Ήρθε μετά το τέλος της Μεσαιωνικής Θερμής Περιόδου, στα τέλη του 13ου αιώνα, και έφερε ασυνήθιστα κρύους χειμώνες με καταστροφικές συνέπειες που διήρκεσαν σχεδόν 500 χρόνια. Η ακριβής χρονολόγησή της εξακολουθεί να διχάζει την επιστημονική κοινότητα, ενώ ακόμη και ο ορισμός αυτής της περιόδου που έμεινε στην Ιστορία ως Μικρή Εποχή των Πάγων, αμφισβητείται. Τώρα, ομάδα επιστημόνων από ολόκληρο τον κόσμο πιστεύει ότι βρήκε τι την προκάλεσε: τεράστιες ηφαιστειακές εκρήξεις.

Οι ερευνητές μελέτησαν 150 δείγματα αρχαίων φυτών και ιζήματα παγετώνων από την Ισλανδία και τον Καναδά. Είδαν με τη βοήθεια και των υπολογιστικών τους μοντέλων ότι τέσσερις εκρήξεις ηφαιστείων στους τροπικούς, παραμονές του 14ου αιώνα, οδήγησαν σε μείωση των θερμοκρασιών στην Αρκτική που με τη σειρά της προκάλεσε σε εξάπλωση των πάγων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η θερμοκρασία στη Γη να είναι χαμηλότερη για αιώνες, όπως γράφουν οι επιστήμονες στην επιθεώρηση Geophysical Research Letters.

Η μέση παγκόσμια μείωση ήταν μικρότερη από 1 βαθμό Κελσίου, όμως σε κάποιες περιοχές της Ευρώπης ήταν πολύ μεγαλύτερη, ιδιαίτερα το χειμώνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι κάτοικοι του Λονδίνου διέσχιζαν τον Τάμεση πεζή, αφού ο ποταμός πάγωνε για μήνες.

Οι ερευνητές είδαν ότι τα φυτά που εξέτασαν πέθαναν μεταξύ 1275 και 1300, περίοδος που συμπίπτει με τις τέσσερις ηφαιστειακές εκρήξεις, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα να απελευθερωθούν στην ανώτερη ατμόσφαιρα τεράστια σύννεφα σωματιδίων με την ιδιότητα να αντανακλούν την ηλιακή ενέργεια πίσω στο Διάστημα, μειώνοντας έτσι τη θερμοκρασία, αλλά για λίγα χρόνια.

«Είναι η πρώτη φορά που κάποιος προσδιορίζει με ακρίβεια πότε άρχισε η παγωμένη περίοδος που σηματοδότησε την έναρξη της Μικρής Εποχής των Πάγων», λέει ο συντάκτης της μελέτης που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Geophysical Research Letters Γκίφορντ Μίλερ από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ο οποίος εξηγεί ότι «εφόσον το κλιματικό σύστημα πλήττεται ξανά και ξανά από ψυχρές συνθήκες σε μια σχετικά μικρή περίοδο -σε αυτήν την περίπτωση εξαιτίας ηφαιστειακών εκρήξεων- φαίνεται πως η επίδρασή τους είναι αθροιστική».

Η συνάδελφός του Μπέτι Ότο – Μπλίσνερ από το Εθνικό Κέντρο Ατμοσφαιρικών Ερευνών συμπληρώνει τη θεωρία λέγοντας ότι οι εκρήξεις αυτές «ενδέχεται να πυροδότησαν μια αλυσιδωτή αντίδραση, επηρεάζοντας τους θαλάσσιους πάγους και τα ωκεάνια ρεύματα με τρόπο τέτοιο που οι θερμοκρασίες μειώθηκαν για αιώνες».

Κλιματική αλλαγή

Η ίδια πιστεύει ότι τα συμπεράσματα της μελέτης θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στη σημερινή συζήτηση γύρω από την κλιματική αλλαγή. «Πιστεύω ότι ο κόσμος θα μπορούσε να δει τη Μικρή Εποχή των Πάγων και να σκεφτεί ότι για να σωθούμε από την άνοδο των θερμοκρασιών, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μερικές ηφαιστειακές εκρήξεις ή το γεωμηχανικό ισοδύναμό τους», λέει.

«Εάν όμως δει κανείς τι συνέβη όταν οι παγκόσμιες θερμοκρασίες έπεσαν κατά μόλις ένα βαθμό και ακούσει τις σημερινές προβλέψεις για αύξηση 6 ή 7 βαθμών στο μέλλον, συνειδητοποιεί πόσο επικίνδυνα είναι τα πράγματα για τη ζωή όπως την γνωρίζουμε. Δεν βλέπω πολλές ελπίδες να αντιστρέφεται η κλιματική πορεία που ακολουθούμε».

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ …ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η Μίλητος ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας χτισμένη στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας (στην περιοχή που σήμερα αποτελεί την Επαρχία Αϊδινίου της Τουρκίας), κοντά στις εκβολές του Μαιάνδρου ποταμού. Η περιοχή κατοι-κούνταν από την Εποχή του Χαλκού.
Oι τότε “άρχοντες τον κομματων” άχισαν άμεσος μετά να τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι υπεύθυνος , και οδήγησε την χωρα σε αυτή την καταστροφή . ο λαός άρχιζε να πεινάει ,δουλειές δεν υπήρχαν, τα καταστήματα κλείναν το ένα μετά το άλλο , και όλοι τσακώνονταν με όλους για αρκετούς μήνες. το ίδιο εξακολουθούσαν να κάνουν και όλα τα κόμματα μετάξι τους αφού πια βαρέθηκαν να τσακώνονται μεταξύ τους , σκέφτηκαν να ζητήσουν την βοήθεια από τους σοφούς μιας προηγμένης οικονομικάς χώρας , ώστε να τους πουν τι πρέπει να κάνουν και να βγούν από το φρικτό αυτό “αδιεξοδο” , της πεινας και οικονομικής καταστροφής.

Το καράβι τους τότε πήγε στην οικονομικά ισχυρή Πάρο, και έφερε την επιτροπή τον σοφών στην Μιλητό.

παρότι όλοι περίμεναν γεμάτοι ανυπομονησία να τους μιλήσουν στην έδρα ” της βουλής” και να λύσουν όλα τα οικονομικά τους προβλήματα … η επιτροπή τον σοφών τους ζήτησε μια άμαξα και όλα τα απαραίτητα …λέγοντας τους ότι θα τους μιλήσουν στην έδρα της βουλής μετά από λίγες ημερες.

πράγματι με την άμαξα έφυγαν προς απογοήτευση όλον τον πολιτικών κομματων στον δρόμο που πήγαιναν μιλούσαν με τον λαό για τα κόμματα , και κατέγραφαν ότι πιο “αξιοπροσεκτο” έβλεπαν προχωρώντας, είδαν έναν τεράστιο και απίστευτης ομορφιάς κήπο, οργωμένο, σκαλισμένο,προσεγμένο με όλα τα αγαθα του, τις πορτοκαλιές του , και με όλον τον ειδών τα φρούτα και λαχανικά του .σταμάτησαν ,χτύπησαν την πόρτα του ιδιοκτητη, και τον ρώτησαν εσύ έφτιαξες αυτόν τον κήπο ? αυτός απάντησε όχι , μου τον έφτιαξε

Ο ΤΑΔΕ –δίνοντας το όνομα του — και ευτυχώς τώρα χάριν σε αυτόν τον άνθρωπο είμαι από τους λίγους που ζω πολύ πλούσια , πουλάω όλα τα αγαθα που μου προσφέρει η γη , και είμαι πολύ ευτυχισμένος.

Οι σοφοί τότε είπαν στον βοηθό τους να γράψει το όνομα του ΤΑΔΕ και φύγαν λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω είδαν σε μια όμορφη παραλια ένα τεράστιο συγκρότημα πανέμορφων σπιτιών, μοντέρνας αρχιτεκτονικής, με παραδεισένιους κήπους για το κάθε ένα όπου ο ιδιοκτητης τους , επιχειρηματίας τα έχτιζε όλα μονος του με αγάπη και μεράκι , τα πουλούσε τα νοίκιαζε και ζούσε πολύ πλούσια και ευτυχισμένος.

Με τον ίδιο τρόπο οι σοφοί είπαν στον βοηθό τους να γράψει το όνομα του … ΤΑΔΕ… και έφυγαν.

Στην πολύ που έφτασαν , έβλεπαν πολλά κλειστά καταστήματα , τα περισσότερα αρκετά άσχημα , βρώμικα , χωρίς κόσμο και με πολύ υψηλές τιμές όπου ο κόσμος δεν αγόραζε . ανάμεσα τους όμως ήταν μερικά πανέμορφα, πολύ καθαρά , όπου ο ιδιοκτητης τους , για να γίνει ανταγωνιστικός είχε ανεβάσει την ποιότητα και έριξε πολύ χαμηλά τις τιμές τον προϊόντων του , με τον τρόπο αυτό υπήρχε συνωστισμός από κόσμο που αγόραζε…σαν τρελός . το ίδιο ακριβώς φαινόμενο έβλεπαν ανάμεσα σε αλλα καταστήματα στους γύρο δρόμους τις πόλις.

… Ρωτωντας έμαθαν ότι ολα αυτά τα απίστευτης “ομορφιας” ,καθαριότητας , υψηλής ποιότητας και χαμηλών τιμών καταστήματα τα είχε στην ιδιοκτησία του μονο ένας άνθρωπος , όπου με πολύ αγώνα , αρκετό μεράκι , 90% ιδρώτα και 10% εξυπνάδα κατάφερε μέσα στην οικονομική κρίση να ζει πλούσια και ευτυχισμένος.

Ετσι οι σοφοί είπαν στον βοηθό τους να γράψει το όνομα του… ΤΑΔΕ … και έφυγαν.
… Μετά από λίγες ημερες , έφτασαν επιτέλους στην έδρα της βουλής και οι δεκάδες τον πολιτικών καθισμένοι στα έδρανα τους περίμεναν με ανυπομονησία να τους πουν οι σοφοί από την Πάρο… με ποιον τρόπο θα βγούν από το αδιέξοδο της οικονομικής καταστροφής, και χρεοκοπίας στην Μιλητό.

Ο εκπρόσωπος τον σοφών μίλησε μονο για ένα λεπτό και άμεσος έφυγαν για την πατρίδα τους… λέγοντας τους τα εξης¨…
ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ , ΠΑΡΑΙΤΗΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΣΑΣ . ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΣΑΣ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ , ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ … ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΣΑΣ ΩΣ ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΝ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΤΑΔΕ, Ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΤΑΔΕ… ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΗΣ ΤΑΔΕ… ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ ΟΙ 3 ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ , ΚΑΙ ΠΩΣ Η ΜΙΛΗΤΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΜΕ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

111mike111

Ας δούμε όμως πως «υπερασπίστηκαν» τον Ελληνισμό και το Ελληνικό Πνεύμα οι τρεις Ιεράρχες, μέσα απ’ τα κείμενά τους…

Μέγας Βασίλειος:
«Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων…τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν».
(«Εις τον Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον»)

«Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον “Ισραήλ”. Στόμα δε, λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄: 11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων».
(«Εις τον Προφήτην Ησαΐαν»)

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων!), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλίκιαν… Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους… Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους».
(«Εις Άγιον Ιωάννην τον Ευαγγελιστήν»)

«Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (=εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέμματά τους».
(Ερμηνεία της «Προς Ρωμαίους επιστολήν»)

«Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;».
(«Εις την Α΄ Κορινθίους», Δ΄ Ομιλία)

«Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες, είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες. Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι’ αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα… Ποτέ δεν έκαμαν το σωστό, αλλά ήσαν δειλοί, φιλόδοξοι, αλαζόνες και είχαν ασυλλόγιστα πάθη».
(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν», Λόγος Β, παρ. β’ και στ’)

«Οι Απόστολοι, τους βαρβάρους και Έλληνες και κάθε άλλο έθνος κατατρόπωσαν».
(Ομιλία «Ότι ο Θεός είναι ο Χριστός», παρ. β’)

«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα…».
(«Εις Ιωάννην» 59.31.33)

«Tα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σας σύμφωνα με το θέλημα του Kυρίου… Όμως, όταν ο γονέας είναι Έλλην, τότε το παιδί δεν πρέπει να υπακούη».
(«Προς Eφεσίους επιστολή», ομιλία 21, παρ. α)

«Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των Ελλήνων προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης».
(«Περί κενοδοξίας και πως δει τους γονείς ανατρέφειν τα τέκνα»)

«Αφανίσαμε από προσώπου γης κάθε ίχνος παιδείας, τέχνης και φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου».
(«Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα» [Γεώργιος Σιέττος])
[σ.σ.: Αδιαμφισβήτητο «επίτευγμα», με πολύ γνωστό παράδειγμα εφαρμογής τον φόνο της Ελληνίδας φιλοσόφου Υπατίας]

Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος**:
«Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου».
(«Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα» [Γεώργιος Σιέττος])

Τέλος, για να τελειώνει και η ιστορία ελληνοχριστιανικής φαντασίας, σε ότι αφορά την ελληνικότητα των τριών Ιεραρχών, κανένας απ’ αυτούς δεν ήταν Έλληνας, ή τουλάχιστον δεν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο με βεβαιότητα. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός (επονομαζόμενος και «Θεολόγος») ήταν Καππαδόκες. Η δε καταγωγή του Ιωάννη Χρυσόστομου, ο οποίος γεννήθηκε στη Συρία, είναι αδιευκρίνιστη και εντελώς αυθαίρετα παρουσιάζεται ως Έλληνας. Το ότι η μητέρα του είχε ελληνικό όνομα (Ανθούσα) δεν σημαίνει απολύτως τίποτε, καθώς ήταν συνηθισμένη πρακτική την εποχή εκείνη, οι Εβραίοι να λαμβάνουν ελληνικά ονόματα. Δεν ήταν όμως καθόλου συνηθισμένο, Έλληνες να λαμβάνουν εβραϊκά ονόματα και μάλιστα από τη στιγμή της γέννησής τους, όπως ο Ιωάννης (το «Ιωάννης» είναι εβραϊκό όνομα [βλέπε εδώ]). Το όνομα της θείας του, ήταν επίσης εβραϊκό (Σαββία), ο δε πατέρας του, έφερε το ρωμαϊκό στρατιωτικό τίτλο «Σεκούνδιος» και οι ρωμαϊκοί τίτλοι, αλλά και τα ρωμαϊκά ονόματα επίσης, ήταν κάτι συνηθισμένο στους Εβραίους τότε (π.χ. ο Σαούλ που έγινε Παύλος). Το πιο πιθανόν λοιπόν, για τον Χρυσόστομο, και με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, είναι πως ήταν Εβραίος χριστιανός.

* Δώστε βάση να δείτε τι αρλούμπες αναγράφονται στην ιστοσελίδα της Εκκλησίας και στο συγκεκριμένο κείμενο που αφορά το τέλος της διαμάχης των τρεις Ιεραρχών: «Οι ίδιοι οι άγιοι έδωσαν τέλος στη διαμάχη εμφανιζόμενοι στο θεοσεβή, ενάρετο και προικισμένο με πλούσια χαρίσματα ιεράρχη Ιωάννη Μαυρόποδα, επίσκοπο Ευχαϊτών, λέγοντάς του ότι μεταξύ τους δεν υπήρχε αντιδικία και να ενεργήσει τα δέοντα για να σταματήσει η επικίνδυνη για την ενότητα της Εκκλησίας διαμάχη».
Οι τρεις Ιεράρχες έζησαν τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο Αλέξιος Α’ Κομνηνός διατέλεσε αυτοκράτορας του Βυζαντίου μεταξύ στα τέλη του 11ου αιώνα μ.Χ. και αρχές του 12ου. Ο Ιωάννης Μαυρόπους έζησε κι αυτός τον 11ο αιώνα μ.Χ. (τον πρόλαβε τον Αλέξιο). Μιλάμε δηλαδή για μια απίστευτη -και ανεπίτρεπτη- χρονική ακροβασία της Εκκλησίας, μόνο και μόνο για να παρουσιάσει το παραμυθάκι της, όσο το δυνατόν πιο όμορφο, γεμάτο καλοσύνη και ομόνοια. Εκτός κι αν εννοείται ότι εμφανίστηκαν «θαυματουργικώς», οπότε δεν μας εκπλήσσει τίποτε. Αν και είναι απορίας άξιον, πως τόσους αιώνες οι «άγιοι» δεν έκαναν κάτι για να σταματήσουν τις έριδες κι όταν το αποφάσισαν, χρειάστηκαν…διαμεσολαβητή.

** Ο Γρηγόριος, σε σχέση με τους άλλους Ιεράρχες, εμφανίζεται λιγότερo ανθέλληνας, αν και η ακόλουθη ρήση του (που θυμίζει Τερτυλλιανό), μπορεί να προβληματίσει, ακόμα και τον πιο καλόπιστο χριστιανό, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής: «Τί­ποτα δεν μπορεί να επιβλη­θεί καλύτερα στον κό­σμο από τη μωρολογία· όσο λι­γότερο κατα­λα­βαί­νουν κάτι, τόσο περισσότερο το θαυμά­ζουν»! («Περί φιλοπτωχίας»).

Ο δεύτερος βίος των Τριών Ιεραρχών – Έφη Γαζή

22 Γενάρη, πριν 224 χρόνια, γεννιόταν στο Λονδίνο ο Λόρδος Βύρων, που έμελλε να αναδειχθεί μεγάλος ποιητής, κορυφαίος εκπρόσωπος του ποιητικού (και πολιτικού) ρεύματος του Ρομαντισμού και ήρωας της εθνικής ανεξαρτησίας των Ελλήνων.
 
Όλοι κάτι έχουμε μάθει για τον Λόρδο Βύρωνα από τα μαθητικά μας χρόνια. Λίγοι, όμως, συμπατριώτες μας γνωρίζουν ότι πρώτος ο Λόρδος Βύρων ύψωσε τη φωνή του κατά της λεηλασίας του Παρθενώνα από τον Λόρδο Έλγιν, ότι έγραψε και ένα ολόκληρο ποίημα για το ζήτημα αυτό με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η κατάρα της Αθηνάς», που αποτελεί δριμύ «κατηγορώ» του Μπάιρον εναντίον του Έλγιν, όπως προκύπτει από το ακόλουθο απόσπασμα:

Η Παλλάδα πρώτος θάναι της Πατρίδας σου εχθρός / Την αιτία θες να μάθεις; Κοίτα γύρω σου κι εμπρός / Έχω δει πολλούς πολέμους κι ερημώσεις να πληθαίνουν / Κι άλλες τόσες τυραννίες να ανεβοκατεβαίνουν / Απ’ των Τούρκων τη μανία γλύτωσα και των βανδάλων / Μα η χώρα σου έναν κλέφτη μούχει στείλει πιο μεγάλο

Επίσης, λίγοι γνωρίζουν ότι προτού έρθει στο Μεσολόγγι, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 19 Απρίλη 1824, ο Μπάιρον έδρασε επί έξι χρόνια στην Ιταλία μέσα από το επαναστατικό κίνημα των Καρμπονάρων.

Μια άλλη -άγνωστη στους πολλούς- πτυχή της δράσης του Μπάιρον είναι ότι στην πρώτη ομιλία του στη Βουλή των Λόρδων (27.2.1812), υπήρξε καταπέλτης εναντίον νομοσχεδίου (που μόνο αυτός καταψήφισε), το οποίο προέβλεπε τη θανατική ποινή για τους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νότιγχαμ, οι οποίοι κατέστρεφαν τις μηχανές που τους οδηγούσαν σε μαζική ανεργία.

Ο Λόρδος Βύρων στιγμάτιζε την κοινωνική εξαθλίωση μέσα στην ίδια τη Μ. Βρετανία. «Έχω ταξιδέψει στην Ιβηρική χερσόνησο - είχε πει στη μνημειώδη εκείνη ομιλία του - όταν ήταν σε κατάσταση πολέμου, βρέθηκα σε μερικές από τις καταπιεσμένες επαρχίες της Τουρκίας, αλλά πουθενά δεν είδα τέτοια ρυπαρή αθλιότητα…». «Δεν υπάρχει αρκετό αίμα στον ποινικό μας κώδικα - είχε αναρωτηθεί - ώστε να πρέπει να χυθεί περισσότερο για να υψωθεί στον ουρανό και να μαρτυρήσει εναντίον σας; Είναι αυτό γιατρικό για έναν πεινασμένο και απελπισμένο πληθυσμό;»

«Ο Μπέρτραντ Ράσελ – γράφει ο αείμνηστος Κεν Κόουτς – αναγνώρισε ότι ο Μπάιρον μιλούσε για μια επαναστατική εποχή. Το ποίημα «Δον Ζουάν» εξέφραζε την εποχή με τέτοια οξύτητα, ώστε ο Ράσελ αισθάνθηκε την ανάγκη να περιλάβει ένα κεφάλαιο για τον Μπάιρον στην Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, παρότι ο ποιητής δεν χαρακτηριζόταν συνήθως ως φιλόσοφος».

Η ιδέα της ελευθερίας σ’ όλο τον κόσμο διαπερνάει όλο το έργο του Μπάιρον.«Μύρια στήθη συνενώνει μία και κοινή αιτία / Δυτικοί και ανατολίτες επαναστατούν με βία», λέει στο ποίημά του «Η εποχή του Ορειχάλκου». «Υπήρξε ο ποιητής – γράφει ο καθηγητής Μ.-Β. Ραΐζης – που κατέκρινε την αυθαιρεσία και την απανθρωπιά των τυράννων που καταπίεζαν και ποδοπατούσαν τους αδύναμους συνανθρώπους τους, ενώ κολάκευαν ή προσκυνούσαν τους ισχυρούς».

Η ποίησή του Μπάιρον είναι και μία δυνατή φωνή υπέρ της ομορφιάς της φύσης και της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς των λαών.

Παρότι πέρασαν δύο αιώνες, τα μηνύματα της ποίησης και των αγώνων του Λόρδου Βύρωνα παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα. Γιατί και σήμερα κυριαρχεί το δίκαιο των ισχυρών, οι ανισότητες διευρύνονται και τα ανθρώπινα δικαιώματα συνθλίβονται από τις νεοφιλελεύθερες βαρβαρότητες. Η υποκρισία και ο κυνισμός αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά ενός διεθνούς συστήματος που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, της οποίας τις συνέπειες βιώνει επώδυνα και ο ελληνικός λαός.

Αν ζούσε σήμερα ο μεγάλος ποιητής, σίγουρα δεν θα ήταν καθόλου ευτυχής και θα καταριόταν τους ενόχους για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Αλλά δεν θα απογοητευόταν, διότι από το πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα είχε εκφραστεί με θέρμη υπέρ της αναγέννησής της.

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου «ΜΠΑΪΡΟΝ» για τον φιλελληνισμό και τον πολιτισμό.

Τὸ 1906 ὁ γνωστὸς Ρῶσος ἠθοποιὸς καὶ σκηνοθέτης Κωνσταντῖνος Στανισλάβσκυ (1863—1938) ἔφθασε στὸ συμπέρασμα ὅτι εἶχε φθάσει σὲ ἕνα κομβικὸ σημεῖο τῆς δημιουργικῆς ζωῆς του. Συνειδητοποίησε ὅτι ἔφτασε σταδιακὰ νὰ χάσει τὴ χαρὰ τῆς δημιουργίας πάνω στὴ σκηνή, ὅτι στὶς πολυάριθμες ἐπαναλήψεις τῶν ρόλων ποὺ ἔπαιζε εἶχε χάσει βαθμιαῖα τὴ ζωντάνια καὶ τὰ αὐθεντικὰ αἰσθήματα ποὺ εἶχε μεταφέρει στοὺς ρόλους του τὴν πρώτη φορὰ ποὺ τούς εἶχε πλάσει καὶ ὅτι εἶχε ἀντικαταστήσει τὰ βαλτωμένα πιὰ συναισθήματα μὲ καθαρὰ μηχανικές, ἐξωτερικὲς τεχνικὲς ἠθοποιίας.

«Κι ἀφοῦ βρισκόμαστε στὴ φοβερὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τὸν βγάζουν ἀναγκαστικὰ σὲ δημόσια ἐπίδειξη καὶ τὸν ὑποχρεώνουν, παρὰ τὴ θέληση καὶ τὴν ἐπιθυμία του, νὰ συγκινήσει τοὺς θεατές, ξεφεύγουμε μὲ πλαστές, τεχνητὲς μεθόδους ἠθοποιίας, ποὺ μᾶς γίνονται συνήθεια. Τὸ ἐρώτημα ῾τί πρέπει λοιπὸν νὰ κάνω; δὲ μὲ ἄφηνε σὲ ἡσυχία ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κατάλαβα τὶ ἦταν αὐτὴ ἡ ἐξάρθρωση», γράφει ὁ Στανισλάβσκυ στὸ βιβλίο του Ἡ ζωή μου στήν Τέχνη.

Έχοντας συνειδητοποιήσει ὀδυνηρὰ πόσο λάθος, πόσο ζημιογόνο εἶναι γιὰ ἕναν ἠθοποιὸ νὰ βρίσκεται σὲ μιὰ τέτοια κατάσταση, ὁ Στανισλάβσκυ ἄρχισε νὰ ψάχνει γιὰ κάποιαν ἄλλη συναισθηματικὴ καὶ σωματικὴ κατάσταση τοῦ ἠθοποιοῦ πάνω στὴ σκηνή, τὴν ὁποία ὀνόμασε «ἐσωτερικὴ δημιουργικὴ διάθεση τοῦ ἠθοποιοῦ». Αὐτὴ τὴ δημιουργικὴ διάθεση τὴ χαρακτήριζε μὲ τὸ ρῆμα «εἶμαι», ποὺ σημαίνει «δὲν βρίσκομαι ἁπλῶς πάνω στὴ σκηνή, ἀλλὰ ζῶ, αἰσθάνομαι, σκέφτομαι καὶ συμπεριφέρομαι μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ὅπως καὶ ὁ χαρακτήρας ποὺ παρουσιάζω ἀπὸ σκηνῆς».

Πίστευε, δηλαδή, πώς, ἂν ὁ ἠθοποιὸς μποροῦσε ἔστω καὶ μόνο νὰ πετύχει μιὰ πραγματικὴ δημιουργικὴ διάθεση, αὐτὴ θὰ ἀρκοῦσε γιὰ νὰ τοῦ ὑποβάλει τὴν κατάλληλη ἐκφραστικὴ σκηνικὴ συμπεριφορά, τὶς συναισθηματικὲς ἀποκρίσεις, τὶς σωματικὲς στάσεις, τὶς κινήσεις, τοὺς τονισμοὺς τῆς φωνῆς καὶ τὶς ἐκφράσεις τοῦ προσώπου.

“Καταλάβαινα καλά… ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τοῦ θεάτρου, ἀπὸ τὴν ἰδιοφυΐα ὣς τὸ μέσο, τὸ συνηθισμένο ταλέντο, φτάνουν στὴ δημιουργικὴ διάθεση μὲ τὴ διαίσθηση, δὲν ἔχουν ὅμως τὴ δυνατότητα νὰ τὴ διευθύνουν ὅπως θέλουν. Τὴ δεχόμαστε σὰ δῶρο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ φαίνεται πὼς δὲν μποροῦμε νὰ τὴν πετύχουμε μὲ τὰ συνηθισμένα μέσα, ὅσα ἔχουμε στὴ διάθεσή μας.

Μολαταῦτα, ἐγὼ ἔβαλα στὸν ἑαυτό μου τοῦτο δῶ τὸ ἐρώτημα: δὲν ὑπάρχουν τεχνητὰ μέσα γιὰ νὰ φτάσουμε στὴ δημιουργικὴ διάθεση; Δὲν ἐννοῶ βέβαια ὅτι ζητοῦσα νὰ δημιουργήσω τὴν ἔμπνευση μὲ τεχνητὰ μέσα. Ὄχι, αὐτὸ δὲν γίνεται. Ἤθελα μόνο νὰ βρῶ κάποιον τρόπο γιὰ νὰ δημιουργηθοῦν οἱ συνθῆκες οἱ εὐνοϊκότερες γιὰ νὰ γεννηθεῖ ἡ ἔμπνευση, γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ δηλαδὴ ἡ ψυχικὴ κατάσταση ποὺ παρουσιάζει περισσότερες πιθανότητες γιὰ νὰ ἔρθει ἡ ἔμπνευση στὴν ψυχὴ τοῦ ἠθοποιοῦ.

Μὰ πῶς θὰ καταφέρει ὁ ἠθοποιός νὰ μὴν εἶναι ἡ κατάσταση αὐτὴ ζήτημα τύχης, ἀλλὰ νὰ μπορεῖ νὰ τὴ δημιουργεῖ ὅταν θέλει;
Ἂν δὲ γίνεται νὰ τὴν κατακτήσει μονομιᾶς, τότε πρέπει νὰ τὴν δημιουργεῖ λίγο-λίγο, ἀπὸ διάφορα στοιχεῖα.”

Ὁ Στανισλάβσκυ αφιέρωσε τὰ ἑπόμενα χρόνια τῆς ζωῆς του σχεδόν ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἀναζήτηση ἀπαντήσεων στὰ παραπάνω ἐρωτήματα. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δουλειᾶς αὐτῆς ἦταν ἡ γέννηση μιᾶς θεωρίας γιὰ τὴν πρακτικὴ τέχνη τῆς ὑποκριτικῆς, ποὺ ἔγινε γνωστὴ ὡς «σύστημα Στανισλάβσκυ». Ἡ θεωρία, φυσικά, δὲν ἔμεινε αμετάβλητη. Συνεχῶς βελτιωνόταν καὶ μετασχηματιζόταν, ἐρχόμενη σὲ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μὲ τὴν θεατρικὴ πράξη. Γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο, τὸ σύστημα στὴν ἀρχική του μορφὴ καὶ οἱ τελικὲς ἰδέες τοῦ Στανισλάβσκυ, τὶς ὁποῖες διατύπωσε λίγο πρὶν πεθάνει, ἴσως νὰ ἐμφανίζονται, σὲ μιὰ πρώτη, ἐπιπόλαιη ματιά, νὰ ἀντιφάσκουν μεταξύ τους.

Τὸ ἀρχικὸ στάδιο τῆς ἐξέλιξης τοῦ συστήματος

Ὁ Στανισλάβσκυ τόνιζε ἀπὸ πολὺ νωρὶς ἀκόμα ὅτι ἡ σφαῖρα τῶν λεπτῶν καὶ ἀδιόρατων ἀνθρώπινων συναισθημάτων ἐλάχιστα ὑπόκειται στὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ συνειδητοῦ. Τὰ συναισθήματα δὲν μποροῦν νὰ παραμένουν σταθερὰ καὶ νὰ ἀνακαλοῦνται κατὰ βούλησιν.
Τὰ συναισθήματα ποὺ ἔχουν ἀναδυθεῖ στὸν ψυχισμὸ τοῦ ἠθοποιοῦ ἀκουσίως κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δημιουργικῆς διαδικασίας δὲν μποροῦν νὰ ἀναπαράγονται ἐκούσια χωρὶς τὸν κίνδυνο νὰ βιάσουμε τὴ φύση.

Ἡ ἀπαίτηση γιὰ ἐκδήλωση συναισθημάτων παρασύρει ἀμέσως τὸν ἠθοποιὸ σὲ μία ἀπεικόνισή τους, δηλαδὴ σὲ ἕνα εἶδος γενικῆς, ἀφηρημένης διέγερσης. Ἀλλά, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μπαίνει σὲ μιὰ τέτοια κατάσταση, μπαίνει στὸν κόσμο τῆς μίμησης, στὸ βασίλειο τῆς ἐξωτερικῆς ἀναπαράστασης καὶ τοῦ στερεότυπου, τοῦ κλισέ. Γιὰ παράδειγμα, ἀρχίζει νὰ μιλάει γιὰ ἔρωτα μὲ ἓναν παθιασμένο καὶ χωρὶς ἀνάσα ψίθυρο. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ παίζει τὸ συναίσθημα. Δὲν μπορεῖ νὰ παίζει τὸ ἀποτέλεσμά του.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο ὁ Στανισλάβσκυ ἀπέρριψε ἐξ ἀρχῆς τὸ συναίσθημα ἢ τὸ αἴσθημα ὡς ἐρέθισμα γιὰ τὴ δημιουργικὴ διάθεση στὴ διαδικασία τοῦ χτισίματος ἑνὸς χαρακτήρα. Ὑποστήριζε ἐμφατικὰ ὅτι πρέπει νὰ ψάχνει κανεὶς ὄχι τὸ ἴδιο τὸ συναίσθημα, ἀλλὰ τὶς συνθῆκες πού παράγουν μιὰ συγκεκριμένη αἴσθηση. Αὐτὴ ἡ ἀρχή -«τὸ ὑποσυνείδητο μέσα ἀπὸ τὸ συνειδητό, τὸ αὐθόρμητο μέσα ἀπὸ τὸ σκόπιμο» – παραμένει ἐνεργὴ μέχρι σήμερα.

Στὰ ἀρχικὰ στάδια τῆς ἐξέλιξης τοῦ συστήματος, ὁ Στανισλάβσκυ πίστευε ὅτι τὸ βασικότερο ἦταν νὰ κατανοήσει πῶς σκέφτεται ὁ χαρακτήρας. Θεωροῦσε ὅτι ὅλο τὸ μυστικὸ κρυβόταν στὸ νὰ ἀνασυρθεῖ ἡ σκέψη ποὺ ἐπρόκειτο νὰ πυροδοτήσει τὸ ἀπαιτούμενο συναίσθημα.

Ἔτσι, σύμφωνα μὲ αὐτό, εἰσήγαγε στὴ διαδικασία τῆς πρόβας τὴ λεγόμενη «στιγμὴ γιὰ δουλειὰ τραπεζιοῦ», σκοπὸς τῆς ὁποίας ἦταν νὰ γίνουν ὅλα τὰ δεδομένα, ὅλα ὅσα συμβαίνουν στὸ ἔργο, σαφῆ κτήματα τῶν ἠθοποιῶν. Ἡ γνώση τῆς ζωῆς τοῦ ἔργου κατακτᾶται μὲ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ δεδομένα καὶ συμβάντα, ποὺ εἶναι καὶ τὰ πιὸ προσιτὰ στὴν ἀντίληψη τοῦ καθενός, σὲ μιὰ βαθύτερη κατανόηση τῆς ἐσώτερης οὐσίας τοῦ ἔργου. Ὑποτίθεται ὅτι αὐτὸ θὰ βοηθοῦσε τὸν ἠθοποιὸ νὰ βρεθεῖ στὶς συνθῆκες τοῦ ζωντανοῦ ρόλου.

Βάζοντας στὴ δουλειά του τὸ στάδιο τῶν ἁπλῶν ἀναγνώσεων γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι καὶ τῶν ἐξονυχιστικῶν ἀναλύσεων τῶν χαρακτήρων καὶ τῶν ἰδεῶν τῆς μελλοντικῆς παράστασης, ὁ Στανισλάβσκυ συνετέλεσε στὴν ἀναβάθμιση τῆς γενικότερης κουλτούρας τοῦ θεάτρου καὶ τοῦ ἠθοποιοῦ. Ὡστόσο, πολύ γρήγορα φάνηκε καθαρὰ πὼς ἡ κατανόηση τοῦ ρόλου διανοητικὰ δὲν σήμαινε κατ᾿ ἀνάγκην καὶ αἴσθησή του. Ἔτσι, ὁ Στανισλάβσκυ στράφηκε πρὸς ἕνα ἄλλο ἐρέθισμα τῆς
συναισθηματικῆς φύσης τοῦ ἠθοποιοῦ -τὴν ψυχολογική του κατάσταση.

Σ᾿ αὐτὸ τὸ στάδιο τῆς ἀνάπτυξης τῆς μεθόδου του, προχώρησε μὲ τὴν παραδοχή ὅτι τόσο ἡ συμπεριφορὰ ὅσο καὶ οἱ συναισθηματικὲς ἀντιδράσεις τοῦ χαρακτήρα καθοδηγοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν ψυχολογία ποὺ τοῦ ἔχει ἀποδώσει τὸ κείμενο τοῦ συγγραφέα. Ὡς βασικὸ στοιχεῖο ποὺ καθορίζει τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση τοῦ χαρακτήρα εἰσάγει τὸ «θέλω», τὸν ἀντικειμενικὸ σκοπὸ ποὺ ἐπιδιώκει ὁ χαρακτήρας σὲ μιὰ δεδομένη περίσταση.
Ἡ παραδοχὴ εἶναι ὅτι μιὰ διαδοχὴ παρουσιάσεων τέτοιων «θέλω» μέσα στὶς συνθῆκες τοῦ ἔργου ἐπιτρέπει στὸν ἠθοποιὸ νὰ μπεῖ στὴν ψυχολογικὴ κατάσταση τοῦ χαρακτήρα ποὺ ὑποδύεται καὶ ἔτσι νὰ γεννήσει μέσα του αἰσθήματα ἀνάλογα πρὸς τὰ αἰσθήματα τοῦ χαρακτήρα.

Δουλεύοντας ἕνας ἠθοποιός τὸν ρόλο του ἔτσι, σ᾿ αὐτὸ τὸ στάδιο πρακτικὰ σπάει τὸ ἔργο σὲ μικρὲς ἑνότητες καὶ σὲ κάθε μία ἀπ᾿ αὐτὲς ἀναζητεῖ στόχους ποὺ θὰ ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα «τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ θέλω;»

Ταυτόχρονα ὁ Στανισλάβσκυ εἰσάγει τὴν ἰδέα ἑνὸς «ἀπώτερου ἀντικειμενικοῦ σκοποῦ» – ἑνὸς πιὸ σύνθετου ἀντικειμενικοῦ σκοποῦ ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλα τὰ ἐπὶ μέρους ξεχωριστὰ «θέλω» τοῦ ρόλου. Κατὰ τὴν ἄποψή του, τὸ νὰ βρεῖ κανεὶς τὸν ἀπώτερο ἀντικειμενικὸ σκοπὸ ἑνὸς ρόλου γενικὰ σημαίνει κατανόηση τοῦ σχεδίου ποὺ διέπει ὅλο τὸ ρόλο μέσα στὸ ἔργο. Ἡ γνώση τοῦ ἀπώτερου ἀντικειμενικοῦ σκοποῦ ἀνοίγει γιὰ τὸν ἠθοποιὸ τὴν πρακτικὴ δυνατότητα νὰ ἀνακαλύψει τὴν οὐσία τῆς φύσης τοῦ χαρακτήρα μέσα στὶς δοσμένες συνθῆκες τοῦ ἔργου.

Ὁ Στανισλάβσκυ ἔμεινε σ᾿ αὐτὸ τὸ στάδιο τῆς ἐξελικτικῆς πορείας τοῦ συστήματος γιὰ περίπου δώδεκα χρόνια. Κατὰ τὴ διάρκεια ὅλης ἐκείνης τῆς περιόδου ἕνα πλῆθος ἀπὸ ἠθοποιοὺς καὶ σκηνοθέτες ἐξοικειώθηκε μὲ τὸ σύστημά του καὶ ἄρχισε νὰ τὸ χρησιμοποιεῖ στὴ θεατρικὴ πρακτική. Μετὰ τὴν Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση καὶ τὰ ὅσα ἐπακολούθησαν, κάποιοι ἀπὸ τοὺς μαθητές του καὶ τοὺς συντρόφους του βρέθηκαν ἐκτὸς Ρωσίας καὶ ἔφεραν στὴ Δύση τὶς ἰδέες του καὶ
τὴ μέθοδό του γιὰ τὴ μελέτη ἑνός ρόλου.

(‘I & Ἰ. Λέβιν, Ἡ ἐξέλιξη τοῦ συστήματος Στανισλάβσκυ (1906—1938), μετάφραση και επεξηγηματικές υποσημειώσεις: Αυγουστίνος Τσιριμώκος. Απόσπασμα από προδημοσίευση του 2ου τεύχους του περιοδικού ΝΗΣΙΔΕΣ, ως μία πρώτη απόδοση στα νέα ελληνικά του έργου των Ι. & Ι. Λέβιν “Το μυστικό του Στανισλάβσκυ”)

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου – και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων.

Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά – και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες – όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.

(Kείμενο του 1977, στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ, αρ. 1, Ιανουάριος – Απρίλιος 1979)

Την πρόθεσή του να μην παραλάβει το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού όπως και το χρηματικό έπαθλο που το συνοδεύει γνωστοποίησε σήμερα, ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος. Η αντίδραση του ήταν άμεση μόλις έγινε γνωστή η είδηση της βράβευσής του με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του. “Δεν θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους». Κατ’ αυτόν τον τρόπο σχολίασε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ τη διάκρισή του, ο 81χρονος ποιητής της Θεσσαλονίκης Ντίνος Χριστιανόπουλος, παραπέμποντας στο παραπάνω κείμενό του με τον εμβληματικό τίτλο «Εναντίον»*.

Λαός χωρίς μνήμη, χωρίς ιστορία, είναι καταδικασμένος να ζήσει ξανά και ξανά τις τραγωδίες του.

Τα όσα λέμε θα τα αποδείξουν στη συνέχεια με  σοκαριστικά στοιχεία ένας ευπατρίδης οικονομολόγος, ο Ισίδωρος Πόσδαγλης,  που άφησε παρακαταθήκη ένα βιβλιαράκι-δυναμίτη, που γράφτηκε το 1952, το “Πατριωτική Οικονομική Πολιτική” και ένα δημοσίευμα του Economist του 1988 που αφορά το Παγκόσμιο νόμισμα που είναι στα σκαριά!
Ας ξεκινήσουμε από τους λόγους που δημιούργησαν το ελληνικό-κι όχι μόνο-χρέος.

Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του “Πατριωτική Οικονομική Πολιτική”, ένα μικρό βιβλιαράκι που “κάποιοι” φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις “Μπιστιρλή”, το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον “Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης” κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.

Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο  της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ – και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.

Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, “ξεχασμένος” για χρόνια.

Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο “Πατριωτική Οικονομική Πολιτική” που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο “Μπιστιρλή”, ο οποίος και το εκδίδει.

Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.
Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους – που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν – έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη.

Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.

Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;

Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη – το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 – είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Διαβάστε:

Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο “Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα” σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:

“Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη.”

Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:
“Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά”.

Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:

“Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.”. Σελίδα 24!

Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!

Στο τέταρτο κεφάλαιο “Τα Κόμματα” γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:

ΑΠΟ ΤΟ 1952 ΠΡΟΕΒΛΕΨΕ ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ!

“Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ’ όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες από αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση.”

Μήπως σας θυμίζει κάτι;
Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:

“Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα από το τέλος του αιώνα γιατί θάναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους. Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους.”

ΦΟΙΝΙΚΑΣ> ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ!

Πλησιάζει η ώρα για παγκόσμιο νόμισμα;

Γιατί μοιάζει προφητικό το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα του Economist, του 1988, που έκανε λόγο για παγκόσμιο νόμισμα με την κωδική ονομασία «Φοίνικας» και χρονιά υλοποίησης το 2018

Ελάχιστοι έδωσαν σημασία, το 1988, στο πρωτοσέλιδο άρθρο του “Economist”, που παρουσίασε το λεγόμενο «σχέδιο Φοίνιξ», με χρόνο υλοποίησής του το 2018, ενώ οι περισσότεροι μίλησαν τότε για συνωμοσιολογία.

Το δημοσίευμα έκανε λόγο για τον «Φοίνικα», την κωδική ονομασία ενός παγκόσμιου νομίσματος, διότι η γέννησή του θα προερχόταν από το θάνατο του παλαιού νομισματικού συστήματος και θα θύμιζε την αναγέννηση του αρχαίου Φοίνικα από τις στάχτες του. Ο Economist προφήτεψε ότι το νέο νόμισμα θα γεννιόταν κυρίως από το πάντρεμα του δολαρίου, των ευρωπαϊκών νομισμάτων και του γιεν.
Το 2018 πλησιάζει και την «προφητεία» της εφημερίδας έρχονται να της δώσουν κύρος τόσο ηχηρά ονόματα όσο και γεγονότα. Μόλις πριν από ένα μήνα, ο κ. Rothschild, μιλώντας από την Κίνα στον τηλεοπτικό σταθμό Bloomberg για θέματα της παγκόσμιας οικονομίας και σε ερώτηση για τα προβλήματα του γουάν, είπε:
«Νομίζω πως όλοι πρέπει να εκμεταλλευθούμε αυτή την ευκαιρία που μας δίνεται και νομίζω πως η πρόκληση επίσης είναι να κινηθούμε προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός παγκόσμιου νομίσματος, γιατί οι επενδύσεις και η πολυπλοκότητα των εθνικών νομισμάτων έχουν προκαλέσει εκνευρισμό όχι μόνο ανάμεσα στα έθνη αλλά και στον καθένα ξεχωριστά».
Την ίδια άποψη εξέφρασε και ο οικονομολόγος κ. Joseph Stiglitz, ο οποίος ήδη από το 2008 υποστήριξε την ανάγκη δημιουργίας ενός παγκόσμιου νομίσματος, με αφορμή την κατάρρευση της Lehman Brothers, που ήταν η αρχή της οικονομικής κρίσης. Τα ίδια επανέλαβε και τον Μάρτιο 2011 στους Financial Times, όπως και πρόσφατα, υποστηρίζοντας πάντα πως η δημιουργία παγκόσμιου νομίσματος θα αναμόρφωνε την οικονομία ολόκληρου του πλανήτη.

Οι δύο προαναφερόμενοι θεωρούν ότι η συμμετοχή της Κίνας σ’ αυτήν την πρωτοβουλία θα έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό φαίνεται ότι άρχισε να συμβαίνει, μετά το «Συναλλαγματικό Σύμφωνο» που υπέγραψαν προ ημερών ο Κινέζος πρωθυπουργός, κ. Γουέν Τζιαμπάο, με τον Ιάπωνα ομόλογό του, κ. Γιοσιχίκο Νόντα.
Η Κίνα με την Ιαπωνία, αλλά και άλλες ασιατικές χώρες, αποφάσισαν να χρησιμοποιούν στις μεταξύ τους συναλλαγές τα εθνικά τους νομίσματα, προκειμένου να θωρακίσουν τις οικονομίες και τα αποθεματικά τους, παρακάμπτοντας το δολάριο. Μέχρι τώρα το 60% περίπου των συναλλαγών (κοντά στα 340 δισ. δολ.) μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας γίνονται με βάση το αμερικανικό νόμισμα.
Αυτή η πράξη έχει διπλή ανάγνωση στην Ουάσιγκτον. Οικονομικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι θα μειωθεί η επιρροή του δολαρίου στο παγκόσμιο εμπόριο, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι θα εξασθενίσει η δυνατότητα της Κίνας να διαμορφώνει τις παγκόσμιες συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Η Ιαπωνία συμφώνησε και με την Ινδία για ανταλλαγή των νομισμάτων τους με αμερικανικά δολάρια και να έχουν πρόσβαση στα συναλλαγματικά αποθέματα και των δύο, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα ρευστότητας που θα τους παρουσιάζονται. Ανάλογες συμφωνίες έχουν υπογραφεί τόσο ανάμεσα στην Ιαπωνία και τη Ν. Κορέα όσο και μεταξύ της Κίνας με την Ταϊλάνδη και το Πακιστάν. Και προχθές, η κυβέρνηση του Σουδάν ζήτησε επίσημα από την Κίνα, να πραγματοποιούν επίσης οι δύο χώρες τις συναλλαγές τους στα εθνικά τους νομίσματα.

Με βάση τα παραπάνω, περιορίζεται σιγά-σιγά ο ρόλος του δολαρίου και του ευρώ. Διερευνητέο για την Ελλάδα είναι, αν μια αλλαγή του ευρώ (αν παραμείνουμε σ’ αυτό, εκούσια ή ακούσια) με όποιο άλλο νόμισμα, θα γίνει με συμφέρουσα νέα ισοτιμία ή όχι. Ας μη λησμονείται, ότι «κλειδώσαμε» ακριβά το ευρώ με 341 δραχμές, όταν η κυβέρνηση Σημίτη προέβη σε υποτίμηση 14%, ενώ οι μη κομματικοί οικονομολόγοι υποστήριζαν τότε ότι η δραχμή είναι κατά πολύ ασθενέστερη και η υποτίμηση έπρεπε να είναι πάνω από το 20%.
Αλλά, για πολιτικούς λόγους αυτό δεν έγινε, επειδή υποστηριζόταν πως η ελληνική οικονομία είναι ισχυρή («ατμομηχανή των Βαλκανίων»!) και ήδη η κατά 14% υποτίμηση προκαλούσε ερωτηματικά στους πολίτες.

Πέρα επομένως, από Τρόικα και ΔΝΤ, η Ελλάδα οφείλει από τώρα να προβεί στις δέουσες ενέργειες, ώστε να μη «πιαστεί» πάλι απροετοίμαστη σε ενδεχόμενη καθιέρωση παγκόσμιου νομίσματος. Ο κ. Rothschild, είναι σαφής όταν υποστηρίζει πως «η πολυπλοκότητα των εθνικών νομισμάτων έχουν προκαλέσει εκνευρισμό όχι μόνο ανάμεσα στα έθνη αλλά και στον καθένα ξεχωριστά».
Υπενθυμίζουμε, ότι με την ίδια σαφήνεια ο κ. Soros, στο Λονδίνο, είχε υποστηρίξει πως η πολυπλοκότητα των εθνικών νομοθεσιών δημιουργούσε προβλήματα στη διακίνηση των κεφαλαίων από χώρα σε χώρα, και είχε ζητήσει την ίδρυση μιας «παγκόσμιας Αρχής» που θα ενοποιούσε τις νομοθεσίες.

kourdistoportokali.com

Η πιο ισχυρή ηλιακή έκρηξη από το 2005 έχει ξεκινήσει να πλήττει τoν πλανήτη μας, βομβαρδίζοντας τη Γη με μαγνητικά σωματίδια που είναι δυνατόν να προκαλέσουν διαταραχές στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες, ανακοίνωσαν οι αμερικανικές αρχές, οι οποίες προετοιμάζονται για μεγάλες καταστροφές, την ίδια ώρα που οι Ρώσοι επιστήμονες προειδοποιούν για τον κίνδυνο τυχαίας ενεργοποίησης των πυρηνικών βαλλιστικών βλημάτων από αυτή την ηλιακή δραστηριότητα! Δίνοντας τροφή σε σενάρια και προφητείες…

Από αυτές τις ημέρες ξεκινά, λοιπόν, ένας ενδεκαετής κύκλος, ηλιακών καταιγίδων όπου αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλες καταστροφές στην Γη.

Χαρακτηριστικό είναι η γερμανική ασφαλιστική εταιρεία Allianz, υπολογίζει για υλικές ζημιές κόστους παραπάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια στη Γη!

Η έκρηξη, που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί, ξεκίνησε σε σημείο κοντά στο κέντρο του Ηλίου και ήδη εξακοντίζει σωματίδια πρωτονίων προς τον πλανήτη μας και αυτό θα εξακολουθήσει έως την Τετάρτη, προειδοποίησε η Εθνική Διοίκηση Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ).

“Η έκρηξη εξαπολύει στο διάστημα μία τεράστιας μαγνητικής φόρτισης μάζα πλάσματος (σ.σ. φωτό) με την τρομακτική ταχύτητα των 6,4 εκατ. χλμ./ώρα”, τονίζει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Νταγκ Μπίσεκερ, φυσικός στο Διαστημικό Κέντρο Μετεωρολογικών Προβλέψεων της NASA.

«Η γεωμαγνητική καταιγίδα που θα προκληθεί από τον Ήλιο είναι πολύ εντονότερη από το 2005, αλλά είναι ευτυχώς αρχικά είναι διαβαθμισμένη στο 3 της 5βαθμης κλίμακα», τόνισε ο ίδιος. «Θα ακολουθήσουν πολύ σφοδρότερες» κατέληξε.

Σύμφωνα με την ΝΟΑΑ, ένα φαινόμενο κατηγορίας 3 μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στα πληροφοριακά συστήματα που έχουν τοποθετηθεί σε δορυφόρους, όπως και στις ραδιοεπικοινωνίες στο επίπεδο των πόλων.

Η εναέρια κυκλοφορία, οι πετρελαϊκές εξέδρες και οι εξερευνητικές ομάδες θα αντιμετωπίσουν κάποιες ενοχλήσεις σε διάφορες περιοχές. “Για την ώρα ελπίζουμε να περιοριστεί η καταστροφή εκεί. Δεν αναμένουμε κάποιον μεγαλύτερο αντίκτυπο από ένα συμβάν τέτοιου τύπου”, τονίζει ο Μπίσεκερ, προσθέτοντας πως οι κάτοικοι της Ευρώπης και της Ασίας θα έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν αύριο το βράδυ κάποιο έξοχο βόρειο σέλας.

Αλλά στο επίπεδο «5» το οποίο αναμένεται, όλα αλλάζουν: «Μπορεί να έχουμε διαταραχές ακόμα και στην ανθρώπινη συμπεριφορά, ενώ θα έχουμε πολύ έντονα ηλεκτρικά πεδία που θα ενεργοποιούν ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές».

Κατ’αυτό τον τρόπο δικαιολογείται και η ανησυχία των Ρώσων επιστημόνων ότι μπορεί να έχουμε … τυχαίες πυροδοτήσεις πυρηνικών βλημάτων και για τον λόγο αυτό ζήτησαν επιπλέον ασφάλειες στο σύστημα ενεργοποίησης των κινητήρων των διηπειρωτικών βλημάτων!

Όταν το πλάσμα πλησιάσει την Γη αλληλεπιδρά με το μαγνητικό της πεδίο και θα προκαλέσουν τις λεγόμενες γεωμαγνητικές καταιγίδες, οι οποίες θα καταστρέψουν δορυφόρους, θα διαταράξουν τις ραδιοεπικοινωνίες και θα κάψουν τους μετασχηματιστές στα δίκτυα ηλεκτροδότησης.

«Η κατάσταση είναι σοβαρή, αν φανταστεί κανείς ότι μπορεί να κοπεί για ολόκληρες εβδομάδες ή και μήνες το ηλεκτρικό ρεύμα σε ένα μεγάλο τμήμα μιας χώρας ή μιας ηπείρου», σχολιάζει στο Reuters ο Τζιμ Ουάιλντ, ειδικός στη φυσική του ηλιακού πλάσματος στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ στη Βρετανία.

Κάποιοι συνδυάζουν την έναρξη της εκρηκτικής δραστηριότητας του ήλιου με τις διάφορες προφητείες για το τέλος του κόσμου καια βέβαια είναι εντυπωσιακό ότι ένα τέτοιο σπάνιο γεγονός συμβαίνει ακριβώς στο έτος 2012, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει τίποτα παραπάνω…

Φωτογραφία της ηλιακής κηλίδας 1402 (στο υπεριώδες φάσμα) κατά την έκρηξή της εχθές (23/1) δημιουργώντας μια ηλιακή έκρηξη μεγέθους Μ9, κάτι που την κατατάσσει στο μεγαλύτερο μέγεθος πριν την στάθμη Χ, τη μεγαλύτερη που μπορεί να δημιουργήσει ο Ήλιος.

Την έκρηξη όπως αυτή καταγράφηκε από τους δορυφόρους της NASA μπορείτε να δείτε εδώ.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Είναι πολύ σύνηθες το σκηνικό να γνωρίζεις έναν άνθρωπο και να μην θυμάσαι, μόλις λίγα λεπτά αργότερα, το όνομά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχεις ασθενή μνήμη, κάθε άλλο. Έρευνες έχουν δείξει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων δεν συγκρατεί ονόματα και υπάρχει εξήγηση για αυτό.

Καταρχήν πρόσφατη έρευνα ενός βρετανού ψυχολόγου, έδειξε ότι η βασική αιτία που ξεχνάμε το όνομα κάποιου είναι το γεγονός ότι τα ονόματα δίνονται αυθαίρετα και δεν έχουν καμία σημασία. Επιπλέον, συνήθως δεν αντιπροσωπεύουν αυτόν που το φέρει. Για τον λόγο αυτό ακριβώς και είναι πιο εύκολο να θυμάται κάποιος το «παρατσούκλι» ενός, παρά το πραγματικό του όνομα.

Σε έρευνα που έγινε, δόθηκαν στους συμμετέχοντες ψεύτικα ονόματα και βιογραφικά για να τα μελετήσουν. Στο τεστ που ακολούθησε οι ερευνητές έλεγξαν τι θυμόταν ο καθένας και ποιές πληροφορίες είχε συγκρατήσει. Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικά καθώς το 69% θυμόταν το επάγγελμα, το 68% τα χόμπι, το 62% τον τόπο καταγωγής, το 31% το όνομα και το 30% το επίθετο. Είναι δηλαδή πολύ πιο δύσκολο να θυμάται κανείς το όνομα του συνομιλητή του, από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της προσωπικότητάς του. Επομένως εάν το όνομα του καθενός μπορούσε να αντιπροσωπεύει κάτι από την δουλειά του, θα ήταν πιο εύκολο να το θυμάται κάποιος.

Έχει παρατηρηθεί ότι άνθρωποι που το όνομά τους θυμίζει το επάγγελμά τους για παράδειγμα, τότε οι άλλοι είναι δύσκολο να το ξεχάσουν. Αυτό σημαίνει ότι η μνήμη λειτουργεί συνδυαστικά. Και ο συσχετισμός ενός χαρακτηριστικού, είτε αυτό είναι η δουλειά, η καταγωγή κ.λ.π., με το όνομα του κάθε ανθρώπου, θα έκανε την μνήμη να λειτουργεί σαφώς καλύτερα.

Πιο περίεργα βέβαια είναι τα στοιχεία, που κατέδειξε μία άλλη έρευνα σύμφωνα με την οποία, το πρώτο γράμμα του ονόματος κάποιου ανθρώπου έχει κάποια σχέση με την εργασία ή την καταγωγή του. Με απλά λόγια, έχει παρατηρηθεί σε αμερικάνικο πάντα έδαφος, ότι γυναίκες με το όνομα Βιρτζίνια, κατάγονται από την Βιρτζίνια και πολλοί άντρες από την Φιλαδέλφεια ονομάζονται Φίλιπ. Ακριβώς επειδή αυτά τα ονόματα δεν είναι και τόσο αυθαίρετα και συσχετίζονται με την καταγωγή, είναι και πιο εύκολο να τα θυμάται κανείς.

Πάντως ένας καλός τρόπος για να θυμάται κάποιος τα ονόματα των συνομιλητών του, είναι η επανάληψη. Με άλλα λόγια, όταν συστήνεται κάποιος, καλό είναι να επαναλαμβάνει το όνομα (του συνομιλητή), προκειμένου να το συνδέσει με το πρόσωπο, που μόλις γνώρισε. Η επανάληψη εξάλλου είναι ….μήτηρ πάσης μαθήσεως.

Η πρόσφατη υποβάθμιση αρκετών χωρών της ευρωζώνης από πλευράς των οίκων αξιολόγησης, σημαίνει πως η χρεοκοπία τους είναι θέμα χρόνου, άσχετα με τις όποιες προσπάθειες διάσωσης.

Πάντοτε πιστεύαμε ότι το ευρώ θα καταρρεύσει πριν από το δολάριο, το οποίο θα είναι το τελευταίο νόμισμα που θα γονατίσει.

Αυτή λοιπόν θα είναι η τραγική κατάληξη της επιδίωξης της σοσιαλιστικής ουτοπίας, στην οποία υποτίθεται ότι οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονταν να ανησυχούν για τίποτα, αφού το πανταχού παρόν κράτος θα τους φρόντιζε από την γέννησή τους μέχρι και στο νεκροταφείο.

Το σύγχρονο κοινωνικό κράτος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην αυτοκρατορική Γερμανία του καγκελάριου Otto von Bismarck, ο οποίος είχε πει πως:

«η πρόθεσή μου ήταν να δωροδοκήσω την εργατική τάξη, ή αλλιώς, να τους πάρω με το μέρος μου, να θεωρούν το κράτος ως έναν θεσμό που υπάρχει για αυτούς, και για το καλό τους…».

Σύμφωνα με τον Frideric Howe, που θαύμαζε το γερμανικό σύστημα, «το άτομο υπάρχει για το κράτος, και όχι το κράτος για το άτομο».

Σήμερα ζούμε το τέλος αυτής της δωροδοκίας, αλλά και της κλοπής που συμπαρέσυρε ολόκληρο τον κόσμο στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

Η πιο ακραία μορφή σοσιαλισμού, αυτή του σοβιετισμού, κατέρρευσε από μόνη της πριν από 20 χρόνια. Τώρα, οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις της Δύσης, που πίστεψαν ότι μπορεί να υπάρχει και τρίτος δρόμος προς την ουτοπία, ανακαλύπτουν πως η διαφθορά του σοσιαλισμού έχει υπονομεύσει και τα δικά τους κοινωνικά θεμέλια.

Οι «κοινωνικοί μηχανικοί» θέλησαν να ελέγξουν την ζωή, να τιθασεύσουν τις αγορές, και να δημιουργήσουν μια οργανωμένη και προβλέψιμη κοινωνία, διοικούμενη από πεφωτισμένους γραφειοκράτες. Εκεί που υπήρχε η, κατά τον Μαρξ, αναρχία της παραγωγής, αυτοί ήθελαν να βάλουν το κρατικό μονοπώλιο.

Αυτά όλα τελειώνουν. Και οι αναταραχές που βλέπουμε, είναι απλά προάγγελος του τι έχει να γίνει, μόλις τα καλοφροντισμένα μωρά του κράτους τροφού, ανακαλύψουν ότι δεν έχουν πλέον φαί να φάνε.

Οι οίκοι αξιολόγησης δεν λένε την αλήθεια. Υποφέρουν από την ίδια πάθηση που υποφέρουν και οι κεντρικοί τραπεζίτες, πιστεύουν δηλαδή ότι μια κεντρική επιτροπή μπορεί να κατευθύνει τις ζωές και τη δράση εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, προς επίτευξη ενός σκοπού.

Πρόκειται για τους ίδιους οίκους που αξιολόγησαν τα παράγωγα με ΑΑΑ, μέχρι τέλους, και που τώρα κάνουν το ίδιο για τα κρατικά ομόλογα. Που για όλα τα κράτη PIIGS, όχι ΑΑΑ, όχι ΑΑ, αλλά ούτε F δεν θα έπρεπε να είναι αξιολογημένα.

Η αμερικανική κυβέρνηση έχει συστήσει ένα καρτέλ οίκων αξιολόγησης. Επισήμως αναγνωρίζει τους S&P, Moody’s, και Fitch, και απαιτεί από τα διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να λαμβάνουν υπόψη τις εκτιμήσεις τους αναφορικά με τα επενδυτικά ρίσκα. Οι οίκοι αυτοί αποτελούν ένα ολιγοπώλιο που ελέγχει το οικονομικό μέλλον ολόκληρων κρατών. Για αυτό και δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει αν η αμερικανική κυβέρνηση τους χρησιμοποιεί ως εργαλεία, προκειμένου να αποσταθεροποιεί οικονομικά περιοχές ολόκληρες.

Μάλιστα η τελευταία μαζική υποβάθμιση εννέα χωρών, σε στυλ «σοκ και δέος», μυρίζει από μακριά αμερικανική κυβερνητική παρέμβαση. Ο αμερικανικός στρατός προετοιμάζεται και εκτελεί εικονικές ασκήσεις οικονομικού πολέμου εδώ και καιρό, με κωδική ονομασία Unified Quest 2011, και δεν θα σοκαριζόμουν καθόλου αν μάθαινα ότι η τελευταία επίθεση εναντίον της ευρωζώνης οργανώθηκε από τον αμερικανικό στρατό.

Έτσι, ο πόλεμος πλέον είναι οικονομικός, και η Αμερική προσπαθεί να υπερασπίσει τον ιμπεριαλισμό του δολαρίου της, εις βάρος του υπόλοιπου κόσμου.

Που και που, το τέρας του καπιταλισμού γεννά και κάποιον μοναχικό ήρωα. Έτσι προέκυψε και ο Devan Sharma, πρώην επικεφαλής της S&P, που ύψωσε το ανάστημά του το καλοκαίρι που μας πέρασε, υποβαθμίζοντας την πιστοληπτική ικανότητα της αμερικανικής κυβέρνησης. Αποπέμφθηκε λίγες ημέρες αργότερα, χωρίς πολλές φανφάρες.

Κατά «σύμπτωση», η τελευταία αυτή ευρωπαϊκή υποβάθμιση συνέπεσε και με την αύξηση του ορίου δανεισμού των ΗΠΑ. Έτσι, η συνέχιση της κρίσης της ευρωζώνης παίζει σημαντικό ρόλο στον αντιπερισπασμό της αμερικανικής κοινής γνώμης, από την πραγματική κατάσταση της οικονομίας.

Η Αμερική παρουσιάζει κάθε χρόνο ένα έλλειμμα ύψους $4-5 τρισεκατομμυρίων! Το έλλειμμα αυτό είναι σχεδόν ίσο με την αξία όλου του χρυσού που υπάρχει στον κόσμο. Αυτό σημαίνει πως μελλοντικά, η αξία του χρυσού θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, καθώς οι παγκόσμιες χρηματαγορές πλημμυρίζουν από δολάρια που δεν θα έχουν καμιά αξία.

Ζούμε σε έναν κόσμο που αποτελείται από κράτη ζόμπι. Πρόκειται για ένα οικονομικό σύστημα που ταιριάζει σε ζωντανούς νεκρούς. Οι κυβερνήσεις, με την σημερινή τους μορφή, αποκλείεται να υπάρχουν σε μερικά χρόνια. Το ίδιο και τα διάφορα εθνικά νομίσματα. Ή θα καταρρεύσουν, ή θα υποτιμηθούν σε μεγάλο βαθμό, ή θα αντικατασταθούν με χρυσό.

Για αυτό παρακολουθούμε όλη αυτή την ιστορία με τους οίκους αξιολόγησης να κυνηγούν την ευρωζώνη, και να σπρώχνουν το ευρώ στον γκρεμό. Για να κερδίσει μερικά χρόνια ακόμη η Αμερική, και το δολάριο της ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Πρόκειται για έναν «γυμνό αυτοκράτορα». Και όσοι το αντιληφθούν, αυτοί θα είναι και οι τυχεροί. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να κάνουν τους αδιάφορους. Σε αυτές τις εποχές, κανένας σώφρων άνθρωπος δεν θα πρέπει να διαθέτει περιουσία σε χαρτιά. Ούτε ομόλογα, ούτε χαρτονομίσματα. Και όποιος έχει μετοχές, θα πρέπει να τις έχει στο όνομα του, ενώ καλά θα κάνει να διαφοροποιήσει (γεωπολιτικά) τη περιουσία του.

Μόλις και οι υπόλοιποι αντιληφθούν την γύμνια του αυτοκράτορα, τα πράγματα θα πάρουν μια πολύ ενδιαφέρουσα τροπή.

Του Jeff Berwick

Leo Rockwell.com

http://lewrockwell.com/berwick/berwick29.1.html

Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είµαι, πιστεύω, ο µόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόµαζον ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν.

Όσον συναναστρέφοµαι τα ζώα, τόσον µάλλον πείθοµαι, ότι δεν υπάρχει µμεταξύ αυτών και των ανθρώπων καµµία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά µόνον ότι τα πράγµατα, κατά τα οποία διαφέροµεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν. Το κυρίως διακρίνον αυτά από ηµάς είναι ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να µιµηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία.

Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού ή οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είναι µικρά· δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τι θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέµους, αλλά µόνον µονοµαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αµέσως και προσωπικώς, περί της νοµής λ.χ. πολυχλόου τινός λειµώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός οµοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας.

Και αυτούς τους οικογενειακούς δεσµούς περιώρισαν εις µόνους τους αναγκαίους και τους µη οχληρούς. Έχουσι µεν πατέρα και µητέρα, ούτε θείους όµως ούτε εξαδέλφους ούτε εγγόνους, και το κυριώτερον ούτε πενθερούς ούτε πενθεράς.

Ζώντα κατά το ευαγγελικόν παράγγελµα µε ό, τι στείλη εις αυτά η πρόνοια του Θεού, δεν υπόκεινται εις την υποχρέωσιν να συντάξωσι διαθήκην και αγνοούσιν ότι υπάρχουσιν εις τον κόσµον συμβολαιογράφοι, όπως και δήµιοι, δικαστήρια, ιατροί, ειρκταί, στρατώνες, νοσοκοµεία, πτωχοκοµεία και οικονομικά µαγειρεία. Ταύτα λέγων ουδόλως εννοώ ν’ αμφισβητήσω των πραγμάτων τούτων την χρησιμότητα και την ανάγκην, αλλά να είπω ότι δύσκολον είναι να µακαρίσωµεν τον άνθρωπον δι’ όσα κατέστησεν αναγκαία η κακή ποιότης του σώµατος και της ψυχής του, ή να θεωρήσωµεν ως µικρόν πλεονέκτηµα των ζώων το να δύνανται να τρώγουν χωρίς µαγείρους, να ενδύωνται χωρίς ράπτας, να νυµφεύωνται χωρίς παπάν, να γεννώνται άνευ της βοηθείας µαµµής και ν’ αποθνήσκουν άνευ της συµπράξεως του ιατρού ή του δηµίου.
Εµµανουήλ Ροΐδης

Ο Jeffrey Sachs είναι διευθυντής του «Earth Institute» στο πανεπιστήμιο Columbia University, ένας από τους νεότερους καθηγητές Οικονομικών του Harvard και συγγραφέας του ‘The Price of Civilization’.

Είναι επίσης αρχιτέκτονας της αποκαλούμενης «θεωρίας σοκ» που εφαρμόστηκε σε πολλές χώρες της ανατολικής Ευρώπης μετά την κατάρρευση του κομουνισμού.

Ο καπιταλισμός διατηρείται από το περίφημο παράδοξο του Adam Smith για το αόρατο χέρι: το ατομικό συμφέρον, που λειτουργεί μέσω των αγορών, τελικά οδηγεί στο κοινό καλό. Το παράδοξο αυτό όμως καταρρέει αν το παρατραβήξουμε. Αυτή είναι η δυσάρεστη θέση στην οποία βρισκόμαστε στις μέρες μας.

Η επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος ενισχύει τον ανταγωνισμό, την κατανομή της εργασίας και την καινοτομία, αλλά δεν στηρίζει το κοινό καλό για τέσσερις λόγους.

Πρώτον, ο καπιταλισμός σταματά να λειτουργεί σε περιπτώσεις κατάρρευσης του ανταγωνισμού, που μπορεί να συμβεί επειδή υπάρχουν φυσικά μονοπώλια (στις υποδομές), λόγω εξωτερικών παραγόντων (που συχνά σχετίζονται με το περιβάλλον), αν πρόκειται για δημόσια αγαθά (όπως βασική επιστημονική γνώση) ή εξαιτίας ασύμμετρης πληροφόρησης (όπως συμβαίνει στις χρηματοοικονομικές απάτες).

Δεύτερον, ο καπιταλισμός εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε μη αποδεκτή ανισότητα. Οι λόγοι για κάτι τέτοιο είναι μυριάδες: τύχη, ταλέντο, κληρονομιά, το γεγονός ότι ο νικητής κερδίζει όλες τις αγορές, απάτη, ίσως ακόμη και πιο ύπουλοι παράγοντες όπως η μετατροπή του πλούτου σε ισχύ ώστε να αποκτήσει κανείς ακόμη μεγαλύτερο πλούτο.

Τρίτον, το ατομικό συμφέρον αφήνει τις μελλοντικές γενιές στο έλεος των σημερινών γενιών. Η καταστροφή του περιβάλλοντος είναι μία κατάφωρη αδικία ως προς τις επόμενες γενιές και όχι ως προς τις διάφορες κοινωνικές τάξεις.

Τέταρτον, το ατομικό συμφέρον αφήνει εκτεθειμένο τον ευάλωτο ψυχικό μας μηχανισμό. Για να το θέσω πιο ωμά, η αντίληψη που έχουμε για το ατομικό συμφέρον, εάν δεν αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου συστήματος αξιών, εύκολα μεταλλάσσεται σε αγιάτρευτη μορφή εθισμού στον υπερκαταναλωτισμό.

Για αυτούς τους λόγους, ο επιτυχημένος καπιταλισμός ουδέποτε στηρίχτηκε στην ηθική βάση του ατομικού συμφέροντος, αλλά αντιθέτως από την πρακτική του ατομικού συμφέροντος που όμως ενσωματώνεται σε μία ευρύτερη ομάδα αξιών. Ο Max Weber εξήγησε ότι οι αρχικοί καπιταλιστές, οι Καλβινιστές, επεδίωξαν κέρδη αναζητώντας αποδείξεις για τη σωτηρία.”Αποταμίευαν” σε βαθμό ασκητή ώστε να συγκεντρώσουν πλούτο για να αποδείξουν την ευλογία του Θεού και όχι για να χορτάσουν την δική τους καταναλωτική όρεξη.

Ο Keynes κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα αναφορικά με τους μηχανισμούς που θεμελίωσαν την Pax Britannica στα τέλη του 19ου αιώνα. Όπως το έθεσε, ο οικονομικός μηχανισμός κρατήθηκε ενωμένος επειδή εκείνοι που δήθεν είχαν τον πλούτο, απλώς παρίσταναν ότι τον δαπανούν.

Ο αμερικανικός καπιταλισμός, πιο κοσμικός και λιγότερο πατριωτικός, δημιούργησε τον δικό του τρόπο κοινωνικής αυτοσυγκράτησης. Ο μεγαλύτερος καπιταλιστής κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, ο Andrew Carnegie ανέπτυξε το «Ευαγγέλιο του Πλούτου» σύμφωνα με το οποίο ο μεγάλος πλούτος του επιχειρηματία δεν ήταν η μεγάλη ιδιοκτησία, αλλά η εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Η δυσχερής κατάσταση του 21ου αιώνα είναι πως οι ηθικοί περιορισμοί έχουν ως επί το πλείστον εξαφανιστεί. Από τη μία πλευρά, το χέρι του ατομικού συμφέροντος είναι ζωντανό και κραταιό και αποδίδει πολλά σε παγκόσμια κλίμακα, τα οποία είναι καλά και σε ορισμένες περιπτώσεις πραγματικά αξιοσημείωτα. Από την άλλη πλευρά όμως, ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει καταρρίψει τους ηθικούς περιορισμούς. Το ατομικό συμφέρον δεν συμβαδίζει πλέον με ανώτερες αξίες.

Ο καταναλωτισμός είναι πλέον η επίγεια θρησκεία, περισσότερο από την επιστήμη ή τον ουμανισμό ή οτιδήποτε άλλο. Το ρητό «η απληστία είναι καλή» δεν επικράτησε μόνο στην περιβόητη ταινία του Hollywood κατά την δεκαετία του 1980. Ήταν η βασική αρχή για τα ανώτερα στρώματα της παγκόσμιας κοινωνίας.

Ο καπιταλισμός δε κινδυνεύει σήμερα να καταρρεύσει επειδή εξαντλούνται οι καινοτομίες ή επειδή οι αγορές δεν μπορούν να εμπνεύσουν ιδιωτικές κινήσεις, αλλά επειδή λησμονήσαμε τις λειτουργικές αδυναμίες της απρόσκοπτης λαιμαργίας. Παραμελούμε έναν χείμαρρο ανεπαρκειών της αγοράς σε υποδομές, στο χρηματοοικονομικό σύστημα και στο περιβάλλον.

Γυρίζουμε την πλάτη μας στην σημαντική επιδείνωση της ανισότητας των εισοδημάτων καισκοπίμως συνεχίζουμε να μειώνουμε τα κοινωνικά επιδόματα. Καταστρέφουμε τη Γη λες και είμαστε η τελευταία γενιά που θα ζήσει στον πλανήτη. Δηλητηριάζουμε τα ίδια μας τα γούστα μέσω του εθισμού στα πολυτελή προϊόντα, την πλαστική χειρουργική, τα λιπαρά και τη ζάχαρη, την τηλεόραση και άλλα γιατρικά που παίρνουμε κατ’ επιλογή ή όχι. Και το πολιτικό μας σύστημα είναι ολέθριο, καθώς κατευθύνουμε τις μεγαλύτερες πολιτικές αποφάσεις στο λόμπι που θα κάνει τη μεγαλύτερη προσφορά και επιτρέπουμε τα μεγάλα κεφάλαια να παρακάμψουν τους ρυθμιστικούς ελέγχους.

Εάν δεν αποκαταστήσουμε τους ηθικούς μας φραγμούς, τότε ο σκοπός της συλλογικής δράσης θα χαθεί. Σύντομα μπορεί να έρθει η μέρα όπου το κεφάλαιο θα ελέγχει πλήρως την πολιτική, οι αγορές θα έχουν καταστρέψει παντελώς το περιβάλλον και η λαιμαργία θα υπαγορεύει τις προσωπικές μας επιλογές. Τότε θα έχουμε φτάσει στο απόλυτο παράδοξο: την αυτοκαταστροφή της ευημερίας την ίδια στιγμή που η τεχνολογική γνώση θα μας δίνει τη δυνατότητα να πετύχουμε ευημερία για όλους.

ΠΗΓΗ: FT.com

http://www.euro2day.gr/

http://www.antinews.gr/2012/01/19/143542/

Κατηγορώ τον αντισυνταγματάρχη Πατύ ντε Κλαμ, γιατί υπήρξε ο σατανικός δράστης της δικαστικής πλάνης…
Κατηγορώ τον στρατηγό Μερσιέ γιατί, το λιγότερο από πνευματική ανεπάρκεια, έγινε συνένοχος του…
μεγαλύτερου ανομήματος του αιώνα.

Από το tvxs.gr

Κατηγορώ τον στρατηγό Μπιγιό, γιατί είχε στα χέρια του αναμφισβήτητες αποδείξεις της αθωότητας του Ντρέιφους και τις έπνιξε…

Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Μπουαντέφρ και τον στρατηγό Γκονζ, γιατί υπήρξαν συνένοχοι του ίδιου εγκλήματος…

Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Πελλιέ και τον ταγματάρχη Ραβαρί, γιατί έκαμαν μια εγκληματική προανάκριση, με την πιο τερατώδη μεροληψία…

Κατηγορώ τους τρεις γραφολόγους Μπελόμ, Βαρινιάρ και Γουάρ, γιατί συντάξανε ψεύτικες εκθέσεις απατεώνων…

Κατηγορώ το υπουργείο Στρατιωτικών και το Επιτελείο, γιατί έκαμαν στις εφημερίδες ιδιαίτερα στην «Αστραπή» και στην «Ηχώ των Παρισίων», μια βδελυρή και απαράδεκτη εκστρατεία για να παραπλανήσουν τη κοινή γνώμη…

Κατηγορώ, τέλος, το πρώτο Στρατοδικείο γιατί παραβίασε το δίκαιο…

Εμίλ Ζολ

Ήταν 13 Ιανουαρίου 1898 όταν στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «L’ Aurore» δημοσιεύεται η ανοιχτή επιστολή του Εμίλ Ζολά προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σχετικά με την υπόθεση Ντρέιφους, μία δικαστική πλάνη που συντάραξε τη Γαλλία και χώρισε τη χώρα σε δύο στρατόπεδα. Την ημέρα που δημοσιεύεται το «Κατηγορώ» του Εμίλ Ζολά, η εφημερίδα «L’ Aurore» γίνεται ανάρπαστη πουλώντας 300.000 αντίτυπα αντί των 30.000 που συνήθως πουλούσε.

Στο περίφημο «Κατηγορώ», που έμεινε στην ιστορία ως υπέρτατη πολιτική πράξη υπέρ της δικαιοσύνης, ο Ζολά καταγγέλλει όλους όσοι συμμετείχαν στη λανθασμένη καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη και πλήρη απομόνωση στην εξορία, του εβραϊκής καταγωγής, γάλλου λοχαγού του πυροβολικού, Άλφρεντ Ντρέιφους, με την κατηγορία της προδοσίας. Το «Κατηγορώ» του Ζολά οδήγησε τη δίκη σε αναψηλάφηση και τον ίδιο στη φυλακή, με τη κατηγορία της συκοφαντίας.

Η υπόθεση οδηγήθηκε στο εφετείο παρά τις αντιδράσεις του Υπουργείου Στρατιωτικών. Ακολούθησαν ταραχές ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους πολέμιους του Ντρέιφους που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης. Ο Ντρέιφους θα καταφέρει να σβήσει πλήρως τις αμφιβολίες για την αθωότητα του το 1906 μετά από συνεχείς δικαστικές διαμάχες. Η υπόθεση δεν θα ξεχαστεί. Το «κατηγορώ» του Εμίλ Ζολά, μία ανιδιοτελής πράξη και παράλληλα ένα σπουδαίο κείμενο την κρατάει ζωντανή…

Ενα νάνο γαλαξία που αποτελείται κυρίως από σκοτεινή ύλη, γεγονός που τον κάνει αόρατο στα τηλεσκόπια, ανακάλυψαν οι αστρονόμοι. Είναι η δεύτερη μόλις φορά που εντοπίζεται τέτοιου είδους νάνος σκοτεινός γαλαξίας.

Η ανακάλυψη έγινε με την αστρονομική τεχνική του «βαρυτικού φακού» από Αμερικανούς και Ολλανδούς επιστήμονες, με επικεφαλής τη Σιμόνα Βεγκέτι του πανεπιστημίου ΜΙΤ.

Ο νέος γαλαξίας είναι πολύ πιο μακρινός (ο πρώτος απείχε 2,6 δισ. έτη φωτός), καθώς βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν το τηλεσκόπιο Κεκ στη Χαβάη για να εντοπίσουν τον μακρινό νάνο γαλαξία (που κινείται δίπλα σε ένα «μητρικό» μεγάλο ελλειπτικό γαλαξία) και εκτίμησαν ότι μια σκοτεινή μάζα περίπου 190 εκατ. φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου μας βρίσκεται αόρατη στην περιφέρειά του.

Από αυτό τον υπολογισμό, έβγαλαν το συμπέρασμα ότι ο νάνος γαλαξίας πιθανότατα κυριαρχείται από τη σκοτεινή ύλη, χωρίς όμως να αποκλείουν και την πιθανότητα απλώς να αποτελείται από πολύ αχνά άστρα που δεν είναι ορατά από τόσο μακριά.

Οι αστρονόμοι πάντα προβληματίζονταν γιατί τόσοι λίγοι νάνοι γαλαξίες είναι ορατοί στην κοσμική γειτονιά μας. Μια πιθανή εξήγηση που τώρα προβάλλει είναι ότι απλούστατα είναι αόρατοι επειδή κατά βάση αποτελούνται από την μυστηριώδη σκοτεινή ύλη, η οποία ίσως αποτελείται από εξωτικά σωματίδια, που όμως ακόμα δεν έχουν βρεθεί.

Οι νάνοι γαλαξίες συνήθως βρίσκονται στην περιφέρεια μεγαλύτερων γαλαξιών και συχνά αποκαλούνται «δορυφορικοί». Ακόμα και ο δικός μας γαλαξίας πιθανώς έχει πολλούς περισσότερους τέτοιους συνοδούς, άγνωστους έως τώρα, σε σχέση με τους μόνο 30 που έχουν ήδη εντοπιστεί, όπως ο Τοξότης που έχει σχεδόν ίδια μάζα με αυτή του νέου «σκοτεινού» γαλαξία. Ίσως αυτοί οι γειτονικοί μας μικροί δορυφορικοί γαλαξίες αποτελούνται επίσης κυρίως από σκοτεινή ύλη, καθώς κανένας τους δεν φαίνεται να περιλαμβάνει πάνω από 100 άστρα.

Η ψυχρή σκοτεινή ύλη ονομάζεται έτσι, επειδή δεν αλληλεπιδρά με το φως και άρα δεν είναι άμεσα ορατή, αλλά η παρουσία της τεκμαίρεται από τις βαρυτικές επιδράσεις που ασκεί η μάζα της, η οποία εκτιμάται ότι συνιστά σχεδόν το ένα τέταρτο του σύμπαντος. Ακριβώς αυτή την έμμεση επίδραση εντοπίζει η τεχνική του «βαρυτικού φακού», καθώς ένα αντικείμενο (π.χ. γαλαξίας) που παρεμβάλλεται ανάμεσα σε μια μακρινή πηγή φωτός και στον πλανήτη μας, δρα σαν φακός, σύμφωνα με τη θεωρία σχετικότητας του Αϊνστάιν, καμπυλώνοντας και διαστρεβλώνοντας την τροχιά των ακτινών του φωτός που καταλήγουν στα μάτια μας.

Στη συνέχεια, με τη βοήθεια υπολογισμών από ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ανάλογα με τη διαστρέβλωση που υφίσταται το φως καθώς ταξιδεύει προς τη Γη, οι επιστήμονες βγάζουν συμπεράσματα για την μάζα του γαλαξία. Κάπως έτσι, οι αστρονόμοι διαπίστωσαν ότι μια τεράστια μάζα, πιθανότατα σκοτεινής ύλης, κρύβεται γύρω από τον συγκεκριμένο, σχεδόν αόρατο, γαλαξία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Νέα Υόρκη, αρχές του 20ου αιώνα. Στα κεντρικά γραφεία κάποιας εταιρείας, οι υπάλληλοι συγκεντρώνονται σε μια μεγάλη αίθουσα περιμένοντας το παραδοσιακό δώρο της διεύθυνσης για τα Χριστούγεννα: ένα ρολόι, ένα χρυσό νόμισμα ή ακόμη και μια γαλοπούλα (ενίοτε ζωντανή).

Μόνο που αυτή τη φορά ο διευθυντής κάνει την μεγάλη έκπληξη. Προσφέρει το δώρο σε χρήματα! Μέσα σε ελάχιστα χρόνια η νέα αυτή πρακτική κυριαρχεί στις περισσότερες αμερικανικές επιχειρήσεις. Ήδη, μάλιστα, από το 1902 εταιρείες όπως η J.P Morgan.Co προσέφεραν σε ορισμένα στελέχη τους τον μισθό ενός ολόκληρου έτους ως δώρο Χριστουγέννων. Οι ιστορικοί μπορεί να θυμούνται τον John Pierpont Morgan ως τον επιχειρηματία που πλούτισε πουλώντας ελαττωματικά τουφέκια στον αμερικανικό εμφύλιο αλλά oι παροικούντες την Wall Street τον τιμούν ακόμη σαν τον άνθρωπο που προσέφερε τα πρώτα λαμπρά Bonus στους υπαλλήλους του.

Φυσικά τα χρηματικά δώρα των Χριστουγέννων δεν περιορίζονταν μόνο στα μεγαλοστελέχη της Wall Street αλλά και σε απλούς εργαζόμενους. Μέχρι το 1911 οι περισσότερες εταιρείες προσέφεραν έως και 10% του μισθού ως δώρο Χριστουγέννων. Ύστερα μάλιστα από την χρηματιστηριακή κατάρρευση του 1929 και τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του ’30 το κευνσιανό πνεύμα των ημερών επέβαλε στις επιχειρήσεις και στο κράτος να βοηθούν τους εργαζόμενους τις ημέρες των γιορτών ώστε και αυτοί με τη σειρά τους να τιμήσουν το εμπορικό πνεύμα των Χριστουγέννων και να θέσουν σε λειτουργία το μηχανισμό της αγοράς.

Ο απόηχος από τα κάλαντα του Κέινς θα έρθει και στην Ελλάδα – έστω και με καθυστέρηση μερικών δεκαετιών. Οι Έλληνες υπάλληλοι, βέβαια, είχαν συνηθίσει να παίρνουν κάποια χρηματική ενίσχυση τις ημέρες των εορτών ήδη από τα χρόνια του μεσοπολέμου. Ορισμένες επιχειρήσεις μάλιστα, όπως τα μεταλλεία Λαυρίου και η τσιμεντοβιομηχανία Eλευσίνας προσέφεραν ως δώρο στους εργαζόμενους μια μικρή κατοικία κοντά στο εργοστάσιο – γεγονός που σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την άναρχη δόμηση μεγάλων περιοχών της Αττικής. Ακόμη πάντως ο λεγόμενος 13ος μισθός στηριζόταν σε εθιμικό δίκαιο. Επισήμως ο ελληνικός 13ος μισθός γεννιέται με νόμο το 1946 ως «έκτακτη οικονομική ενίσχυση για τις γιορτές». Στα χρόνια του εμφυλίου όμως ελάχιστες είναι οι επιχειρήσεις που θα τηρήσουν την υποχρέωσή τους. Μόνο μετά το 1949 το δώρο των Χριστουγέννων γίνεται κανόνας.

Φυσικά από τη στιγμή που ο 13ος και αργότερα και ο 14ος μισθός θεσμοθετήθηκαν, έπαψαν να αποτελούν κάποιο είδος «δώρου». Ήταν και αυτοί ένα τμήμα του μισθού το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στον εργαζόμενο και τον εργοδότη. Αφού όμως ο 13ος μισθός ήταν προκαθορισμένος γιατί να μην διανέμεται στους υπόλοιπους 12 μισθούς του έτους; Η απάντηση είναι ότι η κυβέρνηση διατηρούσε με αυτό τον τρόπο ένα ισχυρότατο όπλο για την τόνωση της αγοράς σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Ρίχνοντας στην αγορά το ζεστό χρήμα του «χριστουγεννιάτικου μισθού» προσέφερε πολλαπλασιαστικά οφέλη για τους εμπόρους (παράλληλα στρατιές διαφημιστών αναλάμβαναν να εξασφαλίσουν ότι ο τελευταίους μισθός της χρονιάς θα καταναλωθεί στην αγορά και δεν θα αποταμιευθεί).

Για τον ίδιο λόγο το δώρο δεν δινόταν πλέον στο τέλος του Δεκεμβρίου ή μετά τη γιορτή των Φώτων, όπως συνέβαινε τη δεκαετία του ’40, αλλά στις αρχές Δεκεμβρίου ώστε να υπάρχει επαρκής χρόνος για κατανάλωση.

http://www.xstefanou.gr/details.php?id=153

Το πανεπιστήμιο Κέμπριτζ, όπου δίδασκε ο διάσημος φυσικός και μαθηματικός Ισαάκ Νεύτων, επιτρέπει πλέον για πρώτη φορά τη διαδικτυακή πρόσβαση οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου στα ψηφιοποιημένα χειρόγραφα και πρωτότυπα τυπωμένα έργα του μεγάλου επιστήμονα.

Μεταξύ αυτών βρίσκεται η πρωτότυπη τυπωμένη έκδοση του αριστουργήματός του «Principia Mathematica» (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), μαζί με τις εμβόλιμες σχετικές χειρόγραφες σημειώσεις και απαντητικά σχόλια στους επικριτές του, που ο ίδιος είχε κάνει πάνω στο δικό του αντίτυπο.

Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», περισσότερες από 4.000 σελίδες, δηλαδή περίπου το ένα πέμπτο του αρχείου του Νεύτωνα, που διατηρεί το φημισμένο πανεπιστήμιο, έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι προσβάσιμα online στο πλαίσιο ενός προγράμματος, το οποίο θα δώσει στο ευρύ κοινό πρόσβαση στο έργο και άλλων «κολοσσών» της επιστήμης, όπως ο Δαρβίνος.

Όπως δήλωσε ο υπεύθυνος για την ψηφιοποίηση στη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, Γκραντ Γιανγκ, τα χειρόγραφα του Νεύτωνα αποκαλύπτουν τον τρόπο που σκεπτόταν και σταδιακά προχωρούσε στις σημαντικές ανακαλύψεις του, που σφράγισαν τη σύγχρονη επιστήμη.

Για ρίξτε όμως και μια ματιά στο σημειωματάριό του. Αναγνωρίζετε τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε;

Οικτίρετε το έθνος που οι άνθρωποί του είναι πρόβατα
και οι βοσκοί τους τούς παραπλανούν
Οικτίρετε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του
παρά για να επαινέσει τους κατακτητές

και να αναγνωρίσει τον νταή σαν ήρωα
και έχει στόχο να κυβερνήσει τον κόσμο
με βία και βασανιστήρια
Οικτίρετε το έθνος που δεν γνωρίζει
άλλη γλώσσα εκτός από τη δική του
και άλλον πολιτισμό εκτός από τον δικό του.
Οικτίρετε το έθνος που η ανάσα του είναι το χρήμα
και κοιμάται τον ύπνο του καλοφαγωμένου.
Οικτίρετε το έθνος – ω, οικτίρετε τους ανθρώπους
που επιτρέπουν τα δικαιώματά τους να διαβρώνονται
και τις ελευθερίες τους να αφαιρούνται.
Χώρα μου, τα δάκρυά σου
γλυκιά γη της ελευθερίας!

Το Έθνος να λυπάστε,
αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι από τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.

Το Έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή
παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται
παρά μονάχα μεσ’ τα ερείπια του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί
ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το Έθνος να λυπάστε
που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο
και μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

[Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ, Χαλίλ Γκιλμπράν, 1923]

Μου πήρε πολύ καιρό αγαπητέ αναγνώστη να κατανοήσω το σαράκι της επανάστασης. Ό,τι επαναστατικό έχω διαβάσει (αναρχικοί, μαρξιστές) το βρίσκω ολόσωστο. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν απόλυτο δίκαιο.

http://sobaresapopseis.blogspot.com/

Επινοήθηκε από Αμερικανούς ατομικούς επιστήμονες μετά από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να δείχνει πόσο κοντά στο τέλος βρίσκεται ο κόσμος μας. Την Τρίτη, οι δείκτες του Ρολογιού της Κρίσης μετακινήθηκαν μπροστά για πρώτη φορά από το 2007 για να δείχνουν 23.55, με τους επιστήμονες του Δελτίου Ατομικών Επιστημών (BAS) που το ελέγχουν να κάνουν λόγο για αποτυχία της διεθνούς κοινότητας να αντιμετωπίσει τη διάδοση των πυρηνικών όπλων και την κλιματική αλλαγή.

Η μετακίνηση των δεικτών του ρολογιού μπορεί να είναι μια συμβολική διαδικασία, όμως οι διεργασίες που οδηγούν στην απόφαση είναι καθ’ όλα σοβαρές και προσεκτικές. Το ρολόι ελέγχουν γνωστοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και Νομπελίστες, ενώ η τελική απόφαση που λαμβάνεται κατά τη διάρκεια συνεδρίου στη Ουάσιγκτον, βασίζεται στις εκτιμήσεις τους για τον κίνδυνο πυρηνικής καταστροφής και – τα τελευταία χρόνια- σε άλλες απειλές, όπως οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής ή τα βιολογικά όπλα.

Μόλις πριν από δύο χρόνια, το BAS αποφάσισε να μετακινήσει τους δείκτες πίσω, στο «παρά 6», στον απόηχο της συνόδου για το κλίμα στην Κοπεγχάγη και των διεθνών δεσμεύσεων για περιορισμό των πυρηνικών οπλοστασίων. Η αισιοδοξία δεν κράτησε πολύ. Εξηγώντας την απόφασή τους να μετακινήσουν αυτή τη φορά τους δείκτες προς την αντίθετη κατεύθυνση, οι επιστήμονες αναγνωρίζουν ως ενθαρρυντικές εξελίξεις κατά το περασμένο έτος την περαιτέρω βελτίωση των αμερικανο – ρωσικών σχέσεων, την Αραβική ‘Aνοιξη, τη δράση των κινημάτων των καταλήψεων και τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Ρωσία. Εκφράζουν ωστόσο των ανησυχία τους για τη «συνεχιζόμενη ανάπτυξη πυρηνικών όπλων» διεθνώς.

«Αντιμέτωποι με τους σαφείς και υπάρχοντες κινδύνους της διάδοσης των πυρηνικών και της κλιματικής αλλαγής, αλλά και την ανάγκη εξεύρεσης βιώσιμων και ασφαλών πηγών ενέργειας, οι ηγέτες εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτε», λέει ο Λόρενς Κράους του BAS. «Για εμάς, η μεγαλύτερη πρόκληση για την επιβίωση της ανθρωπότητας τον 21ο αιώνα είναι η κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με στόχο την οικονομική ανάπτυξη των αναπτυσσόμενων και των βιομηχανοποιημένων κρατών χωρίς περαιτέρω καταστροφή του κλίματος και χωρίς τον κίνδυνο περαιτέρω διάδοσης των πυρηνικών όπλων».

Από το 1947, το Ρολόι της Κρίσης έχει ρυθμιστεί 20 φορές. Το 1953, οι δείκτες έδειξαν «παρά 2» σηματοδοτώντας την έναρξη του αγώνα δρόμου για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, ενώ το 1991, με την υπογραφή της Συνθήκης START από ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση, μετακινήθηκαν στα 17 λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα.