Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι, παραιτημένοι κατά βάθος…

Ο στίχος επίκαιρος όσο ποτέ. Η μουσική μελαγχολική, εικόνα της κοινωνίας και των ανθρώπων γύρω μας. Στίχοι – Μουσική – Πρώτη εκτέλεση: Δήμος Μούτσης ~ Μια φυσαρμόνικα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει, με την ανάσα ενός παιδιού
σημάδι ετούτου του καιρού, που μας φοβίζει και μας καίει

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει, ειν’ η δική μας παρουσία
τον ύμνο ακούγοντας να λέει, χαίρε ω χαίρε ελευθερία

Κι είν’ οι φωνές μας στον αέρα, αλήθεια ποια είναι η αλήθεια
έτσι που ζεις από συνήθεια, μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει, σπάζουν τ’ αγάλματα κομμάτια
ψυχές που κράζουνε βοήθεια, κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει, μια φυσαρμόνικα που κλαίει
κι εμείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι, μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι, παραιτημένοι κατά βάθος
ω! με πόση ένταση και πάθος γίνονται, πρώτοι οι τελευταίοι

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει, ακολουθώ τα βήματά σου
μέσα στην ερημιά του κόσμου, κι έρχουμαι πλάι εκεί κοντά σου

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει, πάνω που δείχνει να χαράζει
αγάπη μου ώρα για ύπνο, άρχισε κιόλας να βραδιάζει

Short URL: http://thenetwar.com/?p=68708

Posted by thenetwar on 3:05 am. Filed under ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ, ΠΟΙΗΜΑΤΑ. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry