Το Δέντρο της ζωής από σήμερα στις αίθουσες
Θέλει κότσια σήμερα να είσαι Αμερικανός και να γυρίζεις μια ταινία όπως το «Δέντρο της ζωής» («The tree of life», ΗΠΑ, 2011). Ο Τέρενς Μάλικ τα έχει τα κότσια. Ο πάπας της αμερικανικής διανόησης, του οποίου κάθε ταινία μετατρέπεται σε μέγιστο γεγονός (όχι πάντα δικαίως _ θυμηθείτε τον «Αγνωστο κόσμο») είναι σε θέση να κάνει τη δική του επανάσταση σε μια εποχή που ο βομβαρδισμός της επανάληψης στον αμερικανικό κινηματογράφο προκαλεί ζάλη.
Εκανε λοιπόν αυτή την πανάκριβη (για τα μέτρα της), υψηλής αισθητικής ταινία, που δεν έχει ξεκάθαρη ιστορία. Μια πνευματώδης ταινία που έχει περισσότερο να κάνει με το γαργάλισμα των αισθήσεων και λιγότερο με την παραδοσιακή αφήγηση. Μια ταινία που σε προσκαλεί στον κόσμο της με γενναιοδωρία, αλλά η οποία συγχρόνως σε κρατάει σε απόσταση, παρόμοια ενδεχομένως με την απόσταση που θέλει να κρατήσει ο δημιουργός από το θέμα του.
Αλλά ποιο είναι το θέμα του «Δέντρου της ζωής»; Υπάρχει θέμα; Ή μήπως παρακολουθούμε διάσπαρτες εικόνες που συνθέτουν ένα ποιητικό καλειδοσκόπιο εικόνων και ήχων που ανοίγεται μπροστά σου σαν βεντάλια έτοιμη να σε αγκαλιάσει;
Τείνω προς τη δεύτερη ερμηνεία. Ο Μάλικ έφτιαξε μια οπερατική ταινία που θυμίζει φιλοσοφικό δοκίμιο για τη γέννηση του κόσμου, για τη ζωή και τον θάνατο, για τη φύση, το ζωικό βασίλειο, την οικογένεια, τις αξίες που χάνονται ή που τελικά δεν χάνονται. Ακούμε τους ψιθύρους μιας μάνας (Τζέσικα Τσαστέιν) που αναζητεί το παιδί της, βλέπουμε τον πατέρα (Μπραντ Πιτ) στο αντίθετο άκρο να συμπεριφέρεται επιθετικά στα παιδιά του.
Η ταινία μεταφέρεται από τη δεκαετία του 1950 στο σήμερα όπου ο Σον Πεν (ένα από τα παιδιά) κυκλοφορεί σαν ζόμπι στη μεγαλούπολη μπερδεμένος σε σκέψεις και με τραυματισμένο παρελθόν. Και από εκεί ακόμα πιο πίσω, στην προϊστορική εποχή όπου στην πιο παράξενη σκηνή αυτής της παράξενης ταινίας, βλέπουμε έναν δεινόσαυρο να επιβάλλεται σε έναν άλλο μικρότερο.
Βράχια, ηφαίστεια, λάβα, κύτταρα, δέντρα, βουνά, λαγκάδια, αγελάδες, θαλάσσια όντα, μυστηριώδεις οργανισμοί του ζωικού βασιλείου, τα άστρα, ο γαλαξίας κυκλοφορούν ασταμάτητα μπροστά από τον φακό του Εμανουέλ Λουμπάζκι του οποίου η θαυμάσια φωτογραφία αξίζει Οσκαρ, έστω και αν ορισμένες φορές έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς Discovery Channel.
Short URL: http://thenetwar.com/?p=55018
Posted by 
