Kwang Chou & Arthur W Guy ,Journal
of Acoustic Society of America, June 1982, p. 1321-1334

[24] «Psychiatry and the CIA: Victims of Mind Control» by Harvey M. Weinstein, M.D., American psychiatric press,1990

[25] «Motivation and leadership at work», by Dr R.M. Steers et al,1996, McGraw Hill

[26] «Media effects-advances in theory and research», by Dr Jenning Bryant (Edt),1994, Lawrence Erlbaum Associates publishing

[27] «Human factors in Engineering and Design», by Dr M.S. Sanders et al, 1992, mcGraw Hill

[28] «The Knowledge revolution- an analysis of the international brain market», by Dr D.N. Chorafas, 1968, McGraw Hill

[29] «Mass control: Engineering Human consiousness», by Jim Keith, 1999, IlluniNet press

[30] «Τεχνολογίαυποταγήςσυνειδήσεων», από Δημήτρη Ευαγγελόπουλο, 2000, εκδόσεις Εσοπτρον

[31] “Corporate espionage” by Ira Winkler, 1997, Prima publisher

[32] Internet site : www.ncmr.gr/Kondylakis.html

[33] “Development of surveillance technology and risk of abuse of economic information”(98/14/01) , from European Parliament , Scientific & Technological Option & Assessment. Internet site : www.europarl.eu.int/stoa/publi/default_en.htm

[34] Additional relevant scientific articles exist at the INTERNET address: www.ncmr.gr/Kondylakis/index.html

ΠΗΓΗ

Την εποχή που ο Όμηρος συνέγραφε τα θρυλικά του έπη, δηλαδή πριν από περίπου 2.800 χρόνια, μια απότομη εξασθένηση της δραστηριότητας του ήλιου κάλυψε την Ευρώπη με παγετώνες.
Όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες που έκαναν την ανακάλυψη, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί και στο μέλλον, αντισταθμίζοντας την τάση υπερθέρμανσης του πλανήτη μας.

Εκείνη την εποχή, η Γη γνώρισε ένα ναδίρ της ηλιακής ακτινοβολίας, που θα μπορούσε να ονομαστεί και «Ομηρικό Ελάχιστο», ακριβώς επειδή συνέπεσε με την Ομηρική εποχή.

Οι ερευνητές του γερμανικού Κέντρου Ερευνών GFZ στις Γεωεπιστήμες στο Πότσνταμ, ανέλυσαν ιζήματα από τη γερμανική λίμνη Μεερφέλντερ Μάαρ, τα οποία επιτρέπουν την ακριβή χρονολόγηση των διαδοχικών μεταβολών του κλίματος. Συμπέραναν ότι υπήρξε μια απότομη υποχώρηση της έντασης της ηλιακής υπεριώδους ακτινοβολίας γύρω στο 800 π.Χ., η οποία προκάλεσε ατμοσφαιρικές αλλαγές και τελικά πτώση της θερμοκρασίας και ευρύτερη κλιματική αλλαγή άμεσα, σε λιγότερο από μία δεκαετία. Η μεταβολή του κλίματος διήρκεσε περίπου 200 χρόνια και οδήγησε σε ψύχρανση του πλανήτη, σε συνδυασμό με αύξηση της υγρασίας και της έντασης των ανέμων.

Σύμφωνα με ορισμένους επιστήμονες, η πρόσφατη νέα ένταση της δραστηριότητας των ηλιακών κηλίδων μπορεί να σημαίνει ότι σύντομα θα ακολουθήσει μία περίοδος νέου «ηλιακού ελάχιστου» με συνέπειες για το κλίμα της Γης αντίθετες με αυτές της υπερθέρμανσης. Μερικοί κάνουν λόγο ακόμα και για μία επερχόμενη νέα περίοδο παγετώνων, κάτι που δεν αποδέχονται όμως πολλοί κλιματολόγοι και γεωεπιστήμονες.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αμερικανοί αρχαιολόγοι έφεραν στο φως τα αρχαιότερα αστρονομικά ημερολόγια των Μάγια που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα, όπως αποκαλύπτει μια μελέτη που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα στις ΗΠΑ. Τα ημερολόγια αυτά ανάγονται στον 9ο αιώνα και εντοπίστηκαν κατά την ανασκαφή ενός σπιτιού στον αρχαιολογικό χώρο του Σουλτούν, στη Γουατεμάλα.

Σε ένα από τα δωμάτια του σπιτιού αυτού οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με ανάγλυφα —γραμμές χαραγμένες στην πέτρα— και πολλά από αυτά είναι αριθμοί με τους οποίους υπολόγιζαν τους διαφορετικούς κύκλους των ημερολογίων.

Όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, πρόκειται για ένα τελετουργικό ημερολόγιο των 260 ημερών, ένα ηλιακό ημερολόγιο 365 ημερών, τον κύκλο της Αφροδίτης, διάρκειας 584 ημερών και τον κύκλο του ‘Αρη, διάρκειας 780 ημερών. Άλλα ημερολόγια παρακολουθούν τις φάσεις της Σελήνης, διευκρίνισε ο αρχαιολόγος Ουίλιαμ Σατούρνο, του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις ανασκαφές.

“Σε αντίθεση με τις λαϊκές προκαταλήψεις, δεν υπάρχει καμία ένδειξη στα ημερολόγια αυτά ότι το τέλος του κόσμου θα έρθει στα τέλη του 2012, υπογράμμισε ο καθηγητής. “Οι αρχαίοι Μάγια προέβλεπαν ότι ο κόσμος θα συνεχιζόταν και ότι σε 7.000 χρόνια η κατάσταση θα είναι ακριβώς όπως ήταν τότε.

Οι επιτοίχιες επιγραφές είναι οι πρώτες που βρίσκονται μέσα σε σπίτι των Μάγια, είπε από την πλευρά του ο Ντέιβιντ Στιούαρτ, καθηγητής Μεσοαμερικανικής Τέχνης του Πανεπιστημίου του Τέξας. Ο Στιούαρτ ήταν αυτός που ανέλαβε να αποκρυπτογραφήσει τα ανάγλυφα.

“Το πιο συναρπαστικό στοιχείο αυτής της ανακάλυψης είναι ότι οι Μάγια επιδίδονταν στους υπολογισμούς των ημερολογίων τους πάνω σε τοίχους, εκατοντάδες χρόνια προτού οι γραφείς να τα καταγράψουν στους κώδικες”, οι οποίοι σήμερα αποτελούν τα “αρχεία” αυτού του προκολομβιανού πολιτισμού που καταστράφηκε από τους Ισπανούς κονκισταδόρες, εξήγησε ο ‘Αντονι Αβένι, καθηγητής Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Κολγκέιτ της Νέας Υόρκης.

Οι εντυπωσιακές ανακαλύψεις καταγράφονται στην επιστημονική επιθεώρηση Science και στο τεύχος Ιουνίου του National Geographic.

Στην Κρήτη αποκαλύπτεται ότι έζησε το μικρότερο μαμούθ του κόσμου

Εκτός από τους διάσημους ελέφαντες-νάνους της Τήλου και τα μαστόδοντα των Γρεβενών, τα οποία έφεραν τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες που έχουν βρεθεί ποτέ, η Ελλάδα φαίνεται ότι φιλοξενούσε ένα ακόμα ιδιαίτερο παχύδερμο: είναι το «μαμούθ το κρητικό», το μικρότερο μαμούθ που έχει ανακαλυφθεί ως σήμερα.

Το μικρόσωμο ζώο, που είχε ύψος 1,13 μέτρα και βάρος γύρω στα 300 κιλά, ήταν γνωστό από απολιθώματα που ανακαλύφθηκαν το 1907 στη βόρεια Κρήτη και χρονολογήθηκαν στα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν.

Μέχρι σήμερα, όμως, οι παλαιοντολόγοι πίστευαν ότι επρόκειτο για ελέφαντα-νάνο, παρόμοιο με αυτούς που ζούσαν στην Τήλο, και τον ονόμασαν Elephas creticus.

Τώρα, ερευνητές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου υποστηρίζουν ότι το παράξενο παχύδερμο ήταν στην πραγματικότητα το μικρότερο μαμούθ του κόσμου, και πρέπει να μετονομαστεί σε Mammuthus creticus.

Τη μετονομασία του είδους είχε προτείνει εξάλλου και ερευνητές που πραγματοποίησαν γενετικές μελέτες το 2006.

Η νέα έρευνα η οποία βασίστηκε σε ανατομικές μελέτες των δοντιών και του σκελετού, δημοσιεύεται στο Proceedings of the Royal Society B, μια επιθεώρηση της βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας.

«Μπορείτε να το φανταστείτε σαν μωρό ελεφαντάκι, αλλά πιο κοντόχοντρο και με φαρδύτερα μέλη. Μετά την ενηλικίωσή του θα είχε γυριστούς χαυλιόδοντες» αναφέρει η Βικτόρια Χέριτζ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Νάνοι και γίγαντες της Ελλάδας

Το μαμούθ-νάνος της Κρήτης σχεδόν σίγουρα κατάγεται από πιο μεγαλόσωμα παχύδερμα, συρρικνώθηκε όμως στην πορεία της εξέλιξης λόγω ενός φαινομένου που ονομάζεται νησιωτικός νανισμός.

Στο περιβάλλον των νησιών, οι διαθέσιμοι πόροι είναι συχνά λιγοστοί, περιορισμός που αναγκάζει τα μεγαλόσωμα θηλαστικά να μικρύνουν και να ελαχιστοποιήσουν έτσι τις απαιτήσεις τους.

Αυτό συνέβη και στους ελέφαντες-νάνους που έχουν ανακαλυφθεί σε διάφορα νησιά της Μεσογείου, όπως ο ελέφαντας της Κύπρου Elephas cypriotes και ο ελέφαντας της Σικελίας Elephas falconeri.

Μικρότερος όλων, όμως, ήταν ο ελέφαντας-νάνος της Τήνου, Elephas tiliensis, με ύψος που δεν ξεπερνούσε το ενάμισι μέτρο.

Εκτός από μικρόσωμα παχύδερμα, όμως, ο χώρος της Ελλάδας φιλοξένησε και ορισμένα από τα μεγαλύτερα: Το 2007 ανακαλύφθηκαν στα Γρεβενά οι μακρύτεροι χαυλιόδοντες του κόσμου, μήκους 5,02 μέτρων, οι οποίοι προέρχονταν από το μεγάλο μαστόδοντο Mammut borsoni και χρονολογήθηκαν στα τρία εκατομμύρια χρόνια.

Επιστήμονες έχουν δημιουργήσει περισσότερα των 150 ανθρώπινων υβριδίων με ζώα σε Βρετανικά εργαστήρια.

Ο λόγος δημιουργίας αυτών ήταν….η επιθυμία ερευνητών να αναζητήσουν πιθανές θεραπείες σε μία ευρεία γκάμα διαφόρων παθήσεων.Η αποκάλυψη έγινε μόλις μια μέρα μετά την προειδοποίηση μια επιστημονικής επιτροπής για πιθανό εφιαλτικό σενάριο, παρόμοιο με αυτό της ταινίας ο «Πλανήτης των πιθήκων», στην οποία πειράματα δημιουργίας υβριδίων ανθρώπου με ζώο προχωράει σε υπερβολικό βαθμό.

Συγκεκριμένα, η είδηση κάνει λόγο για 155 έμβρυα τα οποία περιέχουν στο γονιδίωμά τους γενετικό υλικό τόσο από ανθρώπους όσο και από ζώα και πως οι όλες εργασίες έχουν ξεκινήσει από το 2008, με το σχετικό ψήφισμα για την Γονιμοποίηση Ανθρώπινων Εμβρύων.

Aυτό είχε ως αποτέλεσμα την νομιμοποίηση της δημιουργίας διαφόρων υβριδίων, συμπεριλαμβανομένου ενός αυγού το οποίο είχε γονιμοποιηθεί από ανθρώπινο σπέρμα.

Τα υβρίδια αυτά, δηλαδή μεταξύ ανθρώπου και ζώου, τα κατατάσσουμε σε δύο κατηγορίες στα cybrids, που ανθρώπινο γενετικό υλικό εισάγεται μέσα σε ένα κύτταρο ζώου και στις χίμαιρες, στα οποία ανθρώπινα κύτταρα αναμιγνύονται με έμβρυα ζώων.

Από τη μεριά τους, οι επιστήμονες , υποστηρίζουν πως μέσω αυτών των τεχνικών θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε σύντομα εμβρυικά βλαστικά κύτταρα τα οποία στην συνέχεια θα χρησιμοποιούνται σε μια σειρά μέχρι τώρα ανίατων ασθενειών, ενώ τα έμβρυα θανατώνονται μετά το πέρας 14 ημερών κάτι που υπαγορεύει η ίδια η νομοθεσία.

Συγκεκριμένα σε τρία εργαστήρια στην Βρετανία, των πανεπιστημίων King College, Newcastle και Warwick, είχαν χορηγηθεί άδειες για να διεξάγουν τέτοια είδους πειράματα μετά την εφαρμογή του σχετικού ψηφίσματος.

Αν και τώρα έχουν σταματήσει τα πειράματα, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης, οι επιστήμονες φαίνονται να θεωρούν πως δεν είναι το τέλος για αυτά και πως στο μέλλον θα υπάρξουν ακόμα περισσότερα.

Ο αριθμός των εμβρύων αποκαλύφθηκε ύστερα από ερώτηση που έθεσε στην βουλή ο Λόρδος Alton. Πιο συγκεκριμένα αναφέρθηκε στο γεγονός ότι όταν οι επιστήμονες ρωτήθηκαν ποια θα ήταν τα οφέλη, εκείνοι απάντησαν έμμεσα πως αν τους αφήσουν να προχωρήσουν θα καταφέρουν να αναπτύξουν θεραπείες για κάθε ασθένεια γνωστή στον άνθρωπο.

Στη συνέχεια ανέφερε στοιχεία ότι σε 80 από τις θεραπείες που παρουσιάστηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ενήλικα βλαστικά κύτταρα, και όχι εμβρυικά. Tι εννοούσε λέγοντας ενήλικα βλαστικά κύτταρα; Από που είχαν προέλθει; Τι πλάσματα προκύπτουν από αυτούς του πειραματισμούς;

Mια ομάδα κορυφαίων επιστημόνων, νωρίτερα την προηγούμενη εβδομάδα, προειδοποίησε για την επικινδυνότητα αυτών των πειραμάτων και μάλιστα απαίτησε να δημιουργηθούν νόμοι για για αποφευχθούν φαινόμενα κατά τα οποία να προσδίδονται ανθρώπινα «χαρακτηριστικά» σε ζώα, όπως γίνεται με την εισαγωγή ανθρώπινων βλαστικών κυττάρων στον εγκέφαλο πρωτευόντων θηλαστικών.

Τέλος πρέπει να αναφερθεί πως υβρίδια ανθρώπου με ζώα κατασκευάζονται και σε άλλες χώρες και μάλιστα δεν υπάρχει κανένας νομοθετικός κανονισμός και περιορισμός. Μας εγγυάται κανείς ότι δε θα δούμε σύντομα το μυθιστόρημα του H. G. Wells “Το νησί του δρ. Μονρόε” να γίνεται πραγματικότητα; Ότι δε θα δούμε φιλόδοξους και χωρίς ηθικούς φραγμούς επιστήμονες να κατασκευάζουν “Μινώταυρους” για το καλό μας εξυπηρετώντας ασύδοτες πολιτικές ελίτ; Με βάση ότι μας έχει συμβεί στο βάθος της ανθρώπινης ιστορίας έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε για αυτή τη “Νέα Εποχή” που αρχίσαμε να διανύουμε, ομολογουμένως τα παλαιά ήθη προκαλούσαν πολύ λιγότερο φόβο.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να εγκατέλειψε προ πολλού τον τρόπο ζωής του κυνηγού – συλλέκτη, όμως η δαρβίνειος αρχή της επιβίωσης του ισχυρότερου συνεχίζει να διέπει την εξέλιξη του ανθρώπου. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα νέας μελέτης, θεσμοί όπως ο γάμος δεν περιόρισαν την επίδραση της φυσικής επιλογής στην εξελικτική διαδιασία.

Οι ερευνητές από το Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών του Βερολίνου μελέτησαν ληξιαρχικές πράξεις γέννησης, θανάτου και γάμου σχεδόν 6.000 ανθρώπων, οι οποίοι γεννήθηκαν μεταξύ 1760 και 1849 σε τέσσερα χωριά αγροτών και αλιέων, στη Φινλανδία. Αυτή η χρονική περίοδος επελέγη μεταξύ άλλων λόγω της αυστηρής νομοθεσίας που απέτρεπε τη μοιχεία και τα διαζύγια.

Η ομάδα μελέτησε τέσσερις πτυχές της ζωής εκείνων των ανθρώπων, οι οποίες επηρεάζουν την επιβίωση και την αναπαραγωγή: πόσοι και ποιοι ζούσαν μετά την ηλικία των 15 ετών, ποιοι παντρεύονταν και ποιοι όχι, πόσες φορές παντρευόταν κάποιος (ο δεύτερος γάμος ήταν αποδεκτός μόνο εάν κάποιος χήρευε) και πόσα παιδιά αποκτούσε κάθε ζευγάρι. «Όλα αυτά τα βήματα συνδέονται με τον αριθμό των παδιών», λέει ο επικεφαλής της ομάδας Αλεξάντρ Κουρτιόλ.

Τα ευρήματα του Κουρτιόλ και των συνεργατών του καταδεικνύουν ότι η φυσική επιλογή ήταν παρούσα σε όλα τα χωριά που βρέθηκαν στο μικροσκόπιο. Σχεδόν οι μισοί από τους κατοίκους τους πέθαιναν πριν κλείσουν τα 15, κάτι που σημαίνει ότι δεν είχαν γενετικές προδιαγραφές τέτοιες που θα τους επέτρεπαν να επιβιώσουν, ήταν π.χ. ευάλωτοι στις ασθένειες. Συνεπώς, δεν κληροδοτούσαν τα γονίδιά τους στις επόμενες γενιές. Έπειτα, απ’ όσους ζούσαν μετά τα 15, ένα 20% δεν παντρευόταν και δεν τεκνοποιούσε, άρα πιθανώς κάποια από τα χαρακτηριστικά τους λειτουργούσαν αποτρεπτικά στη διαιώνιση των γονιδίων τους.

Επίσης, όπως γράφουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Proceedings of the National Academy of Sciences, η τύχη κάθε ανθρώπου – και των γονιδίων του- δεν είχε να κάνει με το αν ήταν πλούσιος ή όχι. «Το περιθώριο εξέλιξης είναι το ίδιο με αυτό που υπάρχει σε άλλα ζώα», επισημαίνει ο Κουρτιόλ.

Στην περίπτωση των Φινλανδών, παρών ήταν και ο παράγοντας της φυλετικής επιλογής: οι άνδρες που ήταν σε θέση να προσελκύσουν νέες συντρόφους, έκαναν περισσότερα παιδιά. Με μία σύντροφο, ο μέσος όρος ήταν πέντε παιδιά, ενώ με τέσσερις συντρόφους ο αριθμός των παιδιών αυξανόταν στα 7,5. Ο Κουρτιόλ σημειώνει ότι, από τα έγγραφα που μελέτησε, δεν κατέληξε σε κάποιο συμπέρασμα σχετικά με τα χαρακτηριστικά, με βάση τα οποία οι άνδρες επέλεγαν συντρόφους. Ωστόσο ο μεγάλος αριθμός παιδιών που αντιστοιχούσαν σε κάθε άνδρα – φθάνοντας έως και τα 17- καταδεικνύει ότι είχαν πολλές επιλογές.

Με τα ευρήματα της ομάδας του Κουρτιόλ συμφωνούν και άλλοι συνάδελφοί του. «Δεν χωράει αμφιβολία ότι η φυσική επιλογή απαντάται στο σύγχρονο άνθρωπο», λέει ο Τζέικομπ Μουράντ από το Πανεπιστήμιο Ντιουκ. Η σημασία της φυσικής επιλογής είναι ευρέως αποδεκτό ότι υπάρχει στα πτηνά και στα ψάρια, «όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που η φυλετική επιλογή καταγράφεται τόσο καλά στους ανθρώπους», επισημαίνει ο Στίβεν Στερνς από το Γέιλ.