Λοιπόν μαλάκα το κυνήγι αρχίζει. Ξεκίνα να τρέχεις!
Άκου μαλάκα…(-σμένη).
Σίγουρα νομίζεις ότι σε φοβάμαι, αφού τόσα χρόνια μπαίνεις στο δρόμο μου, βρομίζεις με την παρουσία σου τους αγώνες μου, εξευτελίζεις με τη βία σου τη δύναμή μου, σκεπάζεις με τη φασαρία σου τη φωνή μου, αλλά δεν κάνω τίποτα για να σε ξεφορτωθώ. Σίγουρα γελάς μαζί μου, νομίζοντας ότι με έχεις ευνουχίσει, αφού αν σε “δώσω” στους μπάτσους θα είμαι “ρουφιάνος” κι αν σου βάλω τις μολότωφ σου στον κώλο, θα έχω γίνει σαν και σένα.
Στο άρρωστο μυαλό σου, που είναι ανίκανο να αντιληφθεί ότι είναι η βία που κάνει την εξουσία, τρέφεις την αυταπάτη ότι έχεις νικήσει: κανείς δεν μπορεί να σε αντιμετωπίσει. Λοιπόν μαλάκα, σου ‘χω άσχημα νέα: είσαι πια τελειωμένος. Λοιπόν ναι, σε ανεχόμουν δίπλα μου, πίσω μου ή μπροστά μου και δεν σ΄έδινα στους μπάτσους για να μη γίνω ρουφιάνος, ούτε σου έβαζα τις μολότωφ σου στον κώλο, για να μην γίνω σαν και σένα. Νόμιζα όμως ότι είσαι μόνο τραμπούκος, ένας θρασύδειλος κομπλεξικός που ξεσπάς την καταπιεσμένη προσωπικότητά σου σε αναίτια βία, μια κουράδα που βρίσκεται στα βήματά μου και πρέπει να προσέξω μην την πατήσω. Δεν είχα καταλάβει ότι είσαι και δολοφόνος. Κι ίσως να μην το είχες καταλάβει ούτε κι εσύ. Τώρα όμως που πήρες προαγωγή θα πρέπει να σε αντιμετωπίσω κατά πως πρέπει στο αξίωμά σου.
Άκου μαλάκα…
Αν νομίζεις ότι κι αυτό θα ξεχαστεί με τον καιρό, όπως κι όλα τ’ άλλα που έχεις κάνει, σε γελάσανε. Όχι ΜΟΝΟ γιατί η Αγγελική (αλήθεια, σκέφτηκες ποτέ ότι αυτοί που σκοτώνεις έχουν ονόματα?) θα μπορούσε να είναι η γυναίκα μου και το αγέννητο παιδί της η κόρη μου. Όχι ΜΟΝΟ γιατί η Βιβή κι ο Νώντας θα μπορούσαν να είναι αδέλφια μου. Αλλά γιατί τους σκότωσες στο όνομά μου: στο υπόλοιπο της ζωής μου είμαι υποχρεωμένος να παλεύω να ξεπλύνω αυτή τη ντροπή.
Μήπως τώρα αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι έπαθες μαλάκα?
Για να ξεπλύνω τη ντροπή μου, δεν έχω άλλο τρόπο παρά να αφανίσω εσένα (και τους ομοίους σου). Και να σου πω και το πιο ωραίο? Δεν θα φοβάμαι πια μη γίνω σαν και σένα, αφού όσο σ’ αφήνω να κυκλοφορείς δίπλα μου με κάνεις συνένοχό σου. Ούτε θα φοβάμαι μήπως κι αν σε δώσω στους μπάτσους γίνω ρουφιάνος, γιατί εσύ, είσαι πιο μπάτσος από τους μπάτσους, έχεις μεγαλύτερη εξουσία απ’ όλους, αφού μπορείς και σκοτώνεις ανθρώπους χωρίς κανενός εντολή κι όχι στο όνομα του κράτους και του νόμου, αλλά στο όνομά μου, στο όνομα του δίπλα μου, στο όνομα του απέναντι, στο όνομά μας. Και στο κάτω-κάτω, καλύτερα ρουφιάνος, παρά συνένοχος σε φόνο.
Κρύψου μαλάκα, τα χειρότερα για σένα αρχίζουν τώρα.
Γιατί την επόμενη φορά που θα βρεθείς μπροστά μου, θα σκεφτώ ότι είμαι ο άντρας της Αγγελικής. Θα σκεφτώ τη γυναίκα μου και το αγέννητο παιδί μου. Θα σκεφτώ πως κατέστρεψες τη ζωή μου. Ή μάλλον, θα κάνω κάτι ακόμη χειρότερο για σένα: θα σκεφτώ ότι είμαι αυτός που είμαι κι ότι θέλω να μπορώ να κοιτάζω στα μάτια τον άντρα της Αγγελικής. Θα σκεφτώ τη ντροπή μου…
Και τότε αλίμονό σου μαλάκα… Θα ήθελα, όταν πέσεις στα χέρια μου, να σε κάνω να υποφέρεις έστω και το μισό από τον πόνο που υπέφεραν οι άνθρωποι που κατέστρεψες. Να σε κάνω να νιώσεις έστω και το μισό από το φόβο που ένιωσαν η Αγγελική, ο Νώντας κι η Βιβή, όταν κατάλαβαν ότι δεν θα τα καταφέρουν. Να βιώσεις έστω και τη μισή από την απόγνωση που βιώσαν αυτοί που ξέρανε πως μέσα στο καταραμένο κτίριο ήταν οι άνθρωποι που αγαπάνε. Αλλά δε γίνεται. Ότι κι αν σου κάνω, δε γίνεται…
Σε ξέρω μαλάκα… Σε ξέρω καλά.
Σίγουρα τώρα θα χαμογελάς και θα σκέφτεσαι “θα μου κλάσεις τ’ αρχίδια”. Έτσι δεν είναι? “Οι άλλοι” σκέφτεσαι “τα ρίξαν ήδη στο Βγενόπουλο, στην πυροσβεστική, στους μπάτσους, στο Θεό. Εκτόνωσαν το θυμό τους. Στην επόμενη διαδήλωση, θα σπάω και θα καίω όπως πάντα μπροστά στα μάτια σου και συ θα ψάχνεις που να κρυφτείς”.
Δε στα ‘πανε καλά μαλάκα.
Οι άλλοι “τα ρίξαν ήδη στο Βγενόπουλο, στην πυροσβεστική, στους μπάτσους, στο Θεό…” γιατί προσπαθούν να κρυφτούν απ’ τη ντροπή τους. Προσπαθούν να αντέξουν τη ντροπή τους, μέχρι να ‘ρθει η ευλογημένη εκείνη ώρα που κάπου θα σε πετύχουνε! Και τότε, μην έχεις αυταπάτες: δεν θα έχεις καμιά ελπίδα να γλυτώσεις.
Άκου μαλάκα…
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου, είναι να αυτοκτονήσεις.Σου προτείνω να αυτοπυρποληθείς. Γιατί, ακόμη κι αν είναι αλήθεια ότι εγώ είμαι τόσο άχρηστος, τόσο ανάξιος να λέγομαι άνθρωπος, ώστε την επόμενη φορά που θα εμφανιστείς μπροστά μου κραδαίνοντας τις κωλομολότωφ σου, να μην σε λιντσάρω, υπάρχει κάποιος από τον οποίο δεν μπορείς να κρυφτείς κι όσο κι αν τρέξεις, δεν πρόκειται να γλυτώσεις: η συνείδησή σου.
Τώρα σίγουρα θα έχεις σκάσει στα γέλια. “Συνείδηση? Τι είναι αυτό?” Όμως, δυστυχώς για σένα, όλοι έχουμε. Ακόμα κι εσύ. Θα ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου γνωρίζοντας ότι έχεις σκοτώσει 3+1 αθώους ανθρώπους, επειδή είσαι μαλάκας. Γνωρίζοντας ότι δεν είσαι επαναστάτης αλλά ένας κοινότατος δολοφόνος. Ότι κι ο χειρότερος μπάτσος, κι ο χειρότερος ρουφιάνος είναι καλύτεροι από σένα. Ότι αυτό που έκανες μόνο με τα εγκλήματα των ναζί μπορεί να συγκριθεί σε απανθρωπιά. Ότι είσαι ίδιος (και χειρότερος) με όλους όσους υποτίθεται πως πολεμάς. Γι αυτό σου λέω: αυτοκτόνησε.
Short URL: http://thenetwar.com/?p=22690
Posted by thenetwar
on 1:07 pm. Filed under ΑΠΟΨΕΙΣ - Blogs.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0.
You can leave a response or trackback to this entry
[...] This post was mentioned on Twitter by thenetwar. thenetwar said: Λοιπόν μαλάκα το κυνήγι αρχίζει. Ξεκίνα να τρέχεις! http://bit.ly/9ObgTN [...]
Μου θυμίζει …. το Άκου Ανθρωπάκο
Λογοκριμένη απάντηση προς το μέλος του φόρουμ http://steki-psychologias.gr/smf
Shadow Είμαι γύρω στα 40, έχω τελειώσει το πανεπιστήμιο αλλά για πολλούς και διάφορους λόγους έχω χάσει τις ευκαιρίες μου για να κάνω καριέρα, να στεριώσω σε μια δουλειά… έχω μια καλή οικογένεια, έναν άνδρα που με στηρίζει αλλά λόγω οικονομικών δυσχερειών αισθάνομαι δυστυχισμένη γιατί δεν αναταποκρίθηκα,… δεν πέτυχα.
Αισθάνομαι αποτυχημένη και τρομερά ένοχη, νιώθω ανασφάλεια και φοβάμαι..
Νιώθω αποτυχημένη γιατί δεν έχω δουλειά, γιατί έχασα τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν και γιατί στις δύσκολες εποχές δεν μπορώ να στηρίξω το σπιτικό μου.
Shadow,
Τα δύο μηνύματά σου που διάβασα τα βρήκα πολύ συγκινητικά, όλο συναίσθημα. Λίγα μηνύματα θα μπορούσαν να είναι τόσο περιγραφικά, όχι των συνθηκών κάτω από τις οποίες ζεις, αλλά τόσο γεμάτες συναίσθημα, ενδεικτικό μια συναισθηματικής νοημοσύνης που δύσκολα συναντάς σήμερα.
Θα σε παρακαλούσα να μου επιτρέψεις να σου γράψω με προσωπικό μήνυμα, επειδή όταν εκφράζομαι σε φόρουμ, επειδή πολλές εκλογικεύω τα λόγια μου ενώ οι άλλοι περιμένουν περισσότερο ποσοστό ατόφιου συναισθήματος, με περιμένουν στη στροφή και με το πρώτο λάθος μου (π.χ. όταν στο φόρουμ αναρωτήθηκα αν κάποιο μέλος είναι πράγματι «υπαρκτό») γίνομαι στόχος επίθεσης. Το αποτέλεσμα είναι ότι η ουσία του μηνύματός μου χάνεται και σε όλους μένει το ότι υπήρξα ένα … παράπτωμα.
Η ηλικία σου των 40 χρόνων, είναι για όλους, νομίζω μια ηλικία προβληματισμού, για το «ποιος είμαι;» και «τι έκανα μέχρι σήμερα;». Αν έχω ερμηνεύσει σωστά τα στοιχεία που έδωσες, έχεις σπουδάσει και χάνοντας «ευκαιρίες», αν είναι αλήθεια τα λεγόμενά σου, δεν σταδιοδρόμησες σε κάποιο επάγγελμα, αλλά μετά το γάμο σου και τον ερχομό των παιδιών σου, αφοσιώθηκες στην οικογένειά σου.
Θα ήσουν μια αξιαγάπητη ίσως μητέρα και σύζυγος, και τώρα που έφτασες στην ηλικία του προβληματισμού, από τον οποίο δεν ξεφεύγει κανένας, λές πως «νιώθεις αποτυχημένη» (και εξηγείς το γιατί), «ένοχη», «ανασφάλεια», «πως φοβάσαι».
Φαντάζομαι πως δεν θα με θεωρήσεις αδιάκριτο, αν προσπαθήσω να σου βάλω ορισμένα στοιχεία για να σκεφτείς πάλι τις διάφορες πλευρές, χωρίς να μπορώ να σου πω απευθείας «όχι, έχεις άδικο, είναι έτσι, πάει τελείωσε».
α. «Αποτυχημένη». Επειδή:
(1) «Δεν έχεις δουλειά». Λογικό επιχείρημα. Μήπως όμως είναι απόλυτο;
- Ερωτήματα:
Ποιο είναι το επάγγελμα που είχες ονειρευτεί, ή είχες κατά νουν όταν σπούδαζες τη συγκεκριμένη επιστήμη στο πανεπιστήμιο;
Αν είχες μπει σε κάποια δουλειά όπως οι άλλοι/άλλες που αποφοίτησαν μαζί σου, πόσες πιθανότητες θα είχες να είσαι ευχαριστημένη με τη δουλειά που σου προσφέρθηκε, με τις ευκαιρίες που σου δόθηκαν, με την εξέλιξη του επαγγέλματος αυτού στη συνέχεια, και αν όσοι μπήκαν αμέσως στη δουλειά δεν απογοητεύτηκαν από αυτή.
Όντας σε ηλικία 40 ετών, παντρεμένη και με παιδιά (μικρά ή μεγάλα), έχεις εξετάσει ποιες δυνατότητες θα είχες για να βρεις μια δουλειά; Έχεις κάποια δεξιότητα, που ίσως δεν έχουν οι άλλοι, μπορείς να κάνεις κάτι που να μην μπορούν οι άλλοι, ιδιαίτερα μαθήματα, μεταφράσεις, να κρατάς κάποια παιδιά για μερικές ώρες (θα υπάρξουν δυσκολίες εργαζόμενων μητέρων αφού δεν έχουμε επάρκεια δημόσιων βρεφονηπιακών σταθμών και δεν έχουν όλοι χρήματα για ιδιωτικά κλπ). Είναι δύσκολοι οι καιροί και η ανεργία αυξάνεται, αλλά έλεγα μήπως μπορείς να ψάξεις για κάτι που δεν θα μπορούσαν να κάνουν άλλοι που έχουν μια βάση υποστήριξης στο σπίτι τους όπως εσύ («..έχω μια καλή οικογένεια, έναν άνδρα που με στηρίζει».
(2) «Έχασα τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν».
Το πιστεύω ότι έτσι θα είναι αφού το λες. Όμως δεν είναι πολύ απόλυτο αυτό που λές, χάθηκαν όλες οι ευκαιρίες; Οι ευκαιρίες ήταν εκείνων των χρόνων, όμως όλα αλλάζουν, δεν μπορείς να τα κρίνεις πάντα με εκείνες τις συνθήκες. Μήπως υπάρχουν και άλλες ευκαιρίες τώρα, έστω και αν δεν είναι για όλες τις προσδοκίες που είχες τότε;
- Ευκαιρίες για δουλειά (τα ανέπτυξα παραπάνω).
- Ευκαιρίες για προσωπική ενασχόληση, με θέματα ή αντικείμενα που σε ενδιαφέρουν. Πως αισθανόσουν όταν ήσουν φοιτήτρια; Ένιωθες ωραία ή άσχημα όταν πιεζόσουν να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις των εξετάσεων και της φοίτησης γενικά; Αν ήταν ωραία τα συναισθήματά σου τότε, γιατί δεν βάζεις τον εαυτό σου σε μία διαδικασία, έκφρασης βελτίωσης και εκμετάλλευσης των νοητικών, πνευματικών και συναισθηματικών δυνατοτήτων, που βλέπω από τα λόγια σου, έχεις ήδη αυξημένες; Αν είχες κάτι που σε απασχολούσε αρνητικά, δεν θα το ξέχναγες αν ξαφνικά σου τύχαινε μια πιο δυσάρεστη έγνοια; Γιατί δεν το δοκιμάζεις αυτό και από τη θετική πλευρά; Από το να μπείς σε μια απλή «ομάδα ανάγνωσης» όπου θα διαβάζεις μαζί με άλλους ορισμένα λογοτεχνικά βιβλία σε τακτική βάση και θα δείχνεις αλλά και θα οξύνεις συνεχώς τη συναισθηματική νοημοσύνη σου, θα μπορούσες να προχωρήσεις σε προγράμματα των δήμων ή άλλων οργανώσεων για ζωγραφική, μουσική, πιάνο ή άλλο όργανο κλπ. Σκέφτηκες ακόμα και το αδιανόητο, να γραφτείς σε ένα Ωδείο, και αντί να κάνεις αυτές τις σκέψεις που κάνεις, να διαμαρτύρεσαι που δεν σε καταλαβαίνει ο δάσκαλος ή η δασκάλα του πιάνου για το πώς θα πατάς τα πλήκτρα με το σωστό κύρτωμα των δακτύλων σου ή αν παίζεις σωστά και να αγωνιάς να τα πετύχεις; Αλλά αν ήδη έχεις οικονομικό πρόβλημα, ίσως να μην αντιμετωπίζεις κάτι τέτοιο. Στο λέω απλά επειδή οι άνθρωποι συνήθως δεν θέλουν τέτοιες λύσεις, επειδή έχουν συνηθίσει και αρνούνται στο να μπουν στη λογική στην οποία θα έμπαιναν όταν ήσαν 18-20 χρονών (και αυτό είναι πολλές φορές το αδιέξοδο με τη σκέψη «έχασα τις ευκαιρίες»). Υπάρχουν οργανώσεις όπως το «Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες» και «Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες» και άλλες για τους μετανάστες, που ζητούν εθελοντές. Θα μπορούσες να τους έστελνες ένα βιογραφικό με τις σπουδές και τις ικανότητές/δεξιότητές σου; Στα χωριά SOS, μητέρες που έχουν και δικές τους οικογένειες, εργάζονται και ως θετές μητέρες σε παιδιά που βρίσκονται εκεί, συνήθως λόγω κακών οικογενειών τους ή εγκατάλειψής τους. Έχουν δυσκολίες ακόμα και στην απλή μελέτη.
(3) Αισθάνεσαι «ένοχη».
Νομίζω ότι η τάση της ενοχής, για άλλους λόγους, είτε παιδικούς είτε πρόσφατων γεγονότων ή καταστάσεων, εμφανίζεται με την πρώτη ευκαιρία και συσκοτίζει την ήρεμη και ψύχραιμη εξέταση των σημερινών καταστάσεων. Δεν μπορώ να πω πολλά, δεν σε ξέρω, και δεν είμαι επαγγελματίας ψυχικής υγείας. Τους τελευταίους δεν τους εμπιστεύομαι, κυρίως γιατί δεν έχουν κανένα κίνητρο να τελειώσουν τις θεραπείες τους αλλά και επειδή οι πελάτες τους, συμπληρώνουν την άγνοιά τους με το δικό τους συναίσθημα, με τη δική τους συναισθηματική ανάγκη, με την «ενοχή» τους, από την οποία κερδίζουν άλλοι τα λεφτά τους χωρίς να την απαλύνουν και να την εξηγήσουν να την εκλογικεύσουν.
(3) «Στις δύσκολες εποχές δεν μπορείς να στηρίξεις το σπιτικό σου». Ίσως κάποιες οικονομικές συνθήκες, μείωση μισθού ή άλλων αποδοχών ή κερδών που στήριζαν την οικογένεια, μειώθηκαν. Έτσι λες εσύ «τι κάνω εγώ, δεν είμαι τίποτα, αν δεν φέρω λεφτά». Τι να σου πω, δεν σε ξέρω, είναι και δύσκολες οι συνθήκες. Τουλάχιστον εξέτασες το θέμα από όλες τις πλευρές; Μήπως το μυαλό σου και η ενσυναίσθησή σου θα σε έκαναν ικανή να οργανώσεις καλύτερα τον προϋπολογισμό του σπιτιού. Κόβωντας τα περιττά έξοδα, κάνοντας ορισμένες κοινωνικές συγκεντρώσεις, π.χ. με μπύρα και μερικά μεζεδάκια, αντί για εξόδους σε ταβέρνες; Επισκεπτόμενη σαν εκδρομέας ή εξερευνητής τα στέκια στο κέντρο της Αθήνας, με τις ευκαιρίες και τις φτηνές τιμές ή εναλλακτικά προϊόντα «ετικέττας» γύρω από την Κεντρική Αγορά; Αν έφτιαχνες ένα βιβλίο οδηγό επιβίωσης για τη γυναίκα σε περίοδο οικονομικής κρίσης και με την ιδιότητα του υποψήφιου συγγραφέα/ ερευνητή, εξέταζες τις δυνατότητες αυτές; Και φυσικά ισχύουν και αυτά που έγραψα παραπάνω για τη δυνατότητα δουλειάς.
Δεν ξέρω αν σου πρόσφερα τίποτα. Έτσι αναρωτήθηκα και για μια συμβουλή που έδωσα στο φόρουμ αυτό, αλλά επειδή αναρωτήθηκα επίσης αν το συγκρκριμένο μέλος ήταν «υπαρκτό», έμεινε το τελευταίο κομμάτι στο κεφάλαιο του φόρουμ, με ύβρεις, ειρωνείες και προειδοποίηση ότι παραβιάζω τον κανονισμό. Είναι μια λογική διαδικασία, εξάλειψης του περιεχομένου της προτεινόμενης βοήθειας ή απλής συμβουλής σε κάτι ακόμα πιο απλό, πιο ανούσιο πιο ανεφάρμοστο που προτείνουν οι άλλοι («μην κάνεις έτσι ρε! Σκέψου το διαφορετικά! Τελεία)
Επειδή δεν είμαι σίγουρος ότι από το φόρουμ θα μου επιτρέψουν να σου στείλω αυτό το μύνημα, αν θες πες μου ότι το πήρες. Σωστά το υποπτεύτηκα δεν μου επιτρέπουν ούτε να γράψω ούτε να στείλω μήνυμα.
Καλή τύχη!
Υ.Γ. Το Shadow το διάλεξες επειδή έτσι νιώθεις συναισθηματικά, με βάση όσα ανέφερες στα δύο μηνύματά σου, έτσι δεν είναι;
Και να η πρώτη αντίδραση από του Shoutbox του παραπάνω φόρουμ (με τη δημοσίευση με διαφορετικό ψευδώνυμο, αφού δεν γινόταν αλλοιώς):
chloe: stamata na ginesai geleios kai na kaneis 50 diaforetika niks alli douleia den exeis?