Αναφέρομαι στην ταινία Hurt Locker που πήρε έξι συνολικά βραβεία!!!!

Το Avatar απέσπασε μόλις τρία, ενώ από δύο κέρδισαν η Μονάκριβη και το Ψηλά στον Ουρανό…

Ο παρουσιαστής των ΕΜΜΥ, Νιλ Πάτρικ Χάρις με γυαλιστερό κουστούμι έδωσε το σύνθημα για την έναρξη της τελετής, καθώς ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε χορεύοντας και τραγουδώντας. Αμέσως μετά οι οικοδεσπότες της βραδιάς Στιβ Μάρτιν και Άλεκ Μπάλντουιν προσγειώθηκαν στη σκηνή. Οι πρώτοι που έπεσαν θύματα της σάτιρας τους ήταν η Μέριλ Στριπ με τις περισσότερες υποψηφιότηες αλλά και περισσότερες ήττες και ο Κρίστοφερ Πλάμερ και στη συνέχεια ο Μάτ Ντέιμον με την Έλεν Μίρεν. Κι εννοείται δεν άφησαν κανένα υποψήφιο σε ησυχία.

Φόρεσαν μέχρι και … 3D γυαλιά, καθώς σχολίασαν τη σχέση ανάμεσα στους δύο βασικούς διεκδικητές του Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας! Έφτασαν μέχρι τους Άδωξους Μπάσταρδους κι αναφέρθηκαν στη Σάλμα Χάγιεκ λέγοντας πως στη Φρίντα είχε το ίδιο μουστάκι με τον Μπραντ Πιτ. Αυτό θα πει επιστροφή στην επιλογή κωμικών ηθοποιών στην παρουσίαση της βραδιάς…

Μετά τα καυστικά σχόλια, εμφανίστηκε η Πένέλοπε Κρουζ για να δώσει το βραβείο Β’ αντρικού ρόλου με τις μουσικές από το Nine ν’ ακούγονται στα μεγάφωνα. Ο Κρίστοφ Βαλτζ αναμενόμενα κέρδισε το βραβείο. Με αξιοθαύμαστη σεμνότητα παρέλαβε το αγαλματίδιο, αφού ευχαρίστησε πολλές φορές τον Ταραντίνο και τους συντελεστές των Μπάσταρδων.

Η δύο κωμικοί Κάμερον Ντίαζ και ο πιο κοντός της Στιβ Καρέλ παρουσίασαν τα βραβεία καλύτερου animation. Το βραβείο ανέβηκε με μπαλόνια ψήλά στον ουρανό με τον σωσία του Ζάχου Χατζηφωτίου και πήγε στο Up.

Αφού ο Μπαλντουιν δεν παρέλειψε να εγκωμιάσει το Hangover, ανέβηκαν στη σκηνή οι Μάιλι Σάιρους και Αμάντα Σέφριντ για το καλύτερο τραγούδι. Η Crazy heart του Τζεφ Μπρίτζες κέρδισε το βραβείο με το τραγούδι του T-Bone Burnett, Ryan Bingham(”The Weary Kind”) Crazy Heart.

Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζουνιορ με το γαλάζιο παπιγιόν του παρέμεινε με τα γυαλιά ηλίου του και παροουσίασε με την Τίνα Φέι τα καλύτερα πρωτότυπα σενάρια. Το Hurt Locker με τον Μαρκ Μπόουλ στο σενάριο πήρε το πρώτο του βραβείο από τα οχτώ που είναι υποψήφια.

Ακολούθησε φόρος τιμής στον Τζον Χιουζ (”Breakfast club”, “Home Alone”) που πέθανε το 2009 με τον Μάθιου Μπρόντερικ και τη Μόλυ Ρινγκγουολντ και όλους τους πρωταγωνιστές των ταινιών του να βρίσκονται στη σκηνή. 80’s εισβολή.

Η Κάρει Μάλιγκαν και η Ζόε Ζαλντάνα, από τις ωραιότερες παρουσίες της βραδιάς, έδωσαν τα βραβείο για όλα τα μικρού μηκούς. Καλύτερο animation μικρού μήκους στο La dama y la muerte Logorama, στο Music by Prudence το καλύτερο ντοκιματέρ μικρού μήκους και το The new Tenants ήταν η καλύτερη ταινία μικρού μήκους.

Ο απίστευτος Μπεν Στίλερ εμφανίστηκε ως Avatar με τεράστια ουρά μιλώντας τη γλώσσα των Ναβί για να παρουσιάσει το βραβείο καλύτερου μακιγιάζ, το οποίο πήγε στο Star Trek όπως ήταν αναμενόμενο. Ακολούθησαν ο Τζέικ Γκίλενχαλ με την πανέμορφη Ρέιτσελ Μακ Άνταμς ήταν οι παρουσιαστές για τα βραβεία καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου. Η “Μονάκριβη” απέσπασε το βραβείο κάνοντας την ανατροπή.

Αφού η Λορίν Μπακόλ καταχειροκροτήθηκε απ’ όλους μετά την αναφορά της σ’ ένα αφιέρωμα, η τρομερή Μονίκ πήρε το βραβείο για τον Β’ γυναικείο ρόλο για την βαρέων βαρών ερμηνεία της στη “Μονάκριβη” από τον Ρόμπιν Γουίλιαμς.

Η Σιγκούρνει Γουίβερ στα κόκκινα έδωσε το πρώτο βραβείο στο Avatar για την καλύτερη σκηνογραφία(Rick Carter, Robert Stromberg). Ως ειδικός στα ρούχα ο Τομ Φορντ που πλέον είναι και σκηνοθέτης μαζί με την Σάρα Τζέσικα Πάρκερ έδωσαν στη Young Victoria το βραβείο για τα καλύτερα κουστούμια. (Sandy Powell)

Μετά την paranormal σκηνή με τον Μάρτιν και τον Μπάλντουιν , ήρθε η σειρά των βαμπιροπαιδιών Κριστεν Στιούαρτ και Τέιλορ Λότνερ γιανα παρουσιάσουν το αφιέρωμα στις ταινίες τρόμου. Ζακ Εφρόν και Άνα Κέντρικ ήταν το δίδυμο των παρουσιαστών για τα βραβεία καλύτερου ήχου και μοντάζ ηχητικών εφέ τα οποία πήγαν και τα δύο στο Hurt Locker.

Η “λαμέ” Σάντρα Μπούλοκ ανέβηκε και έδωσε στο Avatar ένα ακόμα βραβείο , αυτό της καλύτερης φωτογραφίας και η Τζενιφερ Λόπεζ μαζί με τον Σαμ Γουόρθινγκτον ανέλαβαν τα της μουσικής αφού παρέδωσαν στο Up το βραβείο του καλύτερου soundtrack.

Οι δύο πιο σέξι κύριοι του χολιγουντιανού σύμπαν, Τζέραλντ Μπάτλερ και Μπράντλει Κούπερ φώναξαν the winner is Avatar για το βραβείο καλύτερων οπτικών εφέ και το The Cove του Λουί Ψυχογιού πήρε εκείνο του καλύτερου ντοκιμαντέρ από τα χέρια του Μάτ Ντέιμον. Το Hurt Locker κέρδισε το τέτερτο βραβείο του με το Όσκαρ καλύτερου μοντάζ κάνοντας στο σκορ Avatar- Locker 3-4.

Με δύναμη από την Ισπανία ο Πέδρο Αλμοδόβαρ και ο σπλατεράς Κουέντιν Ταραντίνο συμμάχησαν για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και παρά τα προγνωστικά που ήθελαν νικήτρια τη Λευκή κορδέλα, νικήτρια αναδείχτηκε η ταινία El secreto de sus ojos.

Οι Βέρα Φαρμίγκα, Μισέλ Φάιφερ, Τζούλιαν Μουρ, Κόλιν Φάρελ, Τιμ Ρόμπινς μαζεύτηκαν για την παρουσίαση του Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου μιλώντας για τον καθένα από την πεντάδα κι η Κέιτ Γουίνσλετ ανακοίνωσε τον υποψήφιο που τελικά επικράτησε ο οποίος ήταν ο Τζεφ Μπρίτζες.

Αφού οι Μάικλ Σιν, Όπρα Γουίνφρει, Πίτερ Σάνσγκραντ, Στάνλει Τούτσι κι ο Φόρεστ Γουιτάκερ μίλησαν για τις κυρίες που βρίσκονταν στις υποψήφιες, το φάκελο άνοιξε ο Σον Πεν κι εκείνη που κέρδισε το βραβείο ήταν το φαβορί η Σάντρα Μπούλοκ.

And the time has come για την πρώτη γυναίκα που πήρε βραβείο σκηνοθεσίας αφού η Κάθριν Μπίγκελοου κέρδισε το Όσκαρ καλυτερης σκηνοθεσίας αφήνοντας έκπληκτους όλους αυτούς που περίμεναν να είναι νικητής ο Κάμερον. Και η έκπληξη συνεχίστηκε αφού η ίδια ταινία κέρδισε το έκτο και σημαντικότερο βραβείο, αυτό της καλύτερης ταινίας

Οι υποψήφιοι στις βασικές κατηγορίες και οι νικητές

Όσκαρ καλύτερης ταινίας:

Avatar
Hurt Locker- νικητής
The Blind Side
Μια Κάποια Εκπαίδευση
Άδωξοι Μπάσταρδη
District 9
Μονάκριβη
Ραντεβού στον Αέρα
Ψηλά στον Ουρανό
Ένας Σοβαρός Άνθρωπος

Όσκαρ α’ Ανδρικού Ρόλου:

Τζεφ Μρίτζες (Crazy Heart)-νικητής
Τζορτζ Κλούνεϊ (Ραντεβού στον Αέρα)
Κόλιν Φερθ (A Single man)
Μόργκαν Φρίμαν (Ανίκητος)
Τζέρεμι Ρένερ (The Hurt Locker)

Όσκαρ α’ Γυναικείου Ρόλου:

Σάντρα Μπούλοκ (The Blind Side)-νικήτρια
Έλεν Μίρεν (The Last Station)
Κάρεϊ Μάλιγκαν (Μια Κάποια Εκπαίδευση)
Μέριλ Στριπ (Τζούλι και Τζούλια)
Γκαμπουρέι Σιντίμπ (Μονάκριβη)

Όσκαρ β’ Ανδρικού Ρόλου:

Κρίστοφ Βαλτζ (Άδωξοι Μπάσταρδη) -νικητής
Γούντι Χάρλεσον (The Messenger)
Κρίστοφερ Πλάμερ (The last Station)
Στάνλεϊ Τούτσι (Παραδεισένια Οστά)
Ματ Ντέιμον (Ανίκητος)

Όσκαρ β’ Γυναικείου Ρόλου:

Μονίκ (Μονάκριβη)- νικήτρια
Βέρα Φαρμίγκα (Ραντεβού στον Αέρα)
Άννα Κέντρικ (Ραντεβού στον Αέρα)
Μάγκι Γκίλενχαλ (Crazy Heart)
Πενέλοπε Κρουζ («Nine»)

Όσκαρ Σκηνοθεσίας:

Κάθριν Μπίγκελόου (The Hurt Locker)-νικήτρια
Τζέιμς Κάμερον (Avatar)
Τζέισον Ρέιτμαν (Ραντεβού στον Αέρα)
Κουέντιν Ταραντίνο (Άδωξοι Μπάσταρδη)
Λι Ντάνιελς (Μονάκριβη)

Όσκαρ καλύτερης Ταινίας Αnimation:

Coraline: Το σπίτι στην Ομίχλη
Fantastic Mr Fox
Η Πριγκίπισσα κι ο Βάτραχος
Ψηλά στον Ουρανό -νικητής
The Secret of Kells

Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου:

Μαρκ Μπόουλ (Hurt Locker) -νικητής
Κουέντιν Ταραντίνο(Άδωξοι Μπάσταρδη)
Όρεν Μούβερμαν, Αλεσάντρο Καμόν (The Messenger)
Τζόελ και Ίθαν Κοέν (Ένας Σοβαρός Άνθρωπος)
Μπομπ Πέτερσον, Πιτ Ντόκτερ (Ψηλά στον Ουρανό)

Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου:

Νιλ Μπλόμκαμπ, Τέρι Τάτσελ(District 9)
Νικ Χόρνμπι (Μια Κάποια Εκπαίδευση)
Τζέσε Άρμστρονγκ, Σάιμον Μπλάκγουελ (Πόλεμος εκτός προγράμματος)
Αρμάντο Γιανούτσι, Τόνι Ροσε(Μονάκριβη)- νικητής
Τζέισον Ρέιτμαν, Σέλντον Τέρνερ (Ραντεβού στον Αέρα)

Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας:

Ajami
El secreto de sus ojos- νικητής
Milk of Sorrow
Η λευκή κορδέλα
Ο προφήτης

Όσκαρ Φωτογραφίας:

Mauro Fiore (Avatar)-νικητής
Christian Berger (Η λευκή κορδέλα)
Bruno Delbonnel (Harry Potter and the Half-Blood Prince)
Barry Ackroyd (The Hurt Locker)
Robert Richardson (Άδωξοι Μπάσταρδη)

Όσκαρ Μοντάζ:

Stephen E. Rivkin, John Refoua, James Cameron (Avatar)
Julian Clarke (District 9)
Bob Murawski, Chris Innis (The Hurt Locker)- νικητής
Sally Menke (Άδωξοι Μπάσταρδοι)
Joe Klotz (Μονάκριβη)

Όσκαρ Κουστουμιών:

Janet Patterson (Bright Star)
Catherine Leterrier (Coco avant Chanel)
Monique Prudhomme (Ο Φανταστικός Κόσμος Του Δρ. Παρνάσους)
Colleen Atwood(Εννέα)
Sandy Powell (The Young Victoria)-νικητής

Όσκαρ Σκηνογραφίας:

Rick Carter, Robert Stromberg (Avatar) -νικητής
Anastasia Masaro (Ο Φανταστικός Κόσμος Του Δρ. Παρνάσους)
John Myhre (Εννέα)
Sarah Greenwood(Σέρλοκ Χόλμς)
Patrice Vermette (The Young Victoria)

Όσκαρ καλύτερου Soundtrack:

James Horner (Avatar)
Alexandre Desplat (Fantastic Mr. Fox)
Marco Beltrami, Buck Sanders (The Hurt Locker)
Hans Zimmer (Σέρλοκ Χολμς)
Michael Giacchino (Ψηλά στον Ουρανό)- νικητής

Όσκαρ καλύτερου Τραγουδιού:

T-Bone Burnett, Ryan Bingham(”The Weary Kind”) Crazy Heart -νικητής
Reinhardt Wagner, Frank Thomas(”Loin de Paname”Faubourg 36)
Maury Yeston(”Take It All”) Εννέα
Randy Newman(”Down in New Orleans”) Η πριγκίπισσα κι ο βάτραχος
Randy Newman(”Almost There”) Η πριγκίπισσα κι ο βάτραχος

Όσκαρ Makeup:

Il divo
Star Trek -νικητής
The Young Victoria

Όσκαρ Ήχου:

Avatar
The Hurt Locker -νικητής
Star Trek
Ψηλά στον Ουρανό
Άδωξοι Μπάσταρδη

Όσκαρ Μοντάζ Ηχητικών Εφέ:

Avatar
The Hurt Locker – νικητής
Άδωξοι Μπάσταρδη
Star Trek
Ψηλά στον Ουρανό

Όσκαρ Oπτικών Εφέ:

Avatar-νικητής
District 9
Star Trek

Όσκαρ Ντοκιμαντέρ:

Burma VJ: Reporter i et lukket land Anders Østergaard
The Cove: Louie Psihoyos- νικητής
Food, Inc. Robert Kenner
The Most Dangerous Man in America: Daniel Ellsberg and the Pentagon Papers Judith Ehrlich, Rick Goldsmith
Which Way Home : Rebecca Cammisa

Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας:

The Door
Istället för abrakadabra
Kavi
Miracle Fish
The New Tenants-νικητής

Όσκαρ Μικρού Μήκους Κινουμένων Σχεδίων:

French Roast
Granny O’Grimm’s Sleeping Beauty
La dama y la muerte Logorama- νικητής
Wallace and Gromit in ‘A Matter of Loaf and Death’(TV)

Όσκαρ Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους

China’s Unnatural Disaster: The Tears of Sichuan Province (TV)
The Last Campaign of Governor Booth Gardner
The Last Truck: Closing of a GM Plant (TV)
Królik po berlinsku
Music by Prudence – νικητής

new.e-go.gr

Οκτώ Μαρτίου 1857 στην Νέα Υόρκη, οι εργαζόμενες γυναίκες ντυμένες στα άσπρα, κάνουν απεργία με αίτημα την ίση αμοιβή με τους άνδρες.

Η συγκέντρωση πνίγηκε στο αίμα, αλλά ο δρόμος για ίσα δικαιώματα των δύο φύλων άνοιξε τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο.
Το 1910 στην διεθνή γυναικεία διάσκεψη της Κοπενχάγης καθιερώθηκε η 8η Μαρτίου ως παγκόσμια ημέρα της γυναίκας μετά από πρόταση της μεγάλης φεμινίστριας Κλάρας Τσέτκιν. Από τότε γιορτάζεται κάθε χρόνο σε όλο τον πλανήτη είτε σε περιοχές όπου η γυναίκα είναι χειραραφετημένη είτε σε περιοχές όπου ζει υπό καταπίεση.

Οι γυναίκες λοιπόν όλων των χωρών του κόσμου, σε λίγες μέρες, θα γιορτάσουν και πάλι την ημέρα τους.
Αυτή η μέρα δεν έπαψε να συμβολίζει τους αγώνες των γυναικών για τα δικαιώματά τους και τη διεθνή αγωνιστική αλληλεγγύη τους. Έτσι επί 80 σχεδόν χρόνια η 8η Μαρτίου δίνει την ευκαιρία στις γυναίκες όλων των χωρών μαζί και κάθε χώρας χωριστά να προβάλουν τις γενικές και τις ιδιαίτερες διεκδικήσεις τους και να σφυρηλατούν τους δεσμούς της φιλίας και της αλληλεγγύης τους, στον αγώνα για ένα ευτυχέστερο μέλλον.
Αυτό το οποίο χαρακτηρίζει το γυναικείο κίνημα στη διάρκεια των 80 χρόνων του είναι το γεγονός ότι το ευρύ αυτό κίνημα έπαψε να είναι ξεκομμένο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα λαϊκά προοδευτικά κινήματα, και ότι διοχετεύτηκε μέσα στο μεγάλο κανάλι των λαϊκών και εθνικών αγώνων, αλλά και αυτών για την υπεράσπιση της Παγκόσμιας Ειρήνης, για την αποτροπή του πυρηνικού αφανισμού.
Από το 1910 μέχρι σήμερα η 8η Μαρτίου αποτελεί ακριβώς το σύμβολο αυτής της πάλης. Δεν είναι ημέρα κούφιων πανηγυρισμών, αλλά ημέρα αγώνων δράσης και προβολής των γενικών και ειδικών γυναικείων αιτημάτων.

Θα ήταν παράλειψή μου αν την ώρα τούτη, που γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, δεν ξαναθυμίσω μερικές γυναίκες, εκτός από την Κλάρα Τσέτκιν, που με τον αγώνα τους και τα λόγια τους μένουν αθάνατες στην ιστορία του Παγκόσμιου γυναικείου Κινήματος. Μία τέτοια γυναίκα είναι η Ολυμπία Ντε Γκούς, που ακόμη από τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης, στη διακήρυξή της για τα δικαιώματα της γυναίκας έλεγε:
«Η γυναίκα γεννιέται ελεύθερη και έχει τα ίδια δικαιώματα με τον άνδρα. Όλοι οι πολίτες, άντρες και γυναίκες, είναι ίσοι απέναντι στο νόμο. Πρέπει να δοθεί η δυνατότητα να φορεί την τήβεννο και να κάθεται στη δικαστική έδρα. Γυναίκες ξυπνήστε».

Η Φλώρα Τριστάν έλεγε, το 1843, απευθυνόμενη σε εργάτες: «Ζητώντας δικαιοσύνη για τον εαυτό σας αποδείξτε πρώτα εσείς πως είσθε δίκαιοι. Διακηρύξατε σεις ότι αναγνωρίζετε την γυναίκα σαν ίση σας».

Μια άλλη αγωνίστρια του γυναικείου κινήματος στάθηκε η Κουβανέζα Άννα Μπέτανκουρτ. Στις 14 Απριλίου 1869 συνήλθε η ιστορική συνέλευση γυ Γκουϊμάρο και διακήρυξε το πρώτο Κουβανέζικο σύνταγμα. Τότε η περίφημη Κουβανέζα Άννα Μπέτανκουρτ, που αγωνιζόταν για την κοινωνική απελευθέρωση της γυναίκας, ανέπτυξε για πρώτη φορά τις αρχές του γυναικείου κινήματος, λέγοντας ανάμεσα στ’ άλλα:
«Πολίτες: Η Κουβανέζα γυναίκα, κλεισμένη στο σκοτεινό και ήσυχο σπίτι της, περίμενε υπομονετικά και καρτερικά αυτή την ιερή ώρα, κατά την οποία η Επανάσταση θα της επιτρέψει να χειραφετηθεί. Ζητάμε ίσα δικαιώματα για τη γυναίκα, γιατί τότε μόνον η Ελευθερία θα είναι πλήρης».

Στην πατρίδα μας υπήρξαν, κατά καιρούς, όπως υπάρχουν και σήμερα μεγάλες Ελληνίδες πρωτοπόρες του Γυναικείου Κινήματος. Βέβαια η πρώτη που κατέχει τα σκήπτρα είναι η Καλλιρόη Παρέν. Ήταν η πρώτη που σήκωσε το βάρος του αγώνα για τα δικαιώματα και τη χειραφέτηση της γυναίκας. Τέτοιες άξιες γυναίκες υπήρξαν, μέχρι σήμερα, πάρα πολλές. Η Αύρα Θεοδωροπούλου, η Μαρία Σβώλου, η Ρόζα Ιμβριώτη, η Αγνή Ρουσοπούλου, η Θάλεια Κολυβά, η Λιλή Ιακωβίδη, η Αλεξάνδρα Γραικιώτου και άλλες.

Σήμερα στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας τις ξαναθυμόμαστε και τις τιμάμε. Τα έργα τους, τα λόγια τους αποτελούν ιερή παρακαταθήκη για τις σημερινές γυναίκες και τις γυναίκες των επόμενων γενεών. Στα 1962 στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η μεγάλη Ελληνίδα παιδαγωγός και από τις πιο θαρραλέες πρωτοπόρους του γυναικείου κινήματος Ρόζα Ιμβριώτη, σε εφημερίδα της εποχής έγραφε:
«Σήμερα όπως κάθε χρόνο στις 8 του Μάρτη γιορτάζουμε την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Πιο σωστό είναι να πούμε πως αυτή την ημέρα κάνουμε απολογισμό της δουλειάς μας, οι γυναίκες. Σκεφτόμαστε το δρόμο που περάσαμε και το δρόμο που ξανοίγεται μπροστά μας. Ο απολογισμός του γυναικείου μόχθου είναι πάντα βαρύς και πολύμορφος και επιβεβαιώνει τη μεγάλη αλήθεια που είπε ο Γκόρκι: “Οι λαϊκές μάζες είναι οι πραγματικοί, οι συνειδητοί δημιουργοί μιας νέας ζωής”.

Εμείς υποστηρίζουμε τη μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στη λήψη των αποφάσεων, τη μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή, την πιο ενεργητική συμμετοχή τους στη χάραξη της πολιτικής. Χρειαζόμαστε τις γυναίκες σε όλους τους τομείς, σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στους παραδοσιακούς στερεοτυπικούς ρόλους της ανατροφής των παιδιών. Έχουμε ανάγκη τη φαντασία των γυναικών, τη δημιουργικότητά τους, την ευαισθησία τους, το γούστο τους, τη διπλωματία τους, την επιδεξιότητά τους, τη μόρφωσή τους, την αισθητική τους.
Είναι αρετές που θα τις έχουμε ανάγκη όλο και πιο πολύ στην νέα κοινωνία που έρχεται, την κοινωνία της γνώσης,

Αλλά για να συμμετάσχουν οι γυναίκες πιο ενεργά δεν αρκούν τα λόγια. Χρειάζονται και πολιτικές και μέσα από την αλλαγή των πολιτικών θα αλλάξουν και οι νοοτροπίες.

Εδώ θα δανειστώ μια φράση της Μαργαρίτας Ντυράς η οποία είπε, «ότι το σημαντικό δεν είναι να σχεδιάζουμε μόνο πολιτικές αλλά να ανατρέπουμε τα καθιερωμένα»

Εμείς πιστεύουμε ότι η Τοπική αυτοδιοίκηση είναι ένας προνομιακός χώρος για την συμμετοχή των γυναικών και για τη λήψη μέτρων και πολιτικών που θα αναβαθμίζουν το ρόλο της γυναίκας. Εμείς θέλουμε τις γυναίκες να συμμετέχουν ενεργά. Εμείς θα δώσουμε υπεύθυνες θέσεις σε γυναίκες. Θα εμπιστευτούμε και θα βασιστούμε σε αυτές. Έχουμε ανάγκη την ενεργητικότητά τους, τη ζωντάνια τους, τη σοφία τους, την εμπειρία τους. Είμαστε ανοιχτοί στις προτάσεις τους. Η παράταξή μας παρακολουθεί και μελετά τη διεθνή εμπειρία και είμαστε αποφασισμένοι , μόλις αναλάβουμε την διοίκηση στον δήμο να ακολουθήσουμε μια διαφορετική πολιτική που θα λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες των γυναικών.

Καλούμε όλες τις γυναίκες
Να συμμετάσχουν στην «Δύναμη ανανέωσης και Δημουργίας» αναλαμβάνοντας στρατηγικές θέσεις, τόσο σήμερα, όσο και στον προεκλογικό μας αγώνα, αλλά και μετά όταν θα είμαστε Διοίκηση,
Να καταθέσουν τις απόψεις τους,
Να αναλάβουν πρωτοβουλίες,
Να θέσουν στόχους και στρατηγικές,
Να ανατρέψουμε τα καθιερωμένα
Να αγωνιστούμε όλοι μαζί για ένα καλύτερο Περιστέρι

Να προχωρήσουμε μαζί…
Τα βήματα δεν έχουν φύλο… Χρόνια πολλά

http://press-gr.blogspot.com/

Αρον άρον ενταφιάστηκαν στον ομαδικό τάφο του Κεραμεικού, στη συμβολή των οδών Πειραιώς και Ιεράς Οδού, δεκάδες θύματα του λοιμού που πριν

από 2.425 χρόνια αποδεκάτισε την αρχαία Αθήνα (στους 50.000 υπολογίζονται οι νεκροί) και στοίχισε τη ζωή στον Περικλή.

Η ταυτότητα του λοιμού; Τυφοειδής πυρετός, απάντησαν οι επιστήμονες που με τη μέθοδο του DNA εξέτασαν τα δόντια των νεκρών Αθηναίων. Χάρη, δε, στη σύγχρονη τεχνολογία, προχωρούν στην ανασύσταση του προσώπου της 11χρονης Μύρτιδος, που είχε ταφεί εκεί.

Η παρουσίαση θα γίνει στις 9 Απριλίου, σε ειδική εκδήλωση στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως. Σύμφωνα με τα Νέα, το κρανίο της, που βρέθηκε στην ανασκαφή, είναι το μοναδικό που διατηρεί τη μόνιμη οδοντοφυΐα και ακέραια τόσο την πάνω όσο και την κάτω γνάθο, κάτι που δεν είναι σύνηθες στα αρχαία κρανία.

Η τεκμηρίωση των ευρημάτων της ανασκαφής, που ξεκίνησε πριν 10 χρόνια, έγινε τη Δευτέρα από την αρχαιολόγο Έφη Μπαζιωτοπούλου-Βαλαβάνη.

Τα στοιχεία για τον ενταφιασμό των Αθηναίων στο συγκεκριμένο σημείο είναι εντυπωσιακά. Όπως είπε η αρμόδια αρχαιολόγος, οι πρώτες ταφές έγιναν ακανόνιστα αλλά με σχετική ευρυχωρία, με προσπάθεια εκμετάλλευσης του σχεδόν κυκλικού χώρου του ορύγματος.

«Ανάμεσα στους πρώτους νεκρούς έριξαν και λίγα κτερίσματα. Κατά τόπους και όπου έκριναν αναγκαίο, πετούσαν και μερικές φτυαριές χώματος, τουλάχιστον στην αρχή» ανέφερε η κ. Μπαζιωτοπούλου-Βαλαβάνη.

Αργότερα, όπως τόνισε, οι ταφές πυκνώνουν και ο χώρος μεταξύ των νεκρών μειώνεται, έτσι ώστε να κερδίζεται χώρος για όσο το δυνατόν περισσότερους νεκρούς.

«Σε αυτήν τη φάση θάβουν και παιδιά, ενώ στα οκτώ βρέφη προσφέρουν ιδιαίτερη μέριμνα και τα τοποθετούν σε ξεχωριστές θήκες, σαν να πρέπει να τα προστατεύσουν από αυτή καθαυτή τη χύδην ταφή» υπογράμμισε η κ. Μπαζιωτοπούλου-Βαλαβάνη, σημειώνοντας πως «μερικοί στο τέλος ήταν θαμμένοι ακόμη και σε επικλινή στάση, σχεδόν ανορθωμένοι».

O Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τομ Χανκς ρίχνονται στον πόλεμο. Για την ακρίβεια, ρίχνονται ξανά στον πόλεμο. Ανοίγουν νέο μέτωπο, στον Ειρηνικό αυτήν τη φορά, με την καινούργια πολεμική μίνι τηλεοπτική σειρά και επιδιώκουν να επαναλάβουν τον θρίαμβο της σειράς «Βand of Βrothers».


Μετά τη Νορμανδία, με την πολύ επιτυχημένη και με φανατικούς θεατές σε όλο τον κόσμο σειρά – και στην Ελλάδα- ο σκηνοθέτης και ο ηθοποιός επιστρέφουν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη σειρά «Ρacific» και με ιστορίες από τις πολεμικές συγκρούσεις Αμερικής- Ιαπωνίας. Ξεκινώντας από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου του 1941 που σήμανε και την επίσημη είσοδο της Αμερικής στον πόλεμο.

Το «Ρacific» αποτελείται από δέκα ωριαία επεισόδια, κάνει πρεμιέρα στο κανάλι ΗΒΟ στις 14 Μαρτίου και άμεσα προγραμματίζεται η προβολή του και σε άλλες χώρες- για την Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη προγραμματισμός. Για τους φαν των πολεμικών σειρών με υπογραφή, λέγεται πως οι δημιουργοί ακολούθησαν και εδώ το υπερρεαλιστικό μοντέλο της «Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν», που σκηνοθέτησε ο Σπίλμπεργκ και πρωταγωνίστησε ο Χανκς.

«Είχαμε υπόψη μας ότι το “Βand οf Βrothers” ήταν μόνο το πρώτο μέρος ενός έργου για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γιατί υπήρχαν πάρα πολλά πράγματα να πει κάποιος. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ έριξε την ιδέα: “Γιατί δεν κάνουμε κάτι

για τον Ειρηνικό;” Κι έτσι βάλαμε μπροστά», λέει ο Τομ Χανκς στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica». Συνάντησαν βετεράνους από το Μέτωπο του Ειρηνικού, ηχογράφησαν τις αναμνήσεις τους και διασταύρωσαν τις πληροφορίες τους από βιβλία. «Όπως στο “Βand of Βrothers”» λέει ο Χανκς «δεν έκανα τίποτε άλλο από το προσπαθήσω να φανταστώ πώς θα ζούσε κάποιος αυτές τις φρικιαστικές εμπειρίες αν ήταν 18 χρονών το 1941».

Για τον Σπίλμπεργκ ήταν διαφορετικά τα πράγματα: «Κληρονόμησα το πάθος για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον πατέρα μου που είχε πολεμήσει στην Ευρώπη και μου μιλούσε συνέχεια γι΄ αυτόν». Γιατί δεν ασχολείται και με το Ιράκ; «Αν έχω μια καλή ιστορία θα το κάνω», απαντάει ο σκηνοθέτης και παραγωγός, «όπως το έκανε η Κάθριν Μπίγκελοου, με το “Ηurt Locker”».
Σε καθεμία από τις συμπράξεις τους για πολεμικά εγχειρήματα- κινηματογραφικά και τηλεοπτικά -, είτε στη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» είτε στο «Βand of Βrothers», είχαν πολύτιμο αρωγό και σύμβουλο έναν στρατιωτικό με γκρίζα μαλλιά και κάτασπρο μουστάκι σήμα κατατεθέν. Όσοι έχουν δει τις δύο παραγωγές θα τον θυμούνται. Δεν είναι κομπάρσος αλλά απόστρατος του Σώματος το οποίο θεωρείται το καμάρι του αμερικανικού στρατού· των πεζοναυτών.

Ο Ντέιλ Ντάι δεν θα μπορούσε να μη διατηρήσει συμβουλευτικό ρόλο και στο «Ρacific». Είναι βετεράνος του Βιετνάμ, με πάμπολλες διακρίσεις στην 20άχρονη θητεία του μεταξύ των οποίων μπρούντζινο αστέρι, τρεις πορφυρές καρδιές και άλλες 42 διακρίσεις.

Ποια ήταν η τακτική του και στη νέα τηλεοπτική σειρά; Συνεννοήθηκε με τον Σπίλμπεργκ, όπως εξηγεί στον «Ιndependent», πήρε όλους τους ηθοποιούς, προσέλαβε και κάμποσους κομπάρσους που χρειάζονταν για τα γυρίσματα και τους υπέβαλε σε δεκαήμερη εντατική στρατιωτική εκπαίδευση σε ένα ειδικά διαμορφωμένο στρατόπεδο στις ερημιές της Αυστραλίας.
«Τους άλλαξα τα φώτα. Τους έβαλα να κάνουν τέτοιες εξαντλητικές ασκήσεις που τα έχασαν. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι.

Ψαρωμένοι. Πρέπει να φτάσουν να σκέφτονται “πρέπει να αντέξω για να γλιτώσω από αυτόν τον ασπρομάλλη μπάσταρδο και να επιβιώσω”. Αυτό είναι το στοίχημά μου. Να είναι σαν λευκές κόλλες χαρτιού. Από αυτό το σημείο αρχίζει η δουλειά μου. Από το σημείο που τους μεταδίδω τα στοιχεία εκείνα ώστε να σταθούν πειστικοί και αξιοπρεπώς μπροστά στην κάμερα».

Επίσημο Site

TA NEA

Το «Νησί των καταραμένων» (Shutter Ιsland) η πρώτη- και μάλιστα ακραία- πολιτική ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε. Τα εύσημα στον συγγραφέα Ντένις Λεχέιν του «Μystic river». Χρυσή σελίδα στην ιστορία του Αmerican Cinema. Σκοτεινό, αδιέξοδο, εφιαλτικό, κλασικό, κολασμένο.

Σενάριο, το απόρθητο φρούριο του αμερικανικού σινεμά. Όλα από εκεί. Χαρακτήρες, δράση, σασπένς, μελόδραμα, συγκίνηση, δάκρυα, τρόμος. Όλα από τη γραφή. Υποκλίνομαι στις ταλεντάρες που ίδρωσαν, μάτωσαν ακόμα και καταστράφηκαν λειώνοντας τις ψυχές τους σε μολύβια, γραφομηχανές και πλήκτρα. Οι ήρωές μου. Από τον πολυαγαπημένο Ντάσιελ Χάμετ, τον απίστευτο Ρόμπερτ Τάουνι του «Chinatown», την πινέζα- ιδιοφυΐα με το όνομα Γούντι Άλεν μέχρι την Laeta Κalogridis (Λέτα Καλογρίδη, δηλαδή Ελληνοαμερικανίδα η κυρία) και τον Ντένις Λεχέιν. Τις χρυσές πένες του «Ιsland». Αυτοί οι πιλότοι. Αυτοί οι εγκέφαλοι. Αυτοί οι καρδιές.
Αυτοί οι δημιουργοί. Αυτοί οι τολμηροί. Έκαναν προσάναμμα το πλαστικό σινεμά και άναψαν φωτιά για να ξαναζεστάνουν την αθάνατη πορεία του αμερικανικού σινεμά. Τα καλύτερά μας χρόνια!

Όλα, ακόμα και οι λεπτομέρειες, προκύπτουν μέσα από τα θεμέλια και την αρχιτεκτονική τής γραφής. Απολαύστε επαγωγική λογική. Ο ορθολογισμός των μαθηματικών μαζί με τον παραλογισμό των περιστατικών. Προσέξτε, λοιπόν, πώς λειτουργεί αυτό το αριστοτεχνικό οικοδόμημα. Η δράση τοποθετημένη σε μια απροσπέλαστη νησίδα πάνω στην οποία είναι εγκατεστημένες τρεις πτέρυγες γοτθικής αρχιτεκτονικής μιας ψυχιατρικής κλινικής υψηλού κινδύνου. Αμέσως η πρώτη μεταφορά. Γιατί νησίδα; Μα επειδή παραπέμπει σε έναν ευρύτερο χώρο. Στην Αμερική φυσικά. Και γιατί πλησίον της Βοστώνης; Μα επειδή η Βοστώνη είναι η πρωτεύουσα της επιστήμης και της ακαδημαϊκής κοινωνίας. Από εκεί οι ευφυΐες, από εκεί τα Τhink Τank. Είπαμε, τίποτα τυχαίο. Και γιατί ψυχιατρική κλινική; Μα επειδή το illusion πορεύεται με το reality. Η αυταπάτη, η στρέβλωση των αισθήσεων, η οφθαλμαπάτη από τη μια, και από την άλλη η πραγματικότητα, η λογική, η επιστήμη. Η αυταπάτη για τους ασθενείς. Η λογική για τους θεραπευτές. Αυτό το κλειδί για την αποκωδικοποίηση των σχέσεων. Το μείγμα φαντασίας- πραγματικότητας. Όμως πού αρχίζει το πρώτο και πού τελειώνει το δεύτερο; Κρίσιμο. Πολύ κρίσιμο.

Τέσσερα, λοιπόν, τα δεδομένα. Τα εναρκτήρια δεδομένα. Πρώτα ο χώρος. Η καλά περιφρουρημένη και απροσπέλαστη νησίδα. Οι ΗΠΑ. Ύστερα η Βοστώνη. Το κέντρο της επιστήμης. Έπειτα η ψυχιατρική κλινική. Οι παράφρονες, οι σχιζοφρενείς, οι serial killers. Τέλος το 1954, η ημερομηνία της πλοκής. Προσπαθήστε, τώρα, να συνθέσετε και τα τέσσερα μαζί. Η Αμερική ένα απέραντο τρελοκομείο. Εκ γενετής. Γιατί; Μα επειδή τα γοτθικά κτίρια παραπέμπουν στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα. Αλλά και επειδή, όπως μαθαίνουμε, οικοδομήθηκαν μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Ένα ψυχιατρείο με διαταραγμένους ψυχικά και πνευματικά ασθενείς και με θεραπευτές πρώτης επιστημονικής γραμμής. Η Βοστώνη δηλαδή. Πότε; Ακριβώς στην κορύφωση της παράνοιας του Μακαρθισμού. Το κυνήγι των μαγισσών. Ο τυφλός, αδυσώπητος, ανελέητος αντικομμουνισμός. Γι΄ αυτό η νησίδα παραπέμπει σε ολόκληρη τη χώρα. Επειδή το κτήνος του Μακαρθισμού είχε πάρει παραμάσχαλα το σύμπαν. Πάμε τώρα στους χαρακτήρες. Αυτοί οι ζωντανοί ενσαρκωτές του μείγματος φαντασίαςπραγματικότητας. Αυτοί ταυτόχρονα και οι αποκωδικοποιητές!

Τέσσερις οι βασικοί χαρακτήρες. Ανδρικοί. Ο πρώτος, ο Τέντι Ντάνιελς (Λεονάρντο Ντι Κάπριο), ένας νεαρός, θυμωμένος και ευαίσθητος marshal (ανώ τερος αστυνομικός) κατευθύνεται προς τη νησίδα για να εξιχνιάσει μια μυστηριώδη ιστορία. Η Ρέιτσελ (Έμιλι Μόρτιμερ), μια Μήδεια που έπνιξε τα τρία μωρά της, έχει εξαφανιστεί σαν να την κατάπιε η γη. Είπαμε. Η οφθαλμαπάτη και η πνευματική διαταραχή πορεύονται με την πραγματικότητα σ΄ αυτό το νησί. Δηλαδή την Αμερική. Βοηθός του Τέντι είναι ο Τσακ Άουλ (Μαρκ Ραφάλο). Πρόσωπο-κλειδί για την αποκάλυψη της αλήθειας. Ως εκ τούτου και για ευνόητους λόγους αδυνατώ να μιλήσω παραπάνω. Όμως ο Τέντι είναι ο ζωντανός άξονας πάνω στην οποία είναι στερεωμένη η ιστορία. Όλα απ΄ αυτόν. Συνδεδεμένος με δύο περιφερειακά και καταλυτικά, για τον ψυχισμό του, γεγονότα. Το πρώτο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μην ξεχνάμε. Η πλοκή λαμβάνει χώρα μόλις εννιά χρόνια μετά την κατάρρευση του ναζισμού. Τα χιλιάδες νεκροζώντανα κορμιά που συνάντησε στο Νταχάου μεταλλάχτηκαν σε Ερινύες στη συνείδησή του. Ο Τέντι, δηλαδή η Αμερική, ανίκανη να σκοτώσει το «κακό» και να βοηθήσει τους αθώους. Η ενοχική συνείδηση του μέσου Αμερικανού. Εδώ ο (συγγραφέας) Ντένις Λεχέιν συναντάει τον Τζέιμς Κάμερον του «Αvatar». Το δεύτερο περιστατικό, εντελώς ιδιωτικό. Ο Τέντι εντελώς ανίκανος να εμποδίσει τη μοιραία κατάληξη της πολυαγαπημένης γυναίκας του (Μισέλ Ουίλιαμς). Επομένως, φορτωμένος με ενοχές, είναι αποφασισμένος να τα δώσει όλα ώστε να ελευθερώσει τους «ψυχασθενείς» από τους ψυχοθεραπευτές- βασανιστές τους.

Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ντι Κάπριο είναι ο πληρέστερος αξονικός τομογράφος αυτής της εφιαλτικής ιστορίας. Πρώτα γιατί συνδέει τον Πόλεμο με τον Μακαρθισμό. Έπειτα γιατί διακατέχεται από ενοχές που του προκαλούν ακατανίκητο θυμό. Ακόμα, επειδή είναι στοιχειωμένος από τα φαντάσματα της γυναίκας του και των εξαερωμένων Εβραίων του Νταχάου. Κι ακόμα επειδή ούτε αυτός ούτε ο θεατής γνωρίζει ποια η οφθαλμαπάτη και ποια η πραγματικότητα. Γιατί ο ίδιος είναι λαθρεπιβάτης τόσο του Ιllusion όσο και του Reality. Και τέλος γιατί λειτουργεί περισσότερο με την καρδιά και λιγότερο με το μυαλό.

Ο Τέντι είναι η ταινία. Απέναντί του η ψυχρή λογική. Η επιστήμη, η ψυχιατρική. Ο αρχίατρος Dr Κόλι (Μπεν Κίνγκσλεϊ) και ο γερμανικής καταγωγής ψυχίατρος Dr Νέχρινγκ (Μαξ φον Σίντοφ). Έτσι αρχίζει μονομαχία καρδιάς- κυνισμού. Γιατί ο Κόλι και πολύ περισσότερο ο Νέχρινγκ είναι οι Μένγκελε της Αμερικής. Έτσι τους βλέπει ο Τέντι. Προσφιλής μέθοδος η λοβοτομή. Προσφιλής άσκηση η χειρουργική του εγκεφάλου. Προσφιλής πελατεία τα πειραματόζωα, οι ασθενείς. Έτσι από το χάος καταλήγουμε στην αρμονία. Γιατί η πνευματική σύγχυση και η ψυχική διαταραχή είναι παράγωγα μιας παρανοϊκής, μακαρθικής Αμερικής. Γιατί η επιστήμη το μακρύ, ψυχρό χέρι της εξουσίας. Γιατί οι υποτελείς απ΄ αυτή την παράνοια, παρανοϊκοί και αυτοί. Γιατί δυσδιάκριτα τα όρια ψευδαισθήσεων και αισθήσεων. Αυτός ο ατελείωτος εφιάλτης του μητροπολιτικού ομφαλού της Γης!

Το σενάριο παραδόθηκε στον Σκορσέζε προς εκτέλεση σκηνοθετική. Έχει σημασία αυτό. Δεν ήταν δικής του επιλογής. Παραγγελιά διεκπεραίωσε. Όμως ως πρωταθλητής της ιστορίας του κινηματογράφου, κατέληξε στην πιο αυτοκόλλητη με το σενάριο αισθητική. Αφού η ιστορία λαμβάνει χώρα το ΄50 και αφού Μακαρθισμός, παράνοια και λογοκρισία, τότε ποια η καταλληλότερη μεθοδολογία; Φυσικά το Film Νoir και τα Β Μovies εκείνης της εποχής. Δηλαδή « Ιnvasion of the Βody Snatchers» (Οι άνθρωποι του τρόμου) του Ντον Σίγκελ και του 1956 αλλά και το καλύτερο ριμέικ του Φίλιπ Κάουφμαν με τον ελληνικό τίτλο «Μακάβριοι εισβολείς» του 1978. Αλλά και «Λάουρα» (Laura) του Ότο Πρέμινγκερ και του 1944. Όπου η εσωτερική φρενίτιδα των ανατροπών πορεύεται με το παράλογο, το σουρεαλιστικό και το απρόβλεπτο. Ο άνθρωπος αιχμάλωτος είτε μιας αόρατης απειλής είτε μιας οφθαλμαπάτης κοινωνικής. Έξοχα.

Όμως, ο Σκορσέζε δεν ανταποκρίθηκε εντελώς στο ύψος αυτών των υψηλών προδιαγραφών. Προσπέρασε ξώφαλτσα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να υπογράψει το απόλυτο, κλασικό, αριστούργημά του. Νever Μind. Δύο τα μεγάλα ατού της ταινίας. Το πρώτο, είπαμε, η ιστορία. Το δεύτερο, οι ερμηνείες. Με πρώτο και καλύτερο τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Πάντα τον πίστευα. Ο τελευταίος Μοϊκανός της μεθόδου Μπράντο. Με το σώμα, τον ιδρώτα, τον ρεαλισμό. Κeep going Leonardo. Με συμπαραστάτες τον Μαξ φον Σίντοφ, από τη σπάνια ράτσα των μεγάλων και πάντα τέλειων ερμηνευτών. Ακολουθούμενο από τον εγκεφαλικό Μπεν Κίνγκσλεϊ. Τρεις ερμηνείες που παραδίδουν μαθήματα κινηματογραφικής υποκριτικής. Μ΄ ένα λόγο το «Shutter Ιsland» μέσα στα top των τελευταίων ετών. Οπωσδήποτε θα το ξαναδώ!

Για να ξεπεράσει την κρίση της μέσης ηλικίας, ο δημοσιογράφος της βρετανικής «Τhe Sun» Άντριου Νίκολ άρχισε να γράφει στο τρένο πηγαίνοντας για τη δουλειά του.

Σε δεκαοκτώ μήνες έγραψε μυθιστόρημα που μεταφράστηκε σε 23 γλώσσες.
«Ο Αλέξανδρος στα 32 του είχε κατακτήσει τον κόσμο. Εγώ ήμουν 40 και είχα καταλάβει καλά ότι δεν ήμουν ο Αλέξανδρος», λέει στα «ΝΕΑ» ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Άντριου Νίκολ.

«Έπαθα λοιπόν την κρίση της μέσης ηλικίας. Ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό,τι μπορούσα να φανταστώ. Κάποιος που θα με έβλεπε απ΄ έξω θα έλεγε ότι ήμουν πολύ καλά, ζούσα ευτυχισμένος, με τρία εξαιρετικά παιδιά. Τα πράγματα όμως δεν ήταν τόσο απλά».

Εν τούτοις δεν χώρισε. Τι έκανε; «Άρχισα να γράφω. Είχα γράψει κάποια διηγήματα που είχαν θετική απήχηση. Άρχισα λοιπόν να γράφω στο τρένο, στη διαδρομή για τη δουλειά μου. Νόμιζα ότι θα έγραφα πέντεδέκα σελίδες, αλλά ύστερα από δεκαοκτώ μήνες είχα γράψει ολόκληρο μυθιστόρημα».

Κάπως έτσι γεννήθηκε «Ο Καλός δήμαρχος», ένα βιβλίο που πήρε στη Σκωτία το σημαντικότερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα για το 2009 και που μεταφράστηκε σε 23 γλώσσες! Παρά τον τίτλο και το γεγονός ότι ο Νίκολ κάνει κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, το μυθιστόρημα περιγράφει μια ερωτική ιστορία σε φανταστικό χρόνο, σε κάποιο ανύπαρκτο τόπο της Βαλτικής, που στην πραγματικότητα δεν είναι άλλος από τον τόπο όπου ο συγγραφέας μεγάλωσε και έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, το Νταντί. Κεντρικοί ήρωες είναι ο δήμαρχος μιας φανταστικής παράκτιας πόλης, του Ντοτ, η γραμματέας του αλλά και ο πολιούχος του Ντοτ, ονόματι Βαλπάρνια, μια θεότητα πανταχού παρούσα στην πόλη (αγάλματα και εικόνες της υπάρχουν παντού) που αναλαμβάνει μάλιστα ρόλο αφηγητή.

«Τα πρόσωπα του μυθιστορήματός μου με στοίχειωσαν», λέει ο συγγραφέας. «Τα περισσότερα τα ονειρεύτηκα στον ύπνο μου και μετά τα έπλασα στο χαρτί. Στο όνειρο είχαν άλλα πρόσωπα, αλλά ήξερα ποιοι ήταν στην πραγματικότητα. Γράφοντας θέλησα να τους συναντήσω ξανά. Και μερικές φορές έκλαιγα κιόλας, τόσο πολύ ένιωθα τους χαρακτήρες μου. Πέρασα μια τρέλα. Στην πραγματικότητα βέβαια, όσο και αν το δημοσιογραφικό γράψιμο είναι πολύ διαφορετικό, ένιωθα ότι απλώς συνέχιζα να γράφω με άλλο τρόπο.
Και όταν ασχολείσαι συνεχώς, όταν συνεχίζεις τον δρόμο, θα φτάσεις σε ένα τέλος».

Μανώλης Πιμπλής

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έκδοση βιβλίου παρουσιάζεται την Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου, στο νέο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Αθηνών: «Nutuk, ο μέγας ρητορικός». Πρόκειται για τον λόγο που εξεφώνησε ο Κεμάλ Ατατούρκ στην τουρκική εθνοσυνέλευση το 1927 και διήρκησε 6 ημέρες ή 36,5 ώρες.

Πού έγκειται το ενδιαφέρον; Μα, στο ότι είναι χρήσιμο και σε εμάς τους Έλληνες να κατανοήσουμε τον τρόπο της πολιτικής σκέψης ενός μεγάλου αντιπάλου μας. Γιατί, ο Κεμάλ σ’ αυτόν τον ρητορικό εξιστορεί, από την δική του πλευρά, τα όσα συνετέλεσαν στην κατάργηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στην ίδρυση του εθνικού κράτους της Τουρκίας.
Σε ο,τι αφορά εμάς τους Έλληνες έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε πώς μας αντιμετώπιζε, πώς μας πολέμησε στην διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας, πώς πολέμησε ιδιαίτερα τους Πόντιους, τους οποίους αποκαλούσε «ληστές» και πώς έβλεπε, τότε, το μέλλον της Τουρκίας μέσα από την καθιέρωση του κοσμικού κράτους.

Όταν έχεις απέναντί σου έναν αιώνιο αντίπαλο, για να μην πούμε εχθρό, καλό είναι να δεις πώς σκέφτεται και πώς σε βλέπει εκείνος. Από αυτή την άποψη, καλό είναι το δίτομο αυτό βιβλίο να το μελετήσουν οι πολιτικοί μας, αλλά και όσοι έχουν τις πλέον αρνητικές θέσεις απέναντι στην Τουρκία.
Η έκδοση και παρουσίαση του βιβλίου αυτού δεν είναι φόρος τιμής στον Κεμάλ Ατατούρκ. Είναι αφορμή για μελέτη της σύγχρονης ιστορίας για να ξέρουμε καλύτερα με ποιούς έχουμε να κάνουμε και πώς μας βλέπουν αυτοί. Μακριά από αφορισμούς και συνθήματα κενά περιεχομένου.

Θουκυδίδης

foreignpress-gr.com

Βρισκόμαστε στο 1962 και ο πόλεμος πλησιάζει απειλητικά. Ο φόβος κυριαρχεί στον κόσμο. Οι κοινωνικές αξίες αναπαρίστανται με ασπρόμαυρους όρους, αλλά η πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων παραμένει το ίδιο πολύπλοκη όπως και σήμερα.

Τοποθετημένη 50 χρόνια πριν, στο Λος Άντζελες, στο απόγειο της κρίσης των πυραύλων της Κούβας, η ταινία ΈΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΝΟΣ είναι η ιστορία του Τζορτζ Φάλκονερ ενός 52χρονου Βρετανού καθηγητή κολλεγίου (Κόλιν Φερθ) που παλεύει να βρει νόημα στη ζωή του, μετά το θάνατο του συντρόφου του Τζιμ (Μάθιου Γκουντ).

Ο Τζορτζ είναι κολλημένος στο παρελθόν του. Καθώς παρακολουθούμε μία μέρα του, μία σειρά γεγονότων και συναντήσεων, τον οδηγεί αναπόφευκτα να αποφασίσει αν τελικά υπάρχει νόημα στη ζωή του μετά το χαμό του Τζιμ. Τον Τζορτζ παρηγορεί η στενή του φίλη Τσάρλι (Τζουλιάν Μουρ), μία 48χρονη καλλονή που έχει και αυτή να αντιμετωπίσει το δικό της αβέβαιο μέλλον. Ένας νεαρός μαθητής του Τζορτζ, ο Κένι (Νίκολας Χουλτ), που πρέπει και αυτός με τη σειρά του να αποδεχτεί τη φύση του, «κυκλώνει» τον Τζορτζ, καθώς βρίσκει σε αυτόν μία αδερφή ψυχή.

Η ταινία ΈΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΝΟΣ είναι μία ρομαντική ιστορία για τις δυσκολίες της αγάπης, τη μοναξιά που είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη κατάσταση και εν τέλει τη σημασία των φαινομενικά μικρών στιγμών στη ζωή.

Τρεις θεωρίες που είχαν καθιερωθεί έρχεται να ανατρέψει η «πληγωμένη» ανασκαφή ενός από τους σημαντικότερους οικισμούς του προϊστορικού Αιγαίου, εκείνη του Ακρωτηρίου στη Θήρα.

Και 43 χρόνια μετά τις πρώτες συστηματικές ανασκαφές του Σπυρίδωνος Μαρινάτου, οι μύθοι καταρρέουν και η αρχαιολογική σκαπάνη δίνει ουσιαστικές απαντήσεις, όπως αποκάλυψε χθες σε ομιλία του ο ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διευθυντής της ανασκαφής από το 1974, Χρίστος Ντούμας σε ομιλία του στην Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία.

Έβαλε τέλος στον μινωικό πολιτισμό η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας;
«Οι πάντες γνωρίζουν ότι αυτό που οδήγησε τα βήματα του Μαρινάτου στο Ακρωτήρι ήταν η προσπάθειά του να επαληθεύσει αυτήν τη θεωρία του. Και ακόμη και σήμερα απασχολεί τους επιστήμονες η υπόθεση αυτή. Αν και η ισχύς της έκρηξης, σύμφωνα με τα νεώτερα δεδομένα, όμως, ήταν πολλαπλάσια εκείνης που ο Μαρινάτος είχε εκτιμήσει, ακόμη δεν έχουν εντοπιστεί ενδείξεις που να καταδεικνύουν μεγάλες καταστροφές στην Κρήτη», εξηγεί ο κ. Ντούμας.

«Η εικόνα που έχουν μέχρι σήμερα σχηματίσει οι επιστήμονες είναι ότι οι τεράστιες ποσότητες τέφρας που εκτινάχτηκαν από το ηφαίστειο κινήθηκαν προς τα ανατολικά αφήνοντας την Κρήτη σχεδόν έξω από την ακτίνα διασποράς τους. Το ίδιο βεβαιώνουν και οι αρχαιολογικές μαρτυρίες από τη Ρόδο, την Κω και τη Μικρά Ασία. Επιπροσθέτως, οι καταστροφές που εντοπίζονται σε αρχαιολογικούς ορίζοντες της Ύστερης Εποχής του Χαλκού στην Κρήτη, τοποθετούνται σε φάση πολύ μετά την ηφαιστειακή έκρηξη, γεγονός που επιβεβαιώνουν και οι χρονολογήσεις με ραδιενεργό άνθρακα».

Τα νησιά των Κυκλάδων ήταν μινωικές αποικίες και τελούσαν υπό την πολιτική ηγεμονία της Κρήτης;
«Τα εντυπωσιακά ευρήματα ήδη των πρώτων χρόνων της ανασκαφής, είχαν αρχίσει να θέτουν υπό αμφισβήτηση την άποψη αυτή, που δεν ήταν εντελώς αυθαίρετη, αφού μεγάλοι ιστορικοί της αρχαιότητας, όπως ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης, είχαν αναφερθεί επ΄ αυτού. Εκείνο που κατά τη γνώμη μου είχε αγνοηθεί από τους νεώτερους, είναι ότι και οι δύο ιστορικοί με σαφήνεια διακηρύσσουν ότι πρόκειται για θρύλο. Σήμερα όλοι συμφωνούν ότι όσο μεγάλη κι αν ήταν η εξάρτηση των νησιών από την ηπειρωτική Ελλάδα και την Κρήτη για την επιβίωση των κατοίκων τους, οι Κυκλάδες διατήρησαν την πολιτισμική αυτονομία τους, η οποία μάλλον εκτεινόταν και σε πολιτικό επίπεδο, διότι ο πλούτος, που η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει στο φως, ήταν προϊόν ναυτικών δραστηριοτήτων, τις οποίες ανάγκη είχαν ακόμη και οι πλούσιες μεγάλες στεριές.

Τρίτος μύθος που καταρρέει είναι η θεωρία ότι οι Κυκλάδες κατά τη Μέση Εποχή του Χαλκού είχαν περιπέσει σε παρακμή. «Με την έρευνα στα βαθιά φρέατα θεμελίωσης των στύλων για το νέο στέγαστρο αποδείχτηκε όχι μόνο η πολιτισμική συνέχεια από τη Νεολιθική Εποχή ώς την έκρηξη του ηφαιστείου, αλλά και ότι η συνέχεια αυτή εκδηλώθηκε με εντυπωσιακές εκφάνσεις. Ανασκαφικά αποδεικνύεται ότι στη Μέση Εποχή του Χαλκού υπήρχαν διώροφα οικοδομήματα επιμελημένης κατασκευής και αγγεία με πολύχρωμες παραστάσεις ζώων, φυτών και ανθρώπινων μορφών».

Της Μαίρης Αδαμοπούλου

Εύρημα-έκπληξη κρύβεται δίπλα στα τείχη των Χανίων στην Κρήτη. Ανάμεσα στα δεκάδες οστά ζώων- θυσία στους θεούς- οι αρχαιολόγοι εντόπισαν τα οστά μιας νεαρής γυναίκας.

Και οι υποψίες για ανθρωποθυσίες στην Κρήτη του 14ου αι. π.Χ. αρχίζουν να φουντώνουν.

Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται όταν η αρχαιολογική σκαπάνη άρχισε να ερευνά την αυλή του ανακτορικού κέντρου της Κυδωνίας, που έχει εντοπιστεί στο Καστέλλι Χανίων και χρονολογείται στον 14ο-13ο αι. π.Χ.-την εποχή που οι Μυκηναίοι είχαν εγκατασταθεί στη μινωική Κρήτη. Μια σειρά από πέτρες, προσεκτικά τοποθετημένες- και όχι τυχαία πεσμένες- κρατούσαν εδώ και 35 αιώνες το μυστικό. Και μετά τις πρώτες πέτρες που έκρυβαν ανάμεσά τους τα οστά αιγοπροβάτων, χοίρων και βοοειδών, άρχισαν να εντοπίζουν ανάμεσά τους τα πρώτα ανθρώπινα οστά.

Συνολικά στο φως ήρθαν δώδεκα οστά από διαφορετικά μέρη του σώματος (κρανίο, χέρι, πόδι, πλευρά κ.ά.) που δεν είχαν ίχνη φωτιάς και προέρχονται όλα από την ίδια νεαρή γυναίκα. Βρισκόμαστε λοιπόν ενώπιον μιας ανθρωποθυσίας; «Δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε, αλλά διατηρούμε επιφυλάξεις καθώς η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη», λέει στα «ΝΕΑ» η ανασκαφέας του χώρου και γενική διευθύντρια αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη.

Την άποψη ότι πίσω από τα οστά ανθρώπου και ζώων βρίσκεται κάποια τελετουργία έρχεται να ενισχύσει η αποκάλυψη μιας κατασκευής που είχε καταρρεύσει ακριβώς δίπλα στις πέτρες με τα οστά: μια μάζα από καμένες πλίνθους και μια ξύλινη κατασκευή, όπου βρέθηκε πλήθος απανθρακωμένων σπόρων δημητριακών, ελαιών, οσπρίων και σύκων.

Για ποιον λόγο όμως να θυσιάσουν μια νεαρή γυναίκα; «Για να γλιτώσουν από μια επικείμενη μεγάλη καταστροφή», εκτιμά η κ. Βλαζάκη, δεδομένου ότι ακόμη και στον μύθο αναφέρονται ανθρωποθυσίες μπροστά σε μια δύσκολη κατάσταση, όπως εχθρικές επιδρομές ή λοιμούς- συνέβη με την Ιφιγένεια και την αναχώρηση του στρατού για την Τροία.

Στην τεράστια αυλή που βρίσκεται κοντά στη δυτική είσοδο του ανακτορικού κέντρου με το προσεγμένο δάπεδο (είναι καλυμμένο με κονίαμα πάχους 5 εκ.) όμως δεν βρέθηκαν μόνο τα ίχνη ανθρωποθυσίας που μαρτυρούν τον τελετουργικό χαρακτήρα του χώρου. Από τα κορυφαία ευρήματα είναι και ένας βωμός «ντυμένος» με πλούσια πολύχρωμη τοιχογραφία (έχουν σωθεί ίχνη από κυματοειδείς κόκκινες, μπλε και λευκές γραμμές) μπροστά στον οποίο ήταν πεσμένα όχι μόνο αγγεία του φημισμένου τοπικού εργαστηρίου, αλλά και πέντε ζεύγη κεράτων από αίγαγρους, που πιθανόν να σφαγιάστηκαν στον βωμό. Την ιδιαίτερη σημασία του χώρου ενισχύουν επίσης οι μάζες καμένων πλίνθων και η βάση ενός κίονα που μαρτυρούν την ύπαρξη ενός σημαντικού οικοδομήματος.

Tην ανασκαφική ομάδα εκτός από τη δρα Μαρία Βλαζάκη αποτελούν η αρχαιολόγος Ευτυχία Πρωτοπαπαδάκη, η ανθρωπολόγος δρα Τίνα ΜακΤζόρτζ, η αρχαιοβοτανολόγος δρ Ανάγια Σαρπάκη και η ζωοαρχαιολόγος δρ Δήμητρα Μυλωνά.

Της Μαίρης Αδαμοπούλου

Τυφώνας Μπιγιονσέ σάρωσε και τα Γκράμις. Με χολιγουντιανή λάμψη και αναμφισβήτητο ποπ κύρος, η 28χρονη σταρ έφυγε από την αίθουσα του Στέιπλ Σέντερ στο Λος Άντζελες με έξι βραβεία, γράφοντας παράλληλα και ιστορία με ρεκόρ.


Πριν από έναν χρόνο, η Μπιγιονσέ τραγουδούσε στην ορκωμοσία του προέδρου Ομπάμα, ενώ με τον σύζυγό της Jay-Ζ γίνονταν το ζευγάρι με τα μεγαλύτερα έσοδα της σόου μπίζνες. Από χθες είναι και η επίσημη κάτοχος ενός ακόμη ρεκόρ, αυτού των περισσότερων βραβείων μέσα σε μια χρονιά από έναν καλλιτέχνη: 16 στο σύνολό τους. Όπου υπάρχει καπνός (βραβείων) υπάρχει και φωτιά (ταλέντου).

Για το πώς ακριβώς η Μπιγιονσέ κερδίζει βραβεία, πωλήσεις, εντυπώσεις, πήραμε και εμείς μια χορταστική γεύση από τη συναυλία της τον περασμένο Νοέμβριο στην Αθήνα: εντυπωσιακή στη σκηνή, με εξαιρετική κίνηση και εικόνα, που όμως «ντύνει» (ή γδύνει, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς) μια αυθεντική soul φωνή.

Με άλλα λόγια, τα Γκράμι βράβευσαν την καινούργια έκδοση των παλιών, μεγάλων σταρ του Χόλιγουντ. Που, όπως και η Μέριλιν Μονρό κάποτε, χορεύουν, τραγουδάνε, παίζουν σε ταινίες και ως νέο μοντέλο επανέρχονται δυναμικά. Αυτά όλα σε ένα πακέτο με ωραίες- και γενναίες στην εποχή των ανορεξικών μοντέλων- καμπύλες και εκρηκτικές εμφανίσεις. Γι΄ αυτές τις τελευταίες μάλιστα επιστράτευσε και το alter ego της, τη Sasha Fierce, έτσι όπως την παρουσιάζει στο διπλό άλμπουμ της, αυτό που έστεψε την Μπιγιονσέ βασίλισσα των 52ων Γκράμι.

Από το Χιούστον του Τέξας και τις σχολικές παραστάσεις, όπου το κορίτσι έδειξε πρώτη φορά το ταλέντο του, βρέθηκε να τραγουδάει με τις φίλες της στις Destiny΄s Child, στην πρώτη γνωριμία της με την επιτυχία. Αυτό όμως ήταν μόνο η αρχή, γιατί η Μπιγιονσέ όπως και οι γονείς της, αλλά και οι δικοί της άνθρωποι που είναι και οι μάνατζέρ της είχαν άλλα σχέδια και συγκεκριμένα μια έξτρα-λαρτζ καριέρα με την αθωότητα ενός dreamgirl και τις ευλογίες της Νταϊάνας Ρος, που είδε μέσα από την Μπιγιονσέ τον εαυτό της στην ταινία.
Υποψήφια για δέκα Γκράμι φέτος, η νεαρή Τεξανή κέρδισε τα έξι: για το καλύτερο τραγούδι (αφορά τη σύνθεση), το καλύτερο rnb τραγούδι (και τα δυο για το «Single LadiesΡut a Ring Οn it»), το σύγχρονο rnb άλμπουμ, την rnb γυναικεία ερμηνεία («Single Ladies») και την καλύτερη παραδοσιακή r΄n΄b ερμηνεία για το «Αt Last», το οποίο είπε στην ορκωμοσία του Ομπάμα. Και ένα ακόμη, αυτό της καλύτερης ποπ ερμηνείας για το «Ηalo».

Σε μικρή απόσταση από την Μπιγιονσέ, η 20χρονη Τέιλορ Σουίφτ φορτώθηκε στη σκηνή του Στέιπλς Σέντερ με τέσσερα βραβεία χάρη στη νεανική κάντρι που διαδίδει. Κέρδισε τα Γκράμι του άλμπουμ της χρονιάς (για το «Fearless»), κάντρι τραγουδιού («White Ηorse»), κάντρι άλμπουμ και γυναικείας κάντρι ερμηνείας. Το κορίτσι από την Πενσιλβάνια βρίσκεται σήμερα στη θέση Νο69 της λίστας των 100 πλουσιότερων διασημοτήτων, λανσάροντας την παραμυθένια εικόνα της στον άγριο κόσμο του θεάματος. Ένα success story, δηλαδή, που όπως φαίνεται θα έχει πολλές συνέχειες, αν δει κανείς πόσο γρήγορα η ξανθούλα με το γιουκαλίλι που θαύμαζε τη Σανάια Τουέιν κατάφερε γράφοντας τραγούδια, να φτάσει από τους αμερικανικούς αγρούς, στα σαλόνια της ποπ. Τα πιο λουσάτα από αυτά.

Λόγους σοβαρούς για να το γιορτάσουν επίσης- τρία βραβεία δεν είναι λίγα- απέκτησαν οι Βlack Εyed Ρeas, που γενικά σαρώνουν παντού τελευταία, o Jay- Ζ, που γιόρταζε διπλά και για τη σύζυγό του Μπιγιονσέ, και οι ρόκερ από το Τενεσί Κings of Leon, οι οποίοι έκαναν και την έκπληξη και άρπαξαν από τα φαβορί το τραγούδι της χρονιάς με το «Use Somebody».

Στους κερδισμένους ανήκουν και ο Μπρους Σπρίνγκστιν (ροκ ερμηνεία), ο Μάικλ Μπουμπλέ (παραδοσιακή ποπ ερμηνεία), ο Τζέισον Μραζ (ποπ ερμηνεία), ενώ ο Νιλ Γιάνγκ πήρε το πρώτο Γκράμι της καριέρας του για την καλλιτεχνική παρουσίαση και έκδοση των αρχείων του ως «Νeil Υoung Αrchives Vol. 1
, 1963-1972».

Ενθουσιασμένοι με την Ελλάδα και την Ακρόπολη δήλωναν στην παγκόσμια παρουσίαση της ταινίας «Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι, η κλοπή της αστραπής» στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Κρις Κολόμπους,

ο μικρός Λόγκαν Λέρμαν (ο «Πέρσι Τζάκσον» της ταινίας του, που θεωρείται ο νέος Χάρι Πότερ) και ο Πιρς Μπρόσναν (που ερμηνεύει τον ρόλο του Κενταύρου Χείρωνα στην ταινία)

«Μένεις άλαλος με τη δύναμη του πολιτισμού που αντικρύζεις στην Ακρόπολη και καταλαβαίνεις γιατί από εδώ ξεκίνησε όλος ο πολιτισμός της Δύσης», έλεγε μαγεμένος το Σάββατο, στην παγκόσμια παρουσίαση (παρουσία και διεθνών μέσων ενημέρωσης) της ταινίας «Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι, η κλοπή της αστραπής» ο σκηνοθέτης των δύο πρώτων «Χάρι Πότερ» και «Μόνος στο σπίτι» Κρις Κολόμπους, που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία του «νέου Χάρι Πότερ», βασισμένου επίσης σε βιβλίο. Εξέφρασε δε την επιθυμία του να γυρίσει τη συνέχεια του «Πέρσι Τζάκσον» στην Ελλάδα.

«Είναι εύκολο αυτό;» αναρωτήθηκε δημοσίως στην παρουσίαση. «Αρκεί να κάνετε μια αίτηση στο υπουργείο Πολιτισμού», του είπαν.

«Ε, τότε, θα προετοιμάσουμε τα γυρίσματα ή έστω λίγες σκηνές να γίνουν στην Ελλάδα αν όλα πάνε καλά με την πρεμιέρα της πρώτης ταινίας και υπάρξει σίκουελ», απάντησε. Και μας ενημέρωσε ότι την Παρασκευή το βράδυ συνέφαγε με εκπροσώπους του υπουργείου…

Το πρώτο βιβλίο «Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι, η κλοπή της αστραπής» του καθηγητή και συγγραφέα Ρικ Ραϊόρνταν (στο οποίο βασίστηκε και η ταινία) γεννήθηκε στην προσπάθεια να εξηγήσει στον γιο του την ελληνική μυθολογία. Στην ιστορία που έπλασε, ο Πέρσι, ένα δυσλεκτικό αγόρι με σύνδρομο διάσπασης της προσοχής, ανακαλύπτει πως είναι ημίθεος, γιος Ολύμπιου θεού.

Και θεωρείται κύριος ύποπτος για την κλοπή του κεραυνού (και όχι της «αστραπής» κατά τον ελληνικό τίτλο) του Δία, πράξη που φέρνει πιο κοντά το ενδεχόμενο Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου αν ο Πέρσι δεν βρει τον κεραυνό για να τον παραδώσει.

Ο Ομπάμα μίλησε, το Νταβός τελειώνει, καιρός να αρχίσει το «Lost»! Να μας συγχωρείτε την υπερβολή αλλά όπως όλοι όσοι παρακολουθούν τη θρυλική σειρά από το πρώτο επεισόδιο, έτσι κι εμείς έναν ενθουσιασμό για την έναρξη του 6ου και τελευταίου κύκλου, στις 2 Φεβρουαρίου (στις ΗΠΑ αλλά και το παγκόσμιο ιντερνετικό χωριό), τον έχουμε. Θα είναι άραγε το τέλος αντίστοιχο των προσδοκιών; Αλλά για να πάρουμε από την αρχή τα ερωτήματα: γιατί ο Τζον Λοκ είναι ο μοναδικός εκ των πρωταγωνιστών που μας έχει γυρισμένη την πλάτη στo διαφημιστικό πόστερ των «Χαμένων»;

Στην ιστορία της τηλεόρασης, λίγες σειρές έχουν καταφέρει να γίνουν τόσο δημοφιλείς σε ολόκληρο τον κόσμο και να αποκτήσουν μια τόσο φανατισμένη ομάδα φαν όπως το «Lost», η ιστορία των επιζώντων της πτήσης 815 που ξεκίνησε στις 22 Σεπτεμβρίου του 2004 και θα ολοκληρωθεί, έπειτα από 121 επεισόδια, κάπου μέσα στον Μάιο. Ο άσος στο μανίκι των δημιουργών, των Τζ. Τζ. Άμπραμς, Ντέιβιντ Λίντλοφ και Τζέφρι Λίμπερ, είναι το μυστήριο: μυστήριο που συσσωρεύεται πέντε σεζόν τώρα αλλά έχουν υποσχεθεί πως θα λυθεί με «σοκαριστικό τρόπο» μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.

Το γεγονός πως ανακοίνωσαν την ημερομηνία λήξης του «Lost» από τον Μάιο του 2007, η επιμονή τους πως το στόρι «έχει αρχή, μέση και τέλος», η άρνησή τους να ρίξουν έστω και το ελάχιστο φως στα δεκάδες ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα (από τη σημασία των περίφημων αριθμών 4, 8, 15, 16, 23, 42 και τη σχέση της αιγυπτιολογίας με το όλο στόρι, μέχρι τις υπερφυσικές δυνάμεις του νησιού, την ταυτότητα του Τζέικομπ και τους μυστηριώδεις κρίκους που συνδέουν όλους τους πρωταγωνιστές) απλώς επιτείνουν την αγωνία όσων λατρεύουν το «Lost». Και παράλληλα, τεντώνουν ακόμα περισσότερο τα νεύρα όσων λατρεύουν να το μισούν.

Λέγεται πως ο μοναδικός πρωταγωνιστής που ξέρει το τέλος είναι ο Τζακ Σέπαρντ, κατά κόσμον Μάθιου Φοξ. Προσφάτως, ο Φοξ παραχώρησε μια συνέντευξη στην «Guardian». Τι αποκάλυψε; Βασικά τίποτα. Μόνον πως η τελευταία εικόνα του «Lost» θα είναι «πραγματικά όμορφη και δυνατή». Συμβόλαια είναι αυτά, δεν σπάνε έτσι. Εξίσου δύσκολα σπάνε και οι μυστικοί κώδικες που φέρεται να περιέχει η διαφημιστική αφίσα του 6ου κύκλου της σειράς: 27 πρωταγωνιστές (μαζί με τον τετράποδο Βίνσεντ), νεκροί και ζωντανοί, όλοι με το βλέμμα στον φακό εκτός του Τζον Λοκ. «Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ γιατί κρατάει ένα τσιγάρο με το δεξί ενώ είναι αριστερόχειρας στο εξώφυλλο του “Αbbey Road”;», περιορίστηκε να ρωτήσει, αντί εξήγησης ο Λίντλοφ. Περιμένοντας τις απαντήσεις, όλες τις απαντήσεις, εκφράζουμε απλώς την παράκληση όλων των φαν: μόνο μη μας ξενερώσετε, please!

TA NEA

Η εντυπωσιακή πορεία της ΝΗΣΟΥ στις κινηματογραφικές αίθουσες συνεχίζεται. Μετά από 30 μέρες προβολής η ελληνική ταινία της Village και της Black Orange, ξεπέρασε τις 500.000 εισιτήρια, αποτελώντας μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού σινεμά τα τελευταία χρόνια.

Η ΝΗΣΟΣ που ξεκίνησε την προβολή της στις αίθουσες στις 29 Δεκεμβρίου, αποτελεί την μεγαλύτερη εισπρακτικά, ελληνική κωμωδία, μετά την ταινία «Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο (2005). Έχει ξεπεράσει σε εισιτήρια ταινίες όπως τα «Μόλις Χώρισα», «Bank Bang», «Το Γαμήλιο Πάρτι», «Η Κληρονόμος», Λούφα και Παραλλαγή: Άι Φορ», «Σούλα Έλα Ξανά».

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: Ελένη Καστάνη, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Μιχάλης Μαρίνος, Δημήτρης Τζουμάκης, Τάνια Τρύπη, Ζέτα Δούκα, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Παύλος Ορκόπουλος, Ντορέττα Παπαδημητρίου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Αντίνοος Αλμπάνης, Αλέξανδρος Γιάννου, Ιωάννα Πηλιχού, Σόλων Τσούνης και ο Κώστας Βουτσάς

«Η πόλη της ζωής και του θανάτου» (City of Life and Death). Οι Κινέζοι παραδίδουν μαθήματα σκηνοθεσίας και παραγωγής.
Έτσι ε! Οι Κινέζοι παράγουν άχρηστα και φτηνά. Κούνια που σας κούναγε, παιδιά. Κοπιάστε σε μια ταινιάρα να πάθετε μεγάλη πλάκα. Μέσα στις καλύτερες της χρονιάς. Η υπέρτατη τέχνη της αναπαράστασης. Ισοδύναμη, ίσως και καλύτερη από τη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» του Σπίλμπεργκ. Με τίτλο «Η πόλη της ζωής και του θανάτου» («City of Life and Death») του Λου Τσουάν.

Το 1937 ο αυτοκρατορικός στρατός της Ιαπωνίας ορμάει, σαρώνει, σκοτώνει, κανιβαλίζει, βιάζει, καταστρέφει, γκρεμίζει. Η Νανγίνγκ, πρωτεύουσα (τότε) της Κίνας, μεταβάλλεται σε δυσθεώρητο σωρό από σάρκες, σκόνη και ερείπια. Οι Κινέζοι αποτιμούν τριακόσιους χιλιάδες τους νεκρούς. Οι Ιάπωνες ισχυρίζονται πως σκοτώθηκαν οι μισοί. Παιδιά, μην τσακώνεστε. Έτσι κι αλλιώς, η σφαγή είναι πρωτοφανής. Μπροστά σ΄ αυτό το μακελειό, οι σωροί των πτωμάτων Εβραίων στην εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας μοιάζει με συνηθισμένο περιστατικό!

Αν η ταινία ήταν Μade in Αmerica, θα πήγαινε για Όσκαρ σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, παραγωγής. Απίστευτη ψιλοβελονιά. Όλα, ακόμα και τα τελευταία καδρόνια, εντελώς αυθεντικά. Πλήθος οι κομπάρσοι και οι ηθοποιοί. Και μόνο η καθοδήγηση, η οργάνωση και η πραγμάτωση ενός τόσο κολοσσιαίου εγχειρήματος είναι άθλος για την τέχνη την κινηματογραφική. Η μηχανή σε διαρκή, αργή κίνηση τράβελινγκ, να αποτυπώνει ανάγλυφα, αλλά από απόσταση, την κόλαση την πολεμική. Κάπου εδώ ο Λου Τσουάν συναντάει τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ της αθάνατης ταινίας «Σταυροί στα χαρακώματα». Τα ντεκόρ σαν έργο θεών. Και η σκηνοθεσία να ενορχηστρώνει μια μουσική συμφωνία σα λυρική εποποιία. Ο θρίαμβος μιας απίστευτης ρεαλιστικής, ζωντανής, τοιχογραφίας!

Τρία τα πλεονεκτήματα απ΄ αυτή την αξιοθαύμαστη ιστορία

• Το πρώτο, η ανωτερότητα της κινέζικης κινηματογραφίας. Πρώτη φορά που οι Κινέζοι τα βάζουν στα ίσα με τη δική μας (ευρωπαϊκή και αμερικανική) αφηγηματική διαδικασία.
• Το δεύτερο, η διαλεκτική των αντιθέσεων. Από την καταστροφή προκύπτει αντιπολεμική κραυγή. Απλώς η αυθεντική αναπαράσταση αυτής της σφαγής προκαλεί τη μέγιστη απέχθεια για κάθε εισβολή. Πλαγίως δηλαδή εναντίον κάθε ιμπεριαλιστικής λογικής. Χωρίς ίχνος ρητορείας. Δίχως ευχολόγια και δάνεια από σοσιαλιστικό ρεαλισμό.
• Το τρίτο η Ιστορία. Όπως συμβαίνει με κάθε πολιτισμό. Από τον βρετανικό, γερμανικό, γαλλικό και φυσικά αμερικανικό. Όλοι, μα όλοι, τροφοδοτούνται από το αίμα και τις μυλόπετρες που αλέθουν τους λαούς. Έτσι και με την Ιαπωνία του απόλυτου μινιμαλισμού. Τα πτώματα εκατοντάδων χιλιάδων Κινέζων της Νανγίνγκ, η πρώτη ύλη της μεγάλης πατρίδας του Ανατέλλοντος Ηλίου, της ιαπωνικής φυλής. Μάθημα κινηματογράφου και Ιστορίας. Στιγμή μοναδική!

Ο ΟΛΙΒΕΡ Στόουν δεν έχει ποτέ προσπαθήσει να αποφύγει μια έντονη αντιπαράθεση για ιστορικά θέματα, όμως το τελευταίο σχέδιο του σκηνοθέτη ταινιών όπως το «JFΚ» και το «W» κινδυνεύει να τον ρίξει σε πολύ πιο επικίνδυνα νερά.

Ο Στόουν λέει ήδη ότι περιμένει «επιθέσεις άγνοιας» για τη νέα σειρά ντοκιμαντέρ στην οποία υπόσχεται να «φιλελευθεροποιήσει» τον Χίτλερ και να αναδείξει τον ρόλο συγκεκριμένων αμερικανικών εταιρειών στην άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία. Με τη σειρά «Η μυστική ιστορία της Αμερικής», ο Όλιβερ Στόουν υπόσχεται να αποκαλύψει το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα που, όπως λέει, παγιδεύει τώρα τον Ομπάμα να κάνει τα ίδια λάθη με τους προκατόχους του.
Τα ντοκιμαντέρ, τα οποία συνολικά θα διαρκέσουν 10 ώρες, θα είναι μια βουτιά στην αμερικανική ιστορία του 20ού αιώνα, με την οποία πιστεύει ότι θα διορθώσει πολλά σφάλματα που έχουν επικρατήσει και διδάσκονται στα σχολεία των ΗΠΑ. «Ο Χίτλερ είναι ο εύκολος αποδιοπομπαίος τράγος στην ιστορία που χρησιμοποιείται συχνά», είπε ο βραβευμένος με 3 Όσκαρ σκηνοθέτης, παρουσιάζοντας τη σειρά.

Όμως πόσες αμερικανικές εταιρείες υποστήριξαν την ίδρυση του κόμματος των ναζί;» Όπως δήλωσε ο Πίτερ Κούζνικ, ο καθηγητής Ιστορίας που συνεργάστηκε με τον Στόουν: «Δεν θα φτιάξουμε μια πιο θετική εικόνα για τον Χίτλερ. Όμως θα τον περιγράφουμε ως ιστορικό φαινόμενο».
Ο Στόουν δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στον Ιωσήφ Στάλιν. «Ο Στάλιν είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Δεν θέλω να τον σκιαγραφήσω ως ήρωα, αλλά να παρουσιάσω τα πραγματικά στοιχεία. Πολέμησε τη γερμανική πολεμική μηχανή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον». Ο διάσημος σκηνοθέτης κατέληξε λέγοντας ότι το ίδιο σύμπλεγμα συμφερόντων μεταξύ εταιρειών και ενόπλων δυνάμεων που λειτουργούσε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπάρχει και σήμερα.

«Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Ομπάμα ακολουθεί την πολιτική του Μπους στο Αφγανιστάν», κατέληξε. «Πιστεύουμε ότι ο Ομπάμα είναι παγιδευμένος στο σύστημα. Και αυτό ακριβώς, το πώς δηλαδή λειτουργεί το σύστημα, θα προσπαθήσουμε να δείξουμε».

Πάντως στην εγκεκριμένη βιογραφία της Οικογένειας Μπους, ο Πρέσκοτ Μπους (Ο παππούς του σημερινού Προέδρου Μπους) μαζί με άλλους διευθυντές της Γιουνιον Μπάνκινγκ Κόμπανι (UBC) ήταν συνεργάτες των Ναζί.

Το βιβλίο αναφέρει το πώς κατά το 1922, όταν ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν στα σπάργανα, ο αυτοκράτορας των σιδηροδρόμων Γ. Άβερελ Χάριμαν ταξίδεψε στο Βερολίνο και συζήτησε με την Οικογένεια Τίζεν την ιδέα της ίδρυσης μιας Γερμανο-Αμερικανικής Τράπεζας. Οι εν λόγω τράπεζες ήταν η Τράπεζα του Αυγούστου Τίζεν με αρχηγεία στο Βερολίνο, η Τράπεζα Βορ Χάντελ (Ολλανδία) και η Γιουνιον Μπάνκινγκ Κόμπανι (UBC) στην Νέα Υόρκη. Στις αρχές τις δεκαετίας του 20, ένα από τα μέλη της οικογένειας Τίζεν, ο Φρίντζ Τίζεν, συγγραφέας του «Εγώ χρηματοδότησα τον Χίτλερ», δώρισε $25.000 στο νεοσχηματισμένο Γερμανικό Εθνοσοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, και έγινε ο κύριος και πιο σημαντικός χρηματοδότης του Φύρερ στην άνοδο του προς την εξουσία.

Αναλυτικά οι ταινίες του σκηνοθέτη που συμμετείχε σαν σκηνοθέτης ή παραγωγός ή γράφοντας το σενάριο. Σχετικά με το Avatar o ίδιος έχει πει ότι θα έχει και συνέχεια

1978 Xenogenesis
1979 Piranha II: The Spawning Yes Yes
1984 The Terminator
1985 Rambo: First Blood Part II
1986 Aliens
1989 The Abyss
1991 Point Break, Terminator 2: Judgment Day
1994 True Lies
1995 Strange Days
1997 Titanic
2003 Ghosts of the Abyss,
2002 Solaris
2005 Aliens of the Deep
2009 Avatar

Ενώ βοήθησε ή τον συμβουλεύτηκαν για τις παρακάτω ταινίες

1979 Rock ‘n’ Roll High School
1980 Battle Beyond the Stars
1981 Escape from New York, Galaxy of Terror
1982 Android Yes [VIII]
1993 Last Action Hero
1999 The Muse
2003 Volcanoes of the Deep Sea, Terminator 3: Rise of the Machines
2006 Explorers: From the Titanic to the Moon
2009 Terminator Salvation

Piranha Part Two” The Spawning (1981)

H πρώτη του ταινία… δύσκολο να το πιστεύσω

The Terminator (1984)

Aliens (1986)

The Abyss (1989)

Terminator 2: Judgment Day (1991)

True Lies (1994)

Titanic (1997)

Avatar (2009)

πηγή: unrealitymag.com

Το δράμα «The Hurt Locker», που… παρακολουθεί μια ομάδα πυροτεχνουργών στη Βαγδάτη, αναδείχθηκε καλύτερη ταινία του 2009 από τα μέλη της Ένωσης Κριτικών των ΗΠΑ.

Το φιλμ -που τον προηγούμενο μήνα κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας από την Ένωση Κριτικών του Λος Αντζελες- απέσπασε επίσης το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας (Κάθριν Μπίγκελοου) και ερμηνείας για τον Τζέρεμι Ρένερ. Το βραβείο καλύτερου σεναρίου κέρδισαν οι αδελφοί Κοέν, για τη δημιουργία τους, «A Serious Man».

Ο παραμυθένιος κόσμος του Τιμ Μπάρτον ζωντανεύει στους χώρους της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48), έως και την ερχόμενη Τετάρτη.

Το χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα στον αγαπημένο σε μικρούς και μεγάλους σκηνοθέτη – προπομπός της πολυαναμενόμενης ταινίας «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» που θα βγει στις ελληνικές αίθουσες τον ερχόμενο Μάρτιο-, αποτελεί αφορμή να ξαναθυμηθούμε το έργο του ταλαντούχου δημιουργού, τον οποίο τιμά το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης με αναδρομική έκθεση που έχει ξεκινήσει από το Νοέμβριο και ολοκληρώνεται στα τέλη του Απρίλη.

Εδώ εκτίθενται περισσότερα από 700 αντικείμενα του Μπάρτον, πολλά εκ των οποίων για πρώτη φορά, από εφηβικά σχέδια, πίνακες, φωτογραφίες, κούκλες, μακέτες, κοστούμια μέχρι αντικείμενα που προέρχονται από πρόσφατες ταινίες του. Η έκθεση ιχνηλατεί την 27χρονη καριέρα του και δείχνει πώς εμπνεύσθηκε από την ποπ κουλτούρα και κατάφερε να δημιουργήσει ένα προσωπικό κινηματογραφικό ιδίωμα, που ενέπνευσε πολλούς νεότερους συναδέλφους του.

Στο πλαίσιο του αθηναϊκού αφιερώματος θα προβληθεί απόψε στις 8 «Η Επιστροφή του Μπάτμαν» (1992), και στις 10:30 οι «Απίθανες ιστορίες» (Big Fish, 2003). Αύριο στις 8:00 μ.μ. θα προβληθεί «Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας» και θα ακολουθήσει «Ο Σκαθαροζούμης».

Το αφιέρωμα θα κλείσει την Τετάρτη στις 9 το βράδυ, με τον «Χριστουγεννιάτικο εφιάλτη», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Με τη συνδρομή της «τρισδιάστατης» τελευταίας λέξης της τεχνολογίας, η ταινία αυτή δίνει πλέον στο κοινό τη δυνατότητα να έρθει πολύ κοντά και να αναπτύξει δεσμούς με τους μακάβριους σκανταλιάρηδες ήρωές της, τα φαντάσματα και τους καλικάτζαρους. Η χριστουγεννιάτικη δημιουργία του Τιμ Μπάρτον παραμένει ένα θεότρελο μιούζικαλ, που δημιουργεί μια θαυμάσια εορταστική ατμόσφαιρα.

http://www.naftemporiki.gr/

Πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών, έφυγε από τη ζωή ο της λεγόμενης γενιάς του ‘30 και δάσκαλος Γιάννης Μόραλης. Γεννήθηκε στην Άρτα το 1916 και το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Το 1936 αποφοίτησε από την ΑΣΚΤ Αθήνας και, ως υπότροφος της Ακαδημίας Αθηνών, έφυγε, το 1937, για τη Ρώμη.

Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου φοίτησε στην Ecole Nationale des Beaux Arts, στα εργαστήρια ζωγραφικής και φρέσκο. Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές σχολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό ενώ δική του είναι η εγχάραξη στον εξωτερικό τοίχο του ξενοδοχείου Χίλτον.

Παράλληλα εγγράφηκε στην Ecole des Arts et Métiers, για την σπουδή του ψηφιδωτού. Το 1947 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, από όπου αποχώρησε το 1983.Το 1949 με αρκετούς Έλληνες ζωγράφους μεταξύ των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου και Νίκος Εγγονόπουλος, ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός» και διοργανώνουν την πρώτη κοινή έκθεση στο Ζάππειο το 1950.

Έχει εικονογραφήσει βιβλία (Ελύτη, Σεφέρη και άλλα), δημιούργησε τοιχογραφίες, σχεδίασε σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο Ελλάδος, το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, τα μπαλέτα του Ελληνικού Χοροδράματος.Βραβεύτηκε σε πολλές διεθνείς εκθέσεις, ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία, την εικονογράφηση βιβλίων και δίσκων και την κεραμική.

sibilla-gr-sibilla.blogspot.com