Με μάτια…
… που έμοιαζαν σαν υπνωτισμένα, τους βλέπαμε όλους αυτούς τους αναλυτές στην τηλεόραση να μας καθησυχάζουν,

να μας λένε πως η οικονομική κρίση είναι κάτι που συμβαίνει ακόμη και στις καλύτερες οικογένειες. Και με φωνή γλυκιά σαν κι αυτή των αεροσυνοδών που προτρέπουν τους επιβάτες να δέσουν τις ζώνες τους, να μας προτρέπουν να αποδεχτούμε τα ενδεδειγμένα μέτρα. Γιατί έτσι είναι οι οικονομικές κρίσεις. Έχουν κι αυτές τις αναταράξεις τους, τα πάνω και τα κάτω τους. Αρκεί να σφίξουμε για λίγο τα δόντια, μαζί και το ζωνάρι μας. Και θα περάσει κι αυτή, όπως και τόσες άλλες.

Η άτιμη!
Γιατί παρέλειψαν να μας πουν πως η κρίση είναι τόσο επιλεκτική, πως δεν τους χτυπάει όλους μονομιάς, ούτε τους χτυπάει όλους το ίδιο; Γιατί δεν μας είπαν πως εξαρτάται από την κοινωνική θέση καθενός, από τη δουλειά του και από τον μισθό του; Γιατί όταν μας χάιδευαν τα αυτιά πως αυτή η κρίση θα είναι περαστική, δεν μας είχαν προειδοποιήσει; Είναι κάτι σαν τη φουσκονεριά. Όταν φουσκώσει η θάλασσα και βγει στη στεριά, δεν βρέχει ολονών τα πόδια το ίδιο. «Οι πρώτοι που βρέθηκαν χωμένοι στο νερό μέχρι τον λαιμό ήταν αυτοί που έτσι κι αλλιώς οι κρίσεις τούς είχαν γίνει δεύτερη φύση», λέει η κοινωνιολόγος Ανιές Μεγιάρ. «Οι άστεγοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί εργαζόμενοι. Ήταν όλοι τους ήδη βρεγμένοι, αφού ζούσαν πάντα μέσα στην ανέχεια. Ο κόσμος άρχισε να συνειδητοποιεί το ναυάγιό του μονάχα όταν το νερό και τα βρεγμένα ποντίκια ανέβηκαν από τα κελάρια στις κουζίνες της μεσαίας τάξης». Τι σκάνδαλο! Και όμως, τις είχαμε πληρώσει και με το παραπάνω, διαμαρτύρονταν τα σεβαστά μέλη αυτής της πολυπληθούς τάξης που έβλεπαν να χάνονται ολοένα και περισσότερες από τις κεκτημένες ανέσεις τους. Μικρές καθημερινές ανέσεις, που ωστόσο τους έκαναν να κλείνουν για πολύ καιρό τα μάτια μπροστά στις συμφορές των λιγότερο ή καθόλου προνομιούχων. Έτσι άρχισαν να καταλαβαίνουν και οι μεσαίες τάξεις τι πάει να πει κρίση: μονάχα όταν το νερό ανέβηκε μέχρι τον δικό τους λαιμό.

Η λογοτεχνία…
… πάντα είχε τον τρόπο να δείχνει στους ανθρώπους τη ζωή τους. Πέντε χρόνια από τον θάνατο του Άρθουρ Μίλερ, δεν μπορούμε δυστυχώς να του ζητήσουμε σήμερα να κάνει παραλληλισμούς ανάμεσα στην τρέχουσα κρίση και τον «Θάνατο του εμποράκου».

Ο πρωταγωνιστής…
… Γουίλι Λόουμαν είναι παντρεμένος, με δύο παιδιά. Στη δεύτερη πράξη, όπου ζητάει αύξηση από το αφεντικό του, ο διάλογός τους είναι θλιβερός. Ο εμποράκος δεν θα ανέβει ποτέ στη μεσαία τάξη. «Ο Γουίλι αντιπροσωπεύει την πιο σκοτεινή πλευρά του καπιταλισμού», λέει ο Ρόμπερτ Μίλερ, γιος του συγγραφέα. «Αυτό που τον σπρώχνει είναι η ανάγκη του να πετύχει, να ανέβει στη μεσαία τάξη». Αλλά κι αν τα κατάφερνε, στις κρίσεις, τα νεκροταφεία της μεσαίας τάξης ήταν πάντα τα μεγαλύτερα.

Είσαι συνδικαλιστής στο δημόσιο τομέα και αγωνίζεσαι για τα αιτήματα των συναδέλφων σου; Μην ανησυχείς για κάτι.
Έχεις το δικαίωμα να γίνεις μέχρι και βουλευτής, αφού θα έχεις «βαπτιστεί» στην κολυμπήθρα των «κοινωνικών αγώνων». Στη χειρότερη θα βρεθεί κάποιος Ανωμερίτης να σου δώσει ένα μηνιαίο επίδομα 1.000 ευρώ.

Η αποκάλυψη της εφημερίδας Ε.Τ. μας βγάζει από τα ρούχα μας. Σε εποχή που η κυβέρνηση ζητάει θυσίες από όλον τον ελληνικό λαό, στον ΟΛΠ ο κ. Ανωμερίτης αποφασίζει να δώσει ένα επίδομα σε συνδικαλιστές, επειδή θα μπορούσαν να γίνουν διευθυντές και δεν έχουν γίνει. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θυμάστε το «Τσοβόλα δώστα όλα»; Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Αλλά που; Όχι σε όλους, αλλά στους λίγους και εκλεκτούς. Στους εκπροσώπους της κομματικής νομενκλατούρας. Και μάλιστα σε μέρες που η χώρα προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι σε θέση να κάνει περικοπές δαπανών και αξίζει της βοήθειας των εταίρων της στην Ε.Ε.

Δεν είναι δυνατόν να δίνουν οι εργαζόμενοι χρήματα από το υστέρημά τους για να σωθεί η πατρίδα και από την άλλη τα χρήματα αυτά να σπαταλούνται σε κομματικά ρουσφέτια. Δίκαια κάποιος μπαίνει στη διαδικασία της αμφισβήτησης, όταν το παρελθόν μας το επιτρέπει και όταν το παρόν επιβεβαιώνει ότι λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στην νοοτροπία πολλών κυβερνητικών στελεχών.

Το σχετικό δημοσίευμα του Ε.Τ διαψεύστηκε από τον ΟΛΠ και χαρακτηρίστηκε «κατασκεύασμα». Προσέξτε, λίγο ένα μέρος της ανακοίνωσης: «Το δημοσίευμα αφορά Απόφαση, η οποία δεν έχει εκδοθεί». Τι σημαίνει αυτό κύριοι; Την πήρατε ή δεν την πήρατε την απόφαση; Πλάκα μας κάνετε; Προφανώς εννοείτε ότι δεν την έχετε υλοποιήσει. Κι ύστερα σας φταίνε οι δημοσιογράφοι και οι εφημερίδες. Προσέξτε την διατύπωση που χρησιμοποιούν στη συνέχεια: «Η εφημερίδα έπεσε προφανώς θύμα κύκλων, οι οποίοι δεν αντέχουν τα νέα δεδομένα αξιοκρατίας και ανάπτυξης στον ΟΛΠ». Τι δεν αντέχουν, οι «ύποπτοι κύκλοι», κύριε Ανωμερίτη; Αν τους ξέρετε, δώστε ονόματα και διευθύνσεις και πέστε μας και ποια συμφέροντα θίγει η πολιτική σας. Για να τα μάθουμε όλοι μας, να μην έχετε μόνο εσείς το προνόμιο της γνώσης. Με την «διάψευσή» σας καταφέρατε ένα μόνο πράγμα: Να επιβεβαιώσετε το ρεπορτάζ.

Τα κόμματα φροντίζουν τους ανθρώπους τους. Αυτό είναι το μήνυμα που περνάνε με κάθε ευκαιρία οι εκπρόσωποι του σκληρού πυρήνα τους. Ακόμη και σε εποχές ανέχειας. Κοιτάξτε τι γίνεται στη Βουλή. Προσλαμβάνουν μία στρατιά εργαζομένους με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων. Στη Βουλή που τείνει να γίνει ένας από τους πλέον πολυάριθμους οργανισμούς του ελληνικού δημοσίου. Να μας χαιρόμαστε και μη χειρότερα…

Θανάσης Μαυρίδης

Ο φόνος…
… έχει προαναγγελθεί. Αλλά ποιος θα είναι ο δολοφόνος; Ο ελληνικός λαός; Η Γερμανία; Ή κάποιος άλλος; Ποιος θα σκοτώσει το ευρώ;


Τα λόγια…
… που ακολουθούν δεν τα έγραψε κάποιος επικίνδυνος αριστεριστής ούτε κάποιος αμετανόητος κομμουνιστής. Είναι λόγια του νεαρού Ιβ ντε Κερντέλ, αρθρογράφου της συντηρητικής γαλλικής εφημερίδας «Φιγκαρό» που δείχνουν προκαταβολικά τον δολοφόνο. Ποιος θα σκοτώσει λοιπόν το ευρώ;

«Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που θέλησε να κάνει το ευρώ όχι ένα νόμισμα που θα βρίσκεται στην υπηρεσία των ευρωπαϊκών συμφερόντων, αλλά ένα “εξάρτημα” του δολαρίου, ένα είδος αποθεματικού νομίσματος. Σε μία περίοδο που ο πλανήτης ξεχείλιζε από υπερβάλλουσα ρευστότητα και με μία αποκλίνουσα φορολογική πολιτική, το ευρώ έγινε για τους επενδυτές ένα υπερβολικά ισχυρό και ακριβό νόμισμα. Η ΕΚΤ του Ντούιζενμπεργκ και κατόπιν του Τρισέ φέρει κολοσσιαία ευθύνη για το χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου. Γονάτισε την ευρωπαϊκή βιομηχανία και πλούτισε τους κερδοσκόπους».

Αυτή είναι η αλήθεια. Απλή. Και χωρίς περιστροφές. Το ευρώ είναι σήμερα ένα υπερβολικά ισχυρό νόμισμα, συμφωνεί με τις διαπιστώσεις του Ιβ ντε Κερντέλ και ο οικονομολόγος Μπερνάρ Μαρίς στο περιοδικό «Μαριάν». Είναι ένα νόμισμα που φτιάχτηκε για εκείνους που έχουν συμφέρον να δανείζουν: τους τοκογλύφους, τους αποταμιευτές και τους αδρανείς. Και όχι για εκείνους που έχουν συμφέρον να δανείζονται: τους επιχειρηματίες και τα δραστήρια νοικοκυριά.

Ας βγάλουμε…
… λοιπόν τις μάσκες. Ας πούμε τα πράγματα με το αληθινό όνομά τους. Στην πραγματικότητα, το ευρώ είναι η μάσκα του μάρκου. Το ψευδώνυμό του. Το μάρκο ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της γερμανικής οικονομίας, η οποία παράγει μηχανήματα για τις άλλες χώρες που τα χρειάζονται για να παράγουν αυτοκίνητα, αεροπλάνα και κοκκινογούλια. Κάθε φορά που ανέβαινε το μάρκο, ανέβαιναν και οι γερμανικές εξαγωγές. Και η άνοδος του μάρκου υποχρέωνε τους Γερμανούς επιχειρηματίες να βελτιώνουν συνεχώς την ποιότητα των μηχανημάτων τους, ώστε να γίνονται ολοένα και πιο ανταγωνιστικοί. Τα αυστηρά κριτήρια του Μάαστριχτ τα είχαν προβλέψει όλα, ώστε η γερμανική βιομηχανική βάση να υποστηρίζεται διαρκώς από ένα ισχυρό ευρώ. Ολα, εκτός από τις οικονομικές κρίσεις. Ομως τι άλλο είναι ο καπιταλισμός, εκτός από μια σειρά από απρόβλεπτες και βίαιες οικονομικές κρίσεις;

Οι φωνές…
… που ζητούν μια ενιαία οικονομική πολιτική στην Ευρώπη, σαν να είναι μία ενιαία χώρα, πληθαίνουν. Ετσι που η Γαλλία, ας πούμε, να μπορεί να στηρίζει την Ελλάδα όπως στηρίζει τη Λωραίνη. «Ομως, εδώ είναι ο κόμπος», λέει ο Μπερνάρ Μαρίς. «Αυτό που κάνει μία χώρα οικονομικά ενιαία, όπως τη Γαλλία ή τις ΗΠΑ, δεν είναι μόνο το ενιαίο νόμισμα, αλλά κυρίως η ενιαία αγορά εργασίας, η οικονομική και κοινωνική ενότητα και η κινητικότητα των εργαζομένων. Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει κοινή οικονομική πολιτική, χωρίς κοινή δημοσιονομική και κοινωνική πολιτική; Ομως, αυτές είναι απορίες στις οποίες θα πρέπει να απαντήσει η κυρία Μέρκελ».

Του Ρούσσου Βρανά rvranas@otenet.gr

Να ξέρουμε τουλάχιστον για ποιους δουλεύουμε (όσο ακόμη έχουμε δουλειά).

Και για ποιους πληρώνουμε φόρους. Οι Ισλανδοί ξέρουν. Και γι΄ αυτό, σε ποσοστό 98%, αρνήθηκαν να πληρώσουν αυτοί τα σπασμένα για να σώσουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες της χώρας τους. Σε άρθρο του ο δημοσιογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» Λούκας Ζάισε γράφει: «Δύο χρόνια μετά την κρίση, δεν έχει υπάρξει ακόμη καμία πρόοδος στον έλεγχο των τραπεζών.

Ούτε στις ΗΠΑ ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Η αποτυχία των κυβερνήσεων να χαλιναγωγήσουν τις τράπεζες αποκαλύπτει πως αυτές υπαγορεύουν τις κυβερνητικές πολιτικές. Σύμφωνα με ανάλυση της Τράπεζας της Αγγλίας, η κρατική ενίσχυση προς τις τράπεζες στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την ευρωζώνη ανήλθε σε 14 τρισ. δολάρια, δηλαδή στο ένα τέταρτο του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Οι μεγάλες τράπεζες λοιπόν μπορούν να συνεχίσουν να τζογάρουν ανενόχλη- τες, γνωρίζοντας καλά πως, αν ξαναπέσουν έξω, οι κυβερνήσεις θα βάλουν πάλι τους πολίτες να πληρώσουν τα σπασμένα. Γιατί η παρασιτική σχέση ανάμεσα στο διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο και το πολιτικό σύστημα είναι χρόνια. Δεν υπάρχει αμερικανική κυβέρνηση που να μην είχε για υπουργούς της τραπεζίτες.

Στο Λονδίνο, η πολιτική επιρροή των τραπεζιτών του Σίτι ποτέ δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο επί των κυβερνήσεων των Νέων Εργατικών. Στη Γερμανία, η νομοθεσία που ενθάρρυνε τις γερμανικές τράπεζες να κερδοσκοπήσουν με τα χρέη των χωρών ψηφίστηκε από σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις.

Και σε άλλες χώρες, όπως γράφει το «Γουέρλντ Σόσιαλιστ», ακόμη και πρώην στελέχη αρπακτικών επενδυτικών τραπεζών τα βρίσκουμε στο τιμόνι οργανισμών που διαχειρίζονται το χρέος τους. Δεν είναι να απορεί λοιπόν κανείς που πολιτικοί αναλυτές προβλέπουν και νέα τραπεζική φούσκα, η οποία ενδεχομένως να σκάσει με ακόμη πιο εκκωφαντικό κρότο από όσο η φούσκα του 2008.

Η ελπίδα…
… πως μια διεθνής διακυβερνητική συνεργασία θα μπορούσε να ελέγξει τις τράπεζες είναι μια αυταπάτη, λέει ο Σάιμον Τζόνσον, πρώην διευθυντικό στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου: «Ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ούτε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου έχουν εντολή για κάτι τέτοιο. Οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες το γνωρίζουν αυτό. Το γνώριζαν πάντα. Όταν λοιπόν λένε πως δεν έκαναν “τίποτα παράνομο” όταν έπαιξαν εις βάρος του ελληνικού χρέους, στην ουσία λένε “πιάστε μας αν μπορείτε”». Ο συγγραφέας Εντουαρντ Γκρίφιν γράφει γι΄ αυτές τις τράπεζες στο τέλος του βιβλίου του «Το πλάσμα από το νησί του Τζέκιλ»: «Το πλάσμα μεγάλωσε κι έγινε πια πανίσχυρο από τότε που γεννήθηκε στο νησί του Τζέκιλ. Εξαπλώνεται σε όλες τις ηπείρους και υποχρεώνει τις μάζες να το υπηρετούν, να το θρέφουν, να το υπακούνε και να το λατρεύουν».

Τι να κάνουμε…;
Ο Σάιμον Τζόνσον πιστεύει πως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε αυτές τις διεθνείς τράπεζες σε διεθνές επίπεδο. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε εθνικό επίπεδο. Αν οι λαοί δηλαδή ξαναπάρουν στα χέρια τους τις εθνικές οικονομίες τους. Όπως οι Ισλανδοί.

Ρούσσος Βρανάς

Το παρακάτω είναι μετάφρασή μου άρθρου τής Anna Ewing Rassios,Ph. D., Γεωεπιστήμονος που ζει στην Ελλάδα με αρκετή δόση χιούμορ.
Κάτω από το Ελληνικό παραθέτουμε και το Αγγλικό κείμενο.

από Anna Ewing Rassios,Ph. D.

1. ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Νομιμοποιήστε και αναγνωρίστε όλα τα ιδιωτικά κολέγια / πανεπιστήμια, και επιτρέψτε να ανοίξουν και να λειτουργήσουν νέα. Αυτά θα απασχολούν άτομα. Και τόσο οι άνθρωποι που θα απασχολούνται όσο και τα κολέγια θα πληρώνουν φόρους. Πόσο μυαλό χρειάζεται;

Υπάρχει και το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μπορεί να αποκτήσουν μια αξιοπρεπή εκπαίδευση και να είναι προετοιμασμένα για μια καριέρα στην Ευρώπη. Λέω στην Ευρώπη, γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να αρνείται να αναγνωρίσει την ικανότητα ενός ιδιωτικού σχολείου να εκπαιδεύει κάποιον. Εφόσον το Χάρβαρντ και το Γέιλ κάνουν τόσο κακή δουλειά, γιατί να δοκιμάσετε τέτοιο σύστημα στην Ελλάδα;

Υπάρχει επίσης η πιθανότητα αυτά τα κολέγια / πανεπιστήμια να ανταγωνίζονται τα κρατικά πανεπιστήμια. Προστιθέμενη αξία: όσο λιγότεροι οι φοιτητές στα ελληνικά πανεπιστήμια, τόσο μικρότερο το κόστος για τον Ελληνικό λαό. Υπάρχει, βέβαια, η πιθανότητα οι απόφοιτοι των ιδιωτικών κολεγίων να είναι καλύτερα μορφωμένοι και προετοιμασμένοι απ’ αυτούς που φοιτούν στα δημόσια ελληνικά σχολεία. Στο κάτω κάτω, τα ελληνικά δημόσια σχολεία κατατάσσονται ανάμεσα στα χαμηλότερα πενεπιστήμια στον κόσμο, έτσι πόσο δύσκολο θα ήταν αυτό;

Αλλά μην ανησυχείτε – άσχετα από την εκπαίδευση, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να περνά νομοσχέδια που καθιστούν παράνομο να απασχολείται κάποιος στην Ελλάδα, όταν έχει δίπλωμα από ιδιωτικό σχολείο, ή από σχολείο που δίνει πτυχίο σε τρία χρόνια, όπως, π.χ., το Κέμπριτζ. Σημείωση για την Ελληνική κυβέρνηση: Οι άνεργοι δεν πληρώνουν φόρους.

Θα μπορούσαμε επίσης να επισημάνουμε εδώ, πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει ένα πανεπιστήμιο με το κύρος του MIT, του Κέμπριτζ, του Καλ Τεκ, του Χάρβαρντ, του Ιμπέριαλ Κόλετζ… Γιατί όχι; Είναι ηλίθιοι οι Έλληνες μαθητές; Προφανώς όχι, δεδομένου ότι ένας από τους λόγους που το MIT, το Χάρβαρντ, το Κέμπριτζ, κλπ., επιτυγχάνουν τέτοιες επιδόσεις, είναι γιατί δέχονται φοιτητές και καθηγητές ελληνικής προέλευσης, οι οποίοι δεν ήταν αποδεκτοί από το ελληνικό δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτοί οι λιγότερο ακαδημαϊκά ανταγωνιστικοί φοιτητές (underdogs) ακμάζουν στο εξωτερικό. Παράδειγμα: Ο Δρ. Παπανικολάου, ο φημισμένος ερευνητής του καρκίνου.

Δεν υπάρχει φόβος – οι απόφοιτοι των ιδιωτικών σχολείων στην Ελλάδα δεν πρόκειται να περάσουν στους διαγωνισμούς του δημόσιου τομέα απασχόλησης, εκτός και έχουν θείους που είναι μέλη του Κοινοβουλίου.

Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.

2. ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΓΛΕΝΤΗΣΟΥΝ

Δώστε στους συνταξιούχους και στους δημοσίους υπαλλήλους τεράστια αύξηση σύνταξης και μισθού. Εννοώ ΤΕΡΑΣΤΙΑ. Αυτοί είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που είναι αρκετά ειλικρινείς για να πληρώνουν τους φόρους τους σωστά. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση γνωρίζει επακριβώς πόσα χρήματα παίρνουν, πράγμα που καθιστά εξαιρετικά δύσκολο να κλέψουν στις φορολογικές τους δηλώσεις. Αλλά σημειώστε: όσο περισσότερα χρήματα κερδίζουν οι τίμιοι αυτοί άνθρωποι, τόσο περισσότερους φόρους πληρώνουν. Δεδομένου ότι όλοι τους έχουν μάθει να ζουν απλή ζωή, με τις τωρινές συντάξεις και τους μισθούς τους – τι θα ήταν αυτά που θα έκαναν οι απλοί αυτοί αθρωποι, με 3.000 ακόμη ευρώ το μήνα; Στην περίπτωση των συνταξιούχων, ώσπου να μάθουν πώς να σπαταλάνε αυτά τα χρήματα, θα έχουν κατά πάσα πιθανότητα αποβιώσει, έτσι ο νέος πλούτος που θα αφήσουν στα παιδιά τους θα φορολογηθεί με υψηλό συντελεστή και η κυβέρνηση θα πάρει πίσω ένα τεράστιο ποσοστό. Έι, πρόκειται για περίπτωση ‘γουίν-γουίν’.

3. ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Οι πρόσφατες εκλογές στην Ελλάδα κόστισαν στο δημόσιο 30 εκατ. ευρώ (στην πραγματικότητα, έχω ακούσει επίσης ότι κόστισαν 300 εκατ. ευρώ, διαλέξτε), σε μια εποχή που φαίνεται να υπάρχει μεγάλη ανάγκη να μειωθεί το κόστος του δημοσίου. Αντί για ακριβές εκλογές, γιατί να μην επανέλθουμε στις αρχαίες ελληνικές ρίζες μας, στις μεθόδους που χρησιμοποιούνταν από τους ιδρυτές της Δημοκρατίας; Τότε, οι αντιπρόσωποι εκλέγονταν με κλήρο, τα ονόματά τους προέρχονταν από ένα σύνολο εκλέξιμων πολιτών.

Αν συνέβαινε αυτό, τότε ανάμεσα σε 4 εκατ. περίπου εκλέξιμους Έλληνες, 300 άτομα θα εκλέγονταν με κλήρο να γίνουν μέλη του Κοινοβουλίου. Αυτό περιλαμβάνει την πιθανότητα να εκλεγόταν η πεθερά σας, και προσωπικά, δεν βλέπω πώς η κυρα- Βούλα θα μπορούσε να κάνει κάτι χειρότερο από ό, τι οι άνθρωποι που ψηφίσαμε.

4. ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

Μιλώντας για τα μέλη του Κοινοβουλίου, υπάρχουν περίπου 300 τέτοια άτομα που υπηρετούν τον Ελληνικό λαό. Καθένα τους πληρώνεται περίπου 5.000 ευρώ το μήνα και μια σειρά από πρόσθετες αμοιβές, και είναι όλα ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΑ. Στην πραγματικότητα, όπως ακριβώς τα σκυλιά έχουν 7 χρόνια σε καθένα απ’ τα δικά μας, τα μέλη του Κοινοβουλίου φαίνεται να στοιβάζουν 16 μήνες το χρόνο στο ημερολόγιο των αμοιβών τους. Θα μπορούσαν βέβαια να υπάρξουν πολύ λιγότερα μέλη στο Κοινοβούλιο, πράγμα που θα εξοικονομούσε πολλά χρήματα, αλλά το ριζοσπατικό μέτρο τού να λειτουργεί το Κοινοβούλιο με 50, ή κάτι τέτοιο, μέλη και 250 σφραγίδες, δεν είναι αυτό που προτείνω. Εκείνο που προτείνω είναι, οι υπερ-πατριώτες Έλληνες και Ελληνίδες εκπρόσωποι του Κοινοβουλίου, να δώσουν σε όλους το καλό παράδειγμα και να συμφωνήσουν να προβούν σε μείωση των αμοιβών, ας πούμε, κατά 1.000 ευρώ το μήνα. Ας δούμε – αυτό είναι 1.000/μήνα επί 16 μήνες (θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το δώρο Χριστουγέννων; Καλά, αφήστε τους να κρατήσουν κάτι!) επί 300 βουλευτές = 4.800.000 εκατ. ευρώ ετησίως. Έι, δεν είναι κι άσχημο!

Σημείωση: Στην πραγματικότητα ο πρωθυπουργός έκανε την ίδια πρόταση, αλλά αυτό έφερε τόση στριμάρα και τόση δυσθυμία ανάμεσα στα μέλη του Κοινοβουλίου, ώστε να μην έχει επαναφερθεί. Ή μπορεί να επαναφερθεί – στις επόμενες εκλογές;

5. ΡΩΤΗΣΤΕ ΜΑΣ

Σας έχει ρωτήσει κανείς τι θα κάνατε για να βοηθήσετε την κυβέρνησή σας που βρίσκεται σε ανάγκη;

Αν ο ανιψιός του αδερφού μου βρισκόταν σε ένα ακόμη απ’ τα μπλεξίματά του και ερχόταν να μου ζητήσει οικονομική βοήθεια πριν «αυτά τα παιδιά» τού ‘σπαγαν τα γόνατα’, στο διάολο, θα τού ΄δεινα 500 ευρώ… τα οποία δεν περιμένω ποτέ να πάρω πίσω, αλλά αυτός είναι οικογένειά μου, τι μπορώ να κάνω;

Αλλά αντί να μας ζητούν με ωραίο τρόπο, μας απειλούν με αύξηση φόρων και αύξηση της φορολογίας όλων των επιπόλαιων πραγμάτων στη ζωή που μπορεί κάποιος να αντέξει με ένα μισθό <2000 ευρώ το μήνα (που δεν σημαίνει ιδιαίτερα επιπόλαια πράγματα, εκτός αν κάποιος θεωρεί επιπολαιότητα το φαγητό).

Τι θα πρόσφερες εκουσίως για να βοηθήσεις την κυβέρνηση να εισπράξει χρήματα;
Θα πρόσφερα – Να μην εργάζομαι τις Κυριακές, ακόμη κι αν εργαζόμουν για την ηλεκτρική εταιρεία και έπαιρνα εκπληκτική αμοιβή υπερωριών.

Θα πρόσφερα –Να περάσω τριγύρω το καπέλο για λογαριασμό της Ελληνικής κυβέρνησης στους επισκέπτες που φθάνουν στα αεροδρόμια. Αυτό μπορεί να στερούσε την εργασία σε κάποιους ζητιάνους, αλλά έτσι κι αλλιώς αυτοί δεν πληρώνουν φόρους.

Θα πρόσφερα – Σε πλειστηριασμό τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, σε οποιονδήποτε πλειοδότη και άστους μετά ΑΥΤΟΥΣ να πάρουν τα αναθεματισμένα κομμάτια απ’ το Βρετανικό Μουσείο.

6. ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ

Αν πρόκειται να επιβιώσουμε απ’ την οινομική αυτή πανωλεθρία, η Ελλάδα χρειάζεται μεγάλη εισροή τουριστών. Δυστυχώς, πολλά μέρη του κόσμου, όπως το Σακραμέντο στην Καλιφόρνια, είναι σε ακόμη χειρότερη κατάσταση από μας, έτσι ο τουρισμός αναμένεται να είναι σε χαμηλά επίπεδα φέτος.

Πάρτε τηλέφωνα και καλέστε τους συγγενείς σας από το εξωτερικό!

Υπάρχουν περίπου 10 εκατ. πολίτες στην Ελλάδα, και περίπου 50 εκατ. απόγονοι Ελλήνων που ζουν σε μέρη όπως το Μάντσεστερ, το Νιου Χάμσαρ, η Μελβούρνη στην Αυστραλία, ακόμη και το Μιλγουόκι. Πέστε τους να έρθουν επίσκεψη αυτόν το χρόνο, γιατί ΞΕΡΕΤΕ ότι θα ξοδέψουν χρήματα. Κάντε τους όλους νονούς Ελλήλων, ώστε να αγοράσουν πολλά ακριβά δώρα.

Πέστε ψέματα αν χρειάζεται. Πέστε τους πως η γιαγιά είναι στο νεκροκρέβατό της· πέστε τους πως κέρδισαν το ελληνικό λαχείο· πως τους άφησε μια μυστηριώδη κληρονομιά ένας τρίτος ξάδελφος, του οποίου την ύπαρξη αγνοούσαν.

Φέρτε το συγγενολόϊ σας σε αυτή τη χώρα, και μετά αφήστε τους να μάθουν πόσο έχει ανεβεί η τιμή της φέτας απ’ την τελευταία φορά που ήταν εδώ. Χα, χα!

7. ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ!

Το παρκάρισμα στην Ελλάδα είναι χάλια. Δεν έχει σημασία αν είστε στην Αθήνα, στην Κοζάνη, ή στον Εθνικό Δρυμό της Βάλια Κάλντα. Οποιαδήποτε χρονική στιγμή θέλετε να πάτε κάπου στην Ελλάδα, δεν μπορείτε να βρείτε μέρος να παρκάρετε.

Έτσι, για να αυξηθούν τα έσοδα της κυβέρνησης, παρκάρετε όπου θέλετε. Υποθέτουμε ότι θα πάρετε κλίση και πρέπει να πληρώσετε πρόστιμο, αλλά δεν αξίζει τον κόπο να υποστήριξετε και την κυβέρνησή σας, ΧΩΡΙΣ καμιά άλλη επιβάρυνση, εκτός από την παράβαση στάθμευσης, βρίσκοντας έτσι θέση παρακαρίσματος;

Ένας δεύτερος τρόπος αύξησης εσόδων μέσω παρκαρίσματος είναι η πώληση αδειών στάθμευσης οπουδήποτε στην Ελλάδα, νόμιμα. Για ένα ορισμένο ποσό, ας πούμε, ένα εκατομμύριο ευρώ, μπορείτε τώρα να παρκάρετε σε κάθε ζώνη στάθμευσης ατόμων με ειδικές ανάγκες, στις σκάλες του Κοινοβουλίου, επάνω στην Ακρόπολη, στη μέση του συντριβανιού της πλατείας Συντάγματος. Και να ΜΗΝ πάρετε κλίση! Αυτό δεν θα σας προστατεύσει από οργισμένα πλήθη ατόμων με ειδικές ανάγκες, ή από οδηγούς που έχουν ήδη κάνει το γύρο του τετραγώνου για 6 ώρες, από το να βομβαρδίσουν το αυτοκίνητό σας, αλλά είναι πραγματικά λιγότερο επώδυνο από το να αναζητάτε νόμιμο χώρο στάθμευσης.

Σημειώνω ότι οι βουλευτές προφανώς έχουν ήδη αυτό το δικαίωμα να παρκάρουν οπουδήποτε, αλλά δεν έχουν ακόμη βρει τον τρόπο να το πουλήσουν. Σκεφτείτε το ως – Πατριωτικό Παρκάρισμα!

8. ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΝ!

Δείξτε σε κάποιον Έλληνα πώς να αποκτήσει ένα ευρώ-δολάριο, και δεν υπάρχει πιο σκληρά εργαζόμενος στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει πιο σκληρά εργαζόμενος στη Γερμανία από τον ΄Ελληνα “γκασταρμπάιντερ» –κάθε χωριό στην Ελλάδα είναι γεμάτο με σπίτια και βίλες εργαζομένων που επαναπατρίζονται, οι οποίοι τις έχτισαν για να καμαρώνουν για τον πλούτο τους. Οι Έλληνες που πήγαν στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία είναι σχεδόν όλοι εκατομμυριούχοι, δεν είναι; (Τουλάχιστον, αυτό είναι εκείνο που θέλουν να πιστεύουμε όταν έρχονται πίσω για να επισκεφθούν το χωριό.)

Λοιπόν, γιατί οι Έλληνες στην Ελλάδα δεν συγκεντρώνουν αρκετά χρήματα να πληρώσουν τους φόρους και να απαλλάξουν την κυβέρνηση απ’ τα χρέη;

Διότι – σε μεγάλο βαθμό, πρόκειται για παράνομη εργασία. Είναι παράνομο να εργάζεστε σε οποιαδήποτε δεύτερη δουλειά, αν είστε ήδη δημόσιος υπάλληλος, ακόμη και αν τα παιδιά σας πεθαίνουν από την πείνα και και η γιαγιά χρειάζεται νέα οδοντοστοιχία.

Είναι παράνομο να έχετε παράλληλα δική σας ταβέρνα, εκτός και είναι στο όνομα της συζύγου σας, ή στο όνομα του ξαδέλφου σας, πράγμα που θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα στο μέλλον, όταν διαφωνούν να είναι σιωπηροί, ή χωρίς πληρωμή, συνεταίροι όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι παράνομο να κάνετε κάποια δουλειά που δεν έχει δηλωθεί ως επάγγελμά σας.

Είναι παράνομο να εργάζεστε στο επάγγελμά σας, εάν το επάγγελμά σας δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα.

Τότε πώς θα βρούμε αρκετά χρήματα για να αγοράσουμε νέα οδοντοστοιχία για τη γιαγιά;

Ένας δάσκαλος δημόσιου σχολείου εργάζεται σε ιδιωτικό σχολείο το απόγευμα, αλλά ούτε το σχολείο ούτε ο καθηγητής το αναφέρουν στη φορολογική τους δήλωση, επειδή είναι παράνομο. Λοιπόν, τι κάνει νιάου νιάου; – νομιμοποιήστε το. Και φορολογήστε το!

Ο προσωπικός μου εκνευρισμός είναι ότι, θεωρητικά, είναι παράνομο για μένα να διαθέσω στην αγορά ένα βιβλίο θρίλερ μυστηρίου με ψευδώνυμο, γιατί εργάζομαι για την Ελληνική κυβέρνηση. Ωστόσο, αν το έκανα αυτό νόμιμα, σκεφτείτε τα τεράστια ποσά φόρων που θα έφταναν στην κυβέρνηση – από μένα ως συγγραφέα, από τον εκδότη, από το βιβλιοπωλείο που πουλά τα βιβλία, από τον αναγνώστη που αγοράζει το βιβλίο, ως το τέρμα της τροφικής αλυσίδας. Έτσι – είτε κάντε το νόμιμο, είτε βγάλτε το σκασμό για τις μαύρες εκδόσεις βιβλίων της αγοράς.

Λογιστές που εργάζονται για το δημόσιο, εκείνοι που συμπληρώνουν φορολογικά έντυπα για την ίδια την κυβέρνηση, εισπράτουν ΠΟΛΛΑ έξτρα χρήματα, συμπληρώνοντας έντυπα φορολογικών δηλώσεων για όλους ‘και για τα κοτόπουλά τους’ κατά το χρόνο υποβολής των φορολοφικών δηλώσεων, για κάποιο μικρό ποσό. Αυτό, επίσης, είναι παράνομο. Κάντε το νόμιμο, και υποχρεώστε τους να πληρώνουν φόρους, όταν βοηθούν άλλους να πληρώνουν φόρους.

Φτωχοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εργάζονται σε δύο, συχνά τρεις δουλειές, προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα. Τις περισσότερες φορές δεν τα βγάζουν πέρα και παραμένουν έτσι κι αλλιώς φτωχοί. Τουλάχιστον, όμως, αυτό είναι νόμιμο αλλού. Στην Ελλάδα, προφανώς, δεν είναι νόμιμο.

Δεν θα έπρεπε να είναι ανθρώπινο δικαίωμα να μπορείτε να εργάζεστε μέχρι θανάτου, προσπαθώντας να υποστηρίξετε την οικογένειά σας, όπως μπορείτε, αρκεί να πληρώνετε φόρους γι’ αυτό;

9. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΤΕ ‘ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ’ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ.

Μια φορά κι έναν καιρό, κάθε χωριό στην Ελλάδα είχε το δικό του δήμαρχο, και κάθε πόλη έναν πιο ισχυρό δήμαρχο, και κάθε επαρχία τον δικό της Έπαρχο, μέχρι το Υπουργείο της Περιφέρειας, με το δικό της κυβερνήτη με βαθμό υπουργού, ο οποίος στις συνεδριάσεις καθόταν στο δεξί χέρι του Μεγάλου Πρωθυπουργού. Αυτό ήταν υπέροχο για τον πολίτη, γιατί ήταν εύκολο να βρεθεί ένας βολικός δήμαρχοςπου να μπορεί κάποιος να τού βάλει τις φωνές (θα μπορούσε ακόμη να είναι κι ο γαμπρός σας) όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά με το νέο σύστημα αποχέτευσης που άδειαζε το περιεχόμενό του στο χωράφι με τις ντομάτες σας. Είναι πολύ πιο ικανοποιητικό να βάζετε τις φωνές στον τοπικό δήμαρχο (ιδιαίτερα αν αυτός είναι ο γαμπρός σας) από το να συμπληρώνετε ένα ανώνυμο Έντυπο Παραπόνων (που προορίζεται να διαβαστεί από τον Πρωθυπουργό, στην πρώτη ευκαιρία του), ή να ψάχνετε την άκρη στην κυβερνητική γραφειοκρατία που βρίσκεται σε ένα γραφείο 100 χιλιόμετρα μακριά από τον κήπο με τις ντομάτες σας για τον άφαντο τεχνοκράτη που είναι υπεύθυνος για τη εισχώρηση των λυμμάτων στον ντοματόκηπό σας. (Μην κάνετε καν τον κόπο, γιατί έτσι κι αλλιώς βρίσκεται σε διακοπές).

Από τότε που βρίσκομαι εδώ στην Ελλάδα, έχουν γίνει ήδη δύο υποβιβαθμίσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης. Και οι δύο, κατά τη γνώμη μου, ήταν επικίνδυνες για τον ελληνικό τρόπο ζωής.

Προς το παρόν όμως, η επόμενη υποβάθμιση φαίνεται σημαντική. Τώρα, άσχετα από το πώς θα το χειριστούν, το ανακάτεμα των γραφείων, οι ευθύνες, τα κτίρια, η μετακίνηση προσωπικού από εδώ εκεί και παντού, και η βενζίνη για να τους πάει εκεί και να τους ξαναφέρει, πρόκειται να κοστίσει τα κέρατά του.

Δεν μπορούμε να το αναβάλουμε για ΜΕΤΑ τα τωρινά οικονομικά προβλήματα;

10. ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Όχι, όχι, όχι, μην ανησυχείτε, δεν βρίσκομαι ούτε αγνάντια από το να προτείνω ότι θα πρέπει να πληρώνει φόρους η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Εκκλησία, γνωστή επίσης και ως η Ιερά Τράπεζα της Ελλάδας, συνεισφέρει για να βοηθήσει το λαό σε στιγμές ανάγκης, παρακάμπτοντας τον αδιαπέραστο λαβύρινθο της κυβερνητικής γραφειοκρατίας. Αυτό θα μπορούσαν να το κάνουν πιο συχνά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Οχι, πιστεύω ότι πρέπει να φορολογήσουμε τον Ίδιο τον Θεό. Όπως λένε στα Ελληνικά – ΕΧΕΙ ο Θεός. Και μπορεί να δώσει.
Αυτός μας δίνει το φως του ήλιου – Χωρίς Φόρο Προστιθέμενης Αξίας! Ούτε και γι’ αυτούς που φτιάχνουν γεννήτριες ηλιακής ενέργειας.

Αυτός μας δίνει το νερό, τον άνθρακα, τα ψάρια της βαθιάς μπλε της θάλασσας, και δεν μας χρεώνει δεκάρα. Ακόμα κι αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στις υποδομές μάς τα μεταπουλάνε αυτά τα πράγματα, σαν να ΤΟΥΣ ανήκαν, και χρεώνουν ό, τι μπορούν να χρεώσουν γι’ αυτά τα πράγματα. ΚΑΙ, δεν έχουν ντροπή;, μας χρεώνουν να πληρώσουμε φόρους γι’ αυτά τα πράγματα που ο Θεός μας τα δίνει δωρεάν.

Έτσι – αν ο Θεός πληρωνόταν απευθείας γι’ αυτά τα πράγματα, θα έπρεπε κι Αυτός να πληρώνει φόρους. Πολλούς φόρους.
Αντί για μένα, ας ελπίσουμε. ΕΧΕΙ ο Θεός. Αλλά ο Θεός έχει πολλά παιδιά να υποστηρίξει.

Μετάφραση: Τάσος Γκίκας – Σικάγο

—————————————————————-

TEN BRILLIANT SOLUTIONS FOR THE ECONOMIC WOES OF THE GREEK GOVERNMENT THAT NOBODY ELSE HAS SUGGESTED
By Annie Ewing Rassios, PhD

1. LEGALIZE EDUCATION

Make all the private colleges/universities legal and recognized, as well as allowing new ones to start up and function. These will employ people. AND both the people employed and the colleges will pay taxes. DUH.

There is even the added benefit that hundreds of thousands of children might get a decent education and be prepared for a career in Europe. I say Europe because Greece still refuses to acknowledge the ability of a private school to educate someone. Since Harvard and Yale do so poor a job, why try such a system in Greece?

There is also the potential that these colleges/universities will compete with the governmental universities. Added value: the less students in the Greek University systems, the less cost to the Greek people. There is, of course, the potential that the graduates of private colleges might even be better educated and prepared than those from the Greek public system. After all, the Greek public schools rank among the lowest universities in the world, so how hard could it be?

But don’t worry – education notwithstanding, the Greek government can continue to pass legislation making it illegal to be employed in Greece if one has a diploma from a private school or one that gives a BA in three years, like, say, Cambridge University. Note to Greek government: Unemployed people don’t pay taxes.

Could we also point out here that there is not in Greece a university with the status of MIT, Cambridge, Cal Tech, Harvard, Imperial College… Why not? Are the Greek students stupid? Obviously not, since one reason that MIT, Harvard, Cambridge etc. do so well is because they accept students and professors of Greek origins who were not acceptable to the Greek public education system. These academic underdogs flourish abroad. Example: Dr Papanikolau of cancer research fame.

Never fear – the graduates of the private schools of Greece will not win public sector job competitions unless they have uncles who are members of parliament.

Some things never change.

2. GIVE RETIREES A LIVING-IT-UP WAGE

Give enormous pay raises to the retirees and public servants of Greece. I mean ENORMOUS. These are the only folk who are honest enough to pay their taxes properly. Actually, the government knows precisely how much money they do get, which makes it extremely difficult to cheat on their tax returns. But note: the more money these honest folk make, the more taxes they pay. Since they are all trained to live simple lives on their present pensions and salaries – what would these simple folk do with another 3,000 euros a month? In the case of retirees, by the time they learn how to squander this money, they would most likely pass away, so the new wealth left to their children would be highly taxed and the government would get an enormous return back. Hey, it’s a win-win situation.

3. FEWER ELECTIONS

The recent elections in Greece cost the public some 30 million euros (actually, I’ve also heard that these cost 300 million euros, so take your pick) in a time when there seems to be a great need to decrease government costs. Instead of expensive elections, why not revert to the time of our ancient Greek roots, to the methods used by the founding fathers of Democracy? Back then, representatives were selected by lot, their names drawn from a pool of eligible citizens. If this were the case, then among the 4 million or so Greeks eligible, 300 would be selected by chance to be members of parliament. This includes the probability of your mother-in-law being selected, and personally, I don’t see how Kyria Voula could do worse than the people we voted for.

4. LOWER THE SALARY OF MEMBERS OF PARLIAMENT

Speaking of members of parliament, there are ~300 such folk serving the Greek people. Each gets paid ~5000 euros a month and a host of extras, and it’s all TAX FREE. In fact, just as dogs have 7 years to each of ours, members of parliament seem to cram 16 months a year into their pay calendar. There could of course be a lot fewer members of parliament, which would save a lot of money, but something as radical as operating parliament with only, oh, 50 MP’s and 250 rubber stamps is not what I’m suggesting. What I’m proposing is that the super-patriotic Greek Parliamentary representatives set us all an example and agree to take a pay cut of, say, 1000 euros a month. Let’s see – this is 1000/month times 16 months (should we include the Christmas bonus? Oh well, let them keep something!) times 300 MPs = 4.800.000 million euros a year. Hey, not bad!

Note: Actually the prime minister made the same suggestion, but this brought on so much grumpiness and bad humor among the members of parliament that it hasn’t been brought up again. Or perhaps it will – at the next election?

5. ASK US

Has anyone asked you what you would do to help your government in need?

If my brother-n-law’s nephew got into another of his messes and came to me in need of a financial hand-out before “those guys” come back to blow out his kneecaps, hell, I’ll give him another 500 euros … which I never expect to get back, but he’s family, what can I do?

Instead of taxing the gold in our teeth, has the government ever thought of what we might simply give if we were asked politely? I’d give them 500 euros if they’d give me a gold star by my name to indicate what a good citizen I am and then leave me alone.

But instead of asking nicely, we are being threatened with taxation of our taxes and all things frivolous in life which one can afford on a salary of <2000 euros a month (which is not to say particularly frivolous unless one counts food as a frivolity).

What would you volunteer to help the government collect funds?

I volunteer – Not work on Sunday even if employed by the electric company and get extraordinary overtime.

I volunteer – To pass the hat among arriving visitors at the airports on behalf of the Greek Government. This might put some beggars out of work, but they don’t pay taxes anyway.

I volunteer – To auction off the Elgin Marbles to the highest bidder and let THEM get the damn things out of the British Museum.

6. CALL FOR REINFORCEMENTS

Greece needs a major influx of tourists if we’re to make it through this economic debacle. Unfortunately, many places in the world, such as Sacramento, California, are even worse off than we are, so tourism is expected to be low this year.

Get on your phones and call the relatives abroad!

There are ~10 million citizens of Greece, and approximately 50 million Greek descendents living in places like Manchester, New Hampshire, Melbourne, Australia, and even Milwaukee. Get them to come for a visit this year because you KNOW they’ll spend money. Make them all godparents to Greeks-on-the-way so they’ll buy lots of expensive presents.

Lie if you need to. Tell them Yiayia is on her deathbed; they won the Greek lottery; they’ve been left a mysterious inheritance by a third cousin whose existence they were unaware of.

Get your kinfolk to this country, and then let them find out how much the price of feta has gone up since they were last here.

Hah!

7. PATRIOTIC PARKING!

Parking in Greece sucks. Doesn’t matter if you’re in Athens, Kozani, or Valia Kalda National Forest. Anytime you want to be somewhere in Greece, you can’t find a place to park.

So. To increase the government revenues, park anywhere you want to.

We presume that you’ll get a ticket and have to pay a fine, but then, isn’t it worth it to support your government AND, no extra charge other than the parking violation, find a place to park?

A second way to raise funds via parking is to sell permits that allow you to park anywhere in Greece, legally. Let’s say for a flat fee of, um, one million euros, you can now park in any handicapped zone, on the steps of the parliament building, on top of the Acropolis, in the middle of the fountain on Syntagma Square. And NOT get a ticket! This will not necessarily protect you from enraged mobs of handicapped citizenry or motorists who’ve been circling the block for 6 hours from bombing your car, but it beats really having to look for a legal parking space.

I note that MP’s apparently have this right to park anywhere already, but they haven’t yet figured out how to sell it.

Think of it as – Patriotic Parking!

8. LET GREEKS WORK!

You show a Greek a way to make a euro-buck, and there’s no harder worker in Europe. There’s no harder worker in Germany than the Greek “guest worker”—every village in Greece abounds with houses and villas the returning workers built to flaunt their wealth. The Greeks that went to the USA, Canada, and Australia are pretty nearly all millionaires, aren’t they? (At least, this is what they want us to believe when they come back to visit the village.)

So, why aren’t the Greeks in Greece raking in enough money to pay taxes and keep the government afloat?

Because – it’s largely illegal to work.

It’s illegal to work at any second job if you’re already a public employee, even if your children are starving and Yiayia needs a new set of dentures.

It’s illegal to own a taverna on the side, unless it’s in your spouses’ or cousin’s name, which could cause problems in the future when they disagree about being a silent, unpaid, partner all these years.

It’s illegal to do some job that isn’t in your registered profession.

It’s illegal to work in your profession if that profession isn’t recognized in Greece.

How then do we get enough money to buy new dentures for Yiayia?

A public school teacher works at a private school teaching in the afternoon, but neither the school nor the teacher mentions this on his/her tax return because it’s illegal. Well, duh – make it legal. And tax it!

My personal peeve is, in theory, it’s illegal for me to market a mystery novel under a pen name because I work for the Greek government. However, if I did so legally, think of the immense amount of taxes that would come into the government – from me as author, from the publisher, from the bookstore who sells the books, from the reader who buys the book and on down the food chain. So – either make it legal, or shut up about black market book publications.

Publically employed accountants, those who fill out tax forms for the government itself, take in a LOT of extra dough by filling out the tax forms of everyone and their chickens around tax time for a small fee. This, too, is illegal. Make it legal, and make them pay taxes on helping others to pay taxes.

Poor people all over the world work at two, sometimes three jobs to try to make ends meet. Most often, the ends don’t meet anyway, and they remain poor. At least, though, this is legal elsewhere. It is not legal in Greece, apparently.

Shouldn’t it be a human right to work yourself to death to try to support your family, however you can, as long as you pay taxes on it?

9. STOP PLAYING MUSICAL CHAIRS WITH LOCAL GOVERNMENT

Once upon a time, every village in Greece had its own mayor, and each town a more powerful mayor, and each county its own commissioner, on up to the Ministry of the Region, with its own governor with a ministerial rank and sitting on the right hand of the Great Prime Minister. This was wonderful for the citizen, because it was easy to find a convenient mayor to yell at (he might even be your brother-in-law) when things didn’t go well with the new sewage system that spewed its contents into your tomato patch. It is far more satisfying to yell at your local mayor (particularly if he’s your brother-in-law) than to fill out an anonymous Complaint Form (destined to be read by the Prime Minister at his first opportunity), or search through the bureaucratic cabinetry located in an office 100 km away from your tomato patch for the elusive technocrat in charge of tomato patch sewage infiltration. (He’s on vacation, anyway, so don’t even bother.)

Since I’ve been here in Greece, there have already been two demotions of local government. Both, in my opinion, hazardous to the Greek way of life.

At present though, the next demotion seems eminent. Now, no matter how they handle it, the shuffling of offices, responsibilities, buildings, movement of staff from here to there and everywhere, and the gasoline to take them there and back again, is going to cost a hell of a lot of money.

Can’t we put this off until AFTER the present economic problems?

10. TAX GOD

No, no, no, don’t worry, I’m not even close to suggesting that the Greek Orthodox Church should pay taxes. The Church, also known as the Holy Moneybags of Greece, will pitch in to help folk in times of need, skirting the impenetrable labyrinth of the governmental bureaucracy. They could do this more often, but that’s another topic.

No, I think we should tax God Himself.

As they say in Greek – God HAS. And he can give.

He gives us the sunlight – no Added Value Tax! Not even on those who build solar power generators.

He gives us the water, the coal, the fish in the deep blue sea, and doesn’t charge us a dime. Even though all those people in infrastructure sell these things back to us as if THEY owned them, and charge whatever they can get for these things. AND, have they no shame?, they charge us taxes to pay for these things that God gives us for free.

So – if God were to get paid for these things directly, He’d have to pay taxes. A lot.

Hopefully instead of me.

God HAS.
But God has a lot of children to support.

Κυκλοφορεί μέσω e-mail ένα κείμενο, που, λόγω της οικονομικής κρίσης, μάς προτρέπει να αγοράζουμε προϊόντα από μεγαλοεταιρείες, που εδρεύουν στην Ελλάδα.

Προφανώς, ή ο συντάκτης του (ο οποίος μάλιστα δηλώνει και …οικονομολόγος) είναι απλοϊκός και αφελής, ή «τα παίρνει».

Σε όσους πίστεψαν τα αφελέστατα που γράφονται στο εν λόγω κείμενο έχουμε να πούμε τα εξής: Αγοράστε κορόιδα, ελληνικά προϊόντα, που πωλούνται στην χώρα προέλευσής τους (δηλαδή την Ελλάδα) σε διπλάσια τιμή από ό,τι στις χώρες που εξάγονται (Γερμανία, Ολλανδία, Βρετανία κ.λπ.).

Ενισχύστε τα ελληνικά σούπερ μάρκετς, για να καβαλήσουν οι εγχώριοι μαγαζάτορες ακόμα πιο άγρια το καλάμι και να εξάγουν περισσότερα λεφτά στους φορολογικούς τους παραδείσους.

Αγνοείστε τα διάφορα «φτηνιάρικα» Lidl, που πουλούν στις μισές τιμές άριστης ποιότητας και πασίγνωστα στην Ευρώπη προϊόντα, τα οποία όμως δεν είναι… «επώνυμα» στην Ελλαδάρα (αφού δεν έχουν την «έγκριση» του κάθε έλληνα μεγαλοεισαγωγέα, ΑΒ κ.ά.).

Ειδικότερα, ενισχύστε τις μεγάλες ελληνικές γαλακτοκομικές επιχειρήσεις -και το εντιμότατο καρτέλ τους- που έχουν πατήσει στο λαιμό τον Έλληνα παραγωγό, αφού πουλούν το γάλα που αγοράζουν από αυτόν σε πενταπλάσια τιμή από αυτήν, που -σαν καρτέλ- τού έχουν επιβάλλει. Αγοράστε επίσης «ελληνικό» γάλα… Βουλγαρίας των ιδίων εταιρειών, το οποίο «ελληνοποιήθηκε» μόλις πέρασε τα σύνορα. Αγοράστε το ελληνικό γιαούρτι σε διπλάσια τιμή από ό,τι πωλείται στην υπόλοιπη Ε.Ε. και νιώστε εθνικά υπερήφανοι. Αφήστε τις μιζέριες, σκεφθείτε εθνικά, περιφρονήστε το χρήμα, και φερθείτε επιτέλους σαν πλούσιοι.

Διαιωνίστε τις θέσεις υποαμειβόμενης «εργασίας», που τόσο απλόχερα προσφέρουν στα πλαίσια του εθνοσωτήριου ρόλου τους οι ελληνικές επιχειρήσεις και τα εντιμότατα καρτέλ τους. Και να μην ζητάτε αυξήσεις εσείς οι εργαζόμενοι, αλλά να προσεύχεστε να μην πάρουν από τη χώρα τις εγκαταστάσεις τους και τις πάνε σε καμμιά Βουλγαρία, όπου τα μεροκάματα τούς έρχονται ακόμα πιο φθηνά. Αν φύγει από εδώ η κάθε ΦΑΓΕ και η κάθε ΔΕΛΤΑ, τί θα απογίνει η πατρίδα, τί θα απογίνουμε εμείς, χωρίς την εθνοσωτήρια ελεημοσύνη τους;

(Βέβαια σε αυτόν τον εκβιασμό των ελληνικών καρτέλ / νονών και νταβατζήδων της εν Ελλάδι αγοράς υπάρχει μια πληρωμένη απάντηση: πάρτε τις επιχειρήσεις σας και πηγαίνετέ τις όπου γουστάρετε. Γιατί αυτός είναι και ο μόνος τρόπος να ξεβρωμίσει η χώρα από τα καρτέλ σας και να μπορέσει να αναδυθεί μια αυθεντική και δημιουργική επιχειρηματική δραστηριότητα. Τότε θα μπορέσει π.χ. ο εντόπιος γαλακτοπαραγωγός -που τώρα στραγγαλίζεται κάτω από τη μπότα σας- να φτιάξει το δικό του εμφιαλωτήριο και κάθε περιοχή στην χώρα να έχει τα δικά της γαλακτοκομικά, τα οποία θα είναι πολύ καλύτερης ποιότητας και θα κοστίζουν πολύ φθηνότερα από τις «εναρμονισμένες» τιμές, που μάς πουλάτε εσείς οι μαφιόζοι τα δικά σας. Πειράζει, που δεν θα πίνει όλη η Ελλάδα τα τρία – τέσσερα… «επώνυμα» γάλατα του καρτέλ, αλλά κάθε περιοχή θα έχει το δικό της γαλατάκι; Και που θα δημιουργηθούν και κάμποσες θέσεις εργασίας στη ερημωμένη επαρχία; Πάρτε λοιπόν τις «επιχειρήσεις» σας και όλο το καρτέλ σας και βάλτε τις στον κ… σας, παρασιτικά λαμόγια που παριστάνετε τους …επιχειρηματίες).

* * *

Και μην ξεχνάτε: διακοπές να πηγαίνετε μόνο στην Ελλαδίτσα! (Όσοι τουλάχιστον έχετε ακόμα χρήματα για διακοπές). Ας είναι πιο ακριβά από οπουδήποτε αλλού. Ας σας πιάνουν και λίγο τον κ… στα rooms to let, στις greek tavernas και στις greek cafeterias. Δεν είναι υποτιμητικό να σε κλέβει ο συγγενής σου (που ξέρει κιόλας πόσο κορόϊδο είσαι).

Αποφύγετε να πάτε στις χώρες των κουτόφραγκων, να δείτε πόσο καθαρές, καλαίσθητες και φθηνότερες από την Ελλαδάρα είναι και να νιώσετε σαν να φάγατε πολιτισμική σφαλιάρα. Σημασία έχει τα λεφτά που σας κλέβουν να πάνε σε συμπατριώτες σας, να μείνουν σε ελληνικά χέρια, να μείνουν στην Ελλάδα μας!

Θερσίτης

Η αλήθεια έχει ξεπέσει στα αζήτητα. Οι ίδιοι εκείνοι ηγέτες που σήμερα σκύβουν πάνω από το αρρωστημένο οικονομικό σύστημα

και αναζητούν γιατροσόφια για τη θεραπεία του, ήταν αυτοί που προκάλεσαν την αρρώστια του. Οι ίδιοι αυτοί που κάποτε έψεγαν τις χώρες που οι πολίτες τους έβαζαν κάτι από τα έσοδά τους στην άκρη, σήμερα λένε πως αυτές οι χώρες είναι σε καλύτερη μοίρα από άλλες που είναι υπερχρεωμένα τα νοικοκυριά τους.

Οι ίδιοι αυτοί που κάποτε παρότρυναν τους πολίτες να κολυμπήσουν στη φουσκονεριά των χρηματιστηρίων, πλέκουν σήμερα το εγκώμιο εκείνων που δεν ενέδωσαν στον πρόσκαιρο χρηματιστηριακό παροξυσμό. Και όμως, μόλις χθες, πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση, όπως παρατηρεί ο Γάλλος αρθρογράφος ΖανΚλοντ Γκιγιεμπό, οι ίδιοι αυτοί έκαναν το άσπρο μαύρο και παρουσίαζαν την επιφύλαξη των ανθρώπων μπροστά στις υποσχέσεις για γρήγορο και ανέξοδο πλουτισμό σαν οπισθοδρόμηση και πρωτογονισμό.

Δεν έχουν σβήσει ακόμη από τα αυτιά μας οι σαρκασμοί των απανταχού εκσυγχρονιστών, που παρουσίαζαν κάθε εργασιακό κεκτημένο και κάθε κοινωνική προστασία σαν μηχανισμούς κοινωνικής και οικονομικής ακινησίας.

Καλούσαν τότε τους πολίτες να ενδώσουν στον καταναλωτισμό, να δανειστούν παραπάνω από τα εισοδήματά τους, να παίξουν τις συντάξεις τους στο χρηματιστήριο. Κι όσους αντιστέκονταν σε αυτά τα κελεύσματα, τους θεωρούσαν οπισθοδρομικούς, επειδή δίσταζαν να παραδοθούν απερίσκεπτα στο ρεύμα του εκσυγχρονισμού, που υποσχόταν έναν παράδεισο για όλους στον δανεισμό και στα χρηματιστήρια.

Οι ίδιοι αυτοί ιεροκήρυκες του ψεύδους εγκαλούν σήμερα αυτούς ακριβώς τους πολίτες που υπέστησαν τις συνέπειες από τα κηρύγματά τους και τους φορτώνουν στις πλάτες τα βάρη που δημιούργησαν οι πολιτικές τους. Οι ίδιοι αυτοί που παρέσυραν τις μικρομεσαίες τάξεις στις φούσκες του δανεισμού και του χρέους, τις καλούν σήμερα να αλλάξουν και να βολευτούν με μια φτωχότερη ζωή, ομολογώντας επαίσχυντα πως τα αγαθά της υπεσχημένης ευημερίας ήταν απατηλά.

Το παράδειγμα… της Ισλανδίας είναι προς αποφυγήν. Η Ισλανδία ήταν κάποτε πρώτη στον κατάλογο των προηγμένων χωρών που συντάσσει κάθε χρόνο ο ΟΗΕ (βάσει του δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης). Η ισλανδική κοινωνία κινδυνεύει σήμερα να διαλυθεί. Κατέρρευσε όταν, πριν από μερικά χρόνια, η ηγεσία της χώρας αποφάσισε να την κάνει παγκόσμιο επενδυτικό κέντρο, με τράπεζες που προσέφεραν απλόχερα κίνητρα στους επενδυτές και δάνεια τους πολίτες. Όπως ήταν φυσικό, όταν ξέσπασε η κρίση, αυτές οι τράπεζες χρεοκόπησαν. Το ένα τρίτο των Ισλανδών έχασαν τις οικονομίες τους. Άλλοι τόσοι έχουν πάρει τους δρόμους της ξενιτιάς. Και οι υπόλοιποι διαδηλώνουν. Και όμως, η Ισλανδία ήταν κάποτε το υπόδειγμα του εκσυγχρονισμού.

Ένα ιστορικό στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς, η Ροσάνα Ροσάντα, είχε πει σε ανύποπτο χρόνο για τις κυβερνήσεις των εκσυγχρονιστών: «Μοιάζουν με διοικητικά συμβούλια που λειτουργούν σαν επιχειρήσεις». Πράγμα που δεν αποκλείει οι κυβερνήσεις να χρεοκοπήσουν κι αυτές, όπως οι επιχειρήσεις.

Τα σημάδια...
… δεν δείχνουν πως «οι εξεγερμένοι, οι ανυπότακτοι άνθρωποι, γίνονται ολοένα και περισσότεροι στον κόσμο, αλλά πως αυτοί που πληθαίνουν σταθερά, γοργά και τρομακτικά είναι οι υποτακτικοί, οι πειθήνιοι άνθρωποι», έγραψε κάποτε ο συγγραφέας Ζορζ Μπερνανός.

Ο Βέλγος…
… φιλόσοφος Ραούλ Βανεγκέμ προειδοποιούσε πρόπερσι, όταν είχε ήδη ξεσπάσει η τρέχουσα οικονομική κρίση: «Σήμερα, η αυτοκρατορία των πολυεθνικών εκρήγνυται μπροστά στα μάτια μας κι ωστόσο οι περισσότεροι από εμάς θρηνούμε αντί να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που θα αποκαταστήσει την αλληλεγγύη και το κοινό συμφέρον.

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα καταρρέει κι ωστόσο οι άνθρωποι τρέχουν πρόθυμοι να πληρώσουν τους φόρους τους για να ξαναγεμίσουν τα ταμεία τα οποία άδειασαν οι κερδοσκόποι που κάθησαν στον σβέρκο των κρατών. Θα ακολουθήσουν άραγε οι πολίτες εκείνους που θέλουν να τους οδηγήσουν στο σφαγείο;».

Την εβδομάδα…
… που πέρασε, ολόκληρη η Ευρώπη μπήκε σε μια κρίσιμη καμπή. Με τους απεργούς της Λουφτχάνσα στη Γερμανία, με τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και τους εργαζομένους σε έξι διυλιστήρια πετρελαίου στη Γαλλία, με τα πληρώματα της Μπρίτις Αιργουέις. Και η εβδομάδα που μπήκε φέρνει διαδηλώσεις κατά της λιτότητας στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη και τη Βαλένθια, απεργίες των Γάλλων πιλότων, των δημοσίων υπαλλήλων στην Πορτογαλία και των εργαζομένων στις μεταφορές στην Τσεχία για το πάγωμα των μισθών τους.

Μπορεί η άνοιξη να μας κλείνει ήδη το μάτι, αλλά σύμφωνα με τον αρθρογράφο της εφημερίδας «Ιντιπέντεντ» Σον Ο΄ Γκρέιντι, για τους εργαζομένους μόλις τώρα αρχίζει ο «χειμώνας της ευρωπαϊκής αγανάκτησης». Σε μιαν άκρη του αρκτικού κύκλου υπάρχει ένας μικρός λαός που αντιστέκεται πεισματικά στις πιέσεις των κερδοσκόπων. Άλλοι βλέπουν με θαυμασμό την αντίσταση των Ισλανδών στις οικονομικές αδικίες. Κι άλλοι τη θεωρούν μια επαίσχυντη αθέτηση των διεθνών υποχρεώσεών τους. Όμως, το Σάββατο, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, οι Ισλανδοί αναμένεται να απορρίψουν με δημοψήφισμα τη ληστρική συμφωνία βάσει της οποίας καλούνται να πληρώσουν αυτοί βρετανικά και ολλανδικά δάνεια 3,9 δισ. ευρώ που «χάθηκαν» από την ισλανδική τράπεζα Αϊσέιβ. Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατάσταση στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Η ισλανδική κυβέρνηση στηρίζει τη συμφωνία, αλλά δεν τρέφει πια καμιά ελπίδα πως θα μπορέσει να κάμψει την αντίσταση των αγανακτισμένων Ισλανδών, που αρνούνται να πληρώσουν αυτοί τον λογαριασμό για τα κερδοσκοπικά παιχνίδια των τραπεζιτών τους. «Το πιο σημαντικό είναι το μάθημα που θα πάρουν οι άλλοι λαοί στην Ευρώπη», σχολιάζουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», «από μια μικροσκοπική χώρα 320.000 ψυχών που αψηφούν το θέλημα των πανίσχυρων πιστωτών τους».

Η ανυπακοή…
.. είναι ένα κύμα που από μέρα σε μέρα φουσκώνει στην Ευρώπη. Κι όπου δεν είναι ακόμη ευδιάκριτο, βράζει βουβό, καθώς ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι που ήταν πάντα υποτακτικοί και πειθήνιοι συνειδητοποιούν σήμερα πως η σωτηρία του συστήματος προϋποθέτει την καταστροφή τους.

Του Ρούσσου Βρανά rvranas@otenet.gr

από Freeinquiry.gr

Η Ε.Ε. δεν πρόκειται επ΄ ουδενί λόγο να αφήσει την Ελλάδα να χρεωκοπήσει, είτε γιατί θα δημιουργηθεί ένα πρώτο ρήγμα στην ήδη εύθραυστη Ο.Ν.Ε.,

είτε για λόγους γοήτρου και διεθνούς αξιοπιστίας της. Απορούμε πώς αυτό δεν έχει αντιληπτό από τον λαό αυτού του ελληνόφωνου προτεκτοράτου. Γιατί η κυβέρνησή του αποκλείεται να μην το γνωρίζει (απλώς, ως κυβέρνηση ενός καθεστώτος άγριου καπιταλισμού νεοφεουδαρχικής παρέκκλισης, κοιτάει να επωφεληθούν οι χρηματοδότες της νεοκοτσαμπασήδες – Σ.Ε.«Β»., εφοπλιστές, μεσάζοντες κάθε φυράματος κ.λπ. από την αναμπουμπούλα, κατεβάζοντας στα όρια τής εξαθλίωσης το βιοτικό επίπεδο).

1. Απόρριψη όλων των μέτρων που ζητά η Κομμισιόν και απαίτηση για δανεισμό της χώρας άνευ όρων. Αλλιώς -αν τολμούν- η Ελλάδα χρεωκοπεί πλέον και επισήμως (και παίρνει μαζί της όποιον μπορεί) βγαίνοντας ταυτόχρονα από την ευρωζώνη. Η αποπληρωμή τού δανείου θα γίνει από τα εισοδήματα «βιομηχάνων», (οφσορο)εφοπλιστών, (οφσορο)τραπεζιτών, πολιτικών κ.ά., οι οποίοι θα οριστούν υποχρεωτικά και εγγυητές του κρατικού δανεισμού (ως ελάχιστη επανόρθωση για τις υφαρπαγές που έκαναν από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα στο ευρωπαϊκό χρήμα -κοινοτικά πακέτα κ.ά.-, το οποίο προοριζόταν για την εθνική οικονομική ανάπτυξη). Μάλιστα θα μπορούσε να θεσπιστεί και ειδικός κεφαλικός φόρος αποπληρωμής για τις παραπάνω κατηγορίες παρασίτων και εισοδηματιών.

2. Καθιέρωση ελεγκτικών επιτροπών επιτήρησης αποτελουμένων από Ευρωπαίους (εννοείται πλήν νεολλήνων…), κατά προτίμηση Γερμανούς, εντός του περιβάλλοντος των επιχειρήσεων και του Δημοσίου Τομέα με σκοπό την κοινωνικώς επωφελή και έντιμη λειτουργία της οικονομικής δραστηριότητας και ζωής. Η δαπάνη για τη λειτουργία αυτών των επιτροπών να επιβαρύνει τις επιχειρήσεις και τούς εκάστοτε διορισμένους πολιτικούς υπευθύνους. Να οριστεί επίσης αλλοδαπός ελεγκτής λογιστής για τις δαπάνες τού κάθε γραικύλου βουλευτή (στον οποίο θα πρέπει να γίνει η «σκιά» του), με έξοδα, εννοείται, του βουλευτή. Γιατί οι νεοέλληνες «θέλουν τον Γερμανό τους».

3. Αύξηση του βασικού εθνικού μισθού και σύνταξης κατά 150% (δηλ. στα 1.500 € καθαρά), ώστε να φτάσουν τον μέσο όρο της Ο.Ν.Ε. (τουλάχιστον), να αυξηθεί η αγοραστική δύναμη του Έλληνα και έτσι να τονωθούν η αγορά, οι επενδύσεις και η ανάπτυξη (για τις οποίες τόσο πολύ κόπτονται οι ταγοί του προτεκτοράτου).

4. Μείωση των εργασίμων ωρών στις 37,5 εβδομαδιαίως, ώστε να ευθυγραμμιστούμε παραγωγικά με την υπόλοιπη Ο.Ν.Ε και να μην κατασπαταλούνται ανθρώπινες δυνάμεις και πόροι. Αύξηση των ημερών ετήσιας αδείας σε 49 (από 22 που είναι σήμερα), ώστε να ευθυγραμμιστούμε και σε αυτό με την υπόλοιπη Ο.Ν.Ε (Βέλγιο, Γερμανία, Ολλανδία κ.λπ.). Άλλωστε, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι νεοέλληνες εργάζονται περισσότερο από κάθε άλλο Ευρωπαίο και σε εργατοώρες και σε εργατοημέρες.

5. Εξίσωση των -πονηρά μαγειρεμένων- ορίων της φτώχειας, που ισχύουν για το προτεκτοράτο, με αυτά της Ο.Ν.Ε.: ως όριο της φτώχειας να θεσπιστεί ετήσιο εισόδημα κάτω από 20.000 € για οικογένεια τεσσάρων ατόμων (και όχι …9.500 €, που ισχύει σήμερα στο φεουδαρχούμενο προτεκτοράτο). Πλήρης φοροαπαλλαγή για όλους τους φτωχούς χωρίς διατυπώσεις, συλλογή αποδείξεων λιανικής κ.λπ.. Η οικονομική ανάσα όσων νεοελλήνων ζουν κάτω από το πραγματικό όριο της φτώχειας (πάνω από το 50% του πληθυσμού) θα βοηθήσει στην τόνωση της αγοράς, για την οποία τόσο πολύ κόπτονται οι ταγοί του προτεκτοράτου.

6. Να ευθυγραμμιστούν με κρατική παρέμβαση (θέσπιση ανωτάτου πλαφόν) οι τιμές βασικών αγαθών, τροφίμων κ.λπ. με αυτές της Ο.Ν.Ε., να χτυπηθεί στη ρίζα της η κερδοσκοπία, ώστε να μειωθεί, τουλάχιστον κατά 50%, το απαράδεκτα υψηλό κόστος ζωής. Έτσι θα ενισχυθεί συνολικά η αγοραστική δύναμη και η ανάπτυξη (την οποία τόσο πολύ κόπτονται οι ταγοί του προτεκτοράτου).

7. Πλαφόν οροφής στους μισθούς: κανείς μηνιαίος μισθός, είτε πολιτικών, είτε golden boys, είτε δικαστών κ.λπ. να μην ξεπερνά τις 6000 €. Πρέπει όλοι να συνεισφέρουν (όχι μόνο τα συνήθη κορόιδα).

8. Κατάργηση των μεσαιωνικών μορφών εργασίας, όπως η ενοικιαζόμενη απασχόληση, η οποία (σύμφωνα με τα στοιχεία της Γ.Σ.Ε.Ε.) κοστίζει σε νομιμοφανή εισφοροδιαφυγή 1,2 δις € ετησίως. Πρόσληψη όλων των ενοικιαζομένων εργαζομένων από τους πραγματικούς εργοδότες που τούς απασχολούν με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, πλήρη αναγνώριση της προϋπηρεσίας τους και αποζημίωσή τους για τα χρήματα που έχασαν εργαζόμενοι επί χρόνια ως ενοικιαζόμενοι. Έτσι θα ενισχυθεί η αγοραστική δύναμη ενός ακόμα αυξανόμενου τμήματος του πληθυσμού και η ανάπτυξη (για την οποία τόσο πολύ κόπτονται οι ταγοί του προτεκτοράτου).

9. Μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 57 έτη δηλαδή στον πραγματικό ανώτατο όριο της Ο.Ν.Ε. (όσο κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε κανέναν Ευρωπαίο πολίτη χώρας της Ο.Ν.Ε. να εργάζεται μετά τα 57). Απαγόρευση των απολύσεων για όσους είναι άνω των 35 ετών, οι οποίοι δυσκολεύονται δραματικά να ξαναβρούν εργασία. Η μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης θα βοηθήσει και στην καταπολέμηση της ανεργίας των νέων (για την οποία τόσο πολύ κόπτονται οι ταγοί του προτεκτοράτου).

10. Αποκρατικοποίηση της Εκκλησίας Α.Ε., η οποία θα πρέπει να αναλάβει η ίδια την μισθοδοσία των κληρικών της (που τώρα μισθοδοτούνται από το Δημόσιο κοστίζοντας περίπου 200 εκατομμύρια € ετησίως). Δήμευση όλων των μή απαραιτήτων για τις λειτουργικές της ανάγκες, περιουσιακών της στοιχείων (δηλαδή περίπου τού 95%) και φορολόγηση όλων των υπολοίπων.

11. Αύξηση της φορολογίας επιχειρηματικών κερδών από 16%, που είναι σήμερα σε 35%, που είναι και ο μέσος όρος της Ο.Ν.Ε..

12. Διακοπή όλων των κρατικών επιχορηγήσεων σε κόμματα. Απαγόρευση όλων των δωρεών σε κόμματα. Δεκαπέντε ραδιοφωνικά λεπτά για το καθένα σε κάθε προεκλογική περίοδο (συν τις ιστοσελίδες τους) είναι υπεραρκετά για όσους αφελείς υπηκόους εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για το τί λένε οι εκάστοτε εθνοσωτήρες.

13. Μείωση κατά 90% όλων των πολεμικών εξοπλιστικών αγορών, αφού ο τουρκικός κίνδυνος έχει εκλείψει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια (το μόνο που εξυπηρετούν είναι οι μίζες των πολιτικάντηδων). Μείωση του αριθμού των εκάστοτε εκτελούντων στρατιωτική θητεία κατά 50%, δια της μείωσης τη θητείας σε 3 μήνες. Έτσι θα εξοικονομηθούν παραγωγικοί ανθρώπινοι πόροι για επενδύσεις (για τις οποίες τόσο πολύ κόπτονται οι ταγοί του προτεκτοράτου) και θα μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες (για τις οποίες επίσης κόπτονται οι ταγοί του προτεκτοράτου). Οι αμυντικές δαπάνες της χώρας να καλύπτονται από την Ε.Ε. για όσον καιρό η Ελλάδα θα αποτελεί μέρος των συνόρων της Ε.Ε..

freeinquiry.gr

Η ιστορία της χώρας μας αποκαλύπτει τη δύναμη και την επιμονή του λαού μας. Όπως ύστερα από κάθε δυσκολία, δεν έχω αμφιβολία ότι θα τα βγάλουμε πέρα. Για μια ακόμη φορά, ζήτω η Χιλή!»

Μισέλ Μπατσελέτ

O χειρότερος σεισμός που έπληξε ποτέ τη Λατινική Αμερική σημειώθηκε στις 22 Μαΐου του 1960 στη γεωγραφική ζώνη του Παράλ, στη Νότια Χιλή. Είχε μέγεθος 8,9 της κλίμακας Ρίχτερ και κράτησε τρία λεπτά. Όπως γράφει ο Χιλιανός συγγραφέας Ρομπέρτο Αμπουέρο στη Ρεπούμπλικα , γκρεμίστηκαν ολόκληρες πόλεις, άνοιξε η γη καταβροχθίζοντας ανθρώπους, ζώα και κτίρια, τραβήχτηκε η θάλασσα, κι όταν επέστρεψε είχε τη μορφή κύματος μεγάλου σαν ουρανοξύστης, που άλλαξε για πάντα τη γεωγραφία της περιοχής. Πόλεις, ποτάμια και λίμνες εξαφανίστηκαν, κι εμφανίστηκαν καινούργια, όπου κτίστηκαν καινούργιες πόλεις.

Λένε πως σε κάθε δύο Χιλιανούς αντιστοιχούν τρία κόμματα. Κι ότι αυτό που τους ενώνει είναι η γεωγραφική απομόνωση και η μεγάλη συλλογική τραγωδία που, σύμφωνα με τους γεωλόγους, τους περιμένει. Κάθε Χιλιανός ξέρει ότι στη διάρκεια της ζωής του θα γνωρίσει τουλάχιστον δύο μεγάλους σεισμούς. Κι όπως κοιτάζει τις Άνδεις για να τοποθετείται στον χώρο, έτσι χρησιμοποιεί τους σεισμούς για να προσδιορίζει τη θέση του στον χρόνο. Για πρακτικούς λόγους, μάλιστα, τους δίνει το όνομα του εκάστοτε προέδρου. Υπάρχει ο σεισμός του Εδουάρδο Φρέι, ο σεισμός του Πινοτσέτ, ο σεισμός του Αλλιέντε. Με τον σεισμό του περασμένου Σαββάτου υπάρχει ένα πρόβλημα, αν θα του δώσουν το όνομα της απερχόμενης ή του νεοεκλεγέντος. Λογικά θα τον ονόμαζαν «σεισμό της Μπατσελέτ», αλλά ίσως να προτιμήσουν τον «σεισμό του Πινιέρα», με την ελπίδα ότι τα επόμενα τέσσερα χρόνια δεν θα γνωρίσουν ανάλογη τραγωδία.

Μιχάλη Μητσού / mmitsos@dolnet.gr

Ο σεισμός του 1960 ονομάστηκε «σεισμός του Χόρχε Αλεσάντρι». Κι επειδή σημειώθηκε στη γενέτειρα του Πάμπλο Νερούδα, ο μεγάλος ποιητής – που βρισκόταν εκείνη την ημέρα στο Παρίσι- του αφιέρωσε μερικούς στίχους: «Για τους γκρεμισμένους τοίχους, / το κλάμα στο θλιμμένο νοσοκομείο,/ για τους δρόμους που σκεπάστηκαν/ με συντρίμμια και φόβο,/ για το πουλί που πετά χωρίς φτερά/ και το σκυλί που ουρλιάζει χωρίς μάτια/ πατρίδα του νερού και του κρασιού,/ κόρη και μάνα της ψυχής μου,/ άσε με να μπερδευτώ μαζί σου/ στο θρήνο και στον άνεμο/ κι η οργισμένη μοίρα/ ας εκμηδενίσει το σώμα μου/ και τη γη μου».

Αντίθετα με τον Νερούδα, ο Άριελ Ντόρφμαν βρισκόταν τότε στο Σαντιάγο. Και είναι σε θέση να κάνει συγκρίσεις. Η σημερινή Χιλή, γράφει στην Κοριέρε , δεν έχει καμιά σχέση μ΄ εκείνη τη χώρα. Πολλά κτίρια είναι αντισεισμικά, υπάρχουν περισσότερα νοσοκομεία, οι φτωχοί είναι πιο λίγοι, οι Χιλιανοί έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ίσως μάλιστα ο σεισμός να έχει κι ένα καλό: να κλονίσει την τυφλή εμπιστοσύνη του νέου προέδρου στην αγορά, η κρατική παρέμβαση στην ανοικοδόμηση της χώρας θα είναι αποφασιστική.

Δεν θυμάμαι από ποιον το είχα ακούσει αλλά ένας – μάλλον πελάτης μου πρέπει να ήταν – μου είχε περιγράψει κάποτε ότι την περίοδο της κατοχικής Ελλάδας το 1943 οι Γερμανοί είχαν …

φτιάξει ένα σοβαρό σχέδιο πόλεως και ήταν έτοιμοι να το εφαρμόσουν, να κατεδαφίσουν δηλαδή κτίρια, να φτιάξουν άλλα και να ανοίξουν μεγάλους δρόμους και πλατείες. Αν λέει καθόντουσαν ακόμη 4-5 χρόνια τουλάχιστον θα άφηναν πίσω τους σημαντικό πολεοδομικό έργο! Ασφαλώς δεν συμφωνώ κυριολεκτικά με αυτή την άποψη αλλά είναι ενδεικτική του δικού μας αίσχους.

Αν συνειδητοποιήσουμε ότι τα λατινικά και τα αρχαία ελληνικά είναι νεκρές γλώσσες, μένουν μόνο τρεις: η Αγγλική, η Γερμανική και η Γαλλική. Τα περισσότερα μάλιστα φιλοσοφικά γραπτά είναι στη Γερμανική:  400 Γερμανούς φιλόσοφους και ας μη μιλήσουμε βέβαια για Γκαίτε, Σίλερ, Ρίλκε….

Η Ελλάδα αντίθετα, ενώ έκανε μια τεράστια ιστορική πορεία προόδου και έχοντας και αυτή μεγάλο πολιτισμό (Σολωμός, Καβάφης, Κάλβος κτλ), τα τελευταία χρόνια έχει περιέλθει σε μια άνευ προηγουμένου σήψη.

Η Ελλάδα είναι η χώρα της παρέας, δεν υπάρχουν δομές και συστήματα, μόνο μαφίες που κανονίζουν στο μιλητό τα πάντα. Αν κάποιος πάει να διεκδικήσει κάτι ή θα φάει ξύλο ή θα σκοτωθεί ή θα τον θάψουν ακόμη και οι πολιτικές μαφίες. Την εποχή αυτή βγαίνουν στην επιφάνεια διάφορες πτυχές του παραδικαστικού κυκλώματος ενώ πριν λίγα χρόνια όλοι θυμόμαστε τα Ζωνιανά ή έναν βουλευτή που πίεζε αστυνομικούς να μην καταθέσουν κατά εμπόρων ναρκωτικών, καθώς και άπειρα οικονομικά σκάνδαλα τα τελευταία 20-30 χρόνια. Και μάλιστα υπάρχει ασυλία γι’ αυτούς τους απατεώνες!

Οι θεσμοί μας έχουν καταρρεύσει, το κράτος παραπαίει, δουλειές δεν υπάρχουν (μόνο ό,τι στήσει κανείς μόνος του) και ακόμη και σήμερα που ο Παπανδρέου θέλει διαφάνεια και όλα στο ίντερνετ, ακόμη και τώρα, ο ίδιος ο κομματικός μηχανισμός του γελάει και στοιχηματίζουν πότε θα πέσει. Αυτή είναι η κατάντια μας σαν Ελλάδα. ΚΑΝΕΙΣ έλληνας βουλευτής (ή σχεδόν κανείς) δεν θα μπορούσε να επιβιώσει σε μια άλλη σύγχρονη και πολιτισμένη χώρα. Αν τους ακούσει κάποιος από κοντά είναι άνθρωποι γλοιώδεις, φαφλατάδες, κομπιναδόροι, λαϊκιστές, αμόρφωτοι μέχρι τα βάθη του είναι τους, και συχνά απατεώνες και ψεύτες. Δεν θα έκαναν ούτε ως κλητήρες σε μια σοβαρή επιχείρηση.

Και όλα αυτά εμάς ΔΕΝ μας πειράζουν και αντίθετα μας πειράζει που οι Γερμανοί μας κοροϊδεύουν εκνευρισμένοι με την Αφροδίτη της Μήλου σε άσεμνες χειρονομίες. Ποια Αφροδίτη της Μήλου ρε κακομοίρηδες, δεν κοιτάμε τα χάλια μας καλύτερα λέω εγώ;

Τα χρήματα που έχουν εισρεύσει σε αυτό τον τόπο τα τελευταία 40 χρόνια, θα επαρκούσαν για να ήμασταν σήμερα όλοι μια χαρά, μια χώρα με σημαντική παραγωγή και ανταγωνιστικότητα, με καινοτομία, μεγάλες επιχειρήσεις, δομές, νόμους, ισχυρή οικονομία, πλήρη απασχόληση κτλ. Και τι τα κάναμε τα χρήματα; Τα κάναμε προεκλογικές ρεκλάμες, καταναλωτικές παροχές, προεκλογικές παροχές, κομματικές προμήθειες, τα έδωσαν για καθαρή εξαγορά ψήφων, για διορισμό των “δικών μας” παιδιών, για να θρέψουν μαφίες σε κάθε γωνιά της Ελλάδος και σε πολλούς μα πάρα πολλούς εργολάβους και ημέτερους κρατικών προμηθειών. Μαφίες -πραγματικές μαφίες- που έχουν αναλάβει να υποκαταστήσουν τους νόμους, το κράτος, το δίκαιο και κάθε έννοια δημοκρατίας.

Και ποιες είναι οι ευθύνες όλων μας; Κατ’ αρχήν το ότι έχουμε δεσμευτεί σε κάποια επιμέρους τοπική ή κομματική μαφία τις οποίες ψηφίζουμε κιόλας!

Όση τιμή αξίζει σε όσους πολέμησαν τους Γερμανούς και ανάγκασε ακόμη και τους Ναζί να τους αποδώσουν τιμές καθώς προέλαυναν ή τον Τσώρτσιλ να λέει ότι “Οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες”, όση τιμή αξίζει στη μεγάλη μας ποίηση και μουσική ή σε όσους έπεσαν ηρωικά πολεμώντας εσωτερικούς εχθρούς, τόση αηδία και ντροπή αξίζει σε εμάς τους νεοέλληνες που δεν τολμάμε να αντιδράσουμε απέναντι στη μαφία του πολιτικού συστήματος και ξαναψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους. Που δεν τολμάμε να αντιδράσουμε στη μαφία του κάθε διαπλεκόμενου, στη μαφία των κρατικοδίαιτων και ρεζίληδων επιχειρηματιών, στο ρεζίλι του διεφθαρμένου υπαλλήλου, γιατρού, δικηγόρου.

Και τι πείραξε δηλαδή που η Αφροδίτη της Μήλου μας έκανε τέτοια χειρονομία; Είναι ελληνικό σύμβολο η Αφροδίτη της Μήλου; Τι σχέση έχουμε εμείς -οι νεοέλληνες- με αυτούς που δημιούργησαν την αρχαία ελληνική τέχνη, που έγραψαν την πρώτη φιλοσοφία, που ίδρυσαν το θέατρο και τη δημοκρατία; ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ. Οι Γερμανοί ή διάφοροι άλλοι που χλευάζουμε έχουν πολύ μεγαλύτερη σχέση με αυτούς, και ας μιλάνε τελείως διαφορετική γλώσσα από εκείνους. Τι σχέση έχουμε εμείς με τους μεγάλους αρχαίους φιλοσόφους όταν ακόμα και σήμερα το 2010 προσκυνάμε μέσα στις εκκλησίες και σκύβουμε μπροστά στους δεσπότες της απατεωνιάς και της ρεμούλας;

Πριν 200 σχεδόν χρόνια η “Ἑλληνική Nομαρχία”, νομίζω, έλεγε ότι αν δεν μπορέσουμε πρώτα να διώξουμε από μέσα μας την προκατάληψη και από έξω μας τους μαυροφορεμένους χριστιανούς τοποτηρητές των Τούρκων ποτέ δεν θα μπορούσαμε να ελευθερωθούμε πραγματικά. Και έτσι έγινε. Ακόμη και σήμερα, 200 χρόνια μετά, οι Έλληνες μπορεί να πολέμησαν, να βασανίστηκαν, να δημιούργησαν αλλά ακόμη και σήμερα είναι είλωτες της βαθιάς δουλοπρέπειας που τους διακρίνει απέναντι σε τοπικούς αγάδες, τοπικές μαφίες, τοπικές εκκλησίες, τοπικούς πολιτικούς, ταμπού, προκαταλήψεις και τις εσωτερικές τους δεισιδαιμονίες. Η επιστημονική σκέψη είναι ακόμη και σήμερα ξένη στον τόπο που γεννήθηκε. Ιδιαίτερα τα τελευταία 30-40 χρόνια είμαστε παντελώς αδικαιολόγητοι σε όλες μας τις διαστάσεις.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα είναι η διαφθορά και η διαπλοκή σε όλα τα επίπεδα, από πάνω έως κάτω.

greekrider.blogspot.com

Τι να πει κανείς το κείμενο πρέπει να μας εκφράζει όλους, τουλάχιστον όσους δεν έχουν θεούς και αφέντες πάνω από το κεφάλι τους.  Ο κανονικός τίτλος του άρθρου είναι “Οι Έλληνες και το παράλογο” και θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι από μας συμφωνούν 100%

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Κι ο λαικισμός ένας μεγάλος εχθρός. Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερος από τον εαυτό μας.

Το δημοσίευμα του Focus εξόργισε και μένα. Αλλά ήταν ένα ανόητο, κίτρινο δημοσίευμα των κοκορακίων της γερμανικής δημοσιογραφίας. Ήταν όμως μια άποψη και ο καθένας έχει δικαίωμα σε αυτήν. Θυμηθείτε πόσες φορές έχουμε μιλήσει για κουτόφραγκους ή αμερικανάκια. Βεβαίως τα αστροπελέκια που έφτιαξαν το εξώφυλλο πρέπει γενικώς να προσέχουν όταν χρησιμοποιούν ιστορικούς συμβολισμούς γιατί αν κάποιοι μπουν στον πειρασμό να απαντήσουν αναλόγως, δυστυχώς η Γερμανία δεν διαθέτει κάποια Αφροδίτη της Βόνης αλλά μορφές που ταυτίστηκαν με την παγκόσμια ντροπή.

Είχε δίκιο ο Πάγκαλος πως η Γερμανία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την ελληνική οικονομία. Τα γερμανικά στρατεύματα κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, σκότωσαν έλληνες, κατέκαψαν την Ελλάδα και κατέκλεψαν περιουσίες και τα αποθέματα χρυσού της χώρας. Αρκεί βέβαια να μην ξεχνάμε πόσο ευθύνονται οι έλληνες και οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν διεκδίκησε πολεμικές αποζημιώσεις, αλλά γι αυτό δεν φταίνε οι Γερμανοί. Το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτό που δημιουργήθηκε (για να μην ξεχνάμε την ιστορία) και από συνεργάτες των Γερμανών, αρκετά ένοχο και πολύ περισσότερο δουλικό, υπερασπίζοντας ίσως τον εαυτό του, τη φύση του, παραιτήθηκε κάθε διεκδίκησης. Η υπόθεση Μέρτενς, που συγκλόνισε την Ελλάδα τη δεκαετία του 60, είναι μια παλιά ιστορία αρκετά επεξηγηματική. Πριν από χρόνια, μια δημοσιογραφική έρευνά μου για την υπόθεση αυτή, χαρακτηρίστηκε ως προσπάθεια αποκαθήλωσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το «έθνος» έπρεπε να παραμείνει η μυθική περιγραφή των σχολικών εγχειριδίων και ο εθνάρχης το σύμβολο μιας ηρωικής και όχι συνεργαζόμενης με τους ναζί, Δεξιάς.

Ο Μέρτενς,οι αποζημιώσεις και ο Καραμανλής

Τον Μάιο του 1957, ο Μαξ Μέρτενς, ο χασάπης της Θεσσαλονίκης, ο ναζί που ευθυνόταν για τον εκτοπισμό των Ελλήνων Εβραίων και την κλοπή των περιουσιών τους, επέστρεψε στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μια σημερινή εκδοχή, για να αναζητήσει κομμάτι του θησαυρού των Εβραίων που είχε βυθίσει με πλοίο στην Ελλάδα. Όπως και να έχει, σίγουρος πάντως, για την φιλικότητα του ελληνικού καθεστώτος. Καταζητούμενος από το 1947, ένοιωθε περιέργως αρκετά ασφαλής στην χώρα που είχε κατακάψει. Εκείνη την εποχή μάλιστα ήταν στέλεχος του γερμανικού υπουργείου Δικαιοσύνης και φίλος του καγκελάριου Αντενάουερ. Κάποιοι εβραίοι όμως τον αναγνώρισαν και απαίτησαν την σύλληψή του. Ο Μέρτενς πραγματικά συνελήφθη.

Τον Νοέμβριο του 1958 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ευάγγελο Αβέρωφ επισκέπτονται την Βόννη. Ενδίδουν στις πιέσεις του Αντενάουερ να μην διεκδικήσουν πολεμικές αποζημιώσεις. Με την επιστροφή στην Ελλάδα ο Καραμανλής περνά μάλιστα νόμο για αναστολή δίωξης εγκληματιών πολέμου. Ακόμη και οι Άγγλοι την εποχή εκείνη κατηγορούν την ελληνική κυβέρνηση πως «αμνηστεύει εγκληματίες πολέμου». Ο μοναδικός εγκληματίας πολέμου που έχουμε στην Ελλάδα είναι ο Μέρτενς. Ο νόμος αρχικώς τον εξαιρεί από την αμνήστευση αλλά λίγο αργότερα τροποποιείται ο νόμος (ν.δ. 3933/1959) και τον συμπεριλαμβάνει.

Έτσι ενώ ο Μέρτενς καταδικάζεται σε 25 έστω μόλις χρόνια κάθειρξης στέλνεται στη Γερμανία όπου απελευθερώνεται. Η υποχωρητική συμπεριφορά του Καραμανλή δεν έχει καμιά εμφανή εξήγηση. Κυβερνητικά στελέχη λένε πως ευνοεί το κλίμα των καλών σχέσεων Ελλάδας Γερμανίας και την είσπραξη ενός δανείου 200 περίπου εκατομμυρίων μάρκων. Αντί να διεκδικήσουμε δεκάδες δισεκατομμύρια όπως είχαμε δικαίωμα, το βουλώνουμε με ένα δάνειο. Γιατί;

Κατά πολλούς η εξήγηση είναι σε όσα είπε μόλις απελευθερώθηκε ο ίδιος ο Μαξ Μέρτενς. Με συνεντεύξεις του στη Σπηγκελ και την Ηχώ του Αμβούργου υποστηρίζει πως κατά την κατοχή, συνεργάτες του ήταν μέλη της κυβέρνησης Καραμανλή. Κατονομάζει μάλιστα συγκεκριμένα:

1. Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή!!!!. Σύμφωνα με τον Μέρτενς ο Καραμανλής είχε δώσει πληροφορίες ακόμη και για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου αλλά οι γερμανοί δεν τον πίστεψαν
2. Τον Δημήτρη (Τάκο) Μακρή, υπουργό εσωτερικών του Καραμανλή
3. Τον Γεώργιο Θέμελη υφυπουργό Άμυνας
4. Την Δοξούλα σύζυγο του Μακρή η οποία ήταν γραμματέας του και σύνδεσμος με τους πληροφοριοδότες

Οι συνεντεύξεις αναστατώνουν την πολιτική ζωή της χώρας. Η ΕΔΑ μιλά για προδότες που αντάλλαξαν την γερμανική σιωπή με υποχωρήσεις από τις αποζημιώσεις. Έτσι εξηγήθηκε η σπουδή επίσκεψης του Καραμανλή στη Βόννη και η απελευθέρωση του Μέρτενς.

Αποκαλύφθηκε πως πραγματικά ο Μακρής την εποχή της κατοχής διορίστηκε από τα γερμανικά στρατοδικεία ως «δικηγόρος» ελλήνων. Η γυναίκα του Δοξούλα ήταν πραγματικά γραμματέας του Μέρτενς στη Θεσσαλονίκη και ο Θέμελης διορισμένος από τους γερμανούς Νομάρχης. Για τον Καραμανλή δεν υπήρχαν στοιχεία. Μόνο ο τρόπος που έκλεισε την υπόθεση των ελληνικών διεκδικήσεων. Κανένας από τους θιγόμενους δεν κατέφυγε στα γερμανικά δικαστήρια εναντίον του Μέρτενς.

Η ανώμαλη δεκαετία του 60 και βέβαια το μετεμφυλιοπολεμικό ελληνικό κράτος έθαψε την υπόθεση Μέρτενς. Στα άπαντα Καραμανλή, υπάρχει μόνο μια παράγραφος για την υπόθεση που έριξε την πιο σκοτεινή σκιά στην προσωπική ιστορία του Καραμανλή.

Η Ιστορία για μια ακόμη φορά υποχώρησε μπροστά στις ανιστόρητες και αυθαίρετες ερμηνείες της. Ο Καραμανλής έγινε Εθνάρχης, οι έλληνες όσο περήφανοι ήθελαν τα σχολικά εγχειρίδια και οι συνεργάτες των Ναζί ιστορικές οικογένειες πάνω από όλα πατριωτικές.

Αυτή είναι η εξήγηση γιατί η Ελλάδα δεν πήρε πολεμικές αποζημιώσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω βεβαίως γιατί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν ευνόησαν, αλλά σαμποτάρισαν προσπάθειες ελλήνων πολιτών (κάτοικοι Διστόμου) να διεκδικήσουν με βάση τους ευρωπαικούς νόμους όσα είχαν δικαίωμα.

Οι Γερμανοί βεβαίως είναι φίλοι μας αλλά φίλτατη είναι η αλήθεια. Ας αφήσουμε λοιπόν τους λεονταρισμούς και τις εκρήξεις εθνικής αγανάκτησης γιατί το δάχτυλο της Αφροδίτης σηκώθηκε ειρωνικά μπροστά στο πρόσωπό μας . Η εθνική μας περηφάνεια δεν απειλήθηκε από έναν ανόητο συντάκτη ύλης του Focus αλλά από εμάς τους ίδιους. Και θα απειλείται όσο στη θέση της ιστορικής αλήθειας βάζουμε ανιστόρητους αγανακτισμένους και εύθικτους απολίτικους.

Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
koutipandoras.gr

Οι δύσπιστοι,…
… αυτοί που χαμογελούσαν ειρωνικά σε όσους τολμούσαν να πουν ότι τα χειρότερα αυτής της οικονομικής κρίσης

βρίσκονται ακόμη μπροστά μας, δεν περνάει μέρα που να μη διαψευστούν. Τριγμοί αντηχούν από άκρη σε άκρη στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Και μόνο οι χρεοκοπημένες ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες κλείνουν τα αυτιά τους στις προβλέψεις που λένε πως θα μετρήσουμε 30 εκατομμύρια ανέργους στην Ευρώπη μέχρι το τέλος του έτους.

Τα θύματα,…
… αφού υποχρεώθηκαν να σώσουν τις τράπεζες με το υστέρημά τους, ξαναβγαίνουν στους δρόμους, από το Βερολίνο και το Παρίσι μέχρι τη Λισαβώνα και την Αθήνα. Οι εργαζόμενοι. Όμως όχι όλοι. Υπάρχουν κάποιοι που θα λείψουν για πάντα από κοντά τους. Όχι επειδή το θέλησαν αυτοί. Η τραγική επιδημία αυτοκτονιών στη γαλλική τηλεφωνική εταιρεία Φρανς Τελεκόμ υποχρέωσε τη γαλλική κυβέρνηση να βάλει θερμόμετρο στη μασχάλη της κοινωνίας και να ζητήσει τη διεξαγωγή έρευνας για τις συνθήκες εργασίας στις μεγάλες επιχειρήσεις της Γαλλίας.

«Όπως οι διαιτητές στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, η γαλλική κυβέρνηση βγάζει κόκκινη κάρτα στις “κακές”, κίτρινη στις “μέτριες” και πράσινη στις “άψογες” επιχειρήσεις, όπως ας πούμε τις τράπεζες», γράφει η εφημερίδα «Λα Ντεπές». «Η ειρωνεία είναι πως στη Φρανς Τελεκόμ έβγαλε κίτρινη κάρτα». Η απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης να μετρήσει τις πιέσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι στους χώρους εργασίας, δείχνει πόσο βαρύ είναι το κλίμα και πόσο έχει γίνει δύσκολη η καθημερινή επιβίωση στον κόσμο της εργασίας.

Η δημοσιογράφος…
… Φλοράνς Ομπενάς μόλις επέστρεψε από μια εξάμηνη εξερεύνηση αυτού του «κάτω κόσμου». Αυτή η τρισεγγονή του Ζολά επέστρεψε με ένα συγκλονιστικό αφήγημα γι΄ αυτόν τον αθέατο κόσμο, όπου η ζωή των ανθρώπων μοιάζει με ένα ανολοκλήρωτο παζλ που τα κομματάκια του είναι χίλιες δυο ψευτοδουλειές του ποδαριού κι όπου ανύπαρκτες κι αόρατες γυναικείες οπτασίες σκουπίζουν μέσα στα βαθιά σκοτάδια τις γαλαρίες των σιδηροδρομικών σταθμών. Η Φλοράνς Ομπενάς περιπλανήθηκε εκεί που η εργασία μοιάζει με εφιάλτη, σε έναν κόσμο αδιαφορίας και βαρβαρότητας. Ο κόσμος που είδε είναι αυτός που ζούμε. Πόσοι εργαζόμενοι σαν κι εμάς αγαπάμε την εργασία μας; Πόσοι είμαστε ευχαριστημένοι από τον εαυτό μας;

Όταν ο πρόεδρος…
… της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί είπε πως η εργασία είναι χειραφέτηση, γράφει η «Λα Ντεπές», δεν είχε άδικο. Το είχαν πει άλλωστε πολλοί άλλοι, πολύ πιο σημαντικοί από αυτόν, πολύ πριν από αυτόν. Όσο κι αν είναι αυτή η εργασία ταπεινή. Όμως, όταν ο Λουίς Αραγκόν έγραφε στην εφημερίδα «Ουμανιτέ» πως «με την εργασία μεταμορφώνεται ο άνθρωπος», ασφαλώς δεν είχε υπόψη του τις πιέσεις, τις ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς στους οποίους υποβάλλονται σήμερα πολλοί εργαζόμενοι, αλλά μια δραστηριότητα η οποία πλουτίζει τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου που προσφέρει τις υπηρεσίες του στην κοινωνία.

Φανταστείτε τη σκηνή: ο πρόεδρος του βρετανικού κοινοβουλίου να καλεί τον Έλληνα πρέσβη στο Λονδίνο και να του εκφράζει την οργή του για κάποιο δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ» που αφορά το σκάνδαλο με τις δαπάνες των Βρετανών βουλευτών.

Να κι ο Παρθενώνας (σκίτσο που δημοσιεύτηκε χθες στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»)
Η επιλογή της χώρας δεν είναι τυχαία. Κι αυτό, γιατί το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Focus με την Αφροδίτη της Μήλου δεν αποτελεί τη μοναδική περίπτωση επίθεσης εναντίον της χώρας μας με όπλο ό,τι πιο πολύτιμο μας έχει απομείνει: τα αρχαία μας.

Μια προκλητική ιδέα ενός δημοσιογράφου των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς για την εμπορική αξιοποίηση της σοφίας των αρχαίων μας προγόνων δείχνει ότι η ανθελληνική συνωμοσία είναι συντονισμένη. Ίσως λοιπόν ο κ. Πετσάλνικος να πρέπει να καλέσει, εκτός από τον πρέσβη της Γερμανίας, και τον ομόλογό του της Βρετανίας, και να του ζητήσει να μαζέψει τον ασεβή συντάκτη, μαζί με τους συναδέλφους του από τον Εκόνομιστ και τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς που μας έχουν βάλει κι αυτοί στο στόχαστρο. Θα μπορούσε να του επισημάνει, μάλιστα, ότι σε λίγο το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας του θα ξεπεράσει το ελληνικό, οπότε να μην ξαφνια- στεί αν αρ χίσουμε κι εμείς τις ειρωνείες.

Στο επίμαχο άρθρο του, ο Εντ Κρουκς υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να εισπράττει δικαιώματα για κάθε αρχαία κωμωδία ή τραγωδία που ανεβαίνει οπουδήποτε στον κόσμο, καθώς και για κάθε ρητορικό επιχείρημα ή σοφιστεία που εκστομίζει οποιοσδήποτε πολιτικός, διανοούμενος, ακόμη και οικονομολόγος. Η ίδια τακτική, γράφει, πρέπει να επεκταθεί και στον κόσμο των επιχειρήσεων: η Νike, για παράδειγμα, πρέπει να πληρώσει αποζημίωση στην Ελλάδα για τον σφετερισμό του ονόματος της αρχαίας θεάς. Κι επειδή μια τέτοια εκστρατεία για την υπεράσπιση του ελληνικού κοπιράιτ δεν είναι απλή και περιλαμβάνει παγίδες, καλό είναι να την ανα- λάβει κάποιος έμπειρος στις ίντριγκες και τα κόλπα. Εντάξει, ας μην κρυβόμαστε: το μυαλό όλων μας πηγαίνει στην Goldman Sachs.

Τώρα που ξαναδιαβάζουμε το άρθρο, μια άγρια σκέψη μας περνά από το μυαλό: κι αν ο άνθρωπος δεν κάνει πλάκα; Ας είμαστε λοιπόν κάπως επιφυλακτικοί με τον πρέσβη, θα μπορούσε εν πάση περιπτώσει να δώσει διευκρινίσεις. Το βέβαιο είναι ότι ο Βρετανός συνάδελφος δίνει ιδέες. Η Έβα Κανταρέλα για παράδειγμα, η καθηγήτρια αρχαίου ρωμαϊκού και ελληνικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου που είχε γράψει τις προάλλες ένα άρθρο με τίτλο «Είμαστε όλοι Έλληνες», διατυπώνει τώρα στην Κοριέρε ντέλα Σέρα μια νέα επαναστατική πρόταση: όλα τα μουσεία όπου εκτίθενται ελληνικές αρχαιότητες να προσφέρουν ένα μέρος των εσόδων τους στην Ελλάδα, ως αναγνώριση του τεράστιου χρέους τους στον πολιτισμό μας. Είναι φανερό ποιος πρέπει να κάνει την αρχή: το Βρετανικό Μουσείο, φυσικά. Ας το πούμε με την ευκαιρία κι αυτό στον πρέσβη, δεν ξέρεις καμιά φορά.

Του Μιχάλη Μητσού/ TA NEA

Υπήρξε μια εποχή στην Ελλάδα που τα πάντα εξηγούντο με την επίκληση συνωμοσιών, συμφερόντων, κερδοσκοπιών και άλλων σκοτεινών καταστάσεων.

Ηταν η εποχή της εθελούσιας τύφλωσης, μια προσπάθεια αποφυγής στην αναγκαία εμβάθυνση για όσα συνέβαιναν στον κόσμο. Επρόκειτο στην ουσία για πνευματική οκνηρία. Αντί να συλλέγουμε της ψηφίδες της πολύπλοκης πραγματικότητας για να σχηματίσουμε θεωρία, φτιάχναμε μια απλοϊκή θεωρία και αποσιωπούσαμε ή τονίζαμε κάποια γεγονότα έτσι ώστε να ταιριάζουν στην αδρή εικόνα του κόσμου που είχαμε προσχηματίσει. Ηταν τότε που η παγκοσμιοποίηση διέλυε τα εθνικά κράτη, οι Ευρωπαίοι διέλυαν τη Γιουγκοσλαβία, οι Αμερικανοί διέλυαν την Ευρώπη και όλοι μαζί την Κύπρο. Απαντες δε, από τον Σόρος μέχρι τον Κίσιγκερ, κοιμούνταν και ξυπνούσαν με τον καημό της Ελλάδος. Επειδή, έλεγαν κάποιοι, ήμασταν απείθαρχοι στα κελεύσματα της παγκοσμιοποίησης (πραγματικά: δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα που να δίνει 16 μισθούς στους υπαλλήλους της Βουλής ή να διατηρεί επί τόσο μακρόν ζημιογόνες ΔΕΚΟ) ή επειδή μας ζήλευαν: ενώ εμείς γλεντούσαμε στις ταβέρνες και τα μπουζούκια, εκείνοι πήγαιναν πρωί πρωί για δουλειά.

Και μετά ήρθε η κρίση. Οι θεωρίες συνωμοσίας δεν έλειψαν. Το ΚΚΕ, για παράδειγμα, θεωρεί ότι αυτή η χρηματοπιστωτική κρίση έγινε για να εξομοιωθούν τα όρια συνταξιοδότησης στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζει ότι ο διεθνής Τύπος ασχολείται μαζί μας επειδή ζηλεύει τις «κοινωνικές κατακτήσεις» σαν το «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» που παίρνουν διάφοροι του Δημοσίου. Πρέπει να δεχθούμε όμως ότι αυτή τη φορά πήραμε τα πράγματα πιο σοβαρά. Αρχίσαμε να αναλογιζόμαστε τις πραγματικές δικές μας ευθύνες για την κατάσταση που περιήλθαμε. Κατανοούμε ότι το μοντέλο του κλεπτοκρατικού καπιταλισμού (στο οποίο μέτοχοι και συμμέτοχοι είμαστε όλοι: από τους αγρότες που καλλιεργούν για τις επιδοτήσεις μέχρι τους επιχειρηματίες που φτιάχνουν εταιρείες με μοναδικό πελάτη το Δημόσιο) έφτασε στο τέλος του. Τα δανεικά που το συντηρούσαν στέρεψαν και ήρθε η ώρα του λογαριασμού.

Τώρα όμως ελλοχεύει ένας άλλος κίνδυνος. Επειδή η συνωμοσιολογία ευδοκίμησε επί μακρόν στη χώρα, πολλοί λειτουργούν σαν κνίτες της απέναντι πλευράς. Αρνούνται πτυχές της πραγματικότητας, όπως είναι τα κερδοσκοπικά παιχνίδια στις αγορές. Θεωρούν ότι όλα είναι καλώς καμωμένα, κι εμείς απλώς έπρεπε να προσέχουμε.

Στο δεύτερο έχουν δίκιο: εμείς έπρεπε να προσέχουμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι καλώς καμωμένα. Το γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε αφρόνως σπάταλη δεν σημαίνει ότι δεν γίνονται κερδοσκοπικά παιχνίδια. Με άλλα λόγια: εμείς τρέξαμε μέχρι το χείλος του γκρεμού. Τώρα, υπάρχουν πολλοί που μας σπρώχνουν για να κερδίσουν. Και όχι μόνον εμάς, και όχι μόνο τώρα.

Αυτό το πρόβλημα φυσικά δεν μπορεί να το λύσει η Ελλάδα, αν και έπρεπε να το λάβει υπόψη της όταν έτρεχε προς το χείλος του γκρεμού. Τώρα πρέπει να πληρώσουμε· και τα χρωστούμενα και τις κερδοσκοπικές επιθέσεις. Από την άλλη οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι η πολιτική δεν κηδεύτηκε αλλά πρέπει να συγχρονιστεί με τις ανάγκες της παγκοσμιοποίησης. Δεν μπορεί να είναι εθνική, ούτε μπορεί να έχει ως μοναδικό στόχο τη διαρκή παραγωγή κρατικών ελλειμμάτων και χρεών όπως οραματίζονται διάφοροι, ζητώντας την παραβίαση του Συμφώνου Σταθερότητας. Η παρέμβαση δεν μπορεί παρά να είναι διεθνική και πρέπει να έχει στόχο να κλείσει τρύπες του διεθνούς συστήματος, τις οποίες χρησιμοποιούν πολλοί για να κερδοσκοπήσουν.

www.medium.gr

Ανοίγουμε παρένθεση. «Σε λίγο όταν θα εκφωνούν τα ονόματά μας στη Βουλή, αντί για “παρών” θα φωνάζουμε “αθώος”!..».

Το έλεγε στα μέσα του περασμένου αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία ένας βουλευτής. Αλλά ταιριάζει απόλυτα και σε μια άλλη χώρα, στην οποία σε κάθε κοινοβουλευτική περίοδο κατατίθενται κατά μέσον όρο στη Βουλή δεκαπέντε αιτήσεις για διερεύνηση σκανδάλων με ανάμειξη πολιτικών. Ποια χώρα; Ε, χωριό που φαίνεται… Πού αλλού βρίσκονται εν εξελίξει 5-6 Εξεταστικές Επιτροπές ταυτόχρονα; Κλείνει η παρένθεση.

Το σχέδιο νόμου για την καταπολέμηση της διαφθοράς στον δημόσιο βίο που καταρτίζει η κυβέρνηση διά χειρός Καστανίδη, έχει στην ούγια μερικά ερωτήματα. Μπορεί το πολιτικό σύστημα να οργανώσει την αυτοκάθαρσή του; Θα εφαρμόζουν τους νόμους εκείνοι που τους ψήφισαν, οσάκις στρέφονται εναντίον τους; Εξασφαλίζει ότι δεν θα ξανακούσουμε έναν Βουλγαράκη να ισχυρίζεται πως ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό; Με άλλα λόγια: μπορεί ένας νέος νόμος να οδηγήσει σε νέου τύπου πολιτικούς; Ή μάλλον σε… παλαιού τύπου πολιτικούς; Το τελευταίο ερώτημα δεν συνιστά παραδοξολογία.

Πολλοί νοσταλγούν τους πολιτικούς της παλαιάςκαλής- εποχής. Είχαν τις ιδεολογικές αγκυλώσεις τους, τον παλαιοκομματισμό τους κι ένα σωρό κουσούρια, αλλά… Πρώτον, είχαν αίσθηση της αποστολής τους, δεύτερον, έμπαιναν στην πολιτική αφού είχαν αποκατασταθεί επαγγελματικά και, τρίτον, έβγαιναν πάντα φτωχότεροι από ό,τι μπήκαν.
Εκείνα τα χρόνια οι φήμες έλεγαν για κάποιον πολιτικό: «Αυτός έφαγε μια περιουσία στην πολιτική». Τώρα λένε: «Αυτός έκανε περιουσία από την πολιτική». Είναι πολλά τα παραδείγματα κορυφαίων πολιτικών του παρελθόντος που εκποίησαν οικογενειακά ακίνητα για να κατέβουν και να μείνουν στον πολιτικό στίβο. Σήμερα ξέρουμε πολιτικούς που απέκτησαν ακίνητα από την ώρα που μπήκαν στον πολιτικό στίβο. Ο Γιάννης Αλευράς ζούσε σε ένα τριάρι στην Πλατεία Αμερικής και ο Παναγής Παπαληγούρας σ΄ ένα ημιυπόγειο στην Καρνεάδου. Ο «Μαύρος Καβαλάρης» πέθανε σ΄ ένα στρατιωτικό κρεβάτι με 175 δραχμές στην τσέπη και ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν απέκτησε ποτέ δικό του σπίτι. Οι σημερινοί πολιτικοί κάνουν «ντόλτσε βίτα», απροκάλυπτα.

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Παλιά ένας επιχειρηματίας πάλευε μήνες για να τον δεχθεί ένας υπουργός. Στην εποχή μας οι υπουργοί κάνουν ουρά για να τους δεχθούν οι επιχειρηματίες. Στα κόμματα δρουν «λόμπι» συμφερόντων. Η βουλευτική έδρα αποτιμάται με όρους πολιτικού μάρκετινγκ. Το κομματικό ασανσέρ ανεβάζει στο ρετιρέ της εξουσίας μετριότητες. Η πολιτική έγινε βιοπορισμός για όσους δεν μπορούν να σταδιοδρομήσουν αλλού. Τα αξιώματα αναλαμβάνονται κατ΄ απονομήν και όχι κατ΄ αξίαν. Και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε: να χρειάζονται οι νομοθέτες νόμους για τον εαυτό τους!

Τoυ Γιώργου Λακόπουλου

Οι πρόσφατες δραματικές εξελίξεις δημιουργούν νέο πολιτικό σκηνικό και δίνουν μια πρόγευση των καταστάσεων που θα ζήσουμε τα ερχόμενα χρόνια.

Ολοι αναρωτιόμαστε πώς θα αντιμετωπιστεί άμεσα η δημοσιονομική κρίση και πώς θα βγούμε μεσοπρόθεσμα από την πολύ ευρύτερη οικονομική κρίση που ήδη κλονίζει την Ευρωπαϊκή Ενωση. Θεωρώ αδύνατο να γίνουν αυτά στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Πριν από καιρό είχα υποστηρίξει ότι πρέπει να κηρυχθεί στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους (ξεπέρασαν τα 41 δισ. ευρώ το 2009) και να γίνει αναδιαπραγμάτευσή του. Ειδάλλως θα χρειαζόταν «να περικοπούν όλες οι κοινωνικές δαπάνες και να μπει φιτίλι στη δημοκρατία και την κοινωνική συνοχή για να πληρωθούν κατά προτεραιότητα οι δανειστές».

Θυσίες χωρίς ορίζοντα

Οι εξελίξεις που μεσολάβησαν, δυστυχώς, επικυρώνουν αυτή την εκτίμηση. Απλώς το δημόσιο χρέος βάρυνε στο μεταξύ με άλλα 40 δισ. ευρώ, τα οποία φυσικά δεν έγιναν μισθοί και συντάξεις. Γλίστρησαν και πάλι προς τους ισχυρούς. Ο πλούτος κλείνεται στα θησαυροφυλάκια τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ τα νοικοκυριά ρίχνονται στη φτώχεια. Κάθε νεογέννητο βρίσκεται φορτωμένο με 30.000 ευρώ δημόσιο χρέος, που δεν δαπανήθηκε για χάρη του, και καλείται να δουλεύει ισόβια για να το ξεπληρώσει.

Τα επόμενα χρόνια οι οικονομικές θυσίες θα είναι αναπόφευκτες. Το ζήτημα είναι αν θα μοιραστούν και δίκαια. Θα μας κάνουν δουλοπάροικους των τραπεζιτών ή θα συνοδευτούν από θεσμικές αλλαγές ικανές να αντιστρέψουν την κοινωνική πόλωση; Μάχη αβέβαιης έκβασης, που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα.

Βασική πολιτική πραγματικότητα είναι ότι ο ελληνικός λαός είδε το κράτος να δίνει δεκάδες δισ. για να σώσει τις τράπεζες, ψήφισε την κυβέρνηση επειδή πληροφορήθηκε ότι «λεφτά υπάρχουν», και όμως καλείται τώρα σε θυσίες χωρίς ημερομηνία λήξης. Σε αυτές τις συνθήκες αποτελεί πράξη ύψιστης πολιτικής ανευθυνότητας να δοκιμαστούν ακόμη περισσότερο οι αντοχές του. Η αναδιανομή του εθνικού προϊόντος υπέρ των πλουσίων, που ζητούν οι θεσμικά ισχυροί γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, θα εξαερώσει τη νομιμοποίηση της κυβέρνησης, ενώ υπονομεύει, παράλληλα, την πραγματική οικονομία και την ίδια τη δημοκρατία. Λύση επομένως ηθικά, πολιτικά και οικονομικά απαράδεκτη.

Καν΄ το όπως ο Βενιζέλος

Η ιστορία μάς δίνει ένα διδακτικό παράδειγμα. Το 1932, με τον ελληνικό λαό πολύ πιο αμόρφωτο και ανοργάνωτο- και λιγότερο απαιτητικό από σήμερα- ο χαρισματικός πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, που είχε πρόσφατα επανεκλεγεί σαρώνοντας τους αντιπάλους του, εξανέμισε τη δημοτικότητά του αφαιμάσσοντας την οικονομία στη λεγόμενη Μάχη της Δραχμής. Οταν τελικά κήρυξε στάση πληρωμών, έπειτα από μερικούς μήνες αντίστασης δηλαδή, ήταν πια αργά. Το κόμμα του είχε διαλυθεί, η δημοκρατία εκτροχιαστεί, με τελικούς ωφελημένους τους Γλύξμπουργκ και τον Μεταξά. Η ειρωνεία είναι ότι, στη συνέχεια, σταθεροποιήθηκαν οι ακροδεξιές κυβερνήσεις ακριβώς επειδή η ελληνική οικονομία, διαψεύδοντας τους τότε γκουρού των αγορών, σημείωσε πρωτοφανείς ρυθμούς ανόδου. Η πτώχευση ξαναζωντάνεψε την αγορά, μεταφέροντας πόρους από τα θησαυροφυλάκια των τρα πεζών στην πραγματική οικονομία, από το εξωτερικό στο εσωτερικό. Μια ιστορία που την περιγράφει ωραία ο Μαρκ Μαζάουερ.

Είναι σήμερα εφικτό αυτό που έκανε τότε ο Βενιζέλος; Ναι, είναι. Παραπάνω από 40 «πτωχεύσεις» σημειώθηκαν παγκόσμια μετά το 1970, και γενικά ωφέλησαν τις χειμαζόμενες οικονομίες. Η Ρωσία και η Αργεντινή σε τέτοιες «χρεοκοπίες» στήριξαν την υγιή οικονομική τους μεγέθυνση, με εξαιρετικούς ρυθμούς, τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τη σχετική βιβλιογραφία οι κίνδυνοι είναι, στη δική μας περίπτωση, μάλλον θεωρητικοί. Κυρίως ο πρόσκαιρος αποκλεισμός από τις διεθνείς χρηματαγορές, οι οποίες ωστόσο έτσι κι αλλιώς δεν μας δανείζουν, πλέον, με λογικούς όρους.

Η «πτώχευση» και το ευρώ

Είναι συμβατή η «πτώχευση» όμως με την παραμονή στο ευρώ; Ναι, είναι. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης περιορίζει τα επιτρεπόμενα ελλείμματα, αλλά αφήνει τις εθνικές κυβερνήσεις να βρουν μόνες τους το πώς θα ισοσκελίσουν τον προϋπολογισμό. Η Αθήνα αποφασίζει αν θα ρίξει το έλλειμμα κλείνοντας νοσοκομεία και σχολεία (προϋπολογισμός 2010 για την Παιδεία:

7,6 δισ. ευρώ· Υγεία και Πρόνοια: 6 δισ. ευρώ) ή αναστέλλοντας τις πληρωμές στους τραπεζίτες (προϋπολογισμός 2010 για τοκοχρεολύσια: 45 δισ. ευρώ). Δεν είναι γραμμένο πουθενά στο Σύνταγμα ότι οι υποχρεώσεις του κράτους προς τους πιστωτές υπερτερούν έναντι των ευθυνών του προς τους πολίτες. Το ποιος παίρνει τι, ψηφίζεται κάθε χρόνο εξαρχής από την εθνική αντιπροσωπεία. Είναι θέμα πολιτικής απόφασης, της Αθήνας και όχι της Φραγκφούρτης ή των Βρυξελλών, αν ο προϋπολογισμός θα σώσει το κοινωνικό κράτος ή τις τράπεζες.

Συμφέρει άραγε τους ισχυρούς της ΕΕ να μας διώξουν από το ευρώ; Κάτι τέτοιο δεν μπορούν να το κάνουν αν ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό, έστω και μη πληρώνοντας τους τραπεζίτες και φορολογώντας τους πλούσιους. Ούτε θα τις συνέφερε. Θα υπονόμευαν έτσι την ισχύ και τη βιωσιμότητα του ευρώ, δίχως να αντιμετωπίσουν τις κερδοσκοπικές επιθέσεις των τραπεζών, οι οποίες αμέσως μετά θα στόχευαν την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, το Βέλγιο και ακόμη και τη Γαλλία- χώρες όλες τους με συνολικές δανειακές ανάγκες επαχθέστερες των δικών μας.

Θαπατέρο και Παπανδρέου

Κηρύσσοντας, τώρα, στάση πληρωμών διατηρούμε εμείς τον έλεγχο της οικονομίας, προφυλάσσουμε το στοιχειώδες κοινωνικό κράτος και σώζουμε την, ατελή έστω, δημοκρατία. Σκεφτείτε μόνο τις συνέπειες αν εκχωρήσουμε στη Φραγκφούρτη τα ηνία μιας βυθισμένης σε κρίση οικονομίας, αποσταθεροποιώντας στο μεταξύ και το πολιτικό μας σύστημα, μόνο και μόνο για να ακούσουμε του χρόνου ότι η ΕΕ δεν έχει άλλα περιθώρια στήριξής μας.

Ορθά ο Θαπατέρο ανέθεσε στην αντικατασκοπία να βρει ποιοι κερδοσκοπούν ενάντια στη χώρα του. Το λιγότερο λοιπόν που πρέπει να δηλώσει ο δικός μας πρωθυπουργός, σε όσους μάς εκβιάζουν, είναι το πολιτικά έντιμο και δημοκρατικά απαραίτητο. Δηλαδή ότι εκλέχτηκε με πρόγραμμα αντίθετο, επομένως αν συνεχιστούν οι πιέσεις θα προκηρύξει νέες εκλογές, ώστε ο ελληνικός λαός να αποφασίσει με μάτια ανοιχτά. Σε αυτή την περίπτωση, υποπτεύομαι, οι λεονταρισμοί θα μειωθούν εντυπωσιακά. Γιατί η συνέχισή τους τότε, επαπειλεί αναγκαστική στάση πληρωμών μέσα σε εβδομάδες, και σύντομα ξήλωμα του ευρώ. Πράγμα που λίγες αγορές, κερδοσκόποι, τραπεζίτες θα ριψοκινδύνευαν.

του Σπύρου Μαρκέτου

*Ο κ. Σπύρος Μαρκέτος είναι επίκουρος καθηγητής Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Η παρακμή μιας κοινωνίας συνοδεύεται, σχεδόν πάντοτε, από την προσπάθεια των παρηκμασμένων να μεταθέσουν σε άλλους τις ευθύνες και την ενοχή για την παρακμή τους.

Είναι φυσικό. «Η υπεράσπιση του εγώ μας πεθαίνει ένα τέταρτο μετά τον θάνατό μας». Οι άνθρωποι δεν αντέχουμε την αποτυχία μας, ο ψυχισμός μας ορμέμφυτα την αρνείται. Πρέπει, οπωσδήποτε, κάποιοι άλλοι να φταίνε για τη δική μας παρακμή – άνθρωποι, συγκυρίες, διεθνείς παράγοντες. Η αυτεπίγνωση λαθών, αστοχημάτων, ανικανότητας είναι σπάνιο ατομικό κατόρθωμα και σχεδόν ποτέ συλλογικό.

Η προσπάθεια, ψυχολογικά ανεπίγνωστη και αντανακλαστικά αυτονόητη, να επιρρίψουμε σε άλλους την ευθύνη της δικής μας παρακμής, γεννάει και το σύμπτωμα που εύστοχα ονομάστηκε «συνωμοσιολογία»: Κάποιοι σίγουρα συνωμοτούν εναντίον μας, μεθοδεύουν και επιδιώκουν την ιστορική μας εξαφάνιση, μας πολεμούν ύπουλα και πονηρά. Μόνον έτσι δικαιολογούμε τον εκπεσμό μας, την κρατική μας διάλυση, τον εκφαυλισμό μας, την κυρίαρχη ανικανότητα και αναξιοκρατία, τον διεθνή διασυρμό μας.

Θα άξιζε μια στατιστική απογραφή του ποσοστού των Ελληνωνύμων σήμερα που είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι για την οικονομική χρεοκοπία του κράτους μας, για τη διάλυση και καταρράκωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, τη θλιβερή αγλωσσία μας, το μπάχαλο της δημόσιας διοίκησης, την ολέθρια ανικανότητα και ιδιοτέλεια των πολιτικών μας, την ανομία και την ξέφρενη βία στις μεγαλουπόλεις μας, για όλα, φταίνε άλλοι: Οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, οι Εβραίοι (άγνωστο γιατί), το Βατικανό (επειδή «μισεί» τους Ορθοδόξους), κάποιες αλλοεθνείς «μυστικές υπηρεσίες» (ΜΙΤ, Μοσάντ, CIA), οι διεθνείς μαφίες κερδοσκόπων.

Οι συνωμοσιολόγοι δεν μπορούν (δεν έχουν τη νοητική διαύγεια) να δουν τα προφανή και απλούστατα, επιμένουν να φαντάζονται τα περίπλοκα και αναπόδεικτα. Προφανές και απλό είναι ότι κάθε οργανωμένη συλλογικότητα θέλει να προωθήσει, στον στίβο του διεθνούς ανταγωνισμού, τα δικά της συμφέροντα. Και φυσικά εκμεταλλεύεται τους αδύναμους ή ανίκανους ανταγωνιστές της, ίσως και να μεθοδεύει, αν της προσφέρονται ευκαιρίες, την επιδείνωση της ανικανότητάς τους, το ξεγύμνωμα των αδυναμιών τους. Αλλά οι όροι αυτοί του ανταγωνισμού είναι κοινοί για όλους στον διεθνή στίβο, και θα είναι ίδιοι πάντοτε – «έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ή» (όσο η φύση των ανθρώπων θα είναι αυτή που είναι). Επομένως οι συμφεροντολογικές δολιότητες κυβερνήσεων, οικονομικών παραγόντων, μυστικών υπηρεσιών ή όποιων άλλων είναι φυσικό να εκμεταλλεύονται την παρακμή μιας οργανωμένης σε κράτος κοινωνίας, αλλά δύσκολο, ίσως και αδύνατο, να προκαλέσουν την παρακμή.

Εκτός από τους συνωμοσιολόγους, η παρακμή γεννάει και ένα άλλο, στους αντίποδες, έκτρωμα: Ανθρώπους έτοιμους να πουλήσουν διευκολύνσεις στον οποιονδήποτε, ορεγόμενο να εκμεταλλευτεί την παρακμή της χώρας τους, ισχυρό αλλοδαπό. Η παροχή διευκολύνσεων γίνεται με ωμά, χυδαία ανταλλάγματα (σπανιότερα με χρήμα, συχνότερα με έξωθεν υποστήριξη για την κατάκτηση επιφανών εγχώριων «πόστων» εξουσιαστικής ισχύος ή για την εξασφάλιση προνομιακής δημόσιας προβολής).

Γίνεται η παροχή διευκολύνσεων και χωρίς ανταλλάγματα: από συμπλεγματικούς που κολακεύονται να εκλαμβάνουν το πρακτοριλίκι σαν «κοσμοπολιτισμό», δείγμα «εκσυγχρονισμού», επιδεικτικής απαλλαγής τους από τη μειονεξία του επαρχιώτη που κουβαλάνε στην ψυχή τους. Ο συνδυασμός των δύο (φτηνής ιδιοτέλειας και συμπλεγμάτων επαρχιωτικής μειονεξίας) αναδείχνει κορυφαίους σε επιδόσεις αρνησιπατρίας τους καριερίστες της «ανανεωτικής» τάχα και Αριστεράς. Με το πρόσχημα της εμμονής στον μαρξιστικό διεθνισμό πουλάνε ανενδοίαστα εκδουλεύσεις στη διεθνώς ηγεμονεύουσα σήμερα φιλοδοξία «Νέας Τάξης» πραγμάτων (δηλαδή αγορών).

Προπαγανδίζουν με ζηλωτικό φανατισμό το μοντέλο της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, αρνούνται κάθε κριτήριο πολιτισμικής συμβατότητας για την παροχή ελληνικής ιθαγένειας σε όσους παράνομα και εκβιαστικά εισέρχονται στη χώρα. Κηρύχνουν παθιασμένα το εθνικό κράτος «ξεπερασμένο» και ιδεολόγημα τον στόχο της κοινωνικής συνοχής. Μάχονται, με νύχια και με δόντια, να επιβάλουν στανικά την κατασυκοφάντηση (ή την αγνόηση) της ιστορίας και του πολιτισμού των Ελλήνων στο ελληνικό σχολείο, στον πολιτικό λόγο, στην τηλεοπτική χειραγώγηση του λαού – να καταστήσουν την αρνησιπατρία κυρίαρχη εξουσιαστική ιδεολογία.

Είτε συμπλεγματικοί είτε συμφεροντοσκόποι, οι θιασώτες του αφασικού «πλουραλισμού», αν και με καταγωγική εξάρτηση από τον μαρξιστικό διεθνισμό, συγκροτούν σήμερα την πιο πειθαρχημένη σε ομογνωμία και ομογλωσσία παράταξη που καλύπτει ολόκληρο το πολιτικό φάσμα: από την άκρα Δεξιά (τη νεοφιλελεύθερη) ώς την εκτός Περισσού παρδαλότροπη Αριστερά. Η εξουσιαστική ισχύς αυτής της (κοινωνικά περιθωριακής) παράταξης είναι προκλητικά δυσανάλογη με το αριθμητικό μέγεθός της και τα ουσιαστικά προσόντα των ανθρώπων που τη συγκροτούν. Πώς γίνεται να στελεχώνουν και να ελέγχουν, με κάθε κυβέρνηση, το υπουργείο Παιδείας και τους νευραλγικότερους εκπαιδευτικούς θεσμούς, τα πιο κρίσιμα πόστα τηλεοπτικής «ενημέρωσης», την εμφατικότερη προβολή και αποκλειστική εκπροσώπηση της ελληνικής «ιντελιγκέντσιας» στον Τύπο; Επιτρέπουν στους «συνωμοσιολόγους» να υποθέτουν τον «ξένο παράγοντα» δικτυωμένον ώς τις πιο απίθανες πτυχές των κέντρων εξουσίας στην Ελλάδα.

Σίγουρα οι «συνωμοσιολόγοι» φαντάζονται και υπερβάλλουν, θέλουν η ευθύνη για την παρακμή μας να είναι στους ξένους. Αλλά οι λαβές που τους δίνουν οι πανίσχυροι αρνησιπάτριδες δεν είναι λίγες ούτε ευκαταφρόνητες: Υπερασπίζουν με πάθος το «δικαίωμα» των Σκοπιανών να «αυτοκαθορίζονται», έστω και πλαστογραφώντας την Ιστορία, για να προωθήσουν επιθετικό αλυτρωτισμό. Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι «ο δικός μας εθνικισμός, η δική μας πατριδοκαπηλία, ο σκοταδισμός μας, όλα αυτά που εμποδίζουν να κατανοήσουμε την εποχή μας». Να ψηφίσουμε λοιπόν, άνευ όρων, την είσοδο της «Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ, την είσοδο της Τουρκίας στην Ε. Ε.

Να καταργήσουμε τη διδασκαλία της αρχαίας γλώσσας – είναι περιττή, ξένη γλώσσα. Να πάψουμε να διδάσκουμε στην Ιστορία γεγονότα που συντηρούν έχθρητα ή αντιπάθεια για τους γείτονές μας, να ξεχάσουμε ήρωες πολέμων, να προβάλλουμε στα παιδιά ήρωες «κοινωνικών διεκδικήσεων». Ούτε εικόνες ούτε προσευχές, καμιά μετάγγιση της μεταφυσικής παράδοσης των Ελλήνων στα παιδιά – η «αποδόμηση» προκαταλήψεων είναι προϋπόθεση για να λειτουργήσει η ελευθερία των ατομικών επιλογών, ελευθερία της αγοράς. Τελικά η παρακμή είναι «λουκούμι» και για ξένα συμφέροντα και για το ντουέτο αρνησιπάτριδων και συνωμοσιολόγων.

Tου Χρηστου Γιανναρα

Το Rocky είναι η καφετέρια των εφηβικών μου χρόνων. Στη δεκαετία του 80, είχε την λάμψη που είχε και η ομώνυμη ταινία.

Και τα νεανικά όνειρα. Λίγο ο έρωτας, λίγο οι υποσχέσεις του, εκείνοι οι δίσκοι βινυλίου που διαβεβαίωναν πως υπάρχει ζωή και εκτός του χωριού, τα πρώτα ποτήρια βαρύ οινόπνευμα, τα καλοκαίρια με ένα μακό μπλουζάκι μόνο και οι χειμώνες με τα βιβλία των μαθηματικών. Είναι δύσκολο να ζεις σε χωριό. Είναι πιο δύσκολο να πεις «θα φύγω απ το χωριό» και να εννοείς θα βρω το δρόμο για να φύγω, όχι να δραπετεύσω. Προχθές, μετά από τριάντα χρόνια, πήγα στο Rocky. Άλλος εγώ, άλλοι και οι άλλοι.

Η τηλεόραση, -όχι η ίδια, μεγάλη πλάσμα πια- έπαιζε ακόμη ποδόσφαιρο, τα ποτήρια γέμιζαν και ……
άδειαζαν κάνοντας έναν ακόμη κύκλο από τους πολλούς που υπάρχουν στα χωριά και οι άνθρωποι κομμάτι αυτών των κύκλων, συνέχιζαν να αγνοούν αν τους δημιουργούν ή απλώς κλείνονται μέσα τους. Είναι δύσκολο να ζεις σε χωριό.

Τριάντα χρόνια μετά, στο Rocky, -στο κάθε Rocky φαντάζομαι-, μπορείς να βρεις όλες τις κατηγορίες ανθρώπων. Και την ιστορία τους. Αυτόν που πάλεψε και τα κατάφερε, αυτόν που δεν πάλεψε αλλά τα κατάφερε, αυτόν που έφαγε την πατρική περιουσία, εκείνον που έμαθε να ζει με τις επιδοτήσεις και την δουλειά των Αλβανών που βρίζει, τον κτηνοτρόφο που του είναι αδιάφορο το τάδε άρωμα και τον άλλο που νομίζει πως αυτό του λείπει. Μπορείς να βρεις την αυθεντικότητα της ελληνικής επαρχίας και την μπασταρδεμένη εκτρωματική της εκδοχή που καβαλάει τζιπ και καπνίζει πούρα. Έτσι είναι το Rocky. Έτσι είναι η Ελλάδα.

Για πρώτη φορά όμως στο Rocky, υπήρχε μια ανησυχία. Όλοι ήταν αντιμέτωποι με έναν συγκεκριμένο και όχι αόριστο φόβο. Πως το τέλος, ένα κάποιο τέλος έρχεται. Τέλος σε αυτό που είχαμε μάθει να έχουμε ως ζωή. Τα ποτά στο Rocky έχουν λιγοστέψει. Και οι μεγάλες κουβέντες ακόμη περισσότερο. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά κι ας παίζει ακόμη η τηλεόραση ποδόσφαιρο. Το χειρότερο είναι πως κανένας δεν μπορεί να προσδιορίσει τη θέση του στο αλλαγμένο τοπίο. Απλώς φοβάται. Το Rocky είναι η Ελλάδα, σκεφτόμουν ενώ επέστρεφα στην Αθήνα. Όλοι είναι φοβισμένοι μπροστά στη νέα κατάσταση και ελάχιστοι ελπίζουν.

Φοβάμαι όπως όλοι. Την κατάσταση στην οποία φτάσαμε. Και δεν εννοώ την οικονομική κατάσταση. Εννοώ πως είμαστε τόσο «φτωχοί» όλα αυτά τα χρόνια, που βάλαμε να διαχειριστούν τις τύχες μας δύο πολιτικοί, δύο πρωθυπουργοί, που ενώ η Ελλάδα βουλιάζει, ενώ οι θαμώνες του Rocky ακόμη ανησυχούν, οι ίδιοι δεν έχουν ανοίξει το στόμα τους να πουν μια κουβέντα. Θαμμένοι κάτω από το φορτίο της προσωπικής τους απογοήτευσης, της ευθύνης ή της ανικανότητας; Δεν με ενδιαφέρει. Σημασία έχει πως δεν θα βρείτε πουθενά μια δήλωση του Κώστα Σημίτη ή του Κώστα Καραμανλή. Την ώρα που η χώρα καίγεται, δεν θα βρείτε μια κουβέντα ή μια πράξη ευθύνης των δύο πολιτικών που υπήρξαν ηγέτες της.

Ο Κώστας Σημίτης, αφού διαβεβαίωσε πως ζούμε μέρες εκσυγχρονισμού και μεγάλων έργων, εξαφανίστηκε μόλις ήρθε ο λογαριασμός και εξαργύρωσε αρνητικά την πολλαπλή πολιτική του ήττα. Να κρατήσει δηλαδή την εξουσία ή να εξαφανίσει έστω τον Γιώργο Παπανδρέου. Η οραματική του πολιτική ρήμαξε ταυτόχρονα με τα ολυμπιακά έργα που συμβόλιζαν μια άλλη Ελλάδα. Αφήνοντας οσμή και αναμνήσεις από έντεχνη διαπλοκή και διακομματικά σκάνδαλα.

Ο Κώστας Καραμανλής αφού θεώρησε πως η ανάδειξή του στην εξουσία μέσα από την συγκυριακή πολιτική του «δεν κάνω τίποτα» είναι η χρυσή συνταγή επιτυχίας, κατάφερε να ταυτιστεί όχι με την συνταγή αλλά με το «τίποτα». Κυβέρνησε με μια παρέα κουλτούρας μαγαζιών εθνικής οδού, κουμπάρους και θρησκόληπτους. Ανέθεσε την πραγματική εξουσία σε έναν αγράμματο απόφοιτο Γυμνασίου που τον έριξε τελικά στον λάκκο που άνοιξε η συνεχής υπόγεια δραστηριότητά του και οι συνωμοσίες του. Μέθυσε με την τεχνητή δημοσκοπική του εικόνα ξεχνώντας πως δεν ήταν η αληθινή. Έζησε σε εικονική πραγματικότητα σαν να έπαιζε playstation και θέλησε να δημιουργήσει μια τέτοια πραγματικότητα για τη χώρα. Με ψεύτικα οικονομικά στοιχεία. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το ίδιο του το κόμμα την ώρα της καταστροφής για να επιστρέψει στο προφίλ του πλακατζή και γλεντζέ.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι υπήρξαν ηγέτες της χώρας και οπαδοί της σιωπής την ώρα που η χώρα βουλιάζει. Την ώρα που ο θαμώνας του Rocky αισθάνεται την ανάγκη να πει την άποψή του και να εκστομίσει αυτοκριτικά «πρέπει να δούμε τα πράγματα αλλιώς» . Και οι δύο υπήρξαν πρωθυπουργοί και μεις τους χειροκροτήσαμε ή έστω τους σεβαστήκαμε ως ηγέτες. Για αυτό σας λέω. Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού όπως συνηθίζουν να λένε. Είναι η τέχνη του οίκτου. Να κάνεις δηλαδή τους άλλους να σε λυπούνται ενώ φταις.

Κώστας Βαξεβάνης

Τι είναι η πράσινη ανάπτυξη; Δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι όταν προβάλουν την πράσινη ανάπτυξη ως φάρμακο για πάσα νόσο σε αυτή τη χώρα. Ξέρουμε, όμως, τι δεν θεωρούν ως πράσινη ανάπτυξη. Φίλοι και φίλες που επενδύσατε στα φωτοβολταϊκά, χάσατε. Η κυρία Μπιρμπίλη δεν σας έχει στα αναπτυξιακά της πλάνα…

Πρώτα βάλανε τους ανθρώπους να αγοράσουν εκτάσεις. Έπειτα τους έστειλαν «πακέτο» στις εταιρείες μελετών και στις τράπεζες. Τους φούσκωσαν τα μυαλά με τις εγγυημένες τιμές πώλησης, με το σίγουρο κέρδος και την οικολογική συνείδηση. Και τώρα τους λένε η αρχική τιμή που τους είχανε υποσχεθεί δεν ισχύει, καθιστώντας την όποια επένδυση προβληματική πριν καλά – καλά αυτή γίνει.

Η υπόθεση με τα φωτοβολταϊκά είναι μία αμαρτωλή ιστορία. Στις 11 Ιουλίου του 2008 γράφαμε: «Η μεγαλύτερη ΄ληστεία΄ σε βάρος των απανταχού επενδυτών (δικηγόρων, γιατρών και λοιπών επαγγελματιών) ήταν η ιστορία με τα φωτοβολταϊκά. Όπως εξελίχτηκε η ιστορία, οι ΄κλέφτες των χρηματιστηρίων΄ μοιάζουν να έχουν βγει από ταινία καρτούν. Σε εποχή ενεργειακής κρίσης και σε μία χώρα που θα μπορούσε να κερδίσει ένα σημαντικό μέρος των ενεργειακών της αναγκών από τον ήλιο, έχουμε καταφέρει το απόλυτο μηδέν. Χιλιάδες άνθρωποι δανείστηκαν, εκατοντάδες μελετητικά γραφεία πλούτισαν και το αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους»…

Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι οι απογοητευμένοι επενδυτές πίστεψαν ότι το ΠΑΣΟΚ της πράσινης ανάπτυξης θα τους έβγαζε από τα αδιέξοδα της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης. Κι αντί αυτού, έρχεται η πλήρης καταστροφή.

Τι εννοεί, άραγε, η κυβέρνηση με τον όρο «πράσινη ανάπτυξη»; Τελευταία το υπουργείο έχει βάλει στόχο να αναπτύξει τις ανεμογεννήτριες στην θάλασσα. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι το «παιγνίδι» στα φωτοβολταϊκά έγινε γι΄ αυτό το λόγο. Όσο για το γεγονός ότι η Siemens είναι ένας από τους δύο μεγάλους παίκτες στον κόσμο που πρωταγωνιστούν στην τεχνολογία των off shore αιολικών πάρκων, αυτό είναι κάτι που μπορεί να είναι και τυχαίο. Βεβαίως – βεβαίως…

Κύριε Παπανδρέου. Καταλαβαίνουμε ότι είναι ενδιαφέρον χόμπι να γνωρίζετε ανθρώπους. Γνωρίσατε στο γυμναστήριο την κυρία Μπιρμπίλη και μάθατε τους βαθύτερους προβληματισμούς της. Την κάνατε, μάλιστα, και υπουργό! Θα μπορούσατε να είχατε επιδιώξει να γνωρίσετε και να μιλήσετε και με τους επενδυτές στο χώρο της ενέργειας. Έχετε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να μάθετε και οι ίδιοι δεν νομίζουμε ότι θέλουν να γίνουν υπουργοί.

Άρα, δεν κινδυνεύει η κυρία Μπιρμπίλη. Από τις αστοχίες της κυρίας Μπιρμπίλη, όμως, κινδυνεύουν οι επενδυτές και εκτίθεστε εσείς προσωπικά, όταν μιλάτε για πράσινη ανάπτυξη.

Θανάσης Μαυρίδης / capital.gr

Τα είχε πει και Χαρυ πριν μερικά χρόνια…. ακριβώς τα ίδια σκατά (από ένα καταπληκτικό στο capital)

Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου
του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, της Καλαμαριάς,
πατρίδα θρησκεία, σουβλάκι με πίτα,
του Datsun, Adidas και χάνι της Γραβιάς.

Τσαρούχι, Rolex, Νακμπάρ,
ρεπόρτερς και Τζέι Αρ,
με Honda η Ελλάδα προς την δόξα τραβά,
με Marx, Ορθοδοξία και με μια ζεϊμπεκιά
να την η Ελλάδα ανάσκελα…

Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου
του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, της Καλαμαριάς,
πατρίδα θρησκεία, σουβλάκι με πίτα,
του Datsun, Adidas και χάνι της Γραβιάς.

Ξεσηκωθείτε Έλληνες, ξεσηκωθείτε πατριώτες!
Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους
με Rolex στα χέρια με γούνες στους ώμους.
Ίτε παίδες Ελλήνων υπέρ βωμών και εστιών,
υπέρ πατρίδος και θεών, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών ημών.

Υπέρ αγοράς Super Market Electric,
υπέρ Prisunic Μαρινόπουλος.
Αναφωνήσατε λοιπόν μετ’ εμού: “Ζητάω-ζητώ”!
Ζήτω!
Πάντα ζει, ζήτω!
Πάντα ζει με τον Πανταζή. Ζήτω!

Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου
του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, της Καλαμαριάς,
πατρίδα θρησκεία, σουβλάκι με πίτα,
του Datsun, Adidas και χάνι της Γραβιάς.

Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτις
άμα λάχει να ούμε…