Ο θάνατος του Δαντόν 1835
«Η φύση ακολουθεί ήρεμα και αμετάκλητα τους νόμους της – όταν ο άνθρωπος έρθει σε σύγκρουση με αυτούς, αφανίζεται. Μια αλλαγή στα συστατικά του αέρα, ένα φούντωμα του υποχθόνιου πυρός, μια αστάθεια στην ισορροπία μιας υδάτινης μάζας και μια επιδημία, μια έκρηξη ηφαιστείου, μια πλημμύρα θάβουν χιλιάδες. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μια ασήμαντη, σε γενικές γραμμές μάλλον ανεπαίσθητη, μεταβολή της υλικής φύσης, που θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη αν δεν άφηνε πτώματα στο δρόμο της.
Ερωτώ λοιπόν: Πρέπει η ηθική φύση να είναι περισσότερο ευσπλαχνική από την υλική όταν επαναστατεί; Δεν επιτρέπεται σε μια ιδέα να αφανίζει ό,τι της αντιστέκεται ακριβώς όπως κάνει ένας νόμος της φύσης; Δεν μπορεί ένα γεγονός που αλλάζει όλη τη μορφή της ηθικής φύσης δηλαδή της ανθρωπότητας, να βουτηχτεί στο αίμα; Το πνεύμα του σύμπαντος χρησιμοποιεί τα χέρια μας στον πνευματικό τομέα, ακριβώς όπως μεταχειρίζεται τα ηφαίστεια ή τις πλημμύρες στον υλικό τομέα. Τι σημασία έχει λοιπόν αν θα πεθάνουν από μια επιδημία ή από μια επανάσταση;
Η ανθρωπότητα βαδίζει αργά, μόνο με αιώνες μπορεί να μετρήσει κανείς τα βήματα της, πίσω από κάθε βήμα της ορθώνονται τάφοι από γενιές ολόκληρες. Η επιτυχία των πιο απλών εφευρέσεων και θεωρημάτων έχει στοιχίσει τη ζωής σε εκατομμύρια ανθρώπων που πέθαναν στο δρόμο. Δεν είναι ευνόητο, σε μια εποχή που το βήμα της ιστορίας είναι πλέον ταχύ να κόβεται σε περισσότερους ανθρώπους η ανάσα;
Το συμπέρασμα είναι γρήγορο και απλό: Εφόσον όλοι δημιουργούνται κάτω από τις ίδιας συνθήκες, όλοι είναι ίσοι, εξαιρετέων των διακρίσεων που έχει κάνει η ίδια η φύση. Επιτρέπεται, συνεπώς να έχει ο καθένας προτερήματα, αλλά κανένας δεν επιτρέπεται να έχει προνόμια, ούτε ένας μεμονωμένος άνθρωπος ούτε μια ελάσσων ή μείζων κατηγορία ατόμων.
Η επανάσταση είναι σαν τις κόρες του Πελία. Κομματιάζει τους ανθρώπους για να τους χαρίσει νεότητα. Η ανθρωπότητα θα αναδυθεί από το καζάνι του αίματος όπως η γη από τα κύματα του κατακλυσμού, με πρωτόγονη δύναμη στα μέλη, σαν να δημιουργήθηκε για πρώτη φορά. Καλώ όλους τους μυστικούς εχθρούς της τυραννίας στη Ευρώπη και σε όλη την υδρόγειο, που κρύβουν κάτω από τα ρούχα τους το μαχαίρι του Βρούτου, να μοιραστούν μαζί μας αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή».
« Τι είναι αυτό μέσα μας που ασελγεί, ψεύδεται, κλέβει και σκοτώνει; Μαριονέτες είμαστε που τις τραβούν από το κορδόνι, τίποτα, τίποτα δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι! Σπαθιά με τα οποία μάχονται φαντάσματα, μόνο που δεν φαίνονται τα χέρια που τα κρατούν, όπως στα παραμύθια.
Στο τίποτα. Βυθίσου σε κάτι πιο γαλήνιο από το τίποτα και, αν η ύψιστη γαλήνη είναι ο Θεός, δεν είναι και ο Θεός το τίποτα; Εγώ όμως είμαι άθεος. Καταραμένο θεώρημα! Το κάτι δεν μεταβάλλεται στο τίποτα! Κι εγώ είμαι κάτι, αυτό είναι το δράμα! Η δημιουργία έχει απλωθεί πάρα πολύ, πουθενά δεν έχει χώρο. Παντού συνωστισμός.
Το τίποτα αυτοκτόνησε, η δημιουργία είναι το τραύμα του, εμείς είμαστε οι σταγόνες από το αίμα του, ο κόσμος είναι ο τάφος μέσα στον οποίο σαπίζει. Ακούγεται τρελό, ωστόσο κρύβει κάποια αλήθεια».
Γκέοργκ Μπύχνερ
Short URL: http://thenetwar.com/?p=50041
Posted by 
